{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312928"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312928","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο κίνδυνος επανεμφάνισης της ελονοσίας στην Eλλάδα - Μέτρα ελέγχου","abstract":"Στην Ελλάδα, η ελονοσία ήταν γνωστή από τα τέλη περίπου του 5ου αιώνα π.Χ. μια περίοδος που σχετίζεται με αποψιλώσεις δασών με σκοπό την καλλιέργεια της γης. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους η νόσος ήταν ενδημική στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην περιοχή του Έβρου. Αναφέρονται σοβαρές επιδημίες ελονοσίας το 1859, το 1866 και το 1870. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1896–1905, η επίπτωση της ελονοσίας στον ελληνικό στρατό ήταν 355 άτομα στα 1000, ενώ το ποσοστό των ατόμων που έπασχαν από ελονοσία στον αστικό πληθυσμό ήταν περίπου 30% εκ των οποίων 14% κατέληγαν. Η νόσος εκριζώθηκε το 1974, μετά από το πρόγραμμα καταπολέμησης (1946-1960). Από τότε, καταγράφονται περίπου 30-50 περιστατικά το χρόνο τα οποία σχετίζονται με ιστορικό ταξιδιού ή παραμονής σε ενδημική για Ελονοσία περιοχές. Το 2009, επανεμφανίστηκαν αυτόχθονα κρούσματα ελονοσίας στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι του 2011 εμφανίστηκε συρροή αυτοχθόνων κρουσμάτων κυρίως στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας αλλά και στην Εύβοια, Λάρισα, Ανατολική Αττική και Βοιωτία Σύμφωνα με την έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης του ΚΕΕΛΠΝΟ το 2011 έχουν διαγνωσθεί συνολικά 40 κρούσματα ελονοσίας σε ασθενείς που δεν αναφέρουν ιστορικό μετακίνησης σε ενδημικές περιοχές. Δύο επισκέψεις εμπειρογνωμόνων πραγματοποιήθηκαν για να αξιολογήσουν την κατάσταση στην Ελλάδα: η πρώτη αποστολή (19-25 Σεπτεμβρίου 2011) διεξήχθη από το ECDC και η δεύτερη αποστολή (10-15 Οκτωβρίου 2011) από κοινού πραγματοποιήθηκε με το ΠΟΥ. Οι ομάδες της αποστολής ενημερώθηκαν από τις εθνικές αρχές, (συμπεριλαμβανομένου του ΚΕΕΛΠΝΟ), και από κοινού επισκέφθηκαν όλες τις πληγείσες περιοχές. Οι ομάδες εκτίμησης είχαν ως σκοπό την αξιολόγηση των κινδύνων που σχετίζονται με πιθανή επανεμφάνιση της ελονοσίας στην Ελλάδα, καθώς και τα προτεινόμενα μέτρα για την πρόληψη της επανεγκατάστασης, στις συγκεκριμένες περιοχές αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Τα ευρήματα των αποστολών αυτών σχετικά με τα επιδημιολογικά και εντομολογικά δεδομένα, υποστηρίζουν ότι σε πολλά μέρη της Ελλάδας εξακολουθούν να υφίστανται οι συνθήκες για την αυτόχθονη μετάδοση της ελονοσίας από p. vivax, κυρίως σε αγροτικές περιοχές με μεγάλους εποχιακούς πληθυσμούς μεταναστών από ενδημικές περιοχές για την ελονοσία. Ο κίνδυνος επανεμφάνισης της ελονοσίας στην Ελλάδα αποτελεί απειλή για το στόχο 3 του Παγκόσμιου Σχεδίου δράσης για την ελονοσία δηλαδή την \"Εξάλειψη της ελονοσίας μέχρι το τέλος του 2015, από 10 νέες χώρες και στη περιοχή της Ευρώπης”. Την άνοιξη του 2012, το ΚΕΕΛΠΝΟ ανέπτυξε Σχέδιο Αντιμετώπισης της Ελονοσίας 2012-2015, βάσει του οποίου οι περιοχές (Περιφερειακές Ενότητες, Δήμοι) της Ελληνικής επικράτειας κατατάσσονται σε 4 επίπεδα επικινδυνότητας. Κύριος στόχος του Σχεδίου Δράσης είναι η αποφυγή