{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313237"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313237","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Όγκοι υπόφυσης σε παιδιά και εφήβους","abstract":"Οι όγκοι της υπόφυσης εξορμώνται κυρίως από την αδενοϋπόφυση και είναι σπάνιοι σε παιδιά και εφήβους, περίπου ένα περιστατικό ανά ένα εκατομμύριο παιδιά. Συνήθως είναι καλοήθεις όγκοι, αλλά με σημαντική νοσηρότητα. Είναι κυρίως δύο τύπων, τα αδενώματα και τα κρανιοφαρυγγιώματα, αλλά υπάρχουν και άλλες εφιππικές μάζες, όπως οι κύστεις του Rathke, τα χορδώματα, τα μηνιγγιώματα και οι όγκοι βλαστικών κυττάρων του εγκεφάλου. Τα αδενώματα της υπόφυσης αποτελούν τη δεύτερη σε συχνότητα κατηγορία όγκων που απαντώνται στην παιδική και εφηβική ηλικία, πρώτα σε συχνότητα είναι τα κρανιοφαρυγγιώματα. Αποτελούν περίπου το 3,5-8,5% των όγκων της υπόφυσης που διαγιγνώσκονται πριν την ηλικία των 20 ετών. Είναι πιο σπάνια στην παιδική ηλικία, περίπου 3% και πιο συχνά στην εφηβεία. Στην πλειονότητά τους είναι σποραδικοί όγκοι, αλλά μπορεί να αποτελούν και μέρος γενετικών συνδρόμων, όπως τα familial isolated pituitary adenomas (FIPA). Διακρίνονται σε προλακτινώματα, κορτικοτροπινώματα, σωματοτροπινώματα, θυρεοειδοτροπινώματα, που αποτελούν τα ορμονικά ενεργά αδενώματα και σε ορμονικά αδρανή αδενώματα. Θεραπεία εκλογής των αδενωμάτων αποτελεί η χειρουργική εκτομή του όγκου, εκτός από τα προλακτινώματα, των οποίων η θεραπεία είναι κυρίως φαρμακευτική. Τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελούν περίπου το 80-90% των νεοπλασμάτων της υπόφυσης. Εξορμώνται από τα πλακώδη κύτταρα μεταξύ αδενοϋπόφυσης και νευροϋπόφυσης, από τον υπολειμματικό ιστό της κύστης του Rathke και είναι συνήθη κυρίως στις ηλικίες μεταξύ 5-14 ετών και μετά τα 50. Τα κρανιοφαρυγγιώματα προκαλούν κυρίως συμπτώματα από την πίεση στην υπόφυση ή την πίεση στις γύρω δομές και τον εγκέφαλο. Τα συμπτώματα αυτά είναι ενδοκρινικές διαταραχές, κεφαλαλγίες ή διαταραχές όρασης. Κατά τη διάγνωση περίπου το 80% των ασθενών έχουν ενδοκρινικές διαταραχές, κυρίως ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης κατά 75%, ανεπάρκεια γοναδοτροπινών κατά 40% ή κορτικοτροπίνης και θυρεοτροπίνης κατά 25%. Ο μοριακός μηχανισμός δημιουργίας τους δεν είναι πλήρως διατυπωμένος. Μερικές μελέτες υποστηρίζουν ότι είναι μονοκλωνικής προέλευσης όγκοι, ενώ γενετικές ανωμαλίες ανακαλύπτονται περίπου στο 50% των όγκων. Θεραπεία πρώτης γραμμής για τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση του όγκου με ή χωρίς επικουρική ακτινοθεραπεία.","abstract_html":"Οι όγκοι της υπόφυσης εξορμώνται κυρίως από την αδενοϋπόφυση και είναι σπάνιοι σε παιδιά και εφήβους, περίπου ένα περιστατικό ανά ένα εκατομμύριο παιδιά. Συνήθως είναι καλοήθεις όγκοι, αλλά με σημαντική νοσηρότητα. Είναι κυρίως δύο τύπων, τα αδενώματα και τα κρανιοφαρυγγιώματα, αλλά υπάρχουν και άλλες εφιππικές μάζες, όπως οι κύστεις του Rathke, τα χορδώματα, τα μηνιγγιώματα και οι όγκοι βλαστικών κυττάρων του εγκεφάλου. Τα αδενώματα της υπόφυσης αποτελούν τη δεύτερη σε συχνότητα κατηγορία όγκων που απαντώνται στην παιδική και εφηβική ηλικία, πρώτα σε συχνότητα είναι τα κρανιοφαρυγγιώματα. Αποτελούν περίπου το 3,5-8,5% των όγκων της υπόφυσης που διαγιγνώσκονται πριν την ηλικία των 20 ετών. Είναι πιο σπάνια στην παιδική ηλικία, περίπου 3% και πιο συχνά στην εφηβεία. Στην πλειονότητά τους είναι σποραδικοί όγκοι, αλλά μπορεί να αποτελούν και μέρος γενετικών συνδρόμων, όπως τα familial isolated pituitary adenomas (FIPA). Διακρίνονται σε προλακτινώματα, κορτικοτροπινώματα, σωματοτροπινώματα, θυρεοειδοτροπινώματα, που αποτελούν