{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312923"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312923","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ιός του Δυτικού Νείλου: ιστορική αναδρομή & σήμερα","abstract":"Ο ιός του Δυτικού Νείλου (WNV),είναι RNAιός που ανήκει στο γένος των φλαβοϊών της οικογένειας Flaviviridae . Ο κύκλος μετάδοσης περιλαμβάνει τα άγριακαι οικόσιτα πτηνά ως κύριους ξενιστές και τα κουνούπια, κυρίως του γένους Culex , ως φορείς . Υπό ευνοϊκές περιβαλλοντικές συνθήκες, αυτός ο κύκλος μπορεί να ενισχυθεί και να οδηγήσει σε λοιμώξεις του ανθρώπου και αλόγων, οι οποίοι θεωρούνται τελικοί ξενιστές. Η περίοδος επώασης του Ι.Δ.Ν, από τη μόλυνση έως την έναρξη των συμπτωμάτων, είναι τυπικά μεταξύ 2 και 15 ημερών. Αυτόςο φλαβοϊός βρίσκεται σε εύκρατες και τροπικές περιοχές του κόσμου.Περιγράφηκε για πρώτη φορά στην υποπεριοχή του Δυτικού Νείλου στην Ανατολική Αφρική, στην Ουγκάντα το 1937. Επίσης, υπήρξε μία επιδημία Ι.Δ.Ν στο Ισραήλ το 1957. Πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η νόσος του Ι.Δ.Ν, εμφανίστηκε μόνο σποραδικά και θεωρήθηκε μικρής σημασίας κίνδυνος για τον άνθρωπο. Ο Ι.Δ.Ν έχει πλέον εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, με την πρώτη περίπτωση του ιού στο Δυτικό Ημισφαίριο, στη Νέα Υόρκη το 1999 . Μεταξύ 1999 και 2010, περίπου 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι μολύνθηκαν, με περισσότερα από 12.000 σύνδρομα εγκεφαλίτιδας/μηνιγγίτιδας και 1.308 θάνατοι. Ο Ι.Δ.Ν πιστεύεται ότι κυκλοφορούσε στην Λεκάνη της Μεσογείου, τουλάχιστον από το 1960. Οι περισσότερες περιπτώσεις λοίμωξης από τον Ι.Δ.Ν στον άνθρωπο ή/και ιπποειδή, προκαλείται από τα στελέχη που ανήκουν στην γενεαλογία 1α, η οποία χαρακτηρίζεται από μία μέτρια παθογένεια για τα άλογα και τους ανθρώπους και μια περιορισμένη ή καμία παθογένεια για τα πτηνά. Ωστόσο, από το 2000, και ιδιαίτερα μετά το 2010, το επιδημιολογικό προφίλ του Ι.Δ.Ν άλλαξε, με μια ξαφνική αύξηση της θνησιμότητας και μία αυξημένη επίπτωση των νευρολογικών περιστατικών σε ανθρώπους και ζώα. Επιπλέον, τα στελέχη γενεαλογίας 2 (Lineage 2), που μέχρι στιγμήςεντοπιζόταν στα νότια της Σαχάρας, έχουν εντοπιστεί πρόσφατα στην κεντρική Ευρώπη. Η μεγάλη επιδημία του Ι.Δ.Ν που σημειώθηκε το 2010 στην Κεντρική Μακεδονία, Ελλάδα, προκλήθηκε από ένα στέλεχος γενεαλογίας 2. Πρόσφατα, κρούσματα σε ανθρώπους έχουν αναφερθεί από την Αλβανία, την Ουγγαρία, το Ισραήλ, την Ιταλία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, τη Σερβία, την Ισπανία, την Ουκρανία, την Τυνησία, την Τουρκία, την Αλγερία, την Τσεχία, το Κογκό, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ελλάδα. Τα περισσότερα ανθρώπινα κρούσματα παραμένουν ασυμπτωματικά. Ωστόσο, το 30% των μολυσμένων ατόμων αρρωσταίνουν, με συμπτώματα που κυμαίνονται από ένα ήπιο σύνδρομογρίπης εώς και σε εγκεφαλίτιδα. Δέκα τοις εκατό των αλόγων που είχαν προσβληθεί από τον Ι.Δ.Ν παρουσίασαν νευρολογικές διαταραχές. Κατά συνέπεια, ο Ι.Δ.Ν είναι ένα κτηνιατρικό και ανθρώπινο πρόβλημα που απασχολεί την δημόσια υγεία. Οι άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας, οι πολύ νέοι, ή τα ανοσοκατασταλμένα άτομα είναι πιο ευάλωτα στον Ι.Δ.Ν. Η αρχική υποψίατης νόσου συχνά βασίζεται σε κλινικά συμπτώματα και το επιδημιολογικό και ταξιδιωτικό ιστορικό. Η διάγνωση των λοιμώξεων από τον Ι.Δ.Ν γενικά επιτυγχάνεται, με ορολογική δοκιμή ορού του αίματος ή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ). Η οριστική διάγνωση του Ι.Δ.