{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313139"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313139","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι μακροπρόθεσμες επιδράσεις των πρώιμων επιληπτικών κρίσεων και του στρες κατά την περίοδο της εφηβείας στη συμπεριφορά και γνωσιακή λειτουργία μυών.","abstract":"Οι πρώιμες κρίσεις και η έκθεση σε περιεφηβικό στρες έχουν, ανεξάρτητα, συσχετιστεί με γνωσιακά και συμπεριφορικά ελλείμματα. Σύμφωνα με την «υπόθεση των δύο πληγμάτων», η έκθεση σε έναν περιβαλλοντικό στρεσογόνο παράγοντα μπορεί να καταστήσει το άτομο πιο ευπαθές στις ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις ενός δεύτερου στρεσογόνου ερεθίσματος. Σκοπός της εργασίας ήταν να διερευνήσει αν μια κρίση επαγόμενη σε μύες ηλικίας 12 ημερών (P12) προδιαθέτει τον εγκέφαλο για την επαγόμενη από το περιεφηβικό στρες μακροπρόθεσμη συμπεριφορική δυσλειτουργία. Οι μύες κατανεμήθηκαν τυχαία στις παρακάτω ομάδες: μάρτυρες– μύες, μύες που υποβλήθηκαν σε στρες μεταξύ P33-P41, μύες που υπέστησαν επιληπτική κατάσταση (status) επαγόμενη από πεντυλεντετραζόλη την P12, και, μύες που υπέστησαν το συνδυασμό των δύο παραγόντων. Ως ενήλικα, τα ζώα υποβλήθηκαν σε πειράματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένων του ανοικτού πεδίου, του υδάτινου λαβυρίνθου κατά Morris κ.ά.. Μύες που υπέστησαν κρίση επέδειξαν μειωμένη κινητική και εξερευνητική δραστηριότητα στις περισσότερες δοκιμασίες, με εξαίρεση το ανοικτό πεδίο, ενώ το περιεφηβικό στρες οδήγησε σε αύξηση κινητικής και εξερευνητικής δραστηριότητας και σε έλλειμμα στη χωρική μάθηση και μνήμη. Από την άλλη πλευρά, οι συσσωρευτικές επιδράσεις των δύο παραγόντων περιορίστηκαν σε υποδραστηριότητα που παρατηρήθηκε στο ανοικτό πεδίο. Συμπερασματικά, μια πρώιμη κρίση κατά την P12 δεν επιδεινώνει τα συμπεριφορικά ελλείμματα που ακολουθούν το περιεφηβικό στρες.","abstract_html":"Οι πρώιμες κρίσεις και η έκθεση σε περιεφηβικό στρες έχουν, ανεξάρτητα, συσχετιστεί με γνωσιακά και συμπεριφορικά ελλείμματα. Σύμφωνα με την «υπόθεση των δύο πληγμάτων», η έκθεση σε έναν περιβαλλοντικό στρεσογόνο παράγοντα μπορεί να καταστήσει το άτομο πιο ευπαθές στις ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις ενός δεύτερου στρεσογόνου ερεθίσματος. Σκοπός της εργασίας ήταν να διερευνήσει αν μια κρίση επαγόμενη σε μύες ηλικίας 12 ημερών (P12) προδιαθέτει τον εγκέφαλο για την επαγόμενη από το περιεφηβικό στρες μακροπρόθεσμη συμπεριφορική δυσλειτουργία. Οι μύες κατανεμήθηκαν τυχαία στις παρακάτω ομάδες: μάρτυρες– μύες, μύες που υποβλήθηκαν σε στρες μεταξύ P33-P41, μύες που υπέστησαν επιληπτική κατάσταση (status) επαγόμενη από πεντυλεντετραζόλη την P12, και, μύες που υπέστησαν το συνδυασμό των δύο παραγόντων. Ως ενήλικα, τα ζώα υποβλήθηκαν σε πειράματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένων του ανοικτού πεδίου, του υδάτινου λαβυρίνθου κατά Morris κ.ά.. Μύες που υπέστησαν κρίση επέδειξαν μειωμένη κινητική και εξερευνητική δραστηριότητα στις περισσότερες δοκιμασίες, με εξαίρεση το ανοικτό πεδίο, ενώ το περιεφηβικό στρες οδήγησε σε αύξηση κινητικής και εξερευνητικής δραστηριότητας και σε έλλειμμα στη χωρική μάθηση και μνήμη. Από την άλλη πλευρά, οι συσσωρευτικές επιδράσεις των δύο παραγόντων περιορίστηκαν σε υποδραστηριότητα που παρατηρήθηκε στο ανοικτό πεδίο. Συμπερασματικά, μια πρώιμη κρίση κατά την P12 δεν επιδεινώνει τα συμπεριφορικά ελλείμματα που ακολουθούν το περιεφηβικό στρες.","abstract_has_math":false,"creators":["Καπογιαννάτου