{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312913"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312913","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο επιπολασμός της κατάθλιψης σε ηλικιωμένους που διαβιούν αυτόνομα σε αστικό περιβάλλον: συσχέτιση της βαρύτητας της κατάθλιψης με κοινωνιοδημογραφικά χαρακτηριστικά","abstract":"Εισαγωγή: Η κατάθλιψη αποτελεί ένα από τα πιο κοινά ψυχιατρικά νοσήματα στους ηλικιωμένους. Η επικρατούσα σύγχυση στον γενικό πληθυσμό αλλά συχνά και στους ειδικούς, αναφορικά με το γήρας και την ιδιαίτερη κλινική και φαινομενολογική σημειολογία της κατάθλιψης, την καθιστούν υπο-διαγιγνωσκόμενη και υπο- θεραπευόμενη νόσο, παρόλο που οι περισσότεροι ηλικιωμένοι αναζητούν βοήθεια κυρίως από υπηρεσίες της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Η εκπόνηση μελετών για την εκτίμηση του επιπολασμού της στον πληθυσμό, με την χρήση σταθμισμένων κλιμάκων και η αναζήτηση της συσχέτισης μεταξύ νόσου και παραγόντων κινδύνου, μολονότι δεν προσφέρουν την δυνατότητα εξήγησης των αιτιακών σχέσεων, συμβάλλουν όμως στον σχεδιασμό προγραμμάτων προαγωγής ψυχικής υγείας, πρωτοβάθμιας δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας πρόληψης. Σκοπός: της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση του επιπολασμού της κατάθλιψης σε πληθυσμό ηλικιωμένων οι οποίοι διαβιούν αυτόνομα σε μεγάλο αστικό κέντρο. Οι συμμετέχοντες ήταν 428 άτομα, άνδρες (34,3%) και γυναίκες (65,7%) άνω των 55 ετών χωρίς σοβαρού βαθμού διαταραχές γνωστικών λειτουργιών (MMSE 10). Συλλέχθηκαν δημογραφικά δεδομένα των εξεταζομένων και συμπληρώθηκαν με την βοήθεια συνεντευκτή οι κλίμακες Geriatric Depression Scale short form (Sheikh & Yesavage 1986) και Mini Mental state Examination (Folstein et al 1975). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της κατάθλιψης σύμφωνα με την κατάταξη σε κατηγορίες (Fountoulakis et al 1999) υπολογίζεται σε ποσοστό 26,7% (GDSsf score 7). Παράλληλα υπολογίσθηκε ο επιπολασμός της κατάθλιψης για το συγκεκριμένο δείγμα του πληθυσμού με βάση την κατηγοριοποίηση (Sheikh & Yesavage 1986) αναλόγως της βαρύτητας σε α) υγιείς (GDSsf4) ποσοστό 56%, β) με καταθλιπτική συμπτωματολογία (GDSsf 5-8) ποσοστό 27,9%, γ) με μέτριου βαθμού κατάθλιψη (GDSsf 9-11) ποσοστό 12,2% και δ) με μείζονα κατάθλιψη (GDSsf12) ποσοστό 4%. Ως προς τους κοινωνιοδημογρφικούς παράγοντες, το φύλο O.R=.953 (C.I. .206- .721), η ηλικία O.R.=1.011 (C.I. .207- .641 και οι διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών O.R.=.763 (C.I. .262- .828) επιδρούν σημαντικά ενώ η οικογενειακή κατάσταση, η μοναχική διαβίωση εμφανίζουν ασθενή (στατιστικά σημαντική συσχέτιση p<.05) η οποία δεν επιβεβαιώνεται στην λογιστική παλινδρόμηση.Τα αποτελέσματα της μελέτης μπορούν ν’ αποτελέσουν χρήσιμο σύμβουλο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια πρόληψη. Το μεγαλύτερο όφελος όμως μπορεί να επιτευχθεί με την χάραξη στρατηγικής παρεμβάσεων προαγωγής ψυχικής υγείας. Η ανάπτυξη της δημιουργικής δραστηριότητας και του εθελοντισμού στην Γ’ ηλικία, παράγουν προϊόν το οποίο έχει την ποιοτική διάσταση της βιο ψυχο κοινωνικής ευεξίας. Αυτό το προϊόν μπορεί πλέον ν’ αποτιμηθεί σε οικονομικό μέγεθος είτε ως εξοικονόμηση πόρων για την υγεία, καθώς ο ηλικιωμένος, απουσία άλλων δραστηριοτήτων συχνά εμφανίζει υποχονδριακή συμπεριφορά, είτε ως παραγόμενο προϊόν καθώς η