{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313337"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313337","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παράταση της κύησης και μέθοδοι πρόκλησης τοκετού","abstract":"Η παράταση της εγκυμοσύνης είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του επακριβούς καθορισμού της ηλικίας κύησης. Ως παράταση της κύησης, ορίζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η εγκυμοσύνη παρατείνεται πέραν των 273 ημερών από την ημέρα που συνέβη η ωοθυλακιορρηξία. Έτσι, για τις γυναίκες που έχουν σταθερό κύκλο 28 ημερών και στις οποίες η ωοθυλακιορρηξία υπολογίζεται ότι γίνεται περί την 14η ημέρα του κύκλου, η παράταση αρχίζει με την έναρξη της 42ης εβδομάδας, ξεκινώντας την καταμέτρηση από την πρώτη ημέρα της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Η συχνότητα με την οποία εμφανίζεται η παράταση της κύησης είναι περίπου 10%, ενώ, ως συχνότερη αιτία θεωρείται η λανθασμένη εκτίμηση των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό της Π.Η.Τ., όπως συμβαίνει με τις έγκυες που, είτε παρουσιάζονται για υπερηχογραφικό έλεγχο σε προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης, είτε δεν είναι βέβαιες για την ημερομηνία της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Γενικά, έχει βρεθεί ότι η παράταση της κύησης παρουσιάζεται κυρίως σε πρωτοτόκες, σε γυναίκες οι οποίες αναφέρουν στο ιστορικό τους προηγούμενη παράταση, καθώς επίσης και σε περιπτώσεις με συγγενείς ανωμαλίες των εμβρύων. Για τη διάγνωση της παράτασης της κύησης, προαπαιτείται η ικανοποίηση της πιστοποίησης της παράτασης, της αναγνώρισης και επιβεβαίωσης της δυσλειτουργίας του πλακούντα και της αναγνώρισης της κατάστασης υπερωριμότητας του εμβρύου. Στις παρατασιακές κυήσεις συχνά ανευρίσκονται υψηλά ποσοστά μακροσωμίας και δυστοκίας λόγω κεφαλοπυελικής δυσαναλογίας, ενώ, παράλληλα αυξάνει και το ποσοστό της εμβρυϊκής δυσχέρειας που προκαλείται από την ανεπάρκεια του πλακούντα και επιδεινώνεται από τη συμπίεση της ομφαλίδας από την προβάλλουσα εμβρυϊκή μοίρα με τελικό αποτέλεσμα τα αυξημένα ποσοστά περιγεννητικής θνησιμότητας. Όταν αποφασίζεται η αντιμετώπιση μιας παρατεινόμενης κύησης, η πρώτη διαδικασία αφορά στο χρονικό προσδιορισμό της ημερομηνίας του τοκετού. Επί του θέματος αυτού, οι μεν υποστηρικτές της ενεργητικής διαδικασίας προτείνουν την άμεση πρόκληση του τοκετού μόλις παρέλθει η 41η εβδομάδα, οι δε θιασώτες της συντηρητικής διαδικασίας προτείνουν αναμονή, κάτω από αυστηρή ενδομήτρια παρακολούθηση, κατά την 42η ή και κατά την 43η εβδομάδα και πρόκληση του τοκετού είτε όταν οι συνθήκες στον τράχηλο το επιτρέψουν, είτε αν εμφανισθούν σημεία εμβρυϊκής δυσχέρειας. Σήμερα όμως, επειδή στις υψηλής επικινδυνότητας καταστάσεις, όπως είναι η μη αντιδραστική δοκιμασία ηρεμίας, η θετική δοκιμασία διέγερσης, η υπολειπόμενη ενδομήτρια ανάπτυξη και ορισμένες συστηματικές παθήσεις της εγκύου, η απόφαση για πρόκληση τοκετού θεωρείται βεβαία καθόσον οι κίνδυνοι που υφίστανται κατά την παράταση και οι οποίοι θεωρούνται δεδομένοι, είναι σημαντικά μεγαλύτεροι από τους κινδύνους που είναι δυνατό να εμφανισθούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του τοκετού είτε αυτός γίνεται κατά την παράταση, είτε ενωρίτερα, ο προβληματισμός αφορά τις θεωρούμενες χαμηλού κινδύνου περιπτώσεις παράτασης της κύησης, για