{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312956"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312956","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της ιστονικής ποικιλομορφής macroH2A στον κυτταρικό επαναπρογραμματισμό και την κυτταρική διαφοροποίηση","abstract":"Στο πέρασμα του χρόνου και καθώς συσσωρευόντουσαν οι γνώσεις των επιστημόνων γύρω από τη δομή και την οργάνωση της χρωματίνης, ο όρος επιγενετική κέντριζε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί το μηχανισμό με τον οποίο από τον ίδιο γονότυπο μπορούν να προκύψουν περισσότεροι από δύο εντελώς διαφορετικοί φαινότυποι. Ένα αρκετά καλό παράδειγμα για να κατανοηθεί η μοριακή βάση των επιγενετικών μηχανισμών είναι τα εμβρυικά βλαστικά (ES) κύτταρα που απομονώνονται από την εσωτερική κυτταρική μάζα της βλαστοκύστης. Τα εμβρυικά βλαστικά κύτταρα είναι πολυδύναμα κύτταρα (Evans M. et al. 2011) με δυνατότητα συνεχούς αυτοανανέωσης. Τα κύτταρα αυτά διατηρούν το δυναμικό διαφοροποίησης προς όλους τους τύπους σωματικών κυττάρων συμπεριλαμβανομένων των τριών βλαστικών στιβάδων εξώδερμα, μεσόδερμα και ενδόδερμα (Nelson et al., 2009). Οι επιγενετικοί μηχανισμοί ελέγχουν την τύχη του κάθε κυττάρου αποτελώντας μέρος της μεταγραφικής ρύθμισης των γονιδίων εκείνων που εμπλέκονται στην κυτταρική διαφοροποίηση. Στον πυρήνα του κυττάρου βρίσκονται όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για την ορθή λειτουργία του, συμπτυγμένες και καλά πακεταρισμένες σε μια νουκλεοπρωτεϊνική δομή που ονομάζεται χρωματίνη. Βασικό ρόλο στην αξιοθαύμαστη αυτή συμπύκνωση παίζουν τα νουκλεοσώματα. Το νουκλεόσωμα αποτελείται από ένα οκταμερές ιστονών (δύο μόρια για καθεμία από τις ιστόνες H2A, H2B, H3 και H4) γύρω από το οποίο περιελίσσεται και πακετάρεται το DNA σε μήκος 147 ζευγών βάσεων. Μέσω μετα-μεταγραφικών τροποποιήσεων των ιστονών και αντικαταστάσεων των κανονικών ιστονών με παραλλαγές είναι δυνατόν να προκύψουν αλλαγές στη στερεοδιαμόρφωση της χρωματίνης με αντίκτυπο στο προφίλ έκφρασης των γονιδίων στο συγκεκριμένο κύτταρο. Οι ιστονικές ποικιλομορφές είναι ξεχωριστές πρωτεΐνες της κάθε τάξης (κωδικοποιούνται από μη αλληλόμορφα γονίδια), οι οποίες μπορεί να έχουν μεγάλη έως και πολύ μικρή ομολογία μεταξύ τους. Δηλαδή μπορεί να έχουν λίγες έως και πολλές αμινοξικές αντικαταστάσεις κυρίως στο καρβοξυτελικό άκρο τους.","abstract_html":"Στο πέρασμα του χρόνου και καθώς συσσωρευόντουσαν οι γνώσεις των επιστημόνων γύρω από τη δομή και την οργάνωση της χρωματίνης, ο όρος επιγενετική κέντριζε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί το μηχανισμό με τον οποίο από τον ίδιο γονότυπο μπορούν να προκύψουν περισσότεροι από δύο εντελώς διαφορετικοί φαινότυποι. Ένα αρκετά καλό παράδειγμα για να κατανοηθεί η μοριακή βάση των επιγενετικών μηχανισμών είναι τα εμβρυικά βλαστικά (ES) κύτταρα που απομονώνονται από την εσωτερική κυτταρική μάζα της βλαστοκύστης. Τα εμβρυικά βλαστικά κύτταρα είναι πολυδύναμα κύτταρα (Evans M. et al. 2011) με δυνατότητα συνεχούς αυτοανανέωσης. Τα κύτταρα αυτά διατηρούν το δυναμικό διαφοροποίησης προς όλους τους τύπους σωματικών κυττάρων συμπεριλαμβανομένων των τριών βλαστικών στιβάδων εξώδερμα, μεσόδερμα και ενδόδερμα (Nelson et al., 2009). Οι επιγενετικοί μηχανισμοί ελέγχουν την τύχη του κάθε κυττάρου αποτελώντας μέρος της μεταγραφικής ρύθμισης των γονιδίων εκείνων που εμπλέκονται στην κυτταρική διαφοροποίηση. Στον πυρήνα του κυττάρου βρίσκονται όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για την ορθή λειτουργία του, συμπτυγμένες και καλά πακεταρισμένες σε μια νουκλεοπρωτεϊνική δομή που ονομάζεται χρωματίνη. Βασικό ρόλο στην αξιοθαύμαστη αυτή συμπύκνωση παίζουν τα νουκλεοσώματα. Το νουκλεόσωμα αποτελείται από ένα οκταμερές ιστονών (δύο μόρια για καθεμία από τις ιστόνες H2A, H2B, H3 και H4) γύρω από το οποίο περιελίσσεται και πακετάρεται το DNA σε μήκος 147 ζευγών