προσφορά υπηρεσιών σε εθελοντική βάση εμπεριέχει και την οικονομική διάσταση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η κατάθλιψη αποτελεί ένα από τα πιο κοινά ψυχιατρικά νοσήματα στους ηλικιωμένους. Η επικρατούσα σύγχυση στον γενικό πληθυσμό αλλά συχνά και στους ειδικούς, αναφορικά με το γήρας και την ιδιαίτερη κλινική και φαινομενολογική σημειολογία της κατάθλιψης, την καθιστούν υπο-διαγιγνωσκόμενη και υπο- θεραπευόμενη νόσο, παρόλο που οι περισσότεροι ηλικιωμένοι αναζητούν βοήθεια κυρίως από υπηρεσίες της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Η εκπόνηση μελετών για την εκτίμηση του επιπολασμού της στον πληθυσμό, με την χρήση σταθμισμένων κλιμάκων και η αναζήτηση της συσχέτισης μεταξύ νόσου και παραγόντων κινδύνου, μολονότι δεν προσφέρουν την δυνατότητα εξήγησης των αιτιακών σχέσεων, συμβάλλουν όμως στον σχεδιασμό προγραμμάτων προαγωγής ψυχικής υγείας, πρωτοβάθμιας δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας πρόληψης. Σκοπός: της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση του επιπολασμού της κατάθλιψης σε πληθυσμό ηλικιωμένων οι οποίοι διαβιούν αυτόνομα σε μεγάλο αστικό κέντρο. Οι συμμετέχοντες ήταν 428 άτομα, άνδρες (34,3%) και γυναίκες (65,7%) άνω των 55 ετών χωρίς σοβαρού βαθμού διαταραχές γνωστικών λειτουργιών (MMSE 10). Συλλέχθηκαν δημογραφικά δεδομένα των εξεταζομένων και συμπληρώθηκαν με την βοήθεια συνεντευκτή οι κλίμακες Geriatric Depression Scale short form (Sheikh &amp; Yesavage 1986) και Mini Mental state Examination (Folstein et al 1975). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της κατάθλιψης σύμφωνα με την κατάταξη σε κατηγορίες (Fountoulakis et al 1999) υπολογίζεται σε ποσοστό 26,7% (GDSsf score 7). Παράλληλα υπολογίσθηκε ο επιπολασμός της κατάθλιψης για το συγκεκριμένο δείγμα του πληθυσμού με βάση την κατηγοριοποίηση (Sheikh &amp; Yesavage 1986) αναλόγως της βαρύτητας σε α) υγιείς (GDSsf4) ποσοστό 56%, β) με καταθλιπτική συμπτωματολογία (GDSsf 5-8) ποσοστό 27,9%, γ) με μέτριου βαθμού κατάθλιψη (GDSsf 9-11) ποσοστό 12,2% και δ) με μείζονα κατάθλιψη (GDSsf12) ποσοστό 4%. Ως προς τους κοινωνιοδημογρφικούς παράγοντες, το φύλο O.R=.953 (C.I. .206- .721), η ηλικία O.R.=1.011 (C.I. .207- .641 και οι διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών O.R.=.763 (C.I. .262- .828) επιδρούν σημαντικά ενώ η οικογενειακή κατάσταση, η μοναχική διαβίωση εμφανίζουν ασθενή (στατιστικά σημαντική συσχέτιση p&lt;.05) η οποία δεν επιβεβαιώνεται στην λογιστική παλινδρόμηση.Τα αποτελέσματα της μελέτης μπορούν ν’ αποτελέσουν χρήσιμο σύμβουλο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια πρόληψη. Το μεγαλύτερο όφελος όμως μπορεί να επιτευχθεί με την χάραξη στρατηγικής παρεμβάσεων προαγωγής ψυχικής υγείας. Η ανάπτυξη της δημιουργικής δραστηριότητας και του εθελοντισμού στην Γ’ ηλικία, παράγουν προϊόν το οποίο έχει την ποιοτική διάσταση της βιο ψυχο κοινωνικής ευεξίας. Αυτό το προϊόν μπορεί πλέον ν’ αποτιμηθεί σε οικονομικό μέγεθος είτε ως εξοικονόμηση πόρων για την υγεία, καθώς ο ηλικιωμένος, απουσία άλλων δραστηριοτήτων συχνά εμφανίζει υποχονδριακή συμπεριφορά, είτε ως παραγόμενο προϊόν καθώς η προσφορά υπηρεσιών σε εθελοντική βάση εμπεριέχει και την οικονομική διάσταση.","abstract_has_math":false,"creators":["Σόλιας