τα ορμονικά ενεργά αδενώματα και σε ορμονικά αδρανή αδενώματα. Θεραπεία εκλογής των αδενωμάτων αποτελεί η χειρουργική εκτομή του όγκου, εκτός από τα προλακτινώματα, των οποίων η θεραπεία είναι κυρίως φαρμακευτική. Τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελούν περίπου το 80-90% των νεοπλασμάτων της υπόφυσης. Εξορμώνται από τα πλακώδη κύτταρα μεταξύ αδενοϋπόφυσης και νευροϋπόφυσης, από τον υπολειμματικό ιστό της κύστης του Rathke και είναι συνήθη κυρίως στις ηλικίες μεταξύ 5-14 ετών και μετά τα 50. Τα κρανιοφαρυγγιώματα προκαλούν κυρίως συμπτώματα από την πίεση στην υπόφυση ή την πίεση στις γύρω δομές και τον εγκέφαλο. Τα συμπτώματα αυτά είναι ενδοκρινικές διαταραχές, κεφαλαλγίες ή διαταραχές όρασης. Κατά τη διάγνωση περίπου το 80% των ασθενών έχουν ενδοκρινικές διαταραχές, κυρίως ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης κατά 75%, ανεπάρκεια γοναδοτροπινών κατά 40% ή κορτικοτροπίνης και θυρεοτροπίνης κατά 25%. Ο μοριακός μηχανισμός δημιουργίας τους δεν είναι πλήρως διατυπωμένος. Μερικές μελέτες υποστηρίζουν ότι είναι μονοκλωνικής προέλευσης όγκοι, ενώ γενετικές ανωμαλίες ανακαλύπτονται περίπου στο 50% των όγκων. Θεραπεία πρώτης γραμμής για τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση του όγκου με ή χωρίς επικουρική ακτινοθεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Δαλακούρα Στέλλα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:23:03Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313237"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313237","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313237","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313237","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313237","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δαλακούρα Στέλλα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313237","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313237"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι όγκοι της υπόφυσης εξορμώνται κυρίως από την αδενοϋπόφυση και είναι σπάνιοι σε παιδιά και εφήβους, περίπου ένα περιστατικό ανά ένα εκατομμύριο παιδιά. Συνήθως είναι καλοήθεις όγκοι, αλλά με σημαντική νοσηρότητα. Είναι κυρίως δύο τύπων, τα αδενώματα και τα κρανιοφαρυγγιώματα, αλλά υπάρχουν και άλλες εφιππικές μάζες, όπως οι κύστεις του Rathke, τα χορδώματα, τα μηνιγγιώματα και οι όγκοι βλαστικών κυττάρων του εγκεφάλου. Τα αδενώματα της υπόφυσης αποτελούν τη δεύτερη σε συχνότητα κατηγορία όγκων που απαντώνται στην παιδική και εφηβική ηλικία, πρώτα σε συχνότητα είναι τα κρανιοφαρυγγιώματα. Αποτελούν περίπου το 3,5-8,5% των όγκων της υπόφυσης που διαγιγνώσκονται πριν την ηλικία των 20 ετών. Είναι πιο σπάνια στην παιδική ηλικία, περίπου 3% και πιο συχνά στην εφηβεία. Στην πλειονότητά τους είναι σποραδικοί όγκοι, αλλά μπορεί να αποτελούν και μέρος γενετικών συνδρόμων, όπως τα familial isolated pituitary adenomas (FIPA). Διακρίνονται σε προλακτινώματα, κορτικοτροπινώματα, σωματοτροπινώματα, θυρεοειδοτροπινώματα, που αποτελούν τα ορμονικά ενεργά αδενώματα και σε ορμονικά αδρανή αδενώματα. Θεραπεία εκλογής των αδενωμάτων αποτελεί η χειρουργική εκτομή του όγκου, εκτός από τα προλακτινώματα, των οποίων η θεραπεία είναι κυρίως φαρμακευτική. Τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελούν περίπου το 80-90% των νεοπλασμάτων της υπόφυσης. Εξορμώνται από τα πλακώδη κύτταρα μεταξύ αδενοϋπόφυσης και νευροϋπόφυσης, από τον υπολειμματικό ιστό της κύστης του Rathke και είναι συνήθη κυρίως στις ηλικίες μεταξύ 5-14 ετών και μετά τα 50. Τα κρανιοφαρυγγιώματα προκαλούν κυρίως συμπτώματα από την πίεση στην υπόφυση ή την πίεση