{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313452"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313452","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πιλοτική εφαρμογή προγράμματος διαχείρισης του στρες σε ασθενείς εξωτερικών ιατρείων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2","abstract":"Σκοπός: Παρά το γεγονός ότι πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι το στρες επηρεάζει αρνητικά το μεταβολικό έλεγχο, μόνο λίγες μελέτες έχουν εξετάσει την επίδραση των τεχνικών χαλάρωσης στα επίπεδα στρες και σακχάρου ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας ήταν η διερεύνηση του ρόλου ενός προγράμματος διαχείρισης του στρες στο γλυκαιμικό έλεγχο και τα επίπεδα στρες αυτών των ασθενών. Υλικό - Μέθοδος: Συνολικά 53 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 τυχαιοποιήθηκαν και συμμετείχαν σε ένα 8 εβδομάδων πρόγραμμα διαχείρισης του στρες, που απαρτιζόταν από 10 λεπτά της διαφραγματικών αναπνοών και 15 λεπτά προοδευτικής μυϊκής χαλάρωσης δύο φορές την ημέρα (n = 25, ομάδα παρέμβασης), ή όχι (n = 28, ομάδα ελέγχου). Το αντιλαμβανόμενο στρες, η εστία ελέγχου σχετιζόμενη με την υγεία και η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) αποτέλεσαν τις πρωτογενείς εκβάσεις και αξιολογήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση. Αποτελέσματα: Η ανάλυση συνδιακύμανσης μονής κατεύθυνσης έδειξε στατιστικά σημαντική μείωση του PSS στην ομάδα παρέμβασης με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.71, p=0.011) αφού λήφθηκε υπόψη η αρχική τιμή PSS και η αλληλεπίδραση PSS με την ομάδα των ασθενών. Βρέθηκε ότι όσο μεγαλύτερα είναι τα αρχικά επίπεδα αντιλαμβανόμενου στρες τόσο μεγαλύτερο είναι το όφελος από την παρέμβαση. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μειώθηκε στατιστικά σημαντικά με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.73, p=