{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313047"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313047","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των αντιοξειδωτικών στην ανθρώπινη υγεία","abstract":"Ο άνθρωπος προσλαμβάνει οξυγόνο με τη διαδικασία της αναπνοής ως απαραίτητο συστατικό για τη ζωή του όπως και για τη φυσιολογική λειτουργία του φυσικού του φορέα. Όμως, από το οξυγόνο παράγονται και οι λεγόμενες «ελεύθερες ρίζες» οι οποίες είναι πολύ ασταθείς και ενεργές ενώσεις καθώς προσπαθούν να αποσπάσουν ηλεκτρόνια από άλλα άτομα ή μόρια ώστε να σχηματιστεί ζεύγος στην εξωτερική στιβάδα. Η δράση τους μπορεί να είναι υπεύθυνη για την οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών, τον κερματισμό του DNA, τη μετουσίωση των πρωτεϊνών καθώς και για την υπεροξείδωση των λιποπρωτεϊνών και των LDL σωμάτων. Ο ανθρώπινος οργανισμός για να προλαμβάνει και να προστατεύει τα κύτταρά του από την επιβλαβή δράση των ελεύθερων ριζών έχει αναπτύξει ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας το οποίο εξουδετερώνει τις ελεύθερες ρίζες και μειώνει την παραγωγή τους. Το σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας αποτελείται από ενζυμικούς αντιοξειδωτικούς μηχανισμούς (δισμουτάση του υπεροξειδίου, καταλάση, υπεροξειδάσες και αναγωγάση της γλουταθειόνης) αλλά και από μη ενζυμικές αντιοξειδωτικές ουσίες (συνένζυμο Q10, τοκοφερόλη, ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, β-καροτένιο, μεταλλικά ιόντα και πολυφαινολικές ενώσεις). Υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλοϋδρόξυ ανισόλη) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση των τροφίμων τα οποία τείνουν να αντικατασταθούν από φυσικά καθώς έχουν παρουσιάσει καρκινική δράση. Ως οξειδωτικό στρες ορίζουμε την κατάσταση του κυττάρου ή του οργάνου όπου η ισορροπία μεταξύ παραγωγής ελεύθερων ριζών και δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών έχει διαταραχθεί. Το οξειδωτικό στρες έχει βρεθεί ότι παίζει ρόλο στην παθογένεση πολλών ασθενειών όπως το Alzheimer, το Parkinson, ο ζαχαρώδης διαβήτης, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, παθήσεις της καρδιάς, τον καρκίνο αλλά και τη γήρανση. Η εκτίμηση του οξειδωτικού στρες γίνεται από τη μέτρηση σε βιολογικά δείγματα κάποιων δεικτών που δείχνουν το βαθμό οξείδωσης κάποιων βιομορίων, π.χ. της 8-OH-G για το DNA. Έχουν γίνει πολλές και ποικίλες μελέτες σε ασθενείς με συπληρώματα που περιέχουν αντιοξειδωτικά ξεχωριστά ή σε συνδυασμό 2-3 με ενδιαφέροντα και πολλές φορές αντικρουόμενα αποτελέσματα. Για τη μέτρηση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας των τροφών και άλλων δειγμάτων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι οι οποίες βασίζονται στη μέτρηση της αναστολής της οξείδωσης κάποιων υποστρωμάτων ενώ η αλλαγή αυτή προσδιορίζεται μέσα από χημικές ή αναλυτικές μεθόδους. Μέσα από την εύρεση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας κάποιων ομάδων τροφίμων επιβεβαιώνεται ότι τα φρούτα και λαχανικά έχουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις από ποικιλία αντιοξειδωτικών ενώ μελέτες έδειξαν ότι το πρότυπο της Μεσογειακής διατροφής είναι το αποτελεσματικότερο για τη διατήρηση της καλής υγείας του ανθρώπου.","abstract_html":"Ο άνθρωπος προσλαμβάνει οξυγόνο με τη διαδικασία της αναπνοής ως απαραίτητο συστατικό για τη ζωή του όπως και για τη φυσιολογική λειτουργία του φυσικού του φορέα. Όμως, από το οξυγόνο παράγονται και οι λεγόμενες «ελεύθερες ρίζες» οι οποίες είναι πολύ ασταθείς και ενεργές ενώσεις καθώς προσπαθούν να αποσπάσουν ηλεκτρόνια από άλλα άτομα ή μόρια ώστε να σχηματιστεί ζεύγος στην