Ανδρέας"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312913"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312913","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312913","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312913","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312913","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σόλιας Ανδρέας"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312913","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312913"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η κατάθλιψη αποτελεί ένα από τα πιο κοινά ψυχιατρικά νοσήματα στους ηλικιωμένους. Η επικρατούσα σύγχυση στον γενικό πληθυσμό αλλά συχνά και στους ειδικούς, αναφορικά με το γήρας και την ιδιαίτερη κλινική και φαινομενολογική σημειολογία της κατάθλιψης, την καθιστούν υπο-διαγιγνωσκόμενη και υπο- θεραπευόμενη νόσο, παρόλο που οι περισσότεροι ηλικιωμένοι αναζητούν βοήθεια κυρίως από υπηρεσίες της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Η εκπόνηση μελετών για την εκτίμηση του επιπολασμού της στον πληθυσμό, με την χρήση σταθμισμένων κλιμάκων και η αναζήτηση της συσχέτισης μεταξύ νόσου και παραγόντων κινδύνου, μολονότι δεν προσφέρουν την δυνατότητα εξήγησης των αιτιακών σχέσεων, συμβάλλουν όμως στον σχεδιασμό προγραμμάτων προαγωγής ψυχικής υγείας, πρωτοβάθμιας δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας πρόληψης. Σκοπός: της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση του επιπολασμού της κατάθλιψης σε πληθυσμό ηλικιωμένων οι οποίοι διαβιούν αυτόνομα σε μεγάλο αστικό κέντρο. Οι συμμετέχοντες ήταν 428 άτομα, άνδρες (34,3%) και γυναίκες (65,7%) άνω των 55 ετών χωρίς σοβαρού βαθμού διαταραχές γνωστικών λειτουργιών (MMSE 10). Συλλέχθηκαν δημογραφικά δεδομένα των εξεταζομένων και συμπληρώθηκαν με την βοήθεια συνεντευκτή οι κλίμακες Geriatric Depression Scale short form (Sheikh & Yesavage 1986) και Mini Mental state Examination (Folstein et al 1975). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της κατάθλιψης σύμφωνα με την κατάταξη σε κατηγορίες (Fountoulakis et al 1999) υπολογίζεται σε ποσοστό 26,7% (GDSsf score 7). Παράλληλα υπολογίσθηκε ο επιπολασμός της κατάθλιψης για το συγκεκριμένο δείγμα του πληθυσμού με βάση την κατηγοριοποίηση (Sheikh & Yesavage 1986) αναλόγως της βαρύτητας σε α) υγιείς (GDSsf4) ποσοστό 56%, β) με καταθλιπτική συμπτωματολογία (GDSsf 5-8) ποσοστό 27,9%, γ) με μέτριου βαθμού κατάθλιψη (GDSsf 9-11) ποσοστό 12,2% και δ) με μείζονα κατάθλιψη (GDSsf12) ποσοστό 4%. Ως προς τους κοινωνιοδημογρφικούς παράγοντες, το φύλο O.R=.953 (C.I. .206- .721), η ηλικία O.R.=1.011 (C.I. .207- .641 και οι διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών O.R.=.763 (C.I. .262- .828) επιδρούν σημαντικά ενώ η οικογενειακή κατάσταση, η μοναχική διαβίωση εμφανίζουν ασθενή (στατιστικά σημαντική συσχέτιση p<.05) η οποία δεν επιβεβαιώνεται στην λογιστική παλινδρόμηση.Τα αποτελέσματα της μελέτης μπορούν ν’ αποτελέσουν χρήσιμο σύμβουλο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια πρόληψη. Το μεγαλύτερο όφελος όμως μπορεί να επιτευχθεί με την χάραξη στρατηγικής παρεμβάσεων προαγωγής ψυχικής υγείας. Η ανάπτυξη της δημιουργικής δραστηριότητας και του εθελοντισμού στην Γ’ ηλικία, παράγουν προϊόν το οποίο έχει την ποιοτική διάσταση της βιο ψυχο κοινωνικής ευεξίας. Αυτό το προϊόν μπορεί πλέον ν’ αποτιμηθεί σε οικονομικό μέγεθος είτε ως εξοικονόμηση πόρων για την υγεία, καθώς ο ηλικιωμένος, απουσία άλλων