{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312963"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1312963","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος της λευκαφαίρεσης στην μεταγγισιοθεραπεία","abstract":"Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων σχετίζεται με την εμφάνιση διαφόρων επιπλοκών και ένας από τους παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί για την αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης αυτών είναι τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια στα μεταγγιζόμενα παράγωγα του αίματος. Η ανάγκη για βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων του αίματος και της μείωσης των επιπλοκών μετάγγισης οδήγησε στην εφαρμογή διαφόρων τεχνικών μεθόδων αφαίρεσης των λευκοκυττάρων από τα παράγωγα του αίματος, με την διαδικασία της λευκαφαίρεσης. Η παρασκευή λευκαφαιρεμένων προϊόντων του αίματος μπορεί να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της συλλογής του αίματος με τη χρήση της τεχνολογίας της αφαίρεσης, ή με εναλλακτική μέθοδο, δηλαδή με συλλογή ολικού αίματος με την κλασσική μέθοδο και με την επακόλουθη παρασκευή των προϊόντων με επεξεργασία του ολικού αίματος μετά την αιμοληψία. Η έννοια της λευκαφαίρεσης εισήχθη αρχικά το 1920, αλλά μετά το 1980 η πρόοδος της τεχνολογίας επέφερε και την ανάπτυξη φίλτρων οξικής κυτταρίνης πρώτης γενιάς, τα οποία όμως παρουσίαζαν σημαντικούς περιορισμούς, οι οποίοι φαίνεται να άρθηκαν μετέπειτα με τη χρήση των φίλτρων τρίτης και τέταρτης γενιάς. Η χρήση ειδικών φίλτρων κατακράτησης των λευκοκυττάρων μπορεί να επιτευχθεί με την υψηλότερου βαθμού λευκαφαίρεση συνδυαζόμένη με την εφαρμογή ποιοτικού ελέγχου σε όλα τα στάδια της. Η ενδεδειγμένη μέθοδος ποιοτικού ελέγχου της διαδικασίας της λευκαφαίρεσης θεωρείται ότι είναι η κυτταρομετρία ροής, κατά την οποία πραγματοποιείται μέτρηση των υπολειπόμενων λευκών σε δείγμα από τον ασκό του παραγώγου αίματος προ της διόδου του από το φίλτρο, μέτρησή του σε δείγμα αφού αυτό έχει διέλθει από το φίλτρο και τελικά την έκφραση της διαφοράς αυτής λογαριθμικά. Οι εφαρμοζόμενες μέθοδοι λευκαφαίρεσης περιλαμβάνουν την λευκαφαίρεση προ της αποθήκευσης, την λευκαφαίρεση μετά την αποθήκευση και την μέθοδο της κυτταραφαίρεσης. Τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια έχουν συσχετισθεί με μια σειρά επιπλοκών κατά τη μεταγγισιοθεραπεία. Η εφαρμογή της τεχνικής της λευκαφαίρεσης συνδέεται με κλινικά αποδεδειγμένα οφέλη όπως: την μείωση των πυρετικών μη αιμολυτικών αντιδράσεων, την μείωση της μετάδοσης της CMV λοίμωξης, τη μείωση της συχνότητας της αλλοανοσοποίησης καθώς κ αι την ανθεκτικότητα στην μετάγγιση των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, ως πιθανά κλινικά οφέλη από την τεχνική της λευκαφαίρεσης θεωρούνται η μείωση του άμεσου κινδύνου μετάδοσης των βακτηρίων μέσω της μετάγγισης, η βελτίωση της επιβίωσης του νεφρικού μοσχεύματος, η μείωση του κινδύνου βακτηριακής λοίμωξης και πολυοργανικής ανεπάρκειας, η αποφυγή κατάδοσης της νόσου του CJD και ο μειωμένος κίνδυνος εμφάνισης του σχετιζόμενου με την μετάγγιση συνδρόμου οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση. Ωστόσο παρά τα σημαντικά κλινικά οφέλη της λευκαφαίρεσης, η εφαρμογή της σε όλα τα παράγωγα αίματος σχετίζεται με το βασικό μειονέκτημα της μεθόδου που είναι το αυξημένο της κόστος.","abstract_html":"Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων σχετίζεται με την εμφάνιση διαφόρων επιπλοκών και ένας από τους παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί για την αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης αυτών είναι τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια στα μεταγγιζόμενα παράγωγα του αίματος. Η ανάγκη για βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων του αίματος και της μείωσης των επιπλοκών μετάγγισης