{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313367"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313367","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παχυσαρκία και καταγματικός κίνδυνος","abstract":"Η παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ενός αριθμού χρόνιων ασθενειών όπως ο διαβήτης, η οστεοαρθρίτιδα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η καρδιαγγειακή νόσος. Κύρια αιτία πρόκλησης της παχυσαρκίας, σε παιδιά και ενήλικες, θεωρείται η αύξηση της ενεργειακής πρόσληψης σε σχέση με την ενεργειακή κατανάλωση. Η ενεργειακή ομοιοστασία, δηλαδή οι μηχανισμοί που ρυθμίζουν την πρόσληψη και τη χρήση της τροφής, ελέγχονται κεντρικά από τον υποθάλαμο και περιφερικά από τον λιπώδη ιστό. Ο λιπώδης ιστός εκτός του ότι αποθηκεύει και απελευθερώνει ενέργεια υπό συνθήκες τροφοδοσίας και νηστείας, ρυθμίζει επίσης και την ενεργειακή ισορροπία στους περιφερικούς ιστούς μέσω των ενδοκρινικών δραστηριοτήτων του. Επιπλέον, τα λιποκύτταρα παράγουν αδιποκίνες, μεταξύ των οποίων και η αδιπονεκτίνη και η λεπτίνη, οι οποίες με ενδοκρινικό τρόπο ρυθμίζουν την πρόσληψη θερμίδων και την ευαισθησία στην ινσουλίνη. Ο κίνδυνος κατάγματος συνδέεται με την παχυσαρκία μέσω της οστεοπόρωσης, η οποία είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου εμφάνισης κατάγματος. Οι παράγοντες κινδύνου αξιολογούνται μέσω του αλγόριθμου FRAX, ο οποίος έχει αναπτυχθεί από τον ΠΟΥ με βάση σχετικές μελέτες. Η παχυσαρκία οδηγεί στην οστεοπόρωση τόσο μέσω της αντίστασης στη λεπτίνη όσο και μέσω της ανεπάρκειας βιταμίνης D. Οι μεγάλες έρευνες SOF (Osteoporotic Fractures/SOF) και MrOS (Osteoporotic Fractures in Men Study/MrOS)που ερευνούν τη συχνότητα καταγμάτων σε γυναίκες και άντρες αντίστοιχα ευνοούν την αντίληψη ότι η παχυσαρκία προστατεύει από το κάταγμα. Ωστόσο, υπάρχει και ένα πλήθος πρόσφατων ερευνών που συνδέουν την παχυσαρκία με τον κίνδυνο κατάγματος γενικά, αλλά και με τον κίνδυνο κατάγματος συγκεκριμένων περιοχών (π.χ. αστράγαλος, ισχίο). Η πρόληψη και αντιμετώπιση των καταγματικού κινδύνου αναφέρεται στην αντιμετώπιση της αιτιολογίας, δηλαδή της παχυσαρκίας και της οστεοπόρωσης. Έτσι συνίσταται η απώλεια βάρους με διατροφή, με αυξημένη σωματική δραστηριότητα, με φαρμακευτική ή χειρουργική παρέμβαση.","abstract_html":"Η παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ενός αριθμού χρόνιων ασθενειών όπως ο διαβήτης, η οστεοαρθρίτιδα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η καρδιαγγειακή νόσος. Κύρια αιτία πρόκλησης της παχυσαρκίας, σε παιδιά και ενήλικες, θεωρείται η αύξηση της ενεργειακής πρόσληψης σε σχέση με την ενεργειακή κατανάλωση. Η ενεργειακή ομοιοστασία, δηλαδή οι μηχανισμοί που ρυθμίζουν την πρόσληψη και τη χρήση της τροφής, ελέγχονται κεντρικά από τον υποθάλαμο και περιφερικά από τον λιπώδη ιστό. Ο λιπώδης ιστός εκτός του ότι αποθηκεύει και απελευθερώνει ενέργεια υπό συνθήκες τροφοδοσίας και νηστείας, ρυθμίζει επίσης και την ενεργειακή ισορροπία στους περιφερικούς ιστούς μέσω των ενδοκρινικών δραστηριοτήτων του. Επιπλέον, τα λιποκύτταρα παράγουν αδιποκίνες, μεταξύ των οποίων και η αδιπονεκτίνη και η λεπτίνη, οι οποίες με ενδοκρινικό τρόπο ρυθμίζουν την πρόσληψη θερμίδων και την ευαισθησία στην ινσουλίνη. Ο κίνδυνος κατάγματος συνδέεται με την παχυσαρκία μέσω της οστεοπόρωσης, η οποία είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου εμφάνισης κατάγματος. Οι παράγοντες κινδύνου αξιολογούνται μέσω του αλγόριθμου