Ν, επιτυγχάνεται μέσω ανίχνευσης του ιού - ειδικό αντίσωμα Ανοσοσφαιρίνη Μ, (IgM) και εξουδετερωτικών αντισωμάτων. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία διαθέσιμη για την λοίμωξη από τον Ι.Δ.Ν. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η θεραπεία αποτελείται από υποστηρικτική φροντίδα, η οποία συχνά περιλαμβάνει νοσηλεία, ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, υποστήριξη αναπνευστικού συστήματος και πρόληψη δευτερογενών λοιμώξεων. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει εμβόλιο διαθέσιμο κατά της μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν για ανθρώπινη χρήση. Η καλύτερη μέθοδος για τη μείωση των ποσοστών μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν, είναι ο έλεγχος των κουνουπιών από την πλευρά των δήμων και των αρμόδιων αρχών, αλλά και σε ατομική βάση, με τη χρήση των προσωπικών μέτρων προστασίας για να αποφευχθεί το τσίμπημα από ένα μολυσμένο κουνούπι .","abstract_html":"Ο ιός του Δυτικού Νείλου (WNV),είναι RNAιός που ανήκει στο γένος των φλαβοϊών της οικογένειας Flaviviridae . Ο κύκλος μετάδοσης περιλαμβάνει τα άγριακαι οικόσιτα πτηνά ως κύριους ξενιστές και τα κουνούπια, κυρίως του γένους Culex , ως φορείς . Υπό ευνοϊκές περιβαλλοντικές συνθήκες, αυτός ο κύκλος μπορεί να ενισχυθεί και να οδηγήσει σε λοιμώξεις του ανθρώπου και αλόγων, οι οποίοι θεωρούνται τελικοί ξενιστές. Η περίοδος επώασης του Ι.Δ.Ν, από τη μόλυνση έως την έναρξη των συμπτωμάτων, είναι τυπικά μεταξύ 2 και 15 ημερών. Αυτόςο φλαβοϊός βρίσκεται σε εύκρατες και τροπικές περιοχές του κόσμου.Περιγράφηκε για πρώτη φορά στην υποπεριοχή του Δυτικού Νείλου στην Ανατολική Αφρική, στην Ουγκάντα το 1937. Επίσης, υπήρξε μία επιδημία Ι.Δ.Ν στο Ισραήλ το 1957. Πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η νόσος του Ι.Δ.Ν, εμφανίστηκε μόνο σποραδικά και θεωρήθηκε μικρής σημασίας κίνδυνος για τον άνθρωπο. Ο Ι.Δ.Ν έχει πλέον εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, με την πρώτη περίπτωση του ιού στο Δυτικό Ημισφαίριο, στη Νέα Υόρκη το 1999 . Μεταξύ 1999 και 2010, περίπου 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι μολύνθηκαν, με περισσότερα από 12.000 σύνδρομα εγκεφαλίτιδας/μηνιγγίτιδας και 1.308 θάνατοι. Ο Ι.Δ.Ν πιστεύεται ότι κυκλοφορούσε στην Λεκάνη της Μεσογείου, τουλάχιστον από το 1960. Οι περισσότερες περιπτώσεις λοίμωξης από τον Ι.Δ.Ν στον άνθρωπο ή/και ιπποειδή, προκαλείται από τα στελέχη που ανήκουν στην γενεαλογία 1α, η οποία χαρακτηρίζεται από μία μέτρια παθογένεια για τα άλογα και τους ανθρώπους και μια περιορισμένη ή καμία παθογένεια για τα πτηνά. Ωστόσο, από το 2000, και ιδιαίτερα μετά το 2010, το επιδημιολογικό προφίλ του Ι.Δ.Ν άλλαξε, με μια ξαφνική αύξηση της θνησιμότητας και μία αυξημένη επίπτωση των νευρολογικών περιστατικών σε ανθρώπους και ζώα. Επιπλέον, τα στελέχη γενεαλογίας 2 (Lineage 2), που μέχρι στιγμήςεντοπιζόταν στα νότια της Σαχάρας, έχουν εντοπιστεί πρόσφατα στην κεντρική Ευρώπη. Η μεγάλη επιδημία του Ι.Δ.Ν που σημειώθηκε το 2010 στην Κεντρική Μακεδονία, Ελλάδα, προκλήθηκε από ένα στέλεχος γενεαλογίας 2. Πρόσφατα, κρούσματα σε ανθρώπους έχουν αναφερθεί από την Αλβανία, την Ουγγαρία, το Ισραήλ, την Ιταλία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, τη Σερβία, την Ισπανία, την Ουκρανία, την Τυνησία, την Τουρκία, την Αλγερία, την Τσεχία, το Κογκό, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ελλάδα. Τα περισσότερα ανθρώπινα κρούσματα παραμένουν ασυμπτωματικά. Ωστόσο, το 30% των μολυσμένων ατόμων αρρωσταίνουν, με συμπτώματα που κυμαίνονται από ένα ήπιο σύνδρομογρίπης εώς και σε εγκεφαλίτιδα. Δέκα τοις εκατό των αλόγων που είχαν προσβληθεί από τον Ι.