επανεγκατάστασης της ελονοσίας στην Ελλάδα. Οι δράσεις αντιμετώπισης της ελονοσίας σύμφωνα με το παρόν Σχέδιο γίνονται στο πλαίσιο των παρακάτω αξόνων: • Επιδημιολογική Επιτήρηση Ελονοσίας • Εργαστηριακή Διάγνωση Ελονοσίας • Κλινική Αντιμετώπιση Ελονοσίας • Δράσεις Επικοινωνίας • Επιτήρηση και Έλεγχος Διαβιβαστών Ελονοσίας • Διατομεακή Συνεργασία ΚΕΕΛΠΝΟ Το 2012, (μέχρι τις 03/09/2012) έχουν διαγνωστεί συνολικά στην Ελλάδα 51 κρούσματα ελονοσίας, εκ των οποίων τα 8 θεωρούνται αυτόχθονα. Σύμφωνα με τα επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ μέχρι τις 03/09/12 τα κρούσματα ελονοσίας που εντοπίστηκαν το 2012 έχουν αντιμετωπιστεί νωρίτερα σε σχέση με τα κρούσματα του 2011, αυτό οφείλεται κυρίως στην έγκαιρη εντόπιση τους και αποτελεσματική τους θεραπεία, καθώς και στα μέτρα αντιμετώπισης των διαβιβαστών της ελονοσίας στην Λακωνία.","abstract_html":"Στην Ελλάδα, η ελονοσία ήταν γνωστή από τα τέλη περίπου του 5ου αιώνα π.Χ. μια περίοδος που σχετίζεται με αποψιλώσεις δασών με σκοπό την καλλιέργεια της γης. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους η νόσος ήταν ενδημική στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην περιοχή του Έβρου. Αναφέρονται σοβαρές επιδημίες ελονοσίας το 1859, το 1866 και το 1870. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1896–1905, η επίπτωση της ελονοσίας στον ελληνικό στρατό ήταν 355 άτομα στα 1000, ενώ το ποσοστό των ατόμων που έπασχαν από ελονοσία στον αστικό πληθυσμό ήταν περίπου 30% εκ των οποίων 14% κατέληγαν. Η νόσος εκριζώθηκε το 1974, μετά από το πρόγραμμα καταπολέμησης (1946-1960). Από τότε, καταγράφονται περίπου 30-50 περιστατικά το χρόνο τα οποία σχετίζονται με ιστορικό ταξιδιού ή παραμονής σε ενδημική για Ελονοσία περιοχές. Το 2009, επανεμφανίστηκαν αυτόχθονα κρούσματα ελονοσίας στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι του 2011 εμφανίστηκε συρροή αυτοχθόνων κρουσμάτων κυρίως στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας αλλά και στην Εύβοια, Λάρισα, Ανατολική Αττική και Βοιωτία Σύμφωνα με την έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης του ΚΕΕΛΠΝΟ το 2011 έχουν διαγνωσθεί συνολικά 40 κρούσματα ελονοσίας σε ασθενείς που δεν αναφέρουν ιστορικό μετακίνησης σε ενδημικές περιοχές. Δύο επισκέψεις εμπειρογνωμόνων πραγματοποιήθηκαν για να αξιολογήσουν την κατάσταση στην Ελλάδα: η πρώτη αποστολή (19-25 Σεπτεμβρίου 2011) διεξήχθη από το ECDC και η δεύτερη αποστολή (10-15 Οκτωβρίου 2011) από κοινού πραγματοποιήθηκε με το ΠΟΥ. Οι ομάδες της αποστολής ενημερώθηκαν από τις εθνικές αρχές, (συμπεριλαμβανομένου του ΚΕΕΛΠΝΟ), και από κοινού επισκέφθηκαν όλες τις πληγείσες περιοχές. Οι ομάδες εκτίμησης είχαν ως σκοπό την αξιολόγηση των κινδύνων που σχετίζονται με πιθανή επανεμφάνιση της ελονοσίας στην Ελλάδα, καθώς και τα προτεινόμενα μέτρα για την πρόληψη της επανεγκατάστασης, στις συγκεκριμένες περιοχές αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Τα ευρήματα των αποστολών αυτών σχετικά με τα επιδημιολογικά και εντομολογικά δεδομένα, υποστηρίζουν ότι σε πολλά μέρη της Ελλάδας εξακολουθούν να υφίστανται οι συνθήκες για την αυτόχθονη μετάδοση της ελονοσίας από p. vivax, κυρίως σε