{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313058"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313058","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος των ενδαγγειακών τεχνικών στην αντιμετώπιση των οξέων διαχωρισμών αορτής τύπου Β","abstract":"Ο οξύς διαχωρισμός τύπου Β είναι μία καταστροφική κατάσταση της αορτής και αποτελεί περίπου το 1/3 των οξέων αορτικών συνδρόμων. Η μακροπρόθεσμη πρόγνωση αυτής της πάθησης είναι κακή και κινητοποιεί το επιστημονικό ενδιαφέρον για την βελτίωση της αντιμετώπισης. Σήμερα, οι αορτικοί διαχωρισμοί τύπου Β αντιμετωπίζονται με τη βέλτιστη φαρμακευτική θεραπεία, με ανοιχτή αγγειοχειρουργική αντιμετώπιση, με ενδαγγειακή αποκατάσταση ή και με συνδυασμό τους. Τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας μετά από ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση είναι περίπου 35%, που ανεβαίνει έως και το 50% για τους διαχωρισμούς τύπου ΙΙΙb κατά DeBakey. Έχει καταδειχθεί ότι η ενδαγγειακή αποκατάσταση (TEVAR) υπερτερεί και σε μεγάλο βαθμό έχει υποκαταστήσει την ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση, παρά το ότι τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας της TEVAR δεν είναι αμελητέα. Διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν τη βέλτιστη φαρμακευτική αντιμετώπιση για μη επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς τύπου Β και ενδαγγειακή αντιμετώπιση για τους επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς. Στοιχεία από μελέτες αναδεικνύουν ότι μεγάλο ποσοστό των μη επιπεπλεγμένων διαχωρισμών δε θα επιβιώσει λόγω της πάθησης ή θα χρειαστεί να χειρουργηθεί στο εγγύς ή απώτερο μέλλον λόγω επιπλοκών. Γι’ αυτό το λόγο έχουν προσδιοριστεί παράγοντες επικινδυνότητας για την πρόβλεψη και τον καθορισμό των ασθενών που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μία έγκαιρη ενδαγγειακή αντιμετώπιση. Παρουσιάζουμε εδώ βιβλιογραφική ανασκόπηση του θέματος, η οποία συνολικά καταδεικνύει τη συμβολή των ενδαγγειακών τεχνικών στη βελτίωση της μακροχρόνιας έκβασης των διαχωρισμών τύπου Β. Ο ρόλος της ενδαγγειακής αντιμετώπισης για τους μη επιπεπλεγμένους αορτικούς διαχωρισμούς τύπου Β αναμένεται να ερευνηθεί περαιτέρω, προσδιορίζοντας με μεγαλύτερη σαφήνεια την κατάλληλη στρατηγική αντιμετώπισης. Πάντως, οι ασθενείς με διαχωρισμό τύπου Β θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται εξατομικευμένα λόγω της ιδιαιτερότητας της νόσου και της μοναδικότητας του κάθε ασθενούς.","abstract_html":"Ο οξύς διαχωρισμός τύπου Β είναι μία καταστροφική κατάσταση της αορτής και αποτελεί περίπου το 1/3 των οξέων αορτικών συνδρόμων. Η μακροπρόθεσμη πρόγνωση αυτής της πάθησης είναι κακή και κινητοποιεί το επιστημονικό ενδιαφέρον για την βελτίωση της αντιμετώπισης. Σήμερα, οι αορτικοί διαχωρισμοί τύπου Β αντιμετωπίζονται με τη βέλτιστη φαρμακευτική θεραπεία, με ανοιχτή αγγειοχειρουργική αντιμετώπιση, με ενδαγγειακή αποκατάσταση ή και με συνδυασμό τους. Τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας μετά από ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση είναι περίπου 35%, που ανεβαίνει έως και το 50% για τους διαχωρισμούς τύπου ΙΙΙb κατά DeBakey. Έχει καταδειχθεί ότι η ενδαγγειακή αποκατάσταση (TEVAR) υπερτερεί και σε μεγάλο βαθμό έχει υποκαταστήσει την ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση, παρά το ότι τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας της TEVAR δεν είναι αμελητέα. Διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν τη βέλτιστη φαρμακευτική αντιμετώπιση για μη επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς τύπου Β και ενδαγγειακή αντιμετώπιση για τους επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς. Στοιχεία από μελέτες αναδεικνύουν ότι μεγάλο ποσοστό των μη επιπεπλεγμένων διαχωρισμών δε θα επιβιώσει λόγω της πάθησης ή θα χρειαστεί να χειρουργηθεί στο εγγύς ή απώτερο μέλλον λόγω επιπλοκών. Γι’ αυτό το λόγο έχουν προσδιοριστεί παράγοντες επικινδυνότητας για την πρόβλεψη και τον καθορισμό των ασθενών που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μία έγκαιρη ενδαγγειακή αντιμετώπιση. Παρουσιάζουμε εδώ βιβλιογραφική ανασκόπηση του θέματος, η οποία συνολικά καταδεικνύει τη συμβολή των ενδαγγειακών τεχνικών στη βελτίωση της μακροχρόνιας έκβασης των διαχωρισμών τύπου Β. Ο ρόλος της ενδαγγειακής αντιμετώπισης για τους μη επιπεπλεγμένους αορτικούς διαχωρισμούς τύπου Β αναμένεται να ερευνηθεί περαιτέρω, προσδιορίζοντας με μεγαλύτερη σαφήνεια την κατάλληλη στρατηγική αντιμετώπισης. Πάντως, οι ασθενείς με διαχωρισμό τύπου Β θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται εξατομικευμένα λόγω της ιδιαιτερότητας της νόσου και της μοναδικότητας του κάθε ασθενούς.","abstract_has_math":false,"creators":["Μουστάρδας