τις οποίες οι πρόσφατες αναφορές της βιβλιογραφίας συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η πρόκληση του τοκετού κατά την 42η εβδομάδα, έναντι της αναμονής υπό παρακολούθηση, εμφανίζει χαμηλότερο ποσοστό, τόσο χειρουργικής αποπεράτωσης του τοκετού με καισαρική τομή, όσο και επεμβατικού τοκετού με σικυουλκία, ενώ, η περιγεννητική θνησιμότητα κυμαίνεται σε χαμηλότερα επίπεδα. Γενικά και σε ότι αφορά τα ποσοστά της περιγεννητικής θνησιμότητας στις παρατασιακές κυήσεις, έχει αποδειχθεί ότι αυτή διπλασιάζεται (1,10-1,20%) και τριπλασιάζεται (2,25-2,60%) κατά την 42η και 43η εβδομάδα αντίστοιχα.","abstract_html":"Η παράταση της εγκυμοσύνης είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του επακριβούς καθορισμού της ηλικίας κύησης. Ως παράταση της κύησης, ορίζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η εγκυμοσύνη παρατείνεται πέραν των 273 ημερών από την ημέρα που συνέβη η ωοθυλακιορρηξία. Έτσι, για τις γυναίκες που έχουν σταθερό κύκλο 28 ημερών και στις οποίες η ωοθυλακιορρηξία υπολογίζεται ότι γίνεται περί την 14η ημέρα του κύκλου, η παράταση αρχίζει με την έναρξη της 42ης εβδομάδας, ξεκινώντας την καταμέτρηση από την πρώτη ημέρα της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Η συχνότητα με την οποία εμφανίζεται η παράταση της κύησης είναι περίπου 10%, ενώ, ως συχνότερη αιτία θεωρείται η λανθασμένη εκτίμηση των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό της Π.Η.Τ., όπως συμβαίνει με τις έγκυες που, είτε παρουσιάζονται για υπερηχογραφικό έλεγχο σε προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης, είτε δεν είναι βέβαιες για την ημερομηνία της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Γενικά, έχει βρεθεί ότι η παράταση της κύησης παρουσιάζεται κυρίως σε πρωτοτόκες, σε γυναίκες οι οποίες αναφέρουν στο ιστορικό τους προηγούμενη παράταση, καθώς επίσης και σε περιπτώσεις με συγγενείς ανωμαλίες των εμβρύων. Για τη διάγνωση της παράτασης της κύησης, προαπαιτείται η ικανοποίηση της πιστοποίησης της παράτασης, της αναγνώρισης και επιβεβαίωσης της δυσλειτουργίας του πλακούντα και της αναγνώρισης της κατάστασης υπερωριμότητας του εμβρύου. Στις παρατασιακές κυήσεις συχνά ανευρίσκονται υψηλά ποσοστά μακροσωμίας και δυστοκίας λόγω κεφαλοπυελικής δυσαναλογίας, ενώ, παράλληλα αυξάνει και το ποσοστό της εμβρυϊκής δυσχέρειας που προκαλείται από την ανεπάρκεια του πλακούντα και επιδεινώνεται από τη συμπίεση της ομφαλίδας από την προβάλλουσα εμβρυϊκή μοίρα με τελικό αποτέλεσμα τα αυξημένα ποσοστά περιγεννητικής θνησιμότητας. Όταν αποφασίζεται η αντιμετώπιση μιας παρατεινόμενης κύησης, η πρώτη διαδικασία αφορά στο χρονικό προσδιορισμό της ημερομηνίας του τοκετού. Επί του θέματος αυτού, οι μεν υποστηρικτές της ενεργητικής διαδικασίας προτείνουν την άμεση πρόκληση του τοκετού μόλις παρέλθει η 41η εβδομάδα, οι δε θιασώτες της συντηρητικής διαδικασίας προτείνουν αναμονή, κάτω από αυστηρή ενδομήτρια παρακολούθηση, κατά την 42η ή και κατά την 43η εβδομάδα και πρόκληση του τοκετού είτε όταν οι συνθήκες στον τράχηλο το επιτρέψουν, είτε αν εμφανισθούν σημεία εμβρυϊκής δυσχέρειας. Σήμερα όμως, επειδή στις υψηλής επικινδυνότητας καταστάσεις, όπως είναι η μη αντιδραστική δοκιμασία ηρεμίας, η θετική δοκιμασία διέγερσης, η υπολειπόμενη ενδομήτρια ανάπτυξη και ορισμένες συστηματικές παθήσεις της εγκύου, η απόφαση για πρόκληση τοκετού θεωρείται