οδήγησε στην εφαρμογή διαφόρων τεχνικών μεθόδων αφαίρεσης των λευκοκυττάρων από τα παράγωγα του αίματος, με την διαδικασία της λευκαφαίρεσης. Η παρασκευή λευκαφαιρεμένων προϊόντων του αίματος μπορεί να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της συλλογής του αίματος με τη χρήση της τεχνολογίας της αφαίρεσης, ή με εναλλακτική μέθοδο, δηλαδή με συλλογή ολικού αίματος με την κλασσική μέθοδο και με την επακόλουθη παρασκευή των προϊόντων με επεξεργασία του ολικού αίματος μετά την αιμοληψία. Η έννοια της λευκαφαίρεσης εισήχθη αρχικά το 1920, αλλά μετά το 1980 η πρόοδος της τεχνολογίας επέφερε και την ανάπτυξη φίλτρων οξικής κυτταρίνης πρώτης γενιάς, τα οποία όμως παρουσίαζαν σημαντικούς περιορισμούς, οι οποίοι φαίνεται να άρθηκαν μετέπειτα με τη χρήση των φίλτρων τρίτης και τέταρτης γενιάς. Η χρήση ειδικών φίλτρων κατακράτησης των λευκοκυττάρων μπορεί να επιτευχθεί με την υψηλότερου βαθμού λευκαφαίρεση συνδυαζόμένη με την εφαρμογή ποιοτικού ελέγχου σε όλα τα στάδια της. Η ενδεδειγμένη μέθοδος ποιοτικού ελέγχου της διαδικασίας της λευκαφαίρεσης θεωρείται ότι είναι η κυτταρομετρία ροής, κατά την οποία πραγματοποιείται μέτρηση των υπολειπόμενων λευκών σε δείγμα από τον ασκό του παραγώγου αίματος προ της διόδου του από το φίλτρο, μέτρησή του σε δείγμα αφού αυτό έχει διέλθει από το φίλτρο και τελικά την έκφραση της διαφοράς αυτής λογαριθμικά. Οι εφαρμοζόμενες μέθοδοι λευκαφαίρεσης περιλαμβάνουν την λευκαφαίρεση προ της αποθήκευσης, την λευκαφαίρεση μετά την αποθήκευση και την μέθοδο της κυτταραφαίρεσης. Τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια έχουν συσχετισθεί με μια σειρά επιπλοκών κατά τη μεταγγισιοθεραπεία. Η εφαρμογή της τεχνικής της λευκαφαίρεσης συνδέεται με κλινικά αποδεδειγμένα οφέλη όπως: την μείωση των πυρετικών μη αιμολυτικών αντιδράσεων, την μείωση της μετάδοσης της CMV λοίμωξης, τη μείωση της συχνότητας της αλλοανοσοποίησης καθώς κ αι την ανθεκτικότητα στην μετάγγιση των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, ως πιθανά κλινικά οφέλη από την τεχνική της λευκαφαίρεσης θεωρούνται η μείωση του άμεσου κινδύνου μετάδοσης των βακτηρίων μέσω της μετάγγισης, η βελτίωση της επιβίωσης του νεφρικού μοσχεύματος, η μείωση του κινδύνου βακτηριακής λοίμωξης και πολυοργανικής ανεπάρκειας, η αποφυγή κατάδοσης της νόσου του CJD και ο μειωμένος κίνδυνος εμφάνισης του σχετιζόμενου με την μετάγγιση συνδρόμου οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση. Ωστόσο παρά τα σημαντικά κλινικά οφέλη της λευκαφαίρεσης, η εφαρμογή της σε όλα τα παράγωγα αίματος σχετίζεται με το βασικό μειονέκτημα της μεθόδου που είναι το αυξημένο της κόστος.","abstract_has_math":false,"creators":["Καζάνη Μαρία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:22:58Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312963"],"render_values":[{"text":"uoadl:1312963","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312963","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312963","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1312963","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καζάνη Μαρία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1312963","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312963"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων σχετίζεται με την εμφάνιση διαφόρων επιπλοκών και ένας από τους παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί για την αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης αυτών είναι τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια στα μεταγγιζόμενα παράγωγα του αίματος. Η ανάγκη για βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων του αίματος και της μείωσης των επιπλοκών μετάγγισης οδήγησε στην εφαρμογή διαφόρων τεχνικών μεθόδων αφαίρεσης των λευκοκυττάρων από τα παράγωγα του αίματος, με την διαδικασία της