Δ.Ν παρουσίασαν νευρολογικές διαταραχές. Κατά συνέπεια, ο Ι.Δ.Ν είναι ένα κτηνιατρικό και ανθρώπινο πρόβλημα που απασχολεί την δημόσια υγεία. Οι άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας, οι πολύ νέοι, ή τα ανοσοκατασταλμένα άτομα είναι πιο ευάλωτα στον Ι.Δ.Ν. Η αρχική υποψίατης νόσου συχνά βασίζεται σε κλινικά συμπτώματα και το επιδημιολογικό και ταξιδιωτικό ιστορικό. Η διάγνωση των λοιμώξεων από τον Ι.Δ.Ν γενικά επιτυγχάνεται, με ορολογική δοκιμή ορού του αίματος ή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ). Η οριστική διάγνωση του Ι.Δ.Ν, επιτυγχάνεται μέσω ανίχνευσης του ιού - ειδικό αντίσωμα Ανοσοσφαιρίνη Μ, (IgM) και εξουδετερωτικών αντισωμάτων. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία διαθέσιμη για την λοίμωξη από τον Ι.Δ.Ν. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η θεραπεία αποτελείται από υποστηρικτική φροντίδα, η οποία συχνά περιλαμβάνει νοσηλεία, ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, υποστήριξη αναπνευστικού συστήματος και πρόληψη δευτερογενών λοιμώξεων. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει εμβόλιο διαθέσιμο κατά της μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν για ανθρώπινη χρήση. Η καλύτερη μέθοδος για τη μείωση των ποσοστών μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν, είναι ο έλεγχος των κουνουπιών από την πλευρά των δήμων και των αρμόδιων αρχών, αλλά και σε ατομική βάση, με τη χρήση των προσωπικών μέτρων προστασίας για να αποφευχθεί το τσίμπημα από ένα μολυσμένο κουνούπι .","abstract_has_math":false,"creators":["Θεοδωρίδης Παναγιώτης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312923"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312923","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312923","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312923","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312923","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Θεοδωρίδης Παναγιώτης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312923","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312923"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο ιός του Δυτικού Νείλου (WNV),είναι RNAιός που ανήκει στο γένος των φλαβοϊών της οικογένειας Flaviviridae . Ο κύκλος μετάδοσης περιλαμβάνει τα άγριακαι οικόσιτα πτηνά ως κύριους ξενιστές και τα κουνούπια, κυρίως του γένους Culex , ως φορείς . Υπό ευνοϊκές περιβαλλοντικές συνθήκες, αυτός ο κύκλος μπορεί να ενισχυθεί και να οδηγήσει σε λοιμώξεις του ανθρώπου και αλόγων, οι οποίοι θεωρούνται τελικοί ξενιστές. Η περίοδος επώασης του Ι.Δ.Ν, από τη μόλυνση έως την έναρξη των συμπτωμάτων, είναι τυπικά μεταξύ 2 και 15 ημερών. Αυτόςο φλαβοϊός βρίσκεται σε εύκρατες και τροπικές περιοχές του κόσμου.Περιγράφηκε για πρώτη φορά στην υποπεριοχή του Δυτικού Νείλου στην Ανατολική Αφρική, στην Ουγκάντα το 1937. Επίσης, υπήρξε μία επιδημία Ι.Δ.Ν στο Ισραήλ το 1957. Πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η νόσος του Ι.Δ.Ν, εμφανίστηκε μόνο σποραδικά και θεωρήθηκε μικρής σημασίας κίνδυνος για τον άνθρωπο. Ο Ι.Δ.Ν έχει πλέον εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, με την πρώτη περίπτωση του ιού στο Δυτικό Ημισφαίριο, στη Νέα Υόρκη το 1999 . Μεταξύ 1999 και 2010, περίπου 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι μολύνθηκαν, με περισσότερα από 12.000 σύνδρομα εγκεφαλίτιδας/μηνιγγίτιδας και 1.308 θάνατοι. Ο Ι.