βεβαία καθόσον οι κίνδυνοι που υφίστανται κατά την παράταση και οι οποίοι θεωρούνται δεδομένοι, είναι σημαντικά μεγαλύτεροι από τους κινδύνους που είναι δυνατό να εμφανισθούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του τοκετού είτε αυτός γίνεται κατά την παράταση, είτε ενωρίτερα, ο προβληματισμός αφορά τις θεωρούμενες χαμηλού κινδύνου περιπτώσεις παράτασης της κύησης, για τις οποίες οι πρόσφατες αναφορές της βιβλιογραφίας συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η πρόκληση του τοκετού κατά την 42η εβδομάδα, έναντι της αναμονής υπό παρακολούθηση, εμφανίζει χαμηλότερο ποσοστό, τόσο χειρουργικής αποπεράτωσης του τοκετού με καισαρική τομή, όσο και επεμβατικού τοκετού με σικυουλκία, ενώ, η περιγεννητική θνησιμότητα κυμαίνεται σε χαμηλότερα επίπεδα. Γενικά και σε ότι αφορά τα ποσοστά της περιγεννητικής θνησιμότητας στις παρατασιακές κυήσεις, έχει αποδειχθεί ότι αυτή διπλασιάζεται (1,10-1,20%) και τριπλασιάζεται (2,25-2,60%) κατά την 42η και 43η εβδομάδα αντίστοιχα.","abstract_has_math":false,"creators":["Καραμπέτσου Αικατερίνη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:23:05Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313337"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313337","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313337","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313337","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313337","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καραμπέτσου Αικατερίνη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313337","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313337"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παράταση της εγκυμοσύνης είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του επακριβούς καθορισμού της ηλικίας κύησης. Ως παράταση της κύησης, ορίζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η εγκυμοσύνη παρατείνεται πέραν των 273 ημερών από την ημέρα που συνέβη η ωοθυλακιορρηξία. Έτσι, για τις γυναίκες που έχουν σταθερό κύκλο 28 ημερών και στις οποίες η ωοθυλακιορρηξία υπολογίζεται ότι γίνεται περί την 14η ημέρα του κύκλου, η παράταση αρχίζει με την έναρξη της 42ης εβδομάδας, ξεκινώντας την καταμέτρηση από την πρώτη ημέρα της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Η συχνότητα με την οποία εμφανίζεται η παράταση της κύησης είναι περίπου 10%, ενώ, ως συχνότερη αιτία θεωρείται η λανθασμένη εκτίμηση των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό της Π.Η.Τ., όπως συμβαίνει με τις έγκυες που, είτε παρουσιάζονται για υπερηχογραφικό έλεγχο σε προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης, είτε δεν είναι βέβαιες για την ημερομηνία της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Γενικά, έχει βρεθεί ότι η παράταση της κύησης παρουσιάζεται κυρίως σε πρωτοτόκες, σε γυναίκες οι οποίες αναφέρουν στο ιστορικό τους προηγούμενη παράταση, καθώς επίσης και σε περιπτώσεις με συγγενείς ανωμαλίες των εμβρύων. Για τη διάγνωση της παράτασης της κύησης, προαπαιτείται η ικανοποίηση της πιστοποίησης της παράτασης, της αναγνώρισης και επιβεβαίωσης της δυσλειτουργίας του πλακούντα και της αναγνώρισης της κατάστασης υπερωριμότητας του εμβρύου. Στις παρατασιακές κυήσεις συχνά ανευρίσκονται υψηλά ποσοστά μακροσωμίας και δυστοκίας λόγω κεφαλοπυελικής δυσαναλογίας, ενώ, παράλληλα αυξάνει και το