λευκαφαίρεσης. Η παρασκευή λευκαφαιρεμένων προϊόντων του αίματος μπορεί να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της συλλογής του αίματος με τη χρήση της τεχνολογίας της αφαίρεσης, ή με εναλλακτική μέθοδο, δηλαδή με συλλογή ολικού αίματος με την κλασσική μέθοδο και με την επακόλουθη παρασκευή των προϊόντων με επεξεργασία του ολικού αίματος μετά την αιμοληψία. Η έννοια της λευκαφαίρεσης εισήχθη αρχικά το 1920, αλλά μετά το 1980 η πρόοδος της τεχνολογίας επέφερε και την ανάπτυξη φίλτρων οξικής κυτταρίνης πρώτης γενιάς, τα οποία όμως παρουσίαζαν σημαντικούς περιορισμούς, οι οποίοι φαίνεται να άρθηκαν μετέπειτα με τη χρήση των φίλτρων τρίτης και τέταρτης γενιάς. Η χρήση ειδικών φίλτρων κατακράτησης των λευκοκυττάρων μπορεί να επιτευχθεί με την υψηλότερου βαθμού λευκαφαίρεση συνδυαζόμένη με την εφαρμογή ποιοτικού ελέγχου σε όλα τα στάδια της. Η ενδεδειγμένη μέθοδος ποιοτικού ελέγχου της διαδικασίας της λευκαφαίρεσης θεωρείται ότι είναι η κυτταρομετρία ροής, κατά την οποία πραγματοποιείται μέτρηση των υπολειπόμενων λευκών σε δείγμα από τον ασκό του παραγώγου αίματος προ της διόδου του από το φίλτρο, μέτρησή του σε δείγμα αφού αυτό έχει διέλθει από το φίλτρο και τελικά την έκφραση της διαφοράς αυτής λογαριθμικά. Οι εφαρμοζόμενες μέθοδοι λευκαφαίρεσης περιλαμβάνουν την λευκαφαίρεση προ της αποθήκευσης, την λευκαφαίρεση μετά την αποθήκευση και την μέθοδο της κυτταραφαίρεσης. Τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια έχουν συσχετισθεί με μια σειρά επιπλοκών κατά τη μεταγγισιοθεραπεία. Η εφαρμογή της τεχνικής της λευκαφαίρεσης συνδέεται με κλινικά αποδεδειγμένα οφέλη όπως: την μείωση των πυρετικών μη αιμολυτικών αντιδράσεων, την μείωση της μετάδοσης της CMV λοίμωξης, τη μείωση της συχνότητας της αλλοανοσοποίησης καθώς κ αι την ανθεκτικότητα στην μετάγγιση των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, ως πιθανά κλινικά οφέλη από την τεχνική της λευκαφαίρεσης θεωρούνται η μείωση του άμεσου κινδύνου μετάδοσης των βακτηρίων μέσω της μετάγγισης, η βελτίωση της επιβίωσης του νεφρικού μοσχεύματος, η μείωση του κινδύνου βακτηριακής λοίμωξης και πολυοργανικής ανεπάρκειας, η αποφυγή κατάδοσης της νόσου του CJD και ο μειωμένος κίνδυνος εμφάνισης του σχετιζόμενου με την μετάγγιση συνδρόμου οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση. Ωστόσο παρά τα σημαντικά κλινικά οφέλη της λευκαφαίρεσης, η εφαρμογή της σε όλα τα παράγωγα αίματος σχετίζεται με το βασικό μειονέκτημα της μεθόδου που είναι το αυξημένο της κόστος.","Blood transfusion and derivatives associated with the appearance of various complications and one of the factors that have been implicated in increasing the probability of such occurrence is the remaining leukocytes in transfused blood products. The need to improve the quality of blood products and reduction of transfusion complications led to the application of various techniques of removing leukocytes from blood derivatives, the process of leukapheresis. Preparation lefkafairemenon blood products may be performed during the blood collection by using the technology of removing, or an alternative method, namely by collecting whole blood by a conventional method and the subsequent preparation of the products by treatment of whole blood after donation. The concept of leukapheresis was first introduced in 1920, but after 1980 the progress of technology brought and developing cellulose acetate first generation of filters, but which had significant limitations, which seems to have been lifted later using the third and fourth generation filters. The use of specific leukocyte retention filters can be achieved with a higher degree of leukapheresis associated with the implementation of quality control at all stages. The appropriate method of quality control of the process of leukapheresis considered is the flow