Μάριος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:23:00Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313058"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313058","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313058","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313058","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313058","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μουστάρδας Μάριος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313058","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313058"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο οξύς διαχωρισμός τύπου Β είναι μία καταστροφική κατάσταση της αορτής και αποτελεί περίπου το 1/3 των οξέων αορτικών συνδρόμων. Η μακροπρόθεσμη πρόγνωση αυτής της πάθησης είναι κακή και κινητοποιεί το επιστημονικό ενδιαφέρον για την βελτίωση της αντιμετώπισης. Σήμερα, οι αορτικοί διαχωρισμοί τύπου Β αντιμετωπίζονται με τη βέλτιστη φαρμακευτική θεραπεία, με ανοιχτή αγγειοχειρουργική αντιμετώπιση, με ενδαγγειακή αποκατάσταση ή και με συνδυασμό τους. Τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας μετά από ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση είναι περίπου 35%, που ανεβαίνει έως και το 50% για τους διαχωρισμούς τύπου ΙΙΙb κατά DeBakey. Έχει καταδειχθεί ότι η ενδαγγειακή αποκατάσταση (TEVAR) υπερτερεί και σε μεγάλο βαθμό έχει υποκαταστήσει την ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση, παρά το ότι τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας της TEVAR δεν είναι αμελητέα. Διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν τη βέλτιστη φαρμακευτική αντιμετώπιση για μη επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς τύπου Β και ενδαγγειακή αντιμετώπιση για τους επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς. Στοιχεία από μελέτες αναδεικνύουν ότι μεγάλο ποσοστό των μη επιπεπλεγμένων διαχωρισμών δε θα επιβιώσει λόγω της πάθησης ή θα χρειαστεί να χειρουργηθεί στο εγγύς ή απώτερο μέλλον λόγω επιπλοκών. Γι’ αυτό το λόγο έχουν προσδιοριστεί παράγοντες επικινδυνότητας για την πρόβλεψη και τον καθορισμό των ασθενών που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μία έγκαιρη ενδαγγειακή αντιμετώπιση. Παρουσιάζουμε εδώ βιβλιογραφική ανασκόπηση του θέματος, η οποία συνολικά καταδεικνύει τη συμβολή των ενδαγγειακών τεχνικών στη βελτίωση της μακροχρόνιας έκβασης των διαχωρισμών τύπου Β. Ο ρόλος της ενδαγγειακής αντιμετώπισης για τους μη επιπεπλεγμένους αορτικούς διαχωρισμούς τύπου Β αναμένεται να ερευνηθεί περαιτέρω, προσδιορίζοντας με μεγαλύτερη σαφήνεια την κατάλληλη στρατηγική αντιμετώπισης. Πάντως, οι ασθενείς με διαχωρισμό τύπου Β θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται εξατομικευμένα λόγω της ιδιαιτερότητας της νόσου και της μοναδικότητας του κάθε ασθενούς.","Acute type B aortic dissection is a catastrophic condition of the aorta and comprises approximately 1/3 of acute aortic syndromes. Despite its low incidence in general population, the rates are quite greater in older population. The long-term prognosis of this pathology is poor and the scientific community focuses in improving its therapeutic management. Nowadays, therapeutic options for type B aortic dissections are best medical therapy, open surgical or endovascular treatment, or their combination. Mortality and morbidity rates after an open surgical approach is 35% approximately, getting up to 50% for type IIIb dissections. Endovascular repair (TEVAR) has been shown to surpass and replace to a certain extent the open surgery, though mortality and morbidity rates of the first are not negligible. International guidelines recommend best medical therapy for uncomplicated type B dissections and endovascular repair for the complicated ones. Recent data indicate that a great amount of patients with uncomplicated dissection will not survive in the long-term due to this pathology or will need to be operated on due to complications in the near or distant future. Thus, risk factors have been determined to predict and define those patients who could benefit from early endovascular repair, in order to prevent future lethal complications. Studies still carry on to determine the risk stratification and prevent from unnecessary endovascular interventions. We present herein literature review on this topic, which shows the importance of endovascular techniques in improving the long-term outcome of type B aortic dissections. The role of endovascular treatment in uncomplicated type B aortic dissections is expected to be further studied, in order to define accurately the proper strategies of intervention. Patients presenting with acute type B aortic dissection should be treated in a personalized basis considering the peculiarity of this catastrophic pathology and the uniqueness of every patient."