δραστηριοτήτων συχνά εμφανίζει υποχονδριακή συμπεριφορά, είτε ως παραγόμενο προϊόν καθώς η προσφορά υπηρεσιών σε εθελοντική βάση εμπεριέχει και την οικονομική διάσταση.","Depression is a common mental disorder among elders. The interaction between ageing and disease related processes, psychosocial adversities and individual’s temperament composes the depression’s vortex effect, which exacerbates suffering esteem, disability, pathologic morbidity and family disruption. Most people –as well as some professionals- consider sadness and mood disturbances as a normal consequence of the elderly. The depression phenomenology and clinical entity complicates the differential diagnosis. Nowadays, a number of validated screening tests makes the detection of geriatric depression possible in the primary care where the majority of the elders addresses for help. The extended use of screening tests can reverse the current status of an under-detectable and under-treatable disease.METHOD: A sample of 428 elders, males (34.3%) and females (65.7%) aged 55 years and over, who live independently in an urban area at the northwest suburbs of Athens, GR. The participants have no severe cognitive deficits (MMSE10). In this study all assessments using GDSsf and MMSE screening implements.RESULTS: Using the cutoff score for the Hellenic population 6/7 (Fountoulakis et al 1999), the outcome of our study estimates that the 26.7% of the participants suffer from depression. In parallel the estimation of the depression symptomatology severity based on our data shows that the 27.9% have mild (GDSsf score 5-7), 12,2% (GDSsf score 8-10) moderate and 4% severe depression (GDSsf score 10-15) according to Sheik & Yessavage’s classification. Is well known that the outcome of cross – sectional studies based on screening tests often overestimates the prevalence instead those based on diagnostic criteria. The influence of socio-demographic factors plays a vital role as follows. Males appeared to have odds ratio (O.R.) = .953 (95%C.I. .206-.721), elders 55-74 years old, O.R= 1.011 (C.I. 95% .207-641) and those without cognitive deficits O.R. = .763 (95%C.I. .262-.828) to be normal. Living without spouse and living alone appears to have statistical significant correlation (p>.05) but this evidence is not confirmed by any logistic regression outcome.This evidence could be the basis for the development of primary and secondary prevention interventions. There is still the challenge to implement health promotion strategies in order to reinforce individuals and through the individuals to force the society to develop and adopt a healthier life style that reduces the vulnerability and promotes the abilities to cope–with adversities. Creative activity and volunteerism have acting–depended benefit not only for the person but also for the society. This evidence is based on data derived from an amount of studies that underline the significant consequences of creative activity and volunteerism in the physical and mental health and its contribution to social cohesion. Moreover volunteerism reverses the axiom that elders only consume services and financial recourses because via volunteerism they can produce co-product that can be assessed in economical terms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο επιπολασμός της κατάθλιψης σε ηλικιωμένους