FRAX, ο οποίος έχει αναπτυχθεί από τον ΠΟΥ με βάση σχετικές μελέτες. Η παχυσαρκία οδηγεί στην οστεοπόρωση τόσο μέσω της αντίστασης στη λεπτίνη όσο και μέσω της ανεπάρκειας βιταμίνης D. Οι μεγάλες έρευνες SOF (Osteoporotic Fractures/SOF) και MrOS (Osteoporotic Fractures in Men Study/MrOS)που ερευνούν τη συχνότητα καταγμάτων σε γυναίκες και άντρες αντίστοιχα ευνοούν την αντίληψη ότι η παχυσαρκία προστατεύει από το κάταγμα. Ωστόσο, υπάρχει και ένα πλήθος πρόσφατων ερευνών που συνδέουν την παχυσαρκία με τον κίνδυνο κατάγματος γενικά, αλλά και με τον κίνδυνο κατάγματος συγκεκριμένων περιοχών (π.χ. αστράγαλος, ισχίο). Η πρόληψη και αντιμετώπιση των καταγματικού κινδύνου αναφέρεται στην αντιμετώπιση της αιτιολογίας, δηλαδή της παχυσαρκίας και της οστεοπόρωσης. Έτσι συνίσταται η απώλεια βάρους με διατροφή, με αυξημένη σωματική δραστηριότητα, με φαρμακευτική ή χειρουργική παρέμβαση.","abstract_has_math":false,"creators":["Διαμάντης Ευάγγελος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:23:05Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313367"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313367","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313367","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313367","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313367","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Διαμάντης Ευάγγελος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313367","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313367"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ενός αριθμού χρόνιων ασθενειών όπως ο διαβήτης, η οστεοαρθρίτιδα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η καρδιαγγειακή νόσος. Κύρια αιτία πρόκλησης της παχυσαρκίας, σε παιδιά και ενήλικες, θεωρείται η αύξηση της ενεργειακής πρόσληψης σε σχέση με την ενεργειακή κατανάλωση. Η ενεργειακή ομοιοστασία, δηλαδή οι μηχανισμοί που ρυθμίζουν την πρόσληψη και τη χρήση της τροφής, ελέγχονται κεντρικά από τον υποθάλαμο και περιφερικά από τον λιπώδη ιστό. Ο λιπώδης ιστός εκτός του ότι αποθηκεύει και απελευθερώνει ενέργεια υπό συνθήκες τροφοδοσίας και νηστείας, ρυθμίζει επίσης και την ενεργειακή ισορροπία στους περιφερικούς ιστούς μέσω των ενδοκρινικών δραστηριοτήτων του. Επιπλέον, τα λιποκύτταρα παράγουν αδιποκίνες, μεταξύ των οποίων και η αδιπονεκτίνη και η λεπτίνη, οι οποίες με ενδοκρινικό τρόπο ρυθμίζουν την πρόσληψη θερμίδων και την ευαισθησία στην ινσουλίνη. Ο κίνδυνος κατάγματος συνδέεται με την παχυσαρκία μέσω της οστεοπόρωσης, η οποία είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου εμφάνισης κατάγματος. Οι παράγοντες κινδύνου αξιολογούνται μέσω του αλγόριθμου FRAX, ο οποίος έχει αναπτυχθεί από τον ΠΟΥ με βάση σχετικές μελέτες. Η παχυσαρκία οδηγεί στην οστεοπόρωση τόσο μέσω της αντίστασης στη λεπτίνη όσο και μέσω της ανεπάρκειας βιταμίνης D. Οι μεγάλες έρευνες SOF (Osteoporotic Fractures/SOF) και MrOS (Osteoporotic Fractures in Men Study/MrOS)που ερευνούν τη συχνότητα καταγμάτων σε γυναίκες και άντρες αντίστοιχα ευνοούν την αντίληψη ότι η παχυσαρκία προστατεύει από το κάταγμα. Ωστόσο, υπάρχει και ένα πλήθος πρόσφατων ερευνών που συνδέουν την παχυσαρκία με τον κίνδυνο κατάγματος γενικά, αλλά και με τον κίνδυνο κατάγματος συγκεκριμένων περιοχών (π.