βάσεων. Μέσω μετα-μεταγραφικών τροποποιήσεων των ιστονών και αντικαταστάσεων των κανονικών ιστονών με παραλλαγές είναι δυνατόν να προκύψουν αλλαγές στη στερεοδιαμόρφωση της χρωματίνης με αντίκτυπο στο προφίλ έκφρασης των γονιδίων στο συγκεκριμένο κύτταρο. Οι ιστονικές ποικιλομορφές είναι ξεχωριστές πρωτεΐνες της κάθε τάξης (κωδικοποιούνται από μη αλληλόμορφα γονίδια), οι οποίες μπορεί να έχουν μεγάλη έως και πολύ μικρή ομολογία μεταξύ τους. Δηλαδή μπορεί να έχουν λίγες έως και πολλές αμινοξικές αντικαταστάσεις κυρίως στο καρβοξυτελικό άκρο τους.","abstract_has_math":false,"creators":["Κυριλής Φώτης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:22:58Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312956"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312956","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312956","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312956","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312956","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κυριλής Φώτης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312956","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312956"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο πέρασμα του χρόνου και καθώς συσσωρευόντουσαν οι γνώσεις των επιστημόνων γύρω από τη δομή και την οργάνωση της χρωματίνης, ο όρος επιγενετική κέντριζε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί το μηχανισμό με τον οποίο από τον ίδιο γονότυπο μπορούν να προκύψουν περισσότεροι από δύο εντελώς διαφορετικοί φαινότυποι. Ένα αρκετά καλό παράδειγμα για να κατανοηθεί η μοριακή βάση των επιγενετικών μηχανισμών είναι τα εμβρυικά βλαστικά (ES) κύτταρα που απομονώνονται από την εσωτερική κυτταρική μάζα της βλαστοκύστης. Τα εμβρυικά βλαστικά κύτταρα είναι πολυδύναμα κύτταρα (Evans M. et al. 2011) με δυνατότητα συνεχούς αυτοανανέωσης. Τα κύτταρα αυτά διατηρούν το δυναμικό διαφοροποίησης προς όλους τους τύπους σωματικών κυττάρων συμπεριλαμβανομένων των τριών βλαστικών στιβάδων εξώδερμα, μεσόδερμα και ενδόδερμα (Nelson et al., 2009). Οι επιγενετικοί μηχανισμοί ελέγχουν την τύχη του κάθε κυττάρου αποτελώντας μέρος της μεταγραφικής ρύθμισης των γονιδίων εκείνων που εμπλέκονται στην κυτταρική διαφοροποίηση. Στον πυρήνα του κυττάρου βρίσκονται όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για την ορθή λειτουργία του, συμπτυγμένες και καλά πακεταρισμένες σε μια νουκλεοπρωτεϊνική δομή που ονομάζεται χρωματίνη. Βασικό ρόλο στην αξιοθαύμαστη αυτή συμπύκνωση παίζουν τα νουκλεοσώματα. Το νουκλεόσωμα αποτελείται από ένα οκταμερές ιστονών (δύο μόρια για καθεμία από τις ιστόνες H2A, H2B, H3 και H4) γύρω από το οποίο περιελίσσεται και πακετάρεται το DNA σε μήκος 147 ζευγών βάσεων. Μέσω μετα-μεταγραφικών τροποποιήσεων των ιστονών και αντικαταστάσεων των κανονικών ιστονών με παραλλαγές είναι δυνατόν να προκύψουν αλλαγές στη στερεοδιαμόρφωση της χρωματίνης με αντίκτυπο στο προφίλ έκφρασης των γονιδίων στο συγκεκριμένο κύτταρο. Οι ιστονικές ποικιλομορφές είναι ξεχωριστές πρωτεΐνες της κάθε τάξης (κωδικοποιούνται από μη αλληλόμορφα γονίδια), οι οποίες μπορεί να έχουν μεγάλη έως και πολύ μικρή ομολογία μεταξύ τους. Δηλαδή μπορεί να έχουν λίγες έως και πολλές αμινοξικές αντικαταστάσεις κυρίως στο καρβοξυτελικό άκρο τους.","As scientific knowledge concerning the structure and organization of chromatin is accumulated, the term epigenetic gained ever increasing interest, as it was obvious that influenced the mechanisms through which different phenotypes can emerge from the same genotype. Embryonic stem cells (ESCs) isolated from the inner cell mass of the blastocyst provide a very good example for understanding the molecular basis of epigenetic mechanisms. Embryonic stem cells are multipotent cells (Evans M. et al. 2011) that have the ability of continuous self-renewal. This type of cells maintain the differentiation