εξωτερική στιβάδα. Η δράση τους μπορεί να είναι υπεύθυνη για την οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών, τον κερματισμό του DNA, τη μετουσίωση των πρωτεϊνών καθώς και για την υπεροξείδωση των λιποπρωτεϊνών και των LDL σωμάτων. Ο ανθρώπινος οργανισμός για να προλαμβάνει και να προστατεύει τα κύτταρά του από την επιβλαβή δράση των ελεύθερων ριζών έχει αναπτύξει ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας το οποίο εξουδετερώνει τις ελεύθερες ρίζες και μειώνει την παραγωγή τους. Το σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας αποτελείται από ενζυμικούς αντιοξειδωτικούς μηχανισμούς (δισμουτάση του υπεροξειδίου, καταλάση, υπεροξειδάσες και αναγωγάση της γλουταθειόνης) αλλά και από μη ενζυμικές αντιοξειδωτικές ουσίες (συνένζυμο Q10, τοκοφερόλη, ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, β-καροτένιο, μεταλλικά ιόντα και πολυφαινολικές ενώσεις). Υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλοϋδρόξυ ανισόλη) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση των τροφίμων τα οποία τείνουν να αντικατασταθούν από φυσικά καθώς έχουν παρουσιάσει καρκινική δράση. Ως οξειδωτικό στρες ορίζουμε την κατάσταση του κυττάρου ή του οργάνου όπου η ισορροπία μεταξύ παραγωγής ελεύθερων ριζών και δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών έχει διαταραχθεί. Το οξειδωτικό στρες έχει βρεθεί ότι παίζει ρόλο στην παθογένεση πολλών ασθενειών όπως το Alzheimer, το Parkinson, ο ζαχαρώδης διαβήτης, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, παθήσεις της καρδιάς, τον καρκίνο αλλά και τη γήρανση. Η εκτίμηση του οξειδωτικού στρες γίνεται από τη μέτρηση σε βιολογικά δείγματα κάποιων δεικτών που δείχνουν το βαθμό οξείδωσης κάποιων βιομορίων, π.χ. της 8-OH-G για το DNA. Έχουν γίνει πολλές και ποικίλες μελέτες σε ασθενείς με συπληρώματα που περιέχουν αντιοξειδωτικά ξεχωριστά ή σε συνδυασμό 2-3 με ενδιαφέροντα και πολλές φορές αντικρουόμενα αποτελέσματα. Για τη μέτρηση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας των τροφών και άλλων δειγμάτων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι οι οποίες βασίζονται στη μέτρηση της αναστολής της οξείδωσης κάποιων υποστρωμάτων ενώ η αλλαγή αυτή προσδιορίζεται μέσα από χημικές ή αναλυτικές μεθόδους. Μέσα από την εύρεση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας κάποιων ομάδων τροφίμων επιβεβαιώνεται ότι τα φρούτα και λαχανικά έχουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις από ποικιλία αντιοξειδωτικών ενώ μελέτες έδειξαν ότι το πρότυπο της Μεσογειακής διατροφής είναι το αποτελεσματικότερο για τη διατήρηση της καλής υγείας του ανθρώπου.","abstract_has_math":false,"creators":["Αραγιάννη Παναγιώτα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:22:58Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313047"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313047","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313047","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313047","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313047","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αραγιάννη Παναγιώτα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313047","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313047"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο άνθρωπος προσλαμβάνει οξυγόνο με τη διαδικασία της αναπνοής ως απαραίτητο συστατικό για τη ζωή του όπως και για τη φυσιολογική λειτουργία του φυσικού του φορέα. Όμως, από το οξυγόνο παράγονται και οι λεγόμενες «ελεύθερες ρίζες» οι οποίες είναι πολύ ασταθείς και ενεργές ενώσεις καθώς προσπαθούν να αποσπάσουν ηλεκτρόνια από άλλα άτομα