χ. αστράγαλος, ισχίο). Η πρόληψη και αντιμετώπιση των καταγματικού κινδύνου αναφέρεται στην αντιμετώπιση της αιτιολογίας, δηλαδή της παχυσαρκίας και της οστεοπόρωσης. Έτσι συνίσταται η απώλεια βάρους με διατροφή, με αυξημένη σωματική δραστηριότητα, με φαρμακευτική ή χειρουργική παρέμβαση.","Obesity is associated with increased risk for a number of chronic diseases such as diabetes, osteoarthritis, COPD and cardiovascular disease. The main cause of obesity in children and adults is considered to be the increase in energy intake relative to energyexpenditure. Energy homeostasis, which involves the mechanisms that regulate food intake and utilization controlled centrally by the hypothalamus and distally by adipose tissue. Adipose tissue besides storing and releasing energy under fed and fasted conditions, it also regulates energy balance in peripheral tissues via the endocrine activities. Moreover, adipocytes produce antipokines, including adiponectin and leptin, which in endocrine manner regulate calorie intake and insulin sensitivity. The risk of fracture is associated with obesity via osteoporosis, which is an important fracture risk factor. Risk factors are assessed by the algorithm FRAX, which has been developed by WHO based on relevant studies. Obesity leads to osteoporosis both through the resistance to leptin and by deficiency of vitamin D. Large-scale SOF (Osteoporotic Fractures/SOF) and MrOS (Osteoporotic Fractures in Men Study/MrOS) researches investigating the incidence of fractures in women and men respectively favor the notion that obesity protects against fracture. However, there are many recent researches linking obesity with fracture risk in general and with the risk of fracture in specific areas (ankle, hip) in particular. The prevention and treatment of fracture risk refers to the addressing of the reasons, namely obesity and osteoporosis. Therefore, weight loss is recommended which consists of diet, increased physical activity, medical or surgical intervention. Osteoporosis is prevented primarily through the elimination of modifiable risk factors and secondarily by taking measures aimed at the rapid diagnosis of the disease, the suppression of modifiable risk factors for osteoporosis and the non-appearance of the clinical manifestations of the disease. Also, the treatment of osteoporosis may be \"natural\", through diet and exercise, or medication."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παχυσαρκία και καταγματικός κίνδυνος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Διαμάντης Ευάγγελος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η παχυσαρκία σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο ενός αριθμού χρόνιων ασθενειών όπως ο διαβήτης, η οστεοαρθρίτιδα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η καρδιαγγειακή νόσος. Κύρια αιτία πρόκλησης της παχυσαρκίας, σε παιδιά και ενήλικες, θεωρείται η αύξηση της ενεργειακής πρόσληψης σε σχέση με την ενεργειακή κατανάλωση. Η ενεργειακή ομοιοστασία, δηλαδή οι μηχανισμοί που ρυθμίζουν την πρόσληψη και τη χρήση της τροφής, ελέγχονται κεντρικά από τον υποθάλαμο και περιφερικά από τον λιπώδη ιστό. Ο λιπώδης ιστός εκτός του ότι αποθηκεύει και απελευθερώνει ενέργεια υπό συνθήκες τροφοδοσίας και νηστείας, ρυθμίζει επίσης και την ενεργειακή ισορροπία στους περιφερικούς ιστούς μέσω των ενδοκρινικών δραστηριοτήτων του. Επιπλέον, τα λιποκύτταρα παράγουν αδιποκίνες, μεταξύ των οποίων και η αδιπονεκτίνη και η λεπτίνη, οι οποίες με ενδοκρινικό τρόπο ρυθμίζουν την πρόσληψη θερμίδων και την ευαισθησία στην ινσουλίνη. Ο κίνδυνος κατάγματος συνδέεται με την