Δ.Ν πιστεύεται ότι κυκλοφορούσε στην Λεκάνη της Μεσογείου, τουλάχιστον από το 1960. Οι περισσότερες περιπτώσεις λοίμωξης από τον Ι.Δ.Ν στον άνθρωπο ή/και ιπποειδή, προκαλείται από τα στελέχη που ανήκουν στην γενεαλογία 1α, η οποία χαρακτηρίζεται από μία μέτρια παθογένεια για τα άλογα και τους ανθρώπους και μια περιορισμένη ή καμία παθογένεια για τα πτηνά. Ωστόσο, από το 2000, και ιδιαίτερα μετά το 2010, το επιδημιολογικό προφίλ του Ι.Δ.Ν άλλαξε, με μια ξαφνική αύξηση της θνησιμότητας και μία αυξημένη επίπτωση των νευρολογικών περιστατικών σε ανθρώπους και ζώα. Επιπλέον, τα στελέχη γενεαλογίας 2 (Lineage 2), που μέχρι στιγμήςεντοπιζόταν στα νότια της Σαχάρας, έχουν εντοπιστεί πρόσφατα στην κεντρική Ευρώπη. Η μεγάλη επιδημία του Ι.Δ.Ν που σημειώθηκε το 2010 στην Κεντρική Μακεδονία, Ελλάδα, προκλήθηκε από ένα στέλεχος γενεαλογίας 2. Πρόσφατα, κρούσματα σε ανθρώπους έχουν αναφερθεί από την Αλβανία, την Ουγγαρία, το Ισραήλ, την Ιταλία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, τη Σερβία, την Ισπανία, την Ουκρανία, την Τυνησία, την Τουρκία, την Αλγερία, την Τσεχία, το Κογκό, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ελλάδα. Τα περισσότερα ανθρώπινα κρούσματα παραμένουν ασυμπτωματικά. Ωστόσο, το 30% των μολυσμένων ατόμων αρρωσταίνουν, με συμπτώματα που κυμαίνονται από ένα ήπιο σύνδρομογρίπης εώς και σε εγκεφαλίτιδα. Δέκα τοις εκατό των αλόγων που είχαν προσβληθεί από τον Ι.Δ.Ν παρουσίασαν νευρολογικές διαταραχές. Κατά συνέπεια, ο Ι.Δ.Ν είναι ένα κτηνιατρικό και ανθρώπινο πρόβλημα που απασχολεί την δημόσια υγεία. Οι άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας, οι πολύ νέοι, ή τα ανοσοκατασταλμένα άτομα είναι πιο ευάλωτα στον Ι.Δ.Ν. Η αρχική υποψίατης νόσου συχνά βασίζεται σε κλινικά συμπτώματα και το επιδημιολογικό και ταξιδιωτικό ιστορικό. Η διάγνωση των λοιμώξεων από τον Ι.Δ.Ν γενικά επιτυγχάνεται, με ορολογική δοκιμή ορού του αίματος ή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ). Η οριστική διάγνωση του Ι.Δ.Ν, επιτυγχάνεται μέσω ανίχνευσης του ιού - ειδικό αντίσωμα Ανοσοσφαιρίνη Μ, (IgM) και εξουδετερωτικών αντισωμάτων. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία διαθέσιμη για την λοίμωξη από τον Ι.Δ.Ν. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η θεραπεία αποτελείται από υποστηρικτική φροντίδα, η οποία συχνά περιλαμβάνει νοσηλεία, ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, υποστήριξη αναπνευστικού συστήματος και πρόληψη δευτερογενών λοιμώξεων. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει εμβόλιο διαθέσιμο κατά της μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν για ανθρώπινη χρήση. Η καλύτερη μέθοδος για τη μείωση των ποσοστών μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν, είναι ο έλεγχος των κουνουπιών από την πλευρά των δήμων και των αρμόδιων αρχών, αλλά και σε ατομική βάση, με τη χρήση των προσωπικών μέτρων προστασίας για να αποφευχθεί το τσίμπημα από ένα μολυσμένο κουνούπι .","West Nile Virus (WNV) is a mosquito-borne zoonotic arbovirus, RNA virus, belonging to the genus Flavivirus in the family Flaviviridae. The transmission cycle involves wild and domestic birds as main hosts and mosquitoes, mainly of the Culex genus, as vectors. Under favorable environmental conditions, this cycle may be amplified and lead to human and horse infections and are considered to be dead-end hosts. The incubation period for WNV, from infection to symptom onset, is typically from between 2 and 15 days. This flavivirus is