potential towards all types of somatic cells including the three blastic layers: ectoderm, mesoderm and endoderm (Nelson et al., 2009). Epigenetic mechanisms control each and every cells’ fate through being part of the transcriptional regulation of genes that are involved in cellular differentiation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της ιστονικής ποικιλομορφής macroH2A στον κυτταρικό επαναπρογραμματισμό και την κυτταρική διαφοροποίηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κυριλής Φώτης"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Στο πέρασμα του χρόνου και καθώς συσσωρευόντουσαν οι γνώσεις των επιστημόνων γύρω από τη δομή και την οργάνωση της χρωματίνης, ο όρος επιγενετική κέντριζε όλο και περισσότερο το ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί το μηχανισμό με τον οποίο από τον ίδιο γονότυπο μπορούν να προκύψουν περισσότεροι από δύο εντελώς διαφορετικοί φαινότυποι. Ένα αρκετά καλό παράδειγμα για να κατανοηθεί η μοριακή βάση των επιγενετικών μηχανισμών είναι τα εμβρυικά βλαστικά (ES) κύτταρα που απομονώνονται από την εσωτερική κυτταρική μάζα της βλαστοκύστης. Τα εμβρυικά βλαστικά κύτταρα είναι πολυδύναμα κύτταρα (Evans M. et al. 2011) με δυνατότητα συνεχούς αυτοανανέωσης. Τα κύτταρα αυτά διατηρούν το δυναμικό διαφοροποίησης προς όλους τους τύπους σωματικών κυττάρων συμπεριλαμβανομένων των τριών βλαστικών στιβάδων εξώδερμα, μεσόδερμα και ενδόδερμα (Nelson et al., 2009). Οι επιγενετικοί μηχανισμοί ελέγχουν την τύχη του κάθε κυττάρου αποτελώντας μέρος της μεταγραφικής ρύθμισης των γονιδίων εκείνων που εμπλέκονται στην κυτταρική διαφοροποίηση. Στον πυρήνα του κυττάρου βρίσκονται όλες οι απαραίτητες πληροφορίες για την ορθή λειτουργία του, συμπτυγμένες και καλά πακεταρισμένες σε μια νουκλεοπρωτεϊνική δομή που ονομάζεται χρωματίνη. Βασικό ρόλο στην αξιοθαύμαστη αυτή συμπύκνωση παίζουν τα νουκλεοσώματα. Το νουκλεόσωμα αποτελείται από ένα οκταμερές ιστονών (δύο μόρια για καθεμία από τις ιστόνες H2A, H2B, H3 και H4) γύρω από το οποίο περιελίσσεται και πακετάρεται το DNA σε μήκος 147 ζευγών βάσεων. Μέσω μετα-μεταγραφικών τροποποιήσεων των ιστονών και αντικαταστάσεων των κανονικών ιστονών με παραλλαγές είναι δυνατόν να προκύψουν αλλαγές στη στερεοδιαμόρφωση της χρωματίνης με αντίκτυπο στο προφίλ έκφρασης των γονιδίων στο συγκεκριμένο κύτταρο. Οι ιστονικές ποικιλομορφές είναι ξεχωριστές πρωτεΐνες της κάθε τάξης (κωδικοποιούνται από μη αλληλόμορφα γονίδια), οι οποίες μπορεί να έχουν μεγάλη έως και πολύ μικρή ομολογία μεταξύ τους. Δηλαδή μπορεί να έχουν λίγες έως και πολλές αμινοξικές αντικαταστάσεις κυρίως στο καρβοξυτελικό άκρο τους.","As scientific knowledge concerning the structure and organization of chromatin is accumulated, the term epigenetic gained ever increasing interest, as it was obvious that influenced the mechanisms through which different phenotypes can emerge from the same genotype. Embryonic stem cells (ESCs) isolated from the inner cell mass of the blastocyst provide a very good example for understanding the molecular basis of epigenetic mechanisms. Embryonic stem cells are multipotent cells (Evans M. et al. 2011) that have the ability of continuous self-renewal. This type of cells maintain the differentiation potential towards all types of somatic cells including the three blastic layers: ectoderm, mesoderm and endoderm (Nelson et al., 2009). Epigenetic mechanisms control each and every cells’ fate through being part of the transcriptional regulation of genes that are involved in cellular differentiation."],"dc:identifier":["uoadl:1312956","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312956"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο ρόλος της ιστονικής ποικιλομορφής macroH2A στον κυτταρικό επαναπρογραμματισμό και την κυτταρική διαφοροποίηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:58Z"}