στις γύρω δομές και τον εγκέφαλο. Τα συμπτώματα αυτά είναι ενδοκρινικές διαταραχές, κεφαλαλγίες ή διαταραχές όρασης. Κατά τη διάγνωση περίπου το 80% των ασθενών έχουν ενδοκρινικές διαταραχές, κυρίως ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης κατά 75%, ανεπάρκεια γοναδοτροπινών κατά 40% ή κορτικοτροπίνης και θυρεοτροπίνης κατά 25%. Ο μοριακός μηχανισμός δημιουργίας τους δεν είναι πλήρως διατυπωμένος. Μερικές μελέτες υποστηρίζουν ότι είναι μονοκλωνικής προέλευσης όγκοι, ενώ γενετικές ανωμαλίες ανακαλύπτονται περίπου στο 50% των όγκων. Θεραπεία πρώτης γραμμής για τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση του όγκου με ή χωρίς επικουρική ακτινοθεραπεία.","Pituitary tumors mainly originate from adenohypophysis and are rare in children and adolescents, with an incidence of one case per million children. Usually they are benign tumors, with significant morbidity. Pituitary tumors can be either adenomas or craniopharyngiomas, but rarerly other sellar tumors, such as Rathke cleft cyst, chordomas, meningiomas and tumors of cerebral stem cells can be found. Pituitary adenomas represent 3,5-8,5% of all pituitary tumors before the age of 20. There are extremely rare in early childhood (3%), with a relatively increased incidence in adolescents. The majority of pituitary adenomas are sporadic, but they can also be part of genetic syndromes, such as familial isolated pituitary adenomas (FIPA). They are classified as prolactinomas, corticotropinomas, somatotropinomas, thyrotrophinomas and non-functional pituitary adenomas, according to their origin. Surgical resection is the treatment of choice for all pituitary adenomas, except prolactinomas, which respond to medical treatment. Craniopharyngiomas comprise the majority of pituitary neoplasms (80-90%). They arise from squamous rest cells between the adeno- and neurohypophisis, left as remnants from the Rathke’s pouch. They occur most frequently at age 5 to 14 years and again after the age of 50. Craniopharyngiomas typically present with endocrine dysfunction, intense headaches and visual disturbance. Up to 80% of patients have evidence of endocrine dysfunction at diagnosis, GH deficiency up to 75%, gonadotropin deficiency in 40% and ACTH and TSH deficiency in 25%. The molecular mechanism underlying craniopharyngiomas has not been characterized. Some studies suggest that it is a monoclonal tumor. Genetic abnormalities have been identified in up to 50% of tumors. First line of treatment for craniopharyngiomas is surgical resection with or without adjunctive radiation."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Όγκοι υπόφυσης σε παιδιά και εφήβους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δαλακούρα Στέλλα"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Οι όγκοι της υπόφυσης εξορμώνται κυρίως από την αδενοϋπόφυση και είναι σπάνιοι σε παιδιά και εφήβους, περίπου ένα περιστατικό ανά ένα εκατομμύριο παιδιά. Συνήθως είναι καλοήθεις όγκοι, αλλά με σημαντική νοσηρότητα. Είναι κυρίως δύο τύπων, τα αδενώματα και τα κρανιοφαρυγγιώματα, αλλά υπάρχουν και άλλες εφιππικές μάζες, όπως οι κύστεις του Rathke, τα χορδώματα, τα μηνιγγιώματα και οι όγκοι βλαστικών κυττάρων του εγκεφάλου. Τα αδενώματα της υπόφυσης αποτελούν τη δεύτερη σε συχνότητα κατηγορία όγκων που απαντώνται στην παιδική και εφηβική ηλικία, πρώτα σε συχνότητα είναι τα κρανιοφαρυγγιώματα. Αποτελούν περίπου το 3,5-8,5% των όγκων της υπόφυσης που διαγιγνώσκονται πριν την ηλικία των 20 ετών. Είναι πιο σπάνια στην παιδική ηλικία, περίπου 3% και πιο συχνά στην εφηβεία. Στην πλειονότητά τους είναι σποραδικοί όγκοι, αλλά