found in temperate and tropical regions of the world. It was first identified in the West Nile subregion in the East African nation of Uganda in 1937. Prior to the mid-1990s, WNV disease occurred only sporadically and was considered a minor risk for humans. WNV has now spread globally, with the first case in the Western Hemisphere being identified in New York in 1999. Between 1999 and 2010, around 1.8 million people were infected, with more than 12,000 encephalitis/meningitis syndromes and 1,308 deaths. WNV has been circulating in Mediterranean Basin at least since the 1960s. Most of human and/or equine cases were caused by strains belonging to lineage 1a, characterized by a moderate pathogenicity for horses and humans and a limited or no pathogenicity for birds. However, since 2000, and in particularly since 2010, WNV epidemiological pattern has involved to a sudden increase of this mortality and a higher incidence of animal and human neurological cases. Furthermore, lineage 2 strains, so far confided to the south of the Sahara, have been recently detected in central Europe. The major WNV epidemic that occurred in 2010 in Central Macedonia, Greece, was caused by a lineage 2 strain. Recently, human cases were reported from Albania, Hungary, Israel, Italy, Romania, Russia, Serbia, Spain, Ukraine, Tunisia, Turkey and Greece. Most human cases remain asymptomatic. However, 30% of infected people get sick, with symptoms ranging from a flu syndrome to encephalitis diseases.Tenpercent of horses infected by WNV present neurological disorders. Consequently, WNV is a veterinary and human public-health issue. People of advanced age, the very young, or those with immunosuppression are most susceptible to WNV disease. Preliminary diagnosis is often based on the patient’s clinical symptoms, places and dates of travel, activities and epidemiologic history of the location where infection occurred. Diagnosis of WΝV infections is generally accomplished by serologic testing of blood serum or cerebrospinal fluid (CSF). Definitive diagnosis of WNV is obtained through detection of virus-specific antibody Immunoglobulin M, (IgM) and neutralizing antibodies. No specific treatment is available for WNV infection. In severe cases treatment consists of supportive care which often involves hospitalization, intravenous fluids, respiratory support and prevention of secondary infections. Currently, no vaccine against WNV infection for human use is available. The best method to reduce the rates of WNV infection is mosquito control on the part of municipalities and also on an individual basis, the use of personal protective measures to avoid being bitten by an infected mosquito."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ιός του Δυτικού Νείλου: ιστορική αναδρομή & σήμερα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Θεοδωρίδης Παναγιώτης"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Ο ιός του Δυτικού Νείλου (WNV),είναι RNAιός που ανήκει στο γένος των φλαβοϊών της οικογένειας Flaviviridae . Ο κύκλος μετάδοσης περιλαμβάνει τα άγριακαι οικόσιτα πτηνά ως κύριους ξενιστές και τα κουνούπια, κυρίως του γένους Culex , ως φορείς . Υπό ευνοϊκές περιβαλλοντικές συνθήκες, αυτός ο κύκλος μπορεί να ενισχυθεί και να οδηγήσει σε λοιμώξεις του ανθρώπου και αλόγων, οι οποίοι θεωρούνται τελικοί ξενιστές. Η περίοδος επώασης του Ι.Δ.Ν, από τη μόλυνση έως την έναρξη των συμπτωμάτων, είναι τυπικά μεταξύ 2 και 15 ημερών. Αυτόςο φλαβοϊός βρίσκεται σε εύκρατες και τροπικές περιοχές του κόσμου.