{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313207"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313207","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οστεονέκρωση γνάθου σε ασθενείς υπό αντιοστεοπορωτική αγωγή","abstract":"Η οστεοπόρωση αποτελεί το συνηθέστερο μεταβολικό νόσημα του σκελετού επηρρεάζοντας χιλιάδες άτομα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στους ασθενείς που χρήζουν θεραπεία χορηγούνται σκευάσματα αντικαταβολικά (οιστρογόνα, καλσιτονίνη, SERM’ S, διφωσφονικά, Denosumab), σκευάσματα οστεοεπαγωγικά (τεριπαρατίδη, ΡΤΗ 1-84) ή σκευάσματα με διπλή δράση (ρανελικό στρόντιο). Η κλινική ασφάλεια των φαρμακευτικών σκευασμάτων για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης είναι επαρκώς τεκμηριωμένη, ωστόσο, πολυάριθμοι ερευνητές την τελευταία δεκαετία συσχετίζουν τη χρήση διφωσφονικών και Denosumab με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεονέκρωσης γνάθου. Η γνάθος είναι το μόνο οστό, σύμφωνα με τα βιβλιογραφικά δεδομένα που υφίσταται νέκρωση συνεπεία της χρήσης αντιοστεοπορωτικής αγωγής. Ως παράγοντες κινδύνου αναφέρονται οι τραυματισμοί της στοματικής κοιλότητας, η κακή στοματική υγιεινή, συστηματικοί παράγοντες όπως το θήλυ φύλο, ηλικία μεγαλύτερη από την 6η δεκαετία, χρήση φαρμάκων, κάπνισμα, αλκοόλ, ενώ όσον αφορά τα αντιοστεοπορωτικά σκευάσματα σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζουν το είδος του διφωσφονικού (συνηθέστερα η αλενδρονάτη), η ενδοφλέβια οδός χορήγησης και η παρατεταμένη διάρκεια χορήγησης (πάνω από τα 3 έτη). Ο ακριβής παθογενετικός μηχανισμός παραμένει ακόμη άγνωστος. Τα συμπτώματα και ευρήματα της ΟΝΓ περιλαμβάνουν πόνο, δυσοσμία, οίδημα, ελκοποίηση του βλεννογόνου και δερματικά, στοματικά ή στοματορρινικά συρίγγια. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει την πανοραμική ακτινογραφία, την αξονική και μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα της γνάθου. Όσον αφορά τη θεραπεία της επιπλοκής αυτής είναι εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς παρουσιάζουν καλή ανταπόκριση στη συντηρητική θεραπεία η οποία περιλαμβάνει τοπικά αντισηπτικά διαλύματα για εκπλύσεις του στόματος, χορήγηση συστηματικής αντιβίωσης, χρήση υπερβαρικού οξυγόνου, όζοντος, laser και τεριπαρατίδης. Στις περιπτώσεις όπου δεν είναι αποτελεσματικές οι συντηρητικές μέθοδοι επιλέγονται χειρουργικές παρεμβάσεις όπως μαρσιποποίηση κυστικών βλαβών, εξομάλυνση των οξύαιχμων οστικών άκρων και μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις σε παθολογικά κατάγματα και μεγάλες οστεολύσεις που οδηγούν σε κάταγμα της γνάθου.","abstract_html":"Η οστεοπόρωση αποτελεί το συνηθέστερο μεταβολικό νόσημα του σκελετού επηρρεάζοντας χιλιάδες άτομα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στους ασθενείς που χρήζουν θεραπεία χορηγούνται σκευάσματα αντικαταβολικά (οιστρογόνα, καλσιτονίνη, SERM’ S, διφωσφονικά, Denosumab), σκευάσματα οστεοεπαγωγικά (τεριπαρατίδη, ΡΤΗ 1-84) ή σκευάσματα με διπλή δράση (ρανελικό στρόντιο). Η κλινική ασφάλεια των φαρμακευτικών σκευασμάτων για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης είναι επαρκώς τεκμηριωμένη, ωστόσο, πολυάριθμοι ερευνητές την τελευταία δεκαετία συσχετίζουν τη χρήση διφωσφονικών και Denosumab με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεονέκρωσης γνάθου. Η γνάθος είναι το μόνο οστό, σύμφωνα με τα βιβλιογραφικά δεδομένα που υφίσταται νέκρωση συνεπεία της χρήσης αντιοστεοπορωτικής αγωγής. Ως παράγοντες κινδύνου αναφέρονται οι τραυματισμοί της στοματικής κοιλότητας, η κακή στοματική υγιεινή, συστηματικοί παράγοντες όπως το θήλυ φύλο, ηλικία μεγαλύτερη από την 6η δεκαετία, χρήση φαρμάκων, κάπνισμα, αλκοόλ, ενώ όσον αφορά τα αντιοστεοπορωτικά σκευάσματα σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζουν το είδος του διφωσφονικού (συνηθέστερα η αλενδρονάτη), η ενδοφλέβια οδός χορήγησης και η παρατεταμένη διάρκεια χορήγησης (πάνω από τα 3 έτη). Ο ακριβής παθογενετικός μηχανισμός παραμένει ακόμη άγνωστος. Τα συμπτώματα και ευρήματα της ΟΝΓ περιλαμβάνουν πόνο, δυσοσμία, οίδημα, ελκοποίηση του βλεννογόνου και δερματικά, στοματικά ή στοματορρινικά συρίγγια. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει την πανοραμική ακτινογραφία, την αξονική και μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα της γνάθου. Όσον αφορά τη θεραπεία της επιπλοκής αυτής είναι εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς παρουσιάζουν καλή ανταπόκριση στη συντηρητική θεραπεία η οποία περιλαμβάνει τοπικά αντισηπτικά διαλύματα για εκπλύσεις του στόματος, χορήγηση συστηματικής αντιβίωσης, χρήση υπερβαρικού οξυγόνου, όζοντος, laser και τεριπαρατίδης. Στις περιπτώσεις όπου δεν είναι αποτελεσματικές οι συντηρητικές μέθοδοι επιλέγονται χειρουργικές παρεμβάσεις όπως μαρσιποποίηση κυστικών βλαβών, εξομάλυνση των οξύαιχμων οστικών άκρων και μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις σε παθολογικά κατάγματα και μεγάλες οστεολύσεις που οδηγούν σε κάταγμα της γνάθου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ράπτης Κωνσταντίνος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:23:03Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313207"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313207","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313207","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313207","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313207","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ράπτης Κωνσταντίνος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313207","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313207"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οστεοπόρωση αποτελεί το συνηθέστερο μεταβολικό νόσημα του σκελετού επηρρεάζοντας χιλιάδες άτομα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στους ασθενείς που χρήζουν θεραπεία χορηγούνται σκευάσματα αντικαταβολικά (οιστρογόνα, καλσιτονίνη, SERM’ S, διφωσφονικά, Denosumab), σκευάσματα οστεοεπαγωγικά (τεριπαρατίδη, ΡΤΗ 1-84) ή σκευάσματα με διπλή δράση (ρανελικό στρόντιο). Η κλινική ασφάλεια των φαρμακευτικών σκευασμάτων για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης είναι επαρκώς τεκμηριωμένη, ωστόσο, πολυάριθμοι ερευνητές την τελευταία δεκαετία συσχετίζουν τη χρήση διφωσφονικών και Denosumab με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεονέκρωσης γνάθου. Η γνάθος είναι το μόνο οστό, σύμφωνα με τα βιβλιογραφικά δεδομένα που υφίσταται νέκρωση συνεπεία της χρήσης αντιοστεοπορωτικής αγωγής. Ως παράγοντες κινδύνου αναφέρονται οι τραυματισμοί της στοματικής κοιλότητας, η κακή στοματική υγιεινή, συστηματικοί παράγοντες όπως το θήλυ φύλο, ηλικία μεγαλύτερη από την 6η δεκαετία, χρήση φαρμάκων, κάπνισμα, αλκοόλ, ενώ όσον αφορά τα αντιοστεοπορωτικά σκευάσματα σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζουν το είδος του διφωσφονικού (συνηθέστερα η αλενδρονάτη), η ενδοφλέβια οδός χορήγησης και η παρατεταμένη διάρκεια χορήγησης (πάνω από τα 3 έτη). Ο ακριβής παθογενετικός μηχανισμός παραμένει ακόμη άγνωστος. Τα συμπτώματα και ευρήματα της ΟΝΓ περιλαμβάνουν πόνο, δυσοσμία, οίδημα, ελκοποίηση του βλεννογόνου και δερματικά, στοματικά ή στοματορρινικά συρίγγια. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει την πανοραμική ακτινογραφία, την αξονική και μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα της γνάθου. Όσον αφορά τη θεραπεία της επιπλοκής αυτής είναι εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς παρουσιάζουν καλή ανταπόκριση στη συντηρητική θεραπεία η οποία περιλαμβάνει τοπικά αντισηπτικά διαλύματα για εκπλύσεις του στόματος, χορήγηση συστηματικής αντιβίωσης, χρήση υπερβαρικού οξυγόνου, όζοντος, laser και τεριπαρατίδης. Στις περιπτώσεις όπου δεν είναι αποτελεσματικές οι συντηρητικές μέθοδοι επιλέγονται χειρουργικές παρεμβάσεις όπως μαρσιποποίηση κυστικών βλαβών, εξομάλυνση των οξύαιχμων οστικών άκρων και μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις σε παθολογικά κατάγματα και μεγάλες οστεολύσεις που οδηγούν σε κάταγμα της γνάθου.","Osteoporosis is the most common bone metabolic disease affecting thousands of people worldwide. Drugs used have antiresorptive (bisphosphonates, Denosumab, SERM’S, calcitonin), anabolic (PTH 1-84, teriparatide) or mixed properties (strontium ranelate). Osteoporosis treatment is generally safe and well tolerated as the clinical safety is well documented, though many researchers, aspecially in the last decade correlate the use of bisphosphonates and Denosumab with an increased risk of osteonecrosis of the jaw (ONJ). The jaw is the only bone, according to the literature that develops necrosis as a result of osteoporosis treatment. The main risk factors include dental extractions, poor oral hygiene, systematic factors like female sex, age (greater than the sixth decade), drugs, smoking, alcohol and concerning to the osteoporotic drugs the type (alendronate usually), the intravenous route of administration and the dosage (over 3 years). The exact mechanism of pathogenesis is still unknown. The incidence of ONJ in osteoporotic population remains exceedingly low. The mandible is the most commonly affected site. Signs and symptoms of the involved areas are pain, purulent secretion, exposed bone, swelling, sinus tracts to the oral cavity or the skin and exposed jaw bone during disease progression. Radiographic evaluation includes panoramic x-ray, computed tomography (CT), magnetic resonance imaging (MRI) and scintigraphy of the jaw. Treatment options include sequestrectomy, antibiotics, surgical/local debridement, mouth rinses and periodontal flap surgery. ONJ is an ongoing and probably increasing challenge that needs to be understood and there is a need for further research on all aspects of the antiresorptive drugs, their effect on the jaws, the variation between the agents and the relationship between duration of therapy and risk."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οστεονέκρωση γνάθου σε ασθενείς υπό αντιοστεοπορωτική αγωγή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ράπτης Κωνσταντίνος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Η οστεοπόρωση αποτελεί το συνηθέστερο μεταβολικό νόσημα του σκελετού επηρρεάζοντας χιλιάδες άτομα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στους ασθενείς που χρήζουν θεραπεία χορηγούνται σκευάσματα αντικαταβολικά (οιστρογόνα, καλσιτονίνη, SERM’ S, διφωσφονικά, Denosumab), σκευάσματα οστεοεπαγωγικά (τεριπαρατίδη, ΡΤΗ 1-84) ή σκευάσματα με διπλή δράση (ρανελικό στρόντιο). Η κλινική ασφάλεια των φαρμακευτικών σκευασμάτων για τη θεραπεία της οστεοπόρωσης είναι επαρκώς τεκμηριωμένη, ωστόσο, πολυάριθμοι ερευνητές την τελευταία δεκαετία συσχετίζουν τη χρήση διφωσφονικών και Denosumab με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεονέκρωσης γνάθου. Η γνάθος είναι το μόνο οστό, σύμφωνα με τα βιβλιογραφικά δεδομένα που υφίσταται