Ασπασία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:23:00Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313139"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313139","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313139","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313139","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313139","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπογιαννάτου Ασπασία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313139","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313139"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι πρώιμες κρίσεις και η έκθεση σε περιεφηβικό στρες έχουν, ανεξάρτητα, συσχετιστεί με γνωσιακά και συμπεριφορικά ελλείμματα. Σύμφωνα με την «υπόθεση των δύο πληγμάτων», η έκθεση σε έναν περιβαλλοντικό στρεσογόνο παράγοντα μπορεί να καταστήσει το άτομο πιο ευπαθές στις ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις ενός δεύτερου στρεσογόνου ερεθίσματος. Σκοπός της εργασίας ήταν να διερευνήσει αν μια κρίση επαγόμενη σε μύες ηλικίας 12 ημερών (P12) προδιαθέτει τον εγκέφαλο για την επαγόμενη από το περιεφηβικό στρες μακροπρόθεσμη συμπεριφορική δυσλειτουργία. Οι μύες κατανεμήθηκαν τυχαία στις παρακάτω ομάδες: μάρτυρες– μύες, μύες που υποβλήθηκαν σε στρες μεταξύ P33-P41, μύες που υπέστησαν επιληπτική κατάσταση (status) επαγόμενη από πεντυλεντετραζόλη την P12, και, μύες που υπέστησαν το συνδυασμό των δύο παραγόντων. Ως ενήλικα, τα ζώα υποβλήθηκαν σε πειράματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένων του ανοικτού πεδίου, του υδάτινου λαβυρίνθου κατά Morris κ.ά.. Μύες που υπέστησαν κρίση επέδειξαν μειωμένη κινητική και εξερευνητική δραστηριότητα στις περισσότερες δοκιμασίες, με εξαίρεση το ανοικτό πεδίο, ενώ το περιεφηβικό στρες οδήγησε σε αύξηση κινητικής και εξερευνητικής δραστηριότητας και σε έλλειμμα στη χωρική μάθηση και μνήμη. Από την άλλη πλευρά, οι συσσωρευτικές επιδράσεις των δύο παραγόντων περιορίστηκαν σε υποδραστηριότητα που παρατηρήθηκε στο ανοικτό πεδίο. Συμπερασματικά, μια πρώιμη κρίση κατά την P12 δεν επιδεινώνει τα συμπεριφορικά ελλείμματα που ακολουθούν το περιεφηβικό στρες.","Early-life seizures and exposure to peripubertal stress are, independently, associated with cognitive and behavioural deficits. According to the “two-hit hypothesis”, the exposure to an environmental stressor early in life can render the subject more vulnerable to the psychopathological consequences of a second stressful stimulus. The aim of the study was to investigate whether a single seizure induced in 12-day old (P12) mice predisposes the brain to long-term behavioural dysfunction induced by peripubertal stress. Mice were assigned randomly to the following four groups: control mice, mice exposed to moderate unpredictable stress from P33 to P41, mice exposed to pentylentetrazole-induced status epilepticus (SE) at P12, and mice that underwent the combination of the two factors. The behaviour of adult animals was evaluated with locomotor, cognitive and species-specific tasks. Mice that experienced the seizure displayed reduced locomotor and exploratory activity in many tests, with the exception of the open field; while peripubertal stress produced an increase in locomotion and a deficit in spatial learning and memory. On the other hand, the cumulative effect of both factors was confined to hypoactivity observed in the open field. In conclusion, an early-life seizure at P12 does not exacerbate behavioural deficits following peripubertal stress."