ή μόρια ώστε να σχηματιστεί ζεύγος στην εξωτερική στιβάδα. Η δράση τους μπορεί να είναι υπεύθυνη για την οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών, τον κερματισμό του DNA, τη μετουσίωση των πρωτεϊνών καθώς και για την υπεροξείδωση των λιποπρωτεϊνών και των LDL σωμάτων. Ο ανθρώπινος οργανισμός για να προλαμβάνει και να προστατεύει τα κύτταρά του από την επιβλαβή δράση των ελεύθερων ριζών έχει αναπτύξει ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας το οποίο εξουδετερώνει τις ελεύθερες ρίζες και μειώνει την παραγωγή τους. Το σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας αποτελείται από ενζυμικούς αντιοξειδωτικούς μηχανισμούς (δισμουτάση του υπεροξειδίου, καταλάση, υπεροξειδάσες και αναγωγάση της γλουταθειόνης) αλλά και από μη ενζυμικές αντιοξειδωτικές ουσίες (συνένζυμο Q10, τοκοφερόλη, ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, β-καροτένιο, μεταλλικά ιόντα και πολυφαινολικές ενώσεις). Υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλοϋδρόξυ ανισόλη) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση των τροφίμων τα οποία τείνουν να αντικατασταθούν από φυσικά καθώς έχουν παρουσιάσει καρκινική δράση. Ως οξειδωτικό στρες ορίζουμε την κατάσταση του κυττάρου ή του οργάνου όπου η ισορροπία μεταξύ παραγωγής ελεύθερων ριζών και δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών έχει διαταραχθεί. Το οξειδωτικό στρες έχει βρεθεί ότι παίζει ρόλο στην παθογένεση πολλών ασθενειών όπως το Alzheimer, το Parkinson, ο ζαχαρώδης διαβήτης, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, παθήσεις της καρδιάς, τον καρκίνο αλλά και τη γήρανση. Η εκτίμηση του οξειδωτικού στρες γίνεται από τη μέτρηση σε βιολογικά δείγματα κάποιων δεικτών που δείχνουν το βαθμό οξείδωσης κάποιων βιομορίων, π.χ. της 8-OH-G για το DNA. Έχουν γίνει πολλές και ποικίλες μελέτες σε ασθενείς με συπληρώματα που περιέχουν αντιοξειδωτικά ξεχωριστά ή σε συνδυασμό 2-3 με ενδιαφέροντα και πολλές φορές αντικρουόμενα αποτελέσματα. Για τη μέτρηση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας των τροφών και άλλων δειγμάτων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι οι οποίες βασίζονται στη μέτρηση της αναστολής της οξείδωσης κάποιων υποστρωμάτων ενώ η αλλαγή αυτή προσδιορίζεται μέσα από χημικές ή αναλυτικές μεθόδους. Μέσα από την εύρεση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας κάποιων ομάδων τροφίμων επιβεβαιώνεται ότι τα φρούτα και λαχανικά έχουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις από ποικιλία αντιοξειδωτικών ενώ μελέτες έδειξαν ότι το πρότυπο της Μεσογειακής διατροφής είναι το αποτελεσματικότερο για τη διατήρηση της καλής υγείας του ανθρώπου.","Man receives oxygen through the breathing process as an essential ingredient for life and for the normal functioning of his physical body. However, oxygen produces the so-called “free radicals” which are very unstable and active compounds as they try to extract electrons from other atoms or molecules to form pair in their outer layer. Their action may be responsible for the oxidative damage to membrane lipids, fragmentation of DNA, the denaturation of proteins and the peroxidation of lipoproteins and LDL bodies. The human body to prevent and protect cells from the harmful action of free radicals has developed an antioxidant defense system which neutralizes free radicals and reduces their production. The antioxidant defense system consists of antioxidant enzyme mechanisms (superoxide dismutase, catalase, glutathione peroxidase and reductase), but also by non-enzymatic antioxidants (coenzyme Q10, tocopherol, ascorbic acid, glutathione, beta-carotene, metal