αγροτικές περιοχές με μεγάλους εποχιακούς πληθυσμούς μεταναστών από ενδημικές περιοχές για την ελονοσία. Ο κίνδυνος επανεμφάνισης της ελονοσίας στην Ελλάδα αποτελεί απειλή για το στόχο 3 του Παγκόσμιου Σχεδίου δράσης για την ελονοσία δηλαδή την &quot;Εξάλειψη της ελονοσίας μέχρι το τέλος του 2015, από 10 νέες χώρες και στη περιοχή της Ευρώπης”. Την άνοιξη του 2012, το ΚΕΕΛΠΝΟ ανέπτυξε Σχέδιο Αντιμετώπισης της Ελονοσίας 2012-2015, βάσει του οποίου οι περιοχές (Περιφερειακές Ενότητες, Δήμοι) της Ελληνικής επικράτειας κατατάσσονται σε 4 επίπεδα επικινδυνότητας. Κύριος στόχος του Σχεδίου Δράσης είναι η αποφυγή επανεγκατάστασης της ελονοσίας στην Ελλάδα. Οι δράσεις αντιμετώπισης της ελονοσίας σύμφωνα με το παρόν Σχέδιο γίνονται στο πλαίσιο των παρακάτω αξόνων: • Επιδημιολογική Επιτήρηση Ελονοσίας • Εργαστηριακή Διάγνωση Ελονοσίας • Κλινική Αντιμετώπιση Ελονοσίας • Δράσεις Επικοινωνίας • Επιτήρηση και Έλεγχος Διαβιβαστών Ελονοσίας • Διατομεακή Συνεργασία ΚΕΕΛΠΝΟ Το 2012, (μέχρι τις 03/09/2012) έχουν διαγνωστεί συνολικά στην Ελλάδα 51 κρούσματα ελονοσίας, εκ των οποίων τα 8 θεωρούνται αυτόχθονα. Σύμφωνα με τα επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ μέχρι τις 03/09/12 τα κρούσματα ελονοσίας που εντοπίστηκαν το 2012 έχουν αντιμετωπιστεί νωρίτερα σε σχέση με τα κρούσματα του 2011, αυτό οφείλεται κυρίως στην έγκαιρη εντόπιση τους και αποτελεσματική τους θεραπεία, καθώς και στα μέτρα αντιμετώπισης των διαβιβαστών της ελονοσίας στην Λακωνία.","abstract_has_math":false,"creators":["Σιλβέστρος Χρυσοβαλάντης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312928"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312928","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312928","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312928","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312928","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σιλβέστρος Χρυσοβαλάντης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312928","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312928"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην Ελλάδα, η ελονοσία ήταν γνωστή από τα τέλη περίπου του 5ου αιώνα π.Χ. μια περίοδος που σχετίζεται με αποψιλώσεις δασών με σκοπό την καλλιέργεια της γης. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους η νόσος ήταν ενδημική στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην περιοχή του Έβρου. Αναφέρονται σοβαρές επιδημίες ελονοσίας το 1859, το 1866 και το 1870. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1896–1905, η επίπτωση της ελονοσίας στον ελληνικό στρατό ήταν 355 άτομα στα 1000, ενώ το ποσοστό των ατόμων που έπασχαν από ελονοσία στον αστικό πληθυσμό ήταν περίπου 30% εκ των οποίων 14% κατέληγαν. Η νόσος εκριζώθηκε το 1974, μετά από το πρόγραμμα καταπολέμησης (1946-1960). Από τότε, καταγράφονται περίπου 30-50 περιστατικά το χρόνο τα οποία σχετίζονται με ιστορικό ταξιδιού ή παραμονής σε ενδημική για Ελονοσία περιοχές. Το 2009, επανεμφανίστηκαν αυτόχθονα κρούσματα ελονοσίας στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι του 2011 εμφανίστηκε συρροή αυτοχθόνων κρουσμάτων κυρίως στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας αλλά και στην Εύβοια, Λάρισα, Ανατολική Αττική και Βοιωτία Σύμφωνα με την έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης του ΚΕΕΛΠΝΟ το 2011 έχουν διαγνωσθεί συνολικά 40 κρούσματα ελονοσίας σε ασθενείς που δεν αναφέρουν ιστορικό μετακίνησης σε ενδημικές περιοχές. Δύο επισκέψεις εμπειρογνωμόνων πραγματοποιήθηκαν για να αξιολογήσουν την κατάσταση στην Ελλάδα: η πρώτη αποστολή (19-25 Σεπτεμβρίου 2011) διεξήχθη από το ECDC και η δεύτερη αποστολή (10-15 Οκτωβρίου 2011) από κοινού πραγματοποιήθηκε με το ΠΟΥ. Οι ομάδες της αποστολής ενημερώθηκαν από τις εθνικές αρχές, (συμπεριλαμβανομένου του ΚΕΕΛΠΝΟ), και από κοινού επισκέφθηκαν όλες τις πληγείσες περιοχές. Οι ομάδες εκτίμησης είχαν ως σκοπό την αξιολόγηση των κινδύνων που σχετίζονται με πιθανή επανεμφάνιση της ελονοσίας στην Ελλάδα, καθώς και τα προτεινόμενα μέτρα για την πρόληψη της επανεγκατάστασης, στις συγκεκριμένες περιοχές αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Τα ευρήματα των αποστολών αυτών σχετικά με τα επιδημιολογικά και εντομολογικά δεδομένα, υποστηρίζουν ότι σε πολλά μέρη της Ελλάδας εξακολουθούν να υφίστανται οι συνθήκες για την αυτόχθονη μετάδοση της ελονοσίας από p. vivax, κυρίως σε αγροτικές περιοχές με μεγάλους εποχιακούς πληθυσμούς μεταναστών από ενδημικές περιοχές για την ελονοσία. Ο κίνδυνος επανεμφάνισης της ελονοσίας στην Ελλάδα αποτελεί απειλή για το στόχο 3 του Παγκόσμιου Σχεδίου δράσης για την ελονοσία δηλαδή την \"Εξάλειψη της ελονοσίας μέχρι το τέλος του 2015, από 10 νέες χώρες και στη περιοχή της Ευρώπης”. Την άνοιξη του 2012, το ΚΕΕΛΠΝΟ ανέπτυξε Σχέδιο Αντιμετώπισης της Ελονοσίας 2012-2015, βάσει του οποίου οι περιοχές (Περιφερειακές Ενότητες, Δήμοι) της Ελληνικής επικράτειας κατατάσσονται σε 4 επίπεδα επικινδυνότητας. Κύριος στόχος του Σχεδίου Δράσης είναι η αποφυγή επανεγκατάστασης της ελονοσίας στην Ελλάδα. Οι δράσεις αντιμετώπισης της ελονοσίας σύμφωνα με το παρόν Σχέδιο γίνονται στο πλαίσιο των παρακάτω αξόνων: • Επιδημιολογική Επιτήρηση Ελονοσίας • Εργαστηριακή Διάγνωση Ελονοσίας • Κλινική Αντιμετώπιση Ελονοσίας • Δράσεις Επικοινωνίας • Επιτήρηση και Έλεγχος Διαβιβαστών Ελονοσίας • Διατομεακή Συνεργασία ΚΕΕΛΠΝΟ Το 2012, (μέχρι τις 03/09/2012) έχουν διαγνωστεί συνολικά στην Ελλάδα 51 κρούσματα ελονοσίας, εκ των οποίων τα 8 θεωρούνται αυτόχθονα. Σύμφωνα με τα επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ μέχρι τις 03/09/12 τα κρούσματα ελονοσίας που εντοπίστηκαν το 2012 έχουν αντιμετωπιστεί νωρίτερα σε σχέση με τα κρούσματα του 2011, αυτό οφείλεται κυρίως στην έγκαιρη εντόπιση τους και αποτελεσματική τους θεραπεία, καθώς και στα μέτρα αντιμετώπισης των διαβιβαστών της ελονοσίας στην Λακωνία.","In Greece, malaria was known about the late 5th century BC a period associated with deforestation for cultivation of land. Severe malaria reported malaria epidemics in 1859, 1866 and 1870. During the period 1896-1905, the incidence of malaria in the Greek army was 355 people in 1000, while the average number of people suffering from malaria in the urban population was approximately 30% of which 14% died. The disease was eradicated in 1974, after the control