Περιγράφηκε για πρώτη φορά στην υποπεριοχή του Δυτικού Νείλου στην Ανατολική Αφρική, στην Ουγκάντα το 1937. Επίσης, υπήρξε μία επιδημία Ι.Δ.Ν στο Ισραήλ το 1957. Πριν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η νόσος του Ι.Δ.Ν, εμφανίστηκε μόνο σποραδικά και θεωρήθηκε μικρής σημασίας κίνδυνος για τον άνθρωπο. Ο Ι.Δ.Ν έχει πλέον εξαπλωθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, με την πρώτη περίπτωση του ιού στο Δυτικό Ημισφαίριο, στη Νέα Υόρκη το 1999 . Μεταξύ 1999 και 2010, περίπου 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι μολύνθηκαν, με περισσότερα από 12.000 σύνδρομα εγκεφαλίτιδας/μηνιγγίτιδας και 1.308 θάνατοι. Ο Ι.Δ.Ν πιστεύεται ότι κυκλοφορούσε στην Λεκάνη της Μεσογείου, τουλάχιστον από το 1960. Οι περισσότερες περιπτώσεις λοίμωξης από τον Ι.Δ.Ν στον άνθρωπο ή/και ιπποειδή, προκαλείται από τα στελέχη που ανήκουν στην γενεαλογία 1α, η οποία χαρακτηρίζεται από μία μέτρια παθογένεια για τα άλογα και τους ανθρώπους και μια περιορισμένη ή καμία παθογένεια για τα πτηνά. Ωστόσο, από το 2000, και ιδιαίτερα μετά το 2010, το επιδημιολογικό προφίλ του Ι.Δ.Ν άλλαξε, με μια ξαφνική αύξηση της θνησιμότητας και μία αυξημένη επίπτωση των νευρολογικών περιστατικών σε ανθρώπους και ζώα. Επιπλέον, τα στελέχη γενεαλογίας 2 (Lineage 2), που μέχρι στιγμήςεντοπιζόταν στα νότια της Σαχάρας, έχουν εντοπιστεί πρόσφατα στην κεντρική Ευρώπη. Η μεγάλη επιδημία του Ι.Δ.Ν που σημειώθηκε το 2010 στην Κεντρική Μακεδονία, Ελλάδα, προκλήθηκε από ένα στέλεχος γενεαλογίας 2. Πρόσφατα, κρούσματα σε ανθρώπους έχουν αναφερθεί από την Αλβανία, την Ουγγαρία, το Ισραήλ, την Ιταλία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, τη Σερβία, την Ισπανία, την Ουκρανία, την Τυνησία, την Τουρκία, την Αλγερία, την Τσεχία, το Κογκό, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ελλάδα. Τα περισσότερα ανθρώπινα κρούσματα παραμένουν ασυμπτωματικά. Ωστόσο, το 30% των μολυσμένων ατόμων αρρωσταίνουν, με συμπτώματα που κυμαίνονται από ένα ήπιο σύνδρομογρίπης εώς και σε εγκεφαλίτιδα. Δέκα τοις εκατό των αλόγων που είχαν προσβληθεί από τον Ι.Δ.Ν παρουσίασαν νευρολογικές διαταραχές. Κατά συνέπεια, ο Ι.Δ.Ν είναι ένα κτηνιατρικό και ανθρώπινο πρόβλημα που απασχολεί την δημόσια υγεία. Οι άνθρωποι προχωρημένης ηλικίας, οι πολύ νέοι, ή τα ανοσοκατασταλμένα άτομα είναι πιο ευάλωτα στον Ι.Δ.Ν. Η αρχική υποψίατης νόσου συχνά βασίζεται σε κλινικά συμπτώματα και το επιδημιολογικό και ταξιδιωτικό ιστορικό. Η διάγνωση των λοιμώξεων από τον Ι.Δ.Ν γενικά επιτυγχάνεται, με ορολογική δοκιμή ορού του αίματος ή εγκεφαλονωτιαίου υγρού (ΕΝΥ). Η οριστική διάγνωση του Ι.Δ.Ν, επιτυγχάνεται μέσω ανίχνευσης του ιού - ειδικό αντίσωμα Ανοσοσφαιρίνη Μ, (IgM) και εξουδετερωτικών αντισωμάτων. Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία διαθέσιμη για την λοίμωξη από τον Ι.Δ.Ν. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η θεραπεία αποτελείται από υποστηρικτική φροντίδα, η οποία συχνά περιλαμβάνει νοσηλεία, ενδοφλέβια χορήγηση υγρών, υποστήριξη αναπνευστικού συστήματος και πρόληψη δευτερογενών λοιμώξεων. Επί του παρόντος, δεν υπάρχει εμβόλιο διαθέσιμο κατά της μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν για ανθρώπινη χρήση. Η καλύτερη μέθοδος για τη μείωση των ποσοστών μόλυνσης από τον Ι.Δ.