ions and polyphenolic compounds). There are also synthetic antioxidants (e.g. butylated hydroxyanisole) used for the preservation of foods but now they tend to be replaced by natural as they have presented cancer activity. Oxidative stress is defined as the state of the cell or organ where the balance between free radical production and the action of antioxidant mechanisms is disturbed. Oxidative stress has been found to play a role in the pathogenesis of many diseases such as Alzheimer’s, Parkinson’s, diabetes mellitus, rheumatoid arthritis, heart diseases, cancer and aging. The evaluation of oxidative stress is measured in biological samples by some indicators which show the degree of oxidation of some biomolecules, e.g. of 8-OH-G for DNA. There have been many and varied studies in patients who received supplements containing antioxidants separately or 2-3 combined with interesting and sometimes conflicting results. In order to measure the total antioxidant capacity of foods and other samples several methods have been developed which rely on measuring the inhibition of the oxidation of some substrates while the change is determined by chemical or analytical methods. Determining the total antioxidant capacity of some food groups has confirmed that fruits and vegetables have high concentrations of a variety of antioxidants and studies have shown that the pattern of the Mediterranean diet is the most effective for maintaining good health."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των αντιοξειδωτικών στην ανθρώπινη υγεία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αραγιάννη Παναγιώτα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Ο άνθρωπος προσλαμβάνει οξυγόνο με τη διαδικασία της αναπνοής ως απαραίτητο συστατικό για τη ζωή του όπως και για τη φυσιολογική λειτουργία του φυσικού του φορέα. Όμως, από το οξυγόνο παράγονται και οι λεγόμενες «ελεύθερες ρίζες» οι οποίες είναι πολύ ασταθείς και ενεργές ενώσεις καθώς προσπαθούν να αποσπάσουν ηλεκτρόνια από άλλα άτομα ή μόρια ώστε να σχηματιστεί ζεύγος στην εξωτερική στιβάδα. Η δράση τους μπορεί να είναι υπεύθυνη για την οξειδωτική βλάβη των λιπιδίων των μεμβρανών, τον κερματισμό του DNA, τη μετουσίωση των πρωτεϊνών καθώς και για την υπεροξείδωση των λιποπρωτεϊνών και των LDL σωμάτων. Ο ανθρώπινος οργανισμός για να προλαμβάνει και να προστατεύει τα κύτταρά του από την επιβλαβή δράση των ελεύθερων ριζών έχει αναπτύξει ένα σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας το οποίο εξουδετερώνει τις ελεύθερες ρίζες και μειώνει την παραγωγή τους. Το σύστημα αντιοξειδωτικής άμυνας αποτελείται από ενζυμικούς αντιοξειδωτικούς μηχανισμούς (δισμουτάση του υπεροξειδίου, καταλάση, υπεροξειδάσες και αναγωγάση της γλουταθειόνης) αλλά και από μη ενζυμικές αντιοξειδωτικές ουσίες (συνένζυμο Q10, τοκοφερόλη, ασκορβικό οξύ, γλουταθειόνη, β-καροτένιο, μεταλλικά ιόντα και πολυφαινολικές ενώσεις). Υπάρχουν και τα συνθετικά αντιοξειδωτικά (π.χ. βουτυλοϋδρόξυ ανισόλη) τα οποία χρησιμοποιούνται για τη διατήρηση των τροφίμων τα οποία τείνουν να αντικατασταθούν από φυσικά καθώς έχουν παρουσιάσει καρκινική δράση. Ως οξειδωτικό στρες ορίζουμε την κατάσταση του κυττάρου ή του οργάνου όπου η ισορροπία μεταξύ παραγωγής ελεύθερων ριζών και δράσης των αντιοξειδωτικών μηχανισμών έχει διαταραχθεί. Το οξειδωτικό στρες έχει βρεθεί ότι παίζει ρόλο στην παθογένεση πολλών ασθενειών όπως το Alzheimer, το Parkinson, ο ζαχαρώδης διαβήτης, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, παθήσεις της καρδιάς, τον καρκίνο αλλά και τη γήρανση. Η εκτίμηση του οξειδωτικού στρες γίνεται από τη μέτρηση σε βιολογικά δείγματα κάποιων δεικτών που δείχνουν το βαθμό οξείδωσης κάποιων βιομορίων, π.