cytometry, during which a measurement of the remaining white on a sample from the bag of blood derivative prior to passage through the filter, measurement of a sample after it has passed through the filter and finally the expression of this difference logarithmically. The applied methods include leukopheresis leukapheresis prior to storage, the leukapheresis after storage and the method of cytapheresis. The remaining white blood cells are associated with a number of complications in Transfusion. The application of the technique of leukopheresis associated with clinically proven benefits such as the reduction of non-hemolytic febrile reactions, reducing the transmission of CMV infection, reducing the frequency of alloimmunization and resistance to platelet transfusion. Moreover, as a potential clinical benefit from the techniques of leukapheresis considered reducing the immediate risk of transmission of bacteria through transfusion, improved survival of renal graft, the reduction of bacterial infection risk and multiorgan failure, avoiding being reported disease CJD and the reduced risk of transfusion-related acute respiratory distress syndrome in critically ill patients. However, despite the important clinical benefits of leukapheresis, the implementation of all blood components associated with the major drawback of the method is the increased cost."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος της λευκαφαίρεσης στην μεταγγισιοθεραπεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καζάνη Μαρία"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η μετάγγιση αίματος και παραγώγων σχετίζεται με την εμφάνιση διαφόρων επιπλοκών και ένας από τους παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί για την αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης αυτών είναι τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια στα μεταγγιζόμενα παράγωγα του αίματος. Η ανάγκη για βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων του αίματος και της μείωσης των επιπλοκών μετάγγισης οδήγησε στην εφαρμογή διαφόρων τεχνικών μεθόδων αφαίρεσης των λευκοκυττάρων από τα παράγωγα του αίματος, με την διαδικασία της λευκαφαίρεσης. Η παρασκευή λευκαφαιρεμένων προϊόντων του αίματος μπορεί να πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της συλλογής του αίματος με τη χρήση της τεχνολογίας της αφαίρεσης, ή με εναλλακτική μέθοδο, δηλαδή με συλλογή ολικού αίματος με την κλασσική μέθοδο και με την επακόλουθη παρασκευή των προϊόντων με επεξεργασία του ολικού αίματος μετά την αιμοληψία. Η έννοια της λευκαφαίρεσης εισήχθη αρχικά το 1920, αλλά μετά το 1980 η πρόοδος της τεχνολογίας επέφερε και την ανάπτυξη φίλτρων οξικής κυτταρίνης πρώτης γενιάς, τα οποία όμως παρουσίαζαν σημαντικούς περιορισμούς, οι οποίοι φαίνεται να άρθηκαν μετέπειτα με τη χρήση των φίλτρων τρίτης και τέταρτης γενιάς. Η χρήση ειδικών φίλτρων κατακράτησης των λευκοκυττάρων μπορεί να επιτευχθεί με την υψηλότερου βαθμού λευκαφαίρεση συνδυαζόμένη με την εφαρμογή ποιοτικού ελέγχου σε όλα τα στάδια της. Η ενδεδειγμένη μέθοδος ποιοτικού ελέγχου της διαδικασίας της λευκαφαίρεσης θεωρείται ότι είναι η κυτταρομετρία ροής, κατά την οποία πραγματοποιείται μέτρηση των υπολειπόμενων λευκών σε δείγμα από τον ασκό του παραγώγου αίματος προ της διόδου του από το φίλτρο, μέτρησή του σε δείγμα αφού αυτό έχει διέλθει από το φίλτρο και τελικά την έκφραση της διαφοράς αυτής λογαριθμικά. Οι εφαρμοζόμενες μέθοδοι λευκαφαίρεσης περιλαμβάνουν την λευκαφαίρεση προ της αποθήκευσης, την λευκαφαίρεση μετά την αποθήκευση και την μέθοδο της κυτταραφαίρεσης. Τα υπολειπόμενα λευκά αιμοσφαίρια έχουν συσχετισθεί με μια σειρά επιπλοκών κατά τη μεταγγισιοθεραπεία. Η εφαρμογή της τεχνικής της λευκαφαίρεσης συνδέεται με κλινικά αποδεδειγμένα οφέλη όπως: την μείωση των πυρετικών μη αιμολυτικών