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος των ενδαγγειακών τεχνικών στην αντιμετώπιση των οξέων διαχωρισμών αορτής τύπου Β"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μουστάρδας Μάριος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Ο οξύς διαχωρισμός τύπου Β είναι μία καταστροφική κατάσταση της αορτής και αποτελεί περίπου το 1/3 των οξέων αορτικών συνδρόμων. Η μακροπρόθεσμη πρόγνωση αυτής της πάθησης είναι κακή και κινητοποιεί το επιστημονικό ενδιαφέρον για την βελτίωση της αντιμετώπισης. Σήμερα, οι αορτικοί διαχωρισμοί τύπου Β αντιμετωπίζονται με τη βέλτιστη φαρμακευτική θεραπεία, με ανοιχτή αγγειοχειρουργική αντιμετώπιση, με ενδαγγειακή αποκατάσταση ή και με συνδυασμό τους. Τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας μετά από ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση είναι περίπου 35%, που ανεβαίνει έως και το 50% για τους διαχωρισμούς τύπου ΙΙΙb κατά DeBakey. Έχει καταδειχθεί ότι η ενδαγγειακή αποκατάσταση (TEVAR) υπερτερεί και σε μεγάλο βαθμό έχει υποκαταστήσει την ανοιχτή χειρουργική αντιμετώπιση, παρά το ότι τα ποσοστά θνητότητας και θνησιμότητας της TEVAR δεν είναι αμελητέα. Διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν τη βέλτιστη φαρμακευτική αντιμετώπιση για μη επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς τύπου Β και ενδαγγειακή αντιμετώπιση για τους επιπεπλεγμένους διαχωρισμούς. Στοιχεία από μελέτες αναδεικνύουν ότι μεγάλο ποσοστό των μη επιπεπλεγμένων διαχωρισμών δε θα επιβιώσει λόγω της πάθησης ή θα χρειαστεί να χειρουργηθεί στο εγγύς ή απώτερο μέλλον λόγω επιπλοκών. Γι’ αυτό το λόγο έχουν προσδιοριστεί παράγοντες επικινδυνότητας για την πρόβλεψη και τον καθορισμό των ασθενών που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μία έγκαιρη ενδαγγειακή αντιμετώπιση. Παρουσιάζουμε εδώ βιβλιογραφική ανασκόπηση του θέματος, η οποία συνολικά καταδεικνύει τη συμβολή των ενδαγγειακών τεχνικών στη βελτίωση της μακροχρόνιας έκβασης των διαχωρισμών τύπου Β. Ο ρόλος της ενδαγγειακής αντιμετώπισης για τους μη επιπεπλεγμένους αορτικούς διαχωρισμούς τύπου Β αναμένεται να ερευνηθεί περαιτέρω, προσδιορίζοντας με μεγαλύτερη σαφήνεια την κατάλληλη στρατηγική αντιμετώπισης. Πάντως, οι ασθενείς με διαχωρισμό τύπου Β θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται εξατομικευμένα λόγω της ιδιαιτερότητας της νόσου και της μοναδικότητας του κάθε ασθενούς.","Acute type B aortic dissection is a catastrophic condition of the aorta and comprises approximately 1/3 of acute aortic syndromes. Despite its low incidence in general population, the rates are quite greater in older population. The long-term prognosis of this pathology is poor and the scientific community focuses in improving its therapeutic management. Nowadays, therapeutic options for type B aortic dissections are best medical therapy, open surgical or endovascular treatment, or their combination. Mortality and morbidity rates after an open surgical approach is 35% approximately, getting up to 50% for type IIIb dissections. Endovascular repair (TEVAR) has been shown to surpass and replace to a certain extent the open surgery, though mortality and morbidity rates of the first are not negligible. International guidelines recommend best medical therapy for uncomplicated type B dissections and endovascular repair for the complicated ones. Recent data indicate that a great amount of patients with uncomplicated dissection will not survive in the long-term due to this pathology or will need to be operated on due to complications in the near or distant future. Thus, risk factors have been determined to predict and define those patients who could benefit from early endovascular repair, in order to prevent future lethal complications. Studies still carry on to determine the risk stratification and prevent from unnecessary endovascular interventions. We present herein literature review on this topic, which shows the importance of endovascular techniques in improving the long-term outcome of type B aortic dissections. The role of endovascular treatment in uncomplicated type B aortic dissections is expected to be further studied, in order to define accurately the proper strategies of intervention. Patients presenting with acute type B aortic dissection should be treated in a personalized basis considering the peculiarity of this catastrophic pathology and the uniqueness of every patient."],"dc:identifier":["uoadl:1313058","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313058"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο ρόλος των ενδαγγειακών τεχνικών στην αντιμετώπιση των οξέων διαχωρισμών αορτής τύπου Β"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:00Z"}