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι μακροπρόθεσμες επιδράσεις των πρώιμων επιληπτικών κρίσεων και του στρες κατά την περίοδο της εφηβείας στη συμπεριφορά και γνωσιακή λειτουργία μυών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπογιαννάτου Ασπασία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Οι πρώιμες κρίσεις και η έκθεση σε περιεφηβικό στρες έχουν, ανεξάρτητα, συσχετιστεί με γνωσιακά και συμπεριφορικά ελλείμματα. Σύμφωνα με την «υπόθεση των δύο πληγμάτων», η έκθεση σε έναν περιβαλλοντικό στρεσογόνο παράγοντα μπορεί να καταστήσει το άτομο πιο ευπαθές στις ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις ενός δεύτερου στρεσογόνου ερεθίσματος. Σκοπός της εργασίας ήταν να διερευνήσει αν μια κρίση επαγόμενη σε μύες ηλικίας 12 ημερών (P12) προδιαθέτει τον εγκέφαλο για την επαγόμενη από το περιεφηβικό στρες μακροπρόθεσμη συμπεριφορική δυσλειτουργία. Οι μύες κατανεμήθηκαν τυχαία στις παρακάτω ομάδες: μάρτυρες– μύες, μύες που υποβλήθηκαν σε στρες μεταξύ P33-P41, μύες που υπέστησαν επιληπτική κατάσταση (status) επαγόμενη από πεντυλεντετραζόλη την P12, και, μύες που υπέστησαν το συνδυασμό των δύο παραγόντων. Ως ενήλικα, τα ζώα υποβλήθηκαν σε πειράματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένων του ανοικτού πεδίου, του υδάτινου λαβυρίνθου κατά Morris κ.ά.. Μύες που υπέστησαν κρίση επέδειξαν μειωμένη κινητική και εξερευνητική δραστηριότητα στις περισσότερες δοκιμασίες, με εξαίρεση το ανοικτό πεδίο, ενώ το περιεφηβικό στρες οδήγησε σε αύξηση κινητικής και εξερευνητικής δραστηριότητας και σε έλλειμμα στη χωρική μάθηση και μνήμη. Από την άλλη πλευρά, οι συσσωρευτικές επιδράσεις των δύο παραγόντων περιορίστηκαν σε υποδραστηριότητα που παρατηρήθηκε στο ανοικτό πεδίο. Συμπερασματικά, μια πρώιμη κρίση κατά την P12 δεν επιδεινώνει τα συμπεριφορικά ελλείμματα που ακολουθούν το περιεφηβικό στρες.","Early-life seizures and exposure to peripubertal stress are, independently, associated with cognitive and behavioural deficits. According to the “two-hit hypothesis”, the exposure to an environmental stressor early in life can render the subject more vulnerable to the psychopathological consequences of a second stressful stimulus. The aim of the study was to investigate whether a single seizure induced in 12-day old (P12) mice predisposes the brain to long-term behavioural dysfunction induced by peripubertal stress. Mice were assigned randomly to the following four groups: control mice, mice exposed to moderate unpredictable stress from P33 to P41, mice exposed to pentylentetrazole-induced status epilepticus (SE) at P12, and mice that underwent the combination of the two factors. The behaviour of adult animals was evaluated with locomotor, cognitive and species-specific tasks. Mice that experienced the seizure displayed reduced locomotor and exploratory activity in many tests, with the exception of the open field; while peripubertal stress produced an increase in locomotion and a deficit in spatial learning and memory. On the other hand, the cumulative effect of both factors was confined to hypoactivity observed in the open field. In conclusion, an early-life seizure at P12 does not exacerbate behavioural deficits following peripubertal stress."],"dc:identifier":["uoadl:1313139","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313139"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Οι μακροπρόθεσμες επιδράσεις των πρώιμων επιληπτικών κρίσεων και του στρες κατά την περίοδο της εφηβείας στη συμπεριφορά και γνωσιακή λειτουργία μυών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:00Z"}