αντιδράσεων, την μείωση της μετάδοσης της CMV λοίμωξης, τη μείωση της συχνότητας της αλλοανοσοποίησης καθώς κ αι την ανθεκτικότητα στην μετάγγιση των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, ως πιθανά κλινικά οφέλη από την τεχνική της λευκαφαίρεσης θεωρούνται η μείωση του άμεσου κινδύνου μετάδοσης των βακτηρίων μέσω της μετάγγισης, η βελτίωση της επιβίωσης του νεφρικού μοσχεύματος, η μείωση του κινδύνου βακτηριακής λοίμωξης και πολυοργανικής ανεπάρκειας, η αποφυγή κατάδοσης της νόσου του CJD και ο μειωμένος κίνδυνος εμφάνισης του σχετιζόμενου με την μετάγγιση συνδρόμου οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας σε ασθενείς σε κρίσιμη κατάσταση. Ωστόσο παρά τα σημαντικά κλινικά οφέλη της λευκαφαίρεσης, η εφαρμογή της σε όλα τα παράγωγα αίματος σχετίζεται με το βασικό μειονέκτημα της μεθόδου που είναι το αυξημένο της κόστος.","Blood transfusion and derivatives associated with the appearance of various complications and one of the factors that have been implicated in increasing the probability of such occurrence is the remaining leukocytes in transfused blood products. The need to improve the quality of blood products and reduction of transfusion complications led to the application of various techniques of removing leukocytes from blood derivatives, the process of leukapheresis. Preparation lefkafairemenon blood products may be performed during the blood collection by using the technology of removing, or an alternative method, namely by collecting whole blood by a conventional method and the subsequent preparation of the products by treatment of whole blood after donation. The concept of leukapheresis was first introduced in 1920, but after 1980 the progress of technology brought and developing cellulose acetate first generation of filters, but which had significant limitations, which seems to have been lifted later using the third and fourth generation filters. The use of specific leukocyte retention filters can be achieved with a higher degree of leukapheresis associated with the implementation of quality control at all stages. The appropriate method of quality control of the process of leukapheresis considered is the flow cytometry, during which a measurement of the remaining white on a sample from the bag of blood derivative prior to passage through the filter, measurement of a sample after it has passed through the filter and finally the expression of this difference logarithmically. The applied methods include leukopheresis leukapheresis prior to storage, the leukapheresis after storage and the method of cytapheresis. The remaining white blood cells are associated with a number of complications in Transfusion. The application of the technique of leukopheresis associated with clinically proven benefits such as the reduction of non-hemolytic febrile reactions, reducing the transmission of CMV infection, reducing the frequency of alloimmunization and resistance to platelet transfusion. Moreover, as a potential clinical benefit from the techniques of leukapheresis considered reducing the immediate risk of transmission of bacteria through transfusion, improved survival of renal graft, the reduction of bacterial infection risk and multiorgan failure, avoiding being reported disease CJD and the reduced risk of transfusion-related acute respiratory distress syndrome in critically ill patients. However, despite the important clinical benefits of leukapheresis, the implementation of all blood components associated with the major drawback of the method is the increased cost."],"dc:identifier":["uoadl:1312963","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1312963"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο ρόλος της λευκαφαίρεσης στην μεταγγισιοθεραπεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:58Z"}