παχυσαρκία μέσω της οστεοπόρωσης, η οποία είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου εμφάνισης κατάγματος. Οι παράγοντες κινδύνου αξιολογούνται μέσω του αλγόριθμου FRAX, ο οποίος έχει αναπτυχθεί από τον ΠΟΥ με βάση σχετικές μελέτες. Η παχυσαρκία οδηγεί στην οστεοπόρωση τόσο μέσω της αντίστασης στη λεπτίνη όσο και μέσω της ανεπάρκειας βιταμίνης D. Οι μεγάλες έρευνες SOF (Osteoporotic Fractures/SOF) και MrOS (Osteoporotic Fractures in Men Study/MrOS)που ερευνούν τη συχνότητα καταγμάτων σε γυναίκες και άντρες αντίστοιχα ευνοούν την αντίληψη ότι η παχυσαρκία προστατεύει από το κάταγμα. Ωστόσο, υπάρχει και ένα πλήθος πρόσφατων ερευνών που συνδέουν την παχυσαρκία με τον κίνδυνο κατάγματος γενικά, αλλά και με τον κίνδυνο κατάγματος συγκεκριμένων περιοχών (π.χ. αστράγαλος, ισχίο). Η πρόληψη και αντιμετώπιση των καταγματικού κινδύνου αναφέρεται στην αντιμετώπιση της αιτιολογίας, δηλαδή της παχυσαρκίας και της οστεοπόρωσης. Έτσι συνίσταται η απώλεια βάρους με διατροφή, με αυξημένη σωματική δραστηριότητα, με φαρμακευτική ή χειρουργική παρέμβαση.","Obesity is associated with increased risk for a number of chronic diseases such as diabetes, osteoarthritis, COPD and cardiovascular disease. The main cause of obesity in children and adults is considered to be the increase in energy intake relative to energyexpenditure. Energy homeostasis, which involves the mechanisms that regulate food intake and utilization controlled centrally by the hypothalamus and distally by adipose tissue. Adipose tissue besides storing and releasing energy under fed and fasted conditions, it also regulates energy balance in peripheral tissues via the endocrine activities. Moreover, adipocytes produce antipokines, including adiponectin and leptin, which in endocrine manner regulate calorie intake and insulin sensitivity. The risk of fracture is associated with obesity via osteoporosis, which is an important fracture risk factor. Risk factors are assessed by the algorithm FRAX, which has been developed by WHO based on relevant studies. Obesity leads to osteoporosis both through the resistance to leptin and by deficiency of vitamin D. Large-scale SOF (Osteoporotic Fractures/SOF) and MrOS (Osteoporotic Fractures in Men Study/MrOS) researches investigating the incidence of fractures in women and men respectively favor the notion that obesity protects against fracture. However, there are many recent researches linking obesity with fracture risk in general and with the risk of fracture in specific areas (ankle, hip) in particular. The prevention and treatment of fracture risk refers to the addressing of the reasons, namely obesity and osteoporosis. Therefore, weight loss is recommended which consists of diet, increased physical activity, medical or surgical intervention. Osteoporosis is prevented primarily through the elimination of modifiable risk factors and secondarily by taking measures aimed at the rapid diagnosis of the disease, the suppression of modifiable risk factors for osteoporosis and the non-appearance of the clinical manifestations of the disease. Also, the treatment of osteoporosis may be \"natural\", through diet and exercise, or medication."],"dc:identifier":["uoadl:1313367","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313367"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Παχυσαρκία και καταγματικός κίνδυνος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:05Z"}