νέκρωση συνεπεία της χρήσης αντιοστεοπορωτικής αγωγής. Ως παράγοντες κινδύνου αναφέρονται οι τραυματισμοί της στοματικής κοιλότητας, η κακή στοματική υγιεινή, συστηματικοί παράγοντες όπως το θήλυ φύλο, ηλικία μεγαλύτερη από την 6η δεκαετία, χρήση φαρμάκων, κάπνισμα, αλκοόλ, ενώ όσον αφορά τα αντιοστεοπορωτικά σκευάσματα σημαίνοντα ρόλο διαδραματίζουν το είδος του διφωσφονικού (συνηθέστερα η αλενδρονάτη), η ενδοφλέβια οδός χορήγησης και η παρατεταμένη διάρκεια χορήγησης (πάνω από τα 3 έτη). Ο ακριβής παθογενετικός μηχανισμός παραμένει ακόμη άγνωστος. Τα συμπτώματα και ευρήματα της ΟΝΓ περιλαμβάνουν πόνο, δυσοσμία, οίδημα, ελκοποίηση του βλεννογόνου και δερματικά, στοματικά ή στοματορρινικά συρίγγια. Ο απεικονιστικός έλεγχος περιλαμβάνει την πανοραμική ακτινογραφία, την αξονική και μαγνητική τομογραφία και το σπινθηρογράφημα της γνάθου. Όσον αφορά τη θεραπεία της επιπλοκής αυτής είναι εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς παρουσιάζουν καλή ανταπόκριση στη συντηρητική θεραπεία η οποία περιλαμβάνει τοπικά αντισηπτικά διαλύματα για εκπλύσεις του στόματος, χορήγηση συστηματικής αντιβίωσης, χρήση υπερβαρικού οξυγόνου, όζοντος, laser και τεριπαρατίδης. Στις περιπτώσεις όπου δεν είναι αποτελεσματικές οι συντηρητικές μέθοδοι επιλέγονται χειρουργικές παρεμβάσεις όπως μαρσιποποίηση κυστικών βλαβών, εξομάλυνση των οξύαιχμων οστικών άκρων και μείζονες χειρουργικές επεμβάσεις σε παθολογικά κατάγματα και μεγάλες οστεολύσεις που οδηγούν σε κάταγμα της γνάθου.","Osteoporosis is the most common bone metabolic disease affecting thousands of people worldwide. Drugs used have antiresorptive (bisphosphonates, Denosumab, SERM’S, calcitonin), anabolic (PTH 1-84, teriparatide) or mixed properties (strontium ranelate). Osteoporosis treatment is generally safe and well tolerated as the clinical safety is well documented, though many researchers, aspecially in the last decade correlate the use of bisphosphonates and Denosumab with an increased risk of osteonecrosis of the jaw (ONJ). The jaw is the only bone, according to the literature that develops necrosis as a result of osteoporosis treatment. The main risk factors include dental extractions, poor oral hygiene, systematic factors like female sex, age (greater than the sixth decade), drugs, smoking, alcohol and concerning to the osteoporotic drugs the type (alendronate usually), the intravenous route of administration and the dosage (over 3 years). The exact mechanism of pathogenesis is still unknown. The incidence of ONJ in osteoporotic population remains exceedingly low. The mandible is the most commonly affected site. Signs and symptoms of the involved areas are pain, purulent secretion, exposed bone, swelling, sinus tracts to the oral cavity or the skin and exposed jaw bone during disease progression. Radiographic evaluation includes panoramic x-ray, computed tomography (CT), magnetic resonance imaging (MRI) and scintigraphy of the jaw. Treatment options include sequestrectomy, antibiotics, surgical/local debridement, mouth rinses and periodontal flap surgery. ONJ is an ongoing and probably increasing challenge that needs to be understood and there is a need for further research on all aspects of the antiresorptive drugs, their effect on the jaws, the variation between the agents and the relationship between duration of therapy and risk."],"dc:identifier":["uoadl:1313207","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313207"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Οστεονέκρωση γνάθου σε ασθενείς υπό αντιοστεοπορωτική αγωγή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:03Z"}