που διαβιούν αυτόνομα σε αστικό περιβάλλον: συσχέτιση της βαρύτητας της κατάθλιψης με κοινωνιοδημογραφικά χαρακτηριστικά"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σόλιας Ανδρέας"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η κατάθλιψη αποτελεί ένα από τα πιο κοινά ψυχιατρικά νοσήματα στους ηλικιωμένους. Η επικρατούσα σύγχυση στον γενικό πληθυσμό αλλά συχνά και στους ειδικούς, αναφορικά με το γήρας και την ιδιαίτερη κλινική και φαινομενολογική σημειολογία της κατάθλιψης, την καθιστούν υπο-διαγιγνωσκόμενη και υπο- θεραπευόμενη νόσο, παρόλο που οι περισσότεροι ηλικιωμένοι αναζητούν βοήθεια κυρίως από υπηρεσίες της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Η εκπόνηση μελετών για την εκτίμηση του επιπολασμού της στον πληθυσμό, με την χρήση σταθμισμένων κλιμάκων και η αναζήτηση της συσχέτισης μεταξύ νόσου και παραγόντων κινδύνου, μολονότι δεν προσφέρουν την δυνατότητα εξήγησης των αιτιακών σχέσεων, συμβάλλουν όμως στον σχεδιασμό προγραμμάτων προαγωγής ψυχικής υγείας, πρωτοβάθμιας δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας πρόληψης. Σκοπός: της παρούσας μελέτης ήταν η εκτίμηση του επιπολασμού της κατάθλιψης σε πληθυσμό ηλικιωμένων οι οποίοι διαβιούν αυτόνομα σε μεγάλο αστικό κέντρο. Οι συμμετέχοντες ήταν 428 άτομα, άνδρες (34,3%) και γυναίκες (65,7%) άνω των 55 ετών χωρίς σοβαρού βαθμού διαταραχές γνωστικών λειτουργιών (MMSE 10). Συλλέχθηκαν δημογραφικά δεδομένα των εξεταζομένων και συμπληρώθηκαν με την βοήθεια συνεντευκτή οι κλίμακες Geriatric Depression Scale short form (Sheikh & Yesavage 1986) και Mini Mental state Examination (Folstein et al 1975). Αποτελέσματα: Ο επιπολασμός της κατάθλιψης σύμφωνα με την κατάταξη σε κατηγορίες (Fountoulakis et al 1999) υπολογίζεται σε ποσοστό 26,7% (GDSsf score 7). Παράλληλα υπολογίσθηκε ο επιπολασμός της κατάθλιψης για το συγκεκριμένο δείγμα του πληθυσμού με βάση την κατηγοριοποίηση (Sheikh & Yesavage 1986) αναλόγως της βαρύτητας σε α) υγιείς (GDSsf4) ποσοστό 56%, β) με καταθλιπτική συμπτωματολογία (GDSsf 5-8) ποσοστό 27,9%, γ) με μέτριου βαθμού κατάθλιψη (GDSsf 9-11) ποσοστό 12,2% και δ) με μείζονα κατάθλιψη (GDSsf12) ποσοστό 4%. Ως προς τους κοινωνιοδημογρφικούς παράγοντες, το φύλο O.R=.953 (C.I. .206- .721), η ηλικία O.R.=1.011 (C.I. .207- .641 και οι διαταραχές των γνωστικών λειτουργιών O.R.=.763 (C.I. .262- .828) επιδρούν σημαντικά ενώ η οικογενειακή κατάσταση, η μοναχική διαβίωση εμφανίζουν ασθενή (στατιστικά σημαντική συσχέτιση p<.05) η οποία δεν επιβεβαιώνεται στην λογιστική παλινδρόμηση.Τα αποτελέσματα της μελέτης μπορούν ν’ αποτελέσουν χρήσιμο σύμβουλο στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια πρόληψη. Το μεγαλύτερο όφελος όμως μπορεί να επιτευχθεί με την χάραξη στρατηγικής παρεμβάσεων προαγωγής ψυχικής υγείας. Η ανάπτυξη της δημιουργικής δραστηριότητας και του εθελοντισμού στην Γ’ ηλικία, παράγουν προϊόν το οποίο έχει την ποιοτική διάσταση της βιο ψυχο κοινωνικής ευεξίας. Αυτό το προϊόν μπορεί πλέον ν’ αποτιμηθεί σε οικονομικό μέγεθος είτε ως εξοικονόμηση πόρων για την υγεία, καθώς ο ηλικιωμένος, απουσία άλλων δραστηριοτήτων συχνά εμφανίζει υποχονδριακή συμπεριφορά, είτε ως παραγόμενο προϊόν καθώς η προσφορά υπηρεσιών σε εθελοντική βάση εμπεριέχει και την οικονομική διάσταση.","Depression is a common mental disorder among elders. The interaction between ageing and disease related