program (1946-1960). Since then, about 30-50 cases are recorded annually which are related to history of travel or residence in an endemic area of malaria. In 2009, indigenous malaria reappeared in Greece. In the summer of 2011 appeared indigenous cases mostly in the municipality of Laconia (Evrotas), in Euboea, Larissa, East Attica and Boeotia. According to the epidemiological surveillance report of KEELPNO in 2011, a total of 40 cases of malaria patients with no travel to endemic areas history, were reported. Two expert visits were carried out to assess the situation in Greece: the first mission (19-25 September 2011) conducted by the ECDC and the second mission (10-15 October 2011) jointly held with the WHO. The mission team were informed by the national authorities (including KEELPNO), and together visited all the affected areas. The assessment teams were designed to assess the risks associated with a possible resurgence of malaria in Greece and the measures proposed to prevent resettlement in specific areas and across the country. The findings of these missions on epidemiological and entomological data, suggest that in many parts of Greece the risk of indigenous transmission of malaria p. vivax continue to exist, especially in rural areas with large seasonal immigrant populations from malaria endemic countries. The risk of recurrence of malaria in Greece is threatening the 3rt part of the Global Plan of Action for Malaria \"To Eradicate malaria by the end of 2015 from 10 new countries, including the European region”. In spring of 2012, the Response Plan developed by HCDCP for Malaria classified the Greek territory into 4 levels of risk. The main objective of this Action Plan is to avoid resettlement malaria in Greece. The actions for malaria plan are within the following lines: • Epidemiological Surveillance of Malaria • Laboratory Diagnosis of Malaria • Clinical Malaria Treatment • Contact Activities • Monitoring and Control of Malaria Transmission • Intersectional Collaboration In 2012 (until 09.03.2012) have been diagnosed in a total of 51 cases of malaria Greece, of which 8 are autochthonous. According to epidemiological data KEELPNO until 03/09/12 malaria outbreaks detected in 2012 have been addressed earlier in relation to outbreaks of 2011, mainly due to early detection and efficient treatment, as well as measures to reduce the transmission of malaria in Laconia."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο κίνδυνος επανεμφάνισης της ελονοσίας στην Eλλάδα - Μέτρα ελέγχου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σιλβέστρος Χρυσοβαλάντης"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Στην Ελλάδα, η ελονοσία ήταν γνωστή από τα τέλη περίπου του 5ου αιώνα π.Χ. μια περίοδος που σχετίζεται με αποψιλώσεις δασών με σκοπό την καλλιέργεια της γης. Κατά τους Βυζαντινούς χρόνους η νόσος ήταν ενδημική στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην περιοχή του Έβρου. Αναφέρονται σοβαρές επιδημίες ελονοσίας το 1859, το 1866 και το 1870. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 1896–1905, η επίπτωση της ελονοσίας στον ελληνικό στρατό ήταν 355 άτομα στα 1000, ενώ το ποσοστό των ατόμων που έπασχαν από ελονοσία στον αστικό πληθυσμό ήταν περίπου 30% εκ των οποίων 14% κατέληγαν. Η νόσος εκριζώθηκε το 1974, μετά από το πρόγραμμα καταπολέμησης (1946-1960). Από τότε, καταγράφονται περίπου 30-50 περιστατικά το χρόνο τα οποία σχετίζονται με ιστορικό ταξιδιού ή παραμονής σε ενδημική για Ελονοσία περιοχές. Το 2009, επανεμφανίστηκαν αυτόχθονα κρούσματα ελονοσίας στην Ελλάδα. Το καλοκαίρι του 2011 εμφανίστηκε συρροή αυτοχθόνων κρουσμάτων κυρίως στο δήμο Ευρώτα Λακωνίας αλλά και στην Εύβοια, Λάρισα, Ανατολική Αττική και Βοιωτία Σύμφωνα με την έκθεση επιδημιολογικής επιτήρησης του ΚΕΕΛΠΝΟ το 2011 έχουν διαγνωσθεί συνολικά 40 κρούσματα ελονοσίας σε ασθενείς που δεν αναφέρουν ιστορικό μετακίνησης σε ενδημικές περιοχές. Δύο επισκέψεις εμπειρογνωμόνων πραγματοποιήθηκαν για να αξιολογήσουν την κατάσταση στην Ελλάδα: η πρώτη αποστολή (19-25 Σεπτεμβρίου 2011) διεξήχθη από το ECDC και η δεύτερη αποστολή (10-15 Οκτωβρίου 2011) από κοινού πραγματοποιήθηκε με το ΠΟΥ. Οι ομάδες της αποστολής ενημερώθηκαν από τις εθνικές αρχές, (συμπεριλαμβανομένου του ΚΕΕΛΠΝΟ), και από κοινού επισκέφθηκαν όλες τις πληγείσες περιοχές. Οι ομάδες εκτίμησης είχαν ως σκοπό την αξιολόγηση των κινδύνων που σχετίζονται με πιθανή επανεμφάνιση της ελονοσίας στην Ελλάδα, καθώς και τα προτεινόμενα μέτρα για την πρόληψη της επανεγκατάστασης, στις συγκεκριμένες περιοχές αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα. Τα ευρήματα των αποστολών αυτών σχετικά με τα επιδημιολογικά και εντομολογικά δεδομένα, υποστηρίζουν ότι σε πολλά μέρη της Ελλάδας εξακολουθούν να υφίστανται οι συνθήκες για την αυτόχθονη μετάδοση της ελονοσίας από p. vivax, κυρίως σε αγροτικές περιοχές με μεγάλους εποχιακούς πληθυσμούς μεταναστών από ενδημικές περιοχές για την ελονοσία. Ο κίνδυνος επανεμφάνισης της ελονοσίας στην Ελλάδα αποτελεί απειλή για το στόχο 3 του Παγκόσμιου Σχεδίου δράσης για την ελονοσία δηλαδή την \"Εξάλειψη της ελονοσίας μέχρι το τέλος του 2015, από 10 νέες χώρες και στη περιοχή της Ευρώπης”. Την άνοιξη του 2012, το ΚΕΕΛΠΝΟ ανέπτυξε Σχέδιο Αντιμετώπισης της Ελονοσίας 2012-2015, βάσει του οποίου οι περιοχές (Περιφερειακές Ενότητες, Δήμοι) της Ελληνικής επικράτειας κατατάσσονται σε 4 επίπεδα επικινδυνότητας. Κύριος στόχος του Σχεδίου Δράσης είναι η αποφυγή επανεγκατάστασης της ελονοσίας στην Ελλάδα. Οι δράσεις αντιμετώπισης της ελονοσίας σύμφωνα με το παρόν Σχέδιο γίνονται στο πλαίσιο των παρακάτω αξόνων: • Επιδημιολογική Επιτήρηση Ελονοσίας • Εργαστηριακή Διάγνωση Ελονοσίας • Κλινική Αντιμετώπιση Ελονοσίας • Δράσεις Επικοινωνίας • Επιτήρηση και Έλεγχος Διαβιβαστών Ελονοσίας • Διατομεακή Συνεργασία ΚΕΕΛΠΝΟ Το 2012, (μέχρι τις 03/09/2012) έχουν διαγνωστεί συνολικά στην Ελλάδα 51 κρούσματα ελονοσίας, εκ των οποίων τα 8 θεωρούνται αυτόχθονα. Σύμφωνα με τα επιδημιολογικά δεδομένα του ΚΕΕΛΠΝΟ μέχρι τις 03/09/12 τα κρούσματα ελονοσίας που εντοπίστηκαν το 2012 έχουν αντιμετωπιστεί νωρίτερα σε σχέση με τα κρούσματα του 2011, αυτό οφείλεται κυρίως στην έγκαιρη εντόπιση τους και αποτελεσματική τους θεραπεία, καθώς και στα μέτρα αντιμετώπισης των διαβιβαστών της ελονοσίας στην Λακωνία.","In