χ. της 8-OH-G για το DNA. Έχουν γίνει πολλές και ποικίλες μελέτες σε ασθενείς με συπληρώματα που περιέχουν αντιοξειδωτικά ξεχωριστά ή σε συνδυασμό 2-3 με ενδιαφέροντα και πολλές φορές αντικρουόμενα αποτελέσματα. Για τη μέτρηση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας των τροφών και άλλων δειγμάτων έχουν αναπτυχθεί διάφορες μέθοδοι οι οποίες βασίζονται στη μέτρηση της αναστολής της οξείδωσης κάποιων υποστρωμάτων ενώ η αλλαγή αυτή προσδιορίζεται μέσα από χημικές ή αναλυτικές μεθόδους. Μέσα από την εύρεση της ολικής αντιοξειδωτικής ικανότητας κάποιων ομάδων τροφίμων επιβεβαιώνεται ότι τα φρούτα και λαχανικά έχουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις από ποικιλία αντιοξειδωτικών ενώ μελέτες έδειξαν ότι το πρότυπο της Μεσογειακής διατροφής είναι το αποτελεσματικότερο για τη διατήρηση της καλής υγείας του ανθρώπου.","Man receives oxygen through the breathing process as an essential ingredient for life and for the normal functioning of his physical body. However, oxygen produces the so-called “free radicals” which are very unstable and active compounds as they try to extract electrons from other atoms or molecules to form pair in their outer layer. Their action may be responsible for the oxidative damage to membrane lipids, fragmentation of DNA, the denaturation of proteins and the peroxidation of lipoproteins and LDL bodies. The human body to prevent and protect cells from the harmful action of free radicals has developed an antioxidant defense system which neutralizes free radicals and reduces their production. The antioxidant defense system consists of antioxidant enzyme mechanisms (superoxide dismutase, catalase, glutathione peroxidase and reductase), but also by non-enzymatic antioxidants (coenzyme Q10, tocopherol, ascorbic acid, glutathione, beta-carotene, metal ions and polyphenolic compounds). There are also synthetic antioxidants (e.g. butylated hydroxyanisole) used for the preservation of foods but now they tend to be replaced by natural as they have presented cancer activity. Oxidative stress is defined as the state of the cell or organ where the balance between free radical production and the action of antioxidant mechanisms is disturbed. Oxidative stress has been found to play a role in the pathogenesis of many diseases such as Alzheimer’s, Parkinson’s, diabetes mellitus, rheumatoid arthritis, heart diseases, cancer and aging. The evaluation of oxidative stress is measured in biological samples by some indicators which show the degree of oxidation of some biomolecules, e.g. of 8-OH-G for DNA. There have been many and varied studies in patients who received supplements containing antioxidants separately or 2-3 combined with interesting and sometimes conflicting results. In order to measure the total antioxidant capacity of foods and other samples several methods have been developed which rely on measuring the inhibition of the oxidation of some substrates while the change is determined by chemical or analytical methods. Determining the total antioxidant capacity of some food groups has confirmed that fruits and vegetables have high concentrations of a variety of antioxidants and studies have shown that the pattern of the Mediterranean diet is the most effective for maintaining good health."],"dc:identifier":["uoadl:1313047","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313047"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο ρόλος των αντιοξειδωτικών στην ανθρώπινη υγεία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:22:58Z"}