μπορεί να αποτελούν και μέρος γενετικών συνδρόμων, όπως τα familial isolated pituitary adenomas (FIPA). Διακρίνονται σε προλακτινώματα, κορτικοτροπινώματα, σωματοτροπινώματα, θυρεοειδοτροπινώματα, που αποτελούν τα ορμονικά ενεργά αδενώματα και σε ορμονικά αδρανή αδενώματα. Θεραπεία εκλογής των αδενωμάτων αποτελεί η χειρουργική εκτομή του όγκου, εκτός από τα προλακτινώματα, των οποίων η θεραπεία είναι κυρίως φαρμακευτική. Τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελούν περίπου το 80-90% των νεοπλασμάτων της υπόφυσης. Εξορμώνται από τα πλακώδη κύτταρα μεταξύ αδενοϋπόφυσης και νευροϋπόφυσης, από τον υπολειμματικό ιστό της κύστης του Rathke και είναι συνήθη κυρίως στις ηλικίες μεταξύ 5-14 ετών και μετά τα 50. Τα κρανιοφαρυγγιώματα προκαλούν κυρίως συμπτώματα από την πίεση στην υπόφυση ή την πίεση στις γύρω δομές και τον εγκέφαλο. Τα συμπτώματα αυτά είναι ενδοκρινικές διαταραχές, κεφαλαλγίες ή διαταραχές όρασης. Κατά τη διάγνωση περίπου το 80% των ασθενών έχουν ενδοκρινικές διαταραχές, κυρίως ανεπάρκεια αυξητικής ορμόνης κατά 75%, ανεπάρκεια γοναδοτροπινών κατά 40% ή κορτικοτροπίνης και θυρεοτροπίνης κατά 25%. Ο μοριακός μηχανισμός δημιουργίας τους δεν είναι πλήρως διατυπωμένος. Μερικές μελέτες υποστηρίζουν ότι είναι μονοκλωνικής προέλευσης όγκοι, ενώ γενετικές ανωμαλίες ανακαλύπτονται περίπου στο 50% των όγκων. Θεραπεία πρώτης γραμμής για τα κρανιοφαρυγγιώματα αποτελεί η χειρουργική εξαίρεση του όγκου με ή χωρίς επικουρική ακτινοθεραπεία.","Pituitary tumors mainly originate from adenohypophysis and are rare in children and adolescents, with an incidence of one case per million children. Usually they are benign tumors, with significant morbidity. Pituitary tumors can be either adenomas or craniopharyngiomas, but rarerly other sellar tumors, such as Rathke cleft cyst, chordomas, meningiomas and tumors of cerebral stem cells can be found. Pituitary adenomas represent 3,5-8,5% of all pituitary tumors before the age of 20. There are extremely rare in early childhood (3%), with a relatively increased incidence in adolescents. The majority of pituitary adenomas are sporadic, but they can also be part of genetic syndromes, such as familial isolated pituitary adenomas (FIPA). They are classified as prolactinomas, corticotropinomas, somatotropinomas, thyrotrophinomas and non-functional pituitary adenomas, according to their origin. Surgical resection is the treatment of choice for all pituitary adenomas, except prolactinomas, which respond to medical treatment. Craniopharyngiomas comprise the majority of pituitary neoplasms (80-90%). They arise from squamous rest cells between the adeno- and neurohypophisis, left as remnants from the Rathke’s pouch. They occur most frequently at age 5 to 14 years and again after the age of 50. Craniopharyngiomas typically present with endocrine dysfunction, intense headaches and visual disturbance. Up to 80% of patients have evidence of endocrine dysfunction at diagnosis, GH deficiency up to 75%, gonadotropin deficiency in 40% and ACTH and TSH deficiency in 25%. The molecular mechanism underlying craniopharyngiomas has not been characterized. Some studies suggest that it is a monoclonal tumor. Genetic abnormalities have been identified in up to 50% of tumors. First line of treatment for craniopharyngiomas is surgical resection with or without adjunctive radiation."],"dc:identifier":["uoadl:1313237","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313237"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Όγκοι υπόφυσης σε παιδιά και εφήβους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:03Z"}