Greece, malaria was known about the late 5th century BC a period associated with deforestation for cultivation of land. Severe malaria reported malaria epidemics in 1859, 1866 and 1870. During the period 1896-1905, the incidence of malaria in the Greek army was 355 people in 1000, while the average number of people suffering from malaria in the urban population was approximately 30% of which 14% died. The disease was eradicated in 1974, after the control program (1946-1960). Since then, about 30-50 cases are recorded annually which are related to history of travel or residence in an endemic area of malaria. In 2009, indigenous malaria reappeared in Greece. In the summer of 2011 appeared indigenous cases mostly in the municipality of Laconia (Evrotas), in Euboea, Larissa, East Attica and Boeotia. According to the epidemiological surveillance report of KEELPNO in 2011, a total of 40 cases of malaria patients with no travel to endemic areas history, were reported. Two expert visits were carried out to assess the situation in Greece: the first mission (19-25 September 2011) conducted by the ECDC and the second mission (10-15 October 2011) jointly held with the WHO. The mission team were informed by the national authorities (including KEELPNO), and together visited all the affected areas. The assessment teams were designed to assess the risks associated with a possible resurgence of malaria in Greece and the measures proposed to prevent resettlement in specific areas and across the country. The findings of these missions on epidemiological and entomological data, suggest that in many parts of Greece the risk of indigenous transmission of malaria p. vivax continue to exist, especially in rural areas with large seasonal immigrant populations from malaria endemic countries. The risk of recurrence of malaria in Greece is threatening the 3rt part of the Global Plan of Action for Malaria \"To Eradicate malaria by the end of 2015 from 10 new countries, including the European region”. In spring of 2012, the Response Plan developed by HCDCP for Malaria classified the Greek territory into 4 levels of risk. The main objective of this Action Plan is to avoid resettlement malaria in Greece. The actions for malaria plan are within the following lines: • Epidemiological Surveillance of Malaria • Laboratory Diagnosis of Malaria • Clinical Malaria Treatment • Contact Activities • Monitoring and Control of Malaria Transmission • Intersectional Collaboration In 2012 (until 09.03.2012) have been diagnosed in a total of 51 cases of malaria Greece, of which 8 are autochthonous. According to epidemiological data KEELPNO until 03/09/12 malaria outbreaks detected in 2012 have been addressed earlier in relation to outbreaks of 2011, mainly due to early detection and efficient treatment, as well as measures to reduce the transmission of malaria in Laconia."],"dc:identifier":["uoadl:1312928","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312928"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο κίνδυνος επανεμφάνισης της ελονοσίας στην Eλλάδα - Μέτρα ελέγχου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:56Z"}