Ν, είναι ο έλεγχος των κουνουπιών από την πλευρά των δήμων και των αρμόδιων αρχών, αλλά και σε ατομική βάση, με τη χρήση των προσωπικών μέτρων προστασίας για να αποφευχθεί το τσίμπημα από ένα μολυσμένο κουνούπι .","West Nile Virus (WNV) is a mosquito-borne zoonotic arbovirus, RNA virus, belonging to the genus Flavivirus in the family Flaviviridae. The transmission cycle involves wild and domestic birds as main hosts and mosquitoes, mainly of the Culex genus, as vectors. Under favorable environmental conditions, this cycle may be amplified and lead to human and horse infections and are considered to be dead-end hosts. The incubation period for WNV, from infection to symptom onset, is typically from between 2 and 15 days. This flavivirus is found in temperate and tropical regions of the world. It was first identified in the West Nile subregion in the East African nation of Uganda in 1937. Prior to the mid-1990s, WNV disease occurred only sporadically and was considered a minor risk for humans. WNV has now spread globally, with the first case in the Western Hemisphere being identified in New York in 1999. Between 1999 and 2010, around 1.8 million people were infected, with more than 12,000 encephalitis/meningitis syndromes and 1,308 deaths. WNV has been circulating in Mediterranean Basin at least since the 1960s. Most of human and/or equine cases were caused by strains belonging to lineage 1a, characterized by a moderate pathogenicity for horses and humans and a limited or no pathogenicity for birds. However, since 2000, and in particularly since 2010, WNV epidemiological pattern has involved to a sudden increase of this mortality and a higher incidence of animal and human neurological cases. Furthermore, lineage 2 strains, so far confided to the south of the Sahara, have been recently detected in central Europe. The major WNV epidemic that occurred in 2010 in Central Macedonia, Greece, was caused by a lineage 2 strain. Recently, human cases were reported from Albania, Hungary, Israel, Italy, Romania, Russia, Serbia, Spain, Ukraine, Tunisia, Turkey and Greece. Most human cases remain asymptomatic. However, 30% of infected people get sick, with symptoms ranging from a flu syndrome to encephalitis diseases.Tenpercent of horses infected by WNV present neurological disorders. Consequently, WNV is a veterinary and human public-health issue. People of advanced age, the very young, or those with immunosuppression are most susceptible to WNV disease. Preliminary diagnosis is often based on the patient’s clinical symptoms, places and dates of travel, activities and epidemiologic history of the location where infection occurred. Diagnosis of WΝV infections is generally accomplished by serologic testing of blood serum or cerebrospinal fluid (CSF). Definitive diagnosis of WNV is obtained through detection of virus-specific antibody Immunoglobulin M, (IgM) and neutralizing antibodies. No specific treatment is available for WNV infection. In severe cases treatment consists of supportive care which often involves hospitalization, intravenous fluids, respiratory support and prevention of secondary infections. Currently, no vaccine against WNV infection for human use is available. The best method to reduce the rates of WNV infection is mosquito control on the part of municipalities and also on an individual basis, the use of personal protective measures to avoid being bitten by an infected mosquito."],"dc:identifier":["uoadl:1312923","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312923"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο ιός του Δυτικού Νείλου: ιστορική αναδρομή & σήμερα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z"}