ποσοστό της εμβρυϊκής δυσχέρειας που προκαλείται από την ανεπάρκεια του πλακούντα και επιδεινώνεται από τη συμπίεση της ομφαλίδας από την προβάλλουσα εμβρυϊκή μοίρα με τελικό αποτέλεσμα τα αυξημένα ποσοστά περιγεννητικής θνησιμότητας. Όταν αποφασίζεται η αντιμετώπιση μιας παρατεινόμενης κύησης, η πρώτη διαδικασία αφορά στο χρονικό προσδιορισμό της ημερομηνίας του τοκετού. Επί του θέματος αυτού, οι μεν υποστηρικτές της ενεργητικής διαδικασίας προτείνουν την άμεση πρόκληση του τοκετού μόλις παρέλθει η 41η εβδομάδα, οι δε θιασώτες της συντηρητικής διαδικασίας προτείνουν αναμονή, κάτω από αυστηρή ενδομήτρια παρακολούθηση, κατά την 42η ή και κατά την 43η εβδομάδα και πρόκληση του τοκετού είτε όταν οι συνθήκες στον τράχηλο το επιτρέψουν, είτε αν εμφανισθούν σημεία εμβρυϊκής δυσχέρειας. Σήμερα όμως, επειδή στις υψηλής επικινδυνότητας καταστάσεις, όπως είναι η μη αντιδραστική δοκιμασία ηρεμίας, η θετική δοκιμασία διέγερσης, η υπολειπόμενη ενδομήτρια ανάπτυξη και ορισμένες συστηματικές παθήσεις της εγκύου, η απόφαση για πρόκληση τοκετού θεωρείται βεβαία καθόσον οι κίνδυνοι που υφίστανται κατά την παράταση και οι οποίοι θεωρούνται δεδομένοι, είναι σημαντικά μεγαλύτεροι από τους κινδύνους που είναι δυνατό να εμφανισθούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του τοκετού είτε αυτός γίνεται κατά την παράταση, είτε ενωρίτερα, ο προβληματισμός αφορά τις θεωρούμενες χαμηλού κινδύνου περιπτώσεις παράτασης της κύησης, για τις οποίες οι πρόσφατες αναφορές της βιβλιογραφίας συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η πρόκληση του τοκετού κατά την 42η εβδομάδα, έναντι της αναμονής υπό παρακολούθηση, εμφανίζει χαμηλότερο ποσοστό, τόσο χειρουργικής αποπεράτωσης του τοκετού με καισαρική τομή, όσο και επεμβατικού τοκετού με σικυουλκία, ενώ, η περιγεννητική θνησιμότητα κυμαίνεται σε χαμηλότερα επίπεδα. Γενικά και σε ότι αφορά τα ποσοστά της περιγεννητικής θνησιμότητας στις παρατασιακές κυήσεις, έχει αποδειχθεί ότι αυτή διπλασιάζεται (1,10-1,20%) και τριπλασιάζεται (2,25-2,60%) κατά την 42η και 43η εβδομάδα αντίστοιχα.","The prolongation of pregnancy is probably the most characteristic case, which shows the necessity of exact determination of gestational age. Post term pregnancy is defined as the situation in which pregnancy is prolonged beyond 273 days from the day of ovulation. The fore for women with a steady cycle of 28 days and supposing ovulation on the 14th day of the cycle prolongation commences at the beginning of the 42nd week counting from the first day of the last period. The frequency of post term pregnancy is about 10% and it has been found that it has been found that it appears in primiparas, in women with a history of a prior post term birth and also in cases with congenital malformations of the fetus. Post term pregnancies are often accompanied by oligohydramnios and meconium stained amniotic fluid, conditions caused by umbilical cord compression and increased risk of meconium aspiration. As for the management options of post term pregnancies, the active management supporters propose the immediate induction of labor directly after 41st week of gestation, the expectant management supporters propose that pregnancy should be allowed to progress to 42nd week, under close antepartum surveillance during the 42nd or the 43rd week and induction of labor when the