{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313104"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313104","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες ως παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβήτη","abstract":"Η δράση των ενδοκρινικών διαταρακτών έχει απασχολήσει έντονα τις τελευταίες δεκαετίες τη διεθνή επιστημονική κοινότητα καθώς αποτελούν ουσίες με ευρύτατη χρήση στην καθημερινότητα. Με βάση, κυρίως, επιδημιολογικές αλλά επίσης in vitro και in vivo μελέτες, έχει προταθεί τα τελευταία χρόνια η αιτιολογική συσχέτιση της αυξημένης παρουσίας των ενδοκρινικών διαταρακτών στο περιβάλλον με την εμφάνιση μεταβολικών διαταραχών όπως ο διαβήτης τύπου 1 και 2, η παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο. Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που φαίνεται ότι σχετίζονται με το διαβήτη περιλαμβάνουν ουσίες όπως έμμονοι οργανικοί ρύποι (πολυχλωριωμένα διφαινύλια, διοξίνες και βρωμιωμένοι επιβραδυντές φλόγας), παρασιτοκτόνα, πλαστικές ύλες ή πλαστικοποιητές (δισφαινόλη Α και φθαλικοί εστέρες), καθώς και μέταλλα (αρσενικό, κάδμιο και υδράργυρος). Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες οι οποίοι προκαλούν οξειδωτικό στρες, υπερφόρτωση ή βλάβη στα β- κύτταρα του παγκρέατος, ινσουλινοαντίσταση ή/ και διακοπή της έκκρισης της ινσουλίνης μπορεί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του διαβήτη τύπου 1 και 2. Επιπλέον, ο διαβήτης τύπου 2 σχετίζεται άμεσα με την παχυσαρκία. Τόσο τα επιδημιολογικά ευρήματα όσο και τα αντίστοιχα από in vitro και in vivo μελέτες, δείχνουν μια σχέση μεταξύ της έκθεσης σε EDCs και της ανάπτυξης της παχυσαρκίας. Συμπερασματικά, οι ενδοκρινικοί διαταράκτες αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 1 και 2.","abstract_html":"Η δράση των ενδοκρινικών διαταρακτών έχει απασχολήσει έντονα τις τελευταίες δεκαετίες τη διεθνή επιστημονική κοινότητα καθώς αποτελούν ουσίες με ευρύτατη χρήση στην καθημερινότητα. Με βάση, κυρίως, επιδημιολογικές αλλά επίσης in vitro και in vivo μελέτες, έχει προταθεί τα τελευταία χρόνια η αιτιολογική συσχέτιση της αυξημένης παρουσίας των ενδοκρινικών διαταρακτών στο περιβάλλον με την εμφάνιση μεταβολικών διαταραχών όπως ο διαβήτης τύπου 1 και 2, η παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο. Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που φαίνεται ότι σχετίζονται με το διαβήτη περιλαμβάνουν ουσίες όπως έμμονοι οργανικοί ρύποι (πολυχλωριωμένα διφαινύλια, διοξίνες και βρωμιωμένοι επιβραδυντές φλόγας), παρασιτοκτόνα, πλαστικές ύλες ή πλαστικοποιητές (δισφαινόλη Α και φθαλικοί εστέρες), καθώς και μέταλλα (αρσενικό, κάδμιο και υδράργυρος). Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες οι οποίοι προκαλούν οξειδωτικό στρες, υπερφόρτωση ή βλάβη στα β- κύτταρα του παγκρέατος, ινσουλινοαντίσταση ή/ και διακοπή της έκκρισης της ινσουλίνης μπορεί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του διαβήτη τύπου 1 και 2. Επιπλέον, ο διαβήτης τύπου 2 σχετίζεται άμεσα με την παχυσαρκία. Τόσο τα επιδημιολογικά ευρήματα όσο και τα αντίστοιχα από in vitro και in vivo μελέτες, δείχνουν μια σχέση μεταξύ της έκθεσης σε EDCs και της ανάπτυξης της παχυσαρκίας. Συμπερασματικά, οι ενδοκρινικοί διαταράκτες αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 1 και 2.","abstract_has_math":false,"creators":["Καλλιμασιά Γαβριέλλα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:23:00Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313104"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313104","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313104","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313104","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313104","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καλλιμασιά Γαβριέλλα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313104","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313104"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η δράση των ενδοκρινικών διαταρακτών έχει απασχολήσει έντονα τις τελευταίες δεκαετίες τη διεθνή επιστημονική κοινότητα καθώς αποτελούν ουσίες με ευρύτατη χρήση στην καθημερινότητα. Με βάση, κυρίως, επιδημιολογικές αλλά επίσης in vitro και in vivo μελέτες, έχει προταθεί τα τελευταία χρόνια η αιτιολογική συσχέτιση της αυξημένης παρουσίας των ενδοκρινικών διαταρακτών στο περιβάλλον με την εμφάνιση μεταβολικών διαταραχών όπως ο διαβήτης τύπου 1 και 2, η παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο. Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που φαίνεται ότι σχετίζονται με το διαβήτη περιλαμβάνουν ουσίες όπως έμμονοι οργανικοί ρύποι (πολυχλωριωμένα διφαινύλια, διοξίνες και βρωμιωμένοι επιβραδυντές φλόγας), παρασιτοκτόνα, πλαστικές ύλες ή πλαστικοποιητές (δισφαινόλη Α και φθαλικοί εστέρες), καθώς και μέταλλα (αρσενικό, κάδμιο και υδράργυρος). Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες οι οποίοι προκαλούν οξειδωτικό στρες, υπερφόρτωση ή βλάβη στα β- κύτταρα του παγκρέατος, ινσουλινοαντίσταση ή/ και διακοπή της έκκρισης της ινσουλίνης μπορεί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του διαβήτη τύπου 1 και 2. Επιπλέον, ο διαβήτης τύπου 2 σχετίζεται άμεσα με την παχυσαρκία. Τόσο τα επιδημιολογικά ευρήματα όσο και τα αντίστοιχα από in vitro και in vivo μελέτες, δείχνουν μια σχέση μεταξύ της έκθεσης σε EDCs και της ανάπτυξης της παχυσαρκίας. Συμπερασματικά, οι ενδοκρινικοί διαταράκτες αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 1 και 2.","The action of endocrine disruptors has preoccupied the international scientific community during the last decades as they constitute substances widely used in everyday life. Based mainly on epidemiological but also on in vitro and in vivo studies, the causal association of the increased presence of endocrine disruptors in the environment with the occurrence of metabolic disorders such as diabetes type 1 and 2, obesity and metabolic syndrome has been proposed in recent years. The endocrine disruptors that seem to be associated with diabetes include substances such as: persistent organic pollutants (polychlorinated biphenyls, dioxins and brominated flame retardants), pesticides, plastics and plasticizers (bisphenol A and phthalates) and metals (arsenic, cadmium and mercury). Endocrine disruptors that cause oxidative stress, overload or damage to β-cells of the pancreas, insulin resistance and/ or discontinuation of insulin secretion may contribute to the development of diabetes type 1 and 2. Furthermore, type 2 diabetes is directly related to obesity. Findings from epidemiological as well as from in vitro and in vivo studies respectively, suggest a link between exposure to EDCs and the development of obesity. In conclusion, animal studies and epidemiological studies suggest that endocrine disruptors are risk factors for developing diabetes type 1 and 2."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες ως παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβήτη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καλλιμασιά Γαβριέλλα"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Η δράση των ενδοκρινικών διαταρακτών έχει απασχολήσει έντονα τις τελευταίες δεκαετίες τη διεθνή επιστημονική κοινότητα καθώς αποτελούν ουσίες με ευρύτατη χρήση στην καθημερινότητα. Με βάση, κυρίως, επιδημιολογικές αλλά επίσης in vitro και in vivo μελέτες, έχει προταθεί τα τελευταία χρόνια η αιτιολογική συσχέτιση της αυξημένης παρουσίας των ενδοκρινικών διαταρακτών στο περιβάλλον με την εμφάνιση μεταβολικών διαταραχών όπως ο διαβήτης τύπου 1 και 2, η παχυσαρκία και το μεταβολικό σύνδρομο. Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες που φαίνεται ότι σχετίζονται με το διαβήτη περιλαμβάνουν ουσίες όπως έμμονοι οργανικοί ρύποι (πολυχλωριωμένα διφαινύλια, διοξίνες και βρωμιωμένοι επιβραδυντές φλόγας), παρασιτοκτόνα, πλαστικές ύλες ή πλαστικοποιητές (δισφαινόλη Α και φθαλικοί εστέρες), καθώς και μέταλλα (αρσενικό, κάδμιο και υδράργυρος). Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες οι οποίοι προκαλούν οξειδωτικό στρες, υπερφόρτωση ή βλάβη στα β- κύτταρα του παγκρέατος, ινσουλινοαντίσταση ή/ και διακοπή της έκκρισης της ινσουλίνης μπορεί να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του διαβήτη τύπου 1 και 2. Επιπλέον, ο διαβήτης τύπου 2 σχετίζεται άμεσα με την παχυσαρκία. Τόσο τα επιδημιολογικά ευρήματα όσο και τα αντίστοιχα από in vitro και in vivo μελέτες, δείχνουν μια σχέση μεταξύ της έκθεσης σε EDCs και της ανάπτυξης της παχυσαρκίας. Συμπερασματικά, οι ενδοκρινικοί διαταράκτες αποτελούν παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 1 και 2.","The action of endocrine disruptors has preoccupied the international scientific community during the last decades as they constitute substances widely used in everyday life. Based mainly on epidemiological but also on in vitro and in vivo studies, the causal association of the increased presence of endocrine disruptors in the environment with the occurrence of metabolic disorders such as diabetes type 1 and 2, obesity and metabolic syndrome has been proposed in recent years. The endocrine disruptors that seem to be associated with diabetes include substances such as: persistent organic pollutants (polychlorinated biphenyls, dioxins and brominated flame retardants), pesticides, plastics and plasticizers (bisphenol A and phthalates) and metals (arsenic, cadmium and mercury). Endocrine disruptors that cause oxidative stress, overload or damage to β-cells of the pancreas, insulin resistance and/ or discontinuation of insulin secretion may contribute to the development of diabetes type 1 and 2. Furthermore, type 2 diabetes is directly related to obesity. Findings from epidemiological as well as from in vitro and in vivo studies respectively, suggest a link between exposure to EDCs and the development of obesity. In conclusion, animal studies and epidemiological studies suggest that endocrine disruptors are risk factors for developing diabetes type 1 and 2."],"dc:identifier":["uoadl:1313104","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313104"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Οι ενδοκρινικοί διαταράκτες ως παράγοντες κινδύνου για την ανάπτυξη διαβήτη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:00Z"}