processes, psychosocial adversities and individual’s temperament composes the depression’s vortex effect, which exacerbates suffering esteem, disability, pathologic morbidity and family disruption. Most people –as well as some professionals- consider sadness and mood disturbances as a normal consequence of the elderly. The depression phenomenology and clinical entity complicates the differential diagnosis. Nowadays, a number of validated screening tests makes the detection of geriatric depression possible in the primary care where the majority of the elders addresses for help. The extended use of screening tests can reverse the current status of an under-detectable and under-treatable disease.METHOD: A sample of 428 elders, males (34.3%) and females (65.7%) aged 55 years and over, who live independently in an urban area at the northwest suburbs of Athens, GR. The participants have no severe cognitive deficits (MMSE10). In this study all assessments using GDSsf and MMSE screening implements.RESULTS: Using the cutoff score for the Hellenic population 6/7 (Fountoulakis et al 1999), the outcome of our study estimates that the 26.7% of the participants suffer from depression. In parallel the estimation of the depression symptomatology severity based on our data shows that the 27.9% have mild (GDSsf score 5-7), 12,2% (GDSsf score 8-10) moderate and 4% severe depression (GDSsf score 10-15) according to Sheik & Yessavage’s classification. Is well known that the outcome of cross – sectional studies based on screening tests often overestimates the prevalence instead those based on diagnostic criteria. The influence of socio-demographic factors plays a vital role as follows. Males appeared to have odds ratio (O.R.) = .953 (95%C.I. .206-.721), elders 55-74 years old, O.R= 1.011 (C.I. 95% .207-641) and those without cognitive deficits O.R. = .763 (95%C.I. .262-.828) to be normal. Living without spouse and living alone appears to have statistical significant correlation (p>.05) but this evidence is not confirmed by any logistic regression outcome.This evidence could be the basis for the development of primary and secondary prevention interventions. There is still the challenge to implement health promotion strategies in order to reinforce individuals and through the individuals to force the society to develop and adopt a healthier life style that reduces the vulnerability and promotes the abilities to cope–with adversities. Creative activity and volunteerism have acting–depended benefit not only for the person but also for the society. This evidence is based on data derived from an amount of studies that underline the significant consequences of creative activity and volunteerism in the physical and mental health and its contribution to social cohesion. Moreover volunteerism reverses the axiom that elders only consume services and financial recourses because via volunteerism they can produce co-product that can be assessed in economical terms."],"dc:identifier":["uoadl:1312913","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312913"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο επιπολασμός της κατάθλιψης σε ηλικιωμένους που διαβιούν αυτόνομα σε αστικό περιβάλλον: συσχέτιση της βαρύτητας της κατάθλιψης με κοινωνιοδημογραφικά χαρακτηριστικά"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z"}