condition of the cervix allows it or sings of fetal distress appear. Fetuses of post term pregnancies are normally large and consequently with an increased risk of birth trauma. There is also a number of fetuses (15%) with a birth weight lower than 2.500 gr due to placental senescence. These infants tend to present fetal distress during labor and have also a high perinatal morbidity and mortality rate. The perinatal mortality rate in post term pregnancy is doubled, tripled and quadrupled In 42nd, 43rd and 44th week of gestation respectively, in comparison to normal (in duration) pregnancy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παράταση της κύησης και μέθοδοι πρόκλησης τοκετού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καραμπέτσου Αικατερίνη"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η παράταση της εγκυμοσύνης είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση κατά την οποία αναδεικνύεται η αναγκαιότητα του επακριβούς καθορισμού της ηλικίας κύησης. Ως παράταση της κύησης, ορίζεται η κατάσταση εκείνη κατά την οποία η εγκυμοσύνη παρατείνεται πέραν των 273 ημερών από την ημέρα που συνέβη η ωοθυλακιορρηξία. Έτσι, για τις γυναίκες που έχουν σταθερό κύκλο 28 ημερών και στις οποίες η ωοθυλακιορρηξία υπολογίζεται ότι γίνεται περί την 14η ημέρα του κύκλου, η παράταση αρχίζει με την έναρξη της 42ης εβδομάδας, ξεκινώντας την καταμέτρηση από την πρώτη ημέρα της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Η συχνότητα με την οποία εμφανίζεται η παράταση της κύησης είναι περίπου 10%, ενώ, ως συχνότερη αιτία θεωρείται η λανθασμένη εκτίμηση των στοιχείων που λαμβάνονται υπόψη για τον προσδιορισμό της Π.Η.Τ., όπως συμβαίνει με τις έγκυες που, είτε παρουσιάζονται για υπερηχογραφικό έλεγχο σε προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης, είτε δεν είναι βέβαιες για την ημερομηνία της τελευταίας εμμηνορρυσίας. Γενικά, έχει βρεθεί ότι η παράταση της κύησης παρουσιάζεται κυρίως σε πρωτοτόκες, σε γυναίκες οι οποίες αναφέρουν στο ιστορικό τους προηγούμενη παράταση, καθώς επίσης και σε περιπτώσεις με συγγενείς ανωμαλίες των εμβρύων. Για τη διάγνωση της παράτασης της κύησης, προαπαιτείται η ικανοποίηση της πιστοποίησης της παράτασης, της αναγνώρισης και επιβεβαίωσης της δυσλειτουργίας του πλακούντα και της αναγνώρισης της κατάστασης υπερωριμότητας του εμβρύου. Στις παρατασιακές κυήσεις συχνά ανευρίσκονται υψηλά ποσοστά μακροσωμίας και δυστοκίας λόγω κεφαλοπυελικής δυσαναλογίας, ενώ, παράλληλα αυξάνει και το ποσοστό της εμβρυϊκής δυσχέρειας που προκαλείται από την ανεπάρκεια του πλακούντα και επιδεινώνεται από τη συμπίεση της ομφαλίδας από την προβάλλουσα εμβρυϊκή μοίρα με τελικό αποτέλεσμα τα αυξημένα ποσοστά περιγεννητικής θνησιμότητας. Όταν αποφασίζεται η αντιμετώπιση μιας παρατεινόμενης κύησης, η πρώτη διαδικασία αφορά στο χρονικό προσδιορισμό της ημερομηνίας του τοκετού. Επί του θέματος αυτού, οι μεν υποστηρικτές της ενεργητικής διαδικασίας προτείνουν την άμεση πρόκληση του τοκετού μόλις παρέλθει η 41η εβδομάδα, οι δε θιασώτες της συντηρητικής διαδικασίας προτείνουν αναμονή, κάτω από αυστηρή ενδομήτρια παρακολούθηση, κατά την 42η ή και κατά την 43η εβδομάδα και πρόκληση του τοκετού είτε όταν οι συνθήκες στον τράχηλο το επιτρέψουν, είτε αν εμφανισθούν σημεία εμβρυϊκής δυσχέρειας. Σήμερα όμως, επειδή στις υψηλής επικινδυνότητας καταστάσεις, όπως είναι η μη αντιδραστική δοκιμασία ηρεμίας, η θετική δοκιμασία διέγερσης, η υπολειπόμενη ενδομήτρια ανάπτυξη και ορισμένες συστηματικές παθήσεις της εγκύου, η απόφαση για πρόκληση τοκετού θεωρείται βεβαία καθόσον οι κίνδυνοι που υφίστανται κατά την παράταση και οι οποίοι θεωρούνται δεδομένοι, είναι σημαντικά μεγαλύτεροι από τους κινδύνους που είναι δυνατό να εμφανισθούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του τοκετού είτε αυτός γίνεται κατά την παράταση, είτε ενωρίτερα, ο προβληματισμός αφορά τις θεωρούμενες χαμηλού κινδύνου περιπτώσεις παράτασης της κύησης, για τις οποίες οι πρόσφατες αναφορές της βιβλιογραφίας συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η πρόκληση του τοκετού κατά την 42η εβδομάδα, έναντι της αναμονής υπό παρακολούθηση, εμφανίζει χαμηλότερο ποσοστό, τόσο χειρουργικής αποπεράτωσης του τοκετού με καισαρική τομή, όσο και επεμβατικού τοκετού με σικυουλκία, ενώ, η περιγεννητική θνησιμότητα κυμαίνεται σε χαμηλότερα επίπεδα. Γενικά και σε ότι αφορά τα ποσοστά της περιγεννητικής θνησιμότητας στις παρατασιακές κυήσεις, έχει αποδειχθεί ότι αυτή διπλασιάζεται (1,10-1,20%) και τριπλασιάζεται (2,25-2,60%) κατά την 42η και 43η εβδομάδα αντίστοιχα.","The prolongation of pregnancy is probably the most characteristic case, which shows the necessity of exact determination of gestational age. Post term pregnancy is defined as the situation in which pregnancy is prolonged beyond 273 days from the day of ovulation. The fore for women with a steady cycle of 28 days and supposing ovulation on the 14th day of the cycle prolongation commences at the beginning of the 42nd week counting from the first day of the last period. The frequency of post term pregnancy is about 10% and it has been found that it has been found that it appears in primiparas, in women with a history of a prior post term birth and also in cases with congenital malformations of the fetus. Post term pregnancies are often accompanied by oligohydramnios and meconium stained amniotic fluid, conditions caused by umbilical cord compression and increased risk of meconium aspiration. As for the management options of post term pregnancies, the active management supporters propose the immediate induction of labor directly after 41st week of gestation, the expectant management supporters propose that pregnancy should be allowed to progress to 42nd week, under close antepartum surveillance during the 42nd or the 43rd week and induction of labor when the condition of the cervix allows it or sings of fetal distress appear. Fetuses of post term pregnancies are normally large and consequently with an increased risk of birth trauma. There is also a number of fetuses (15%) with a birth weight lower than 2.500 gr due to placental senescence. These infants tend to present fetal distress during labor and have also a high perinatal morbidity and mortality rate. The perinatal mortality rate in post term pregnancy is doubled, tripled and quadrupled In 42nd, 43rd and 44th week of gestation respectively, in comparison to normal (in duration) pregnancy."],"dc:identifier":["uoadl:1313337","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313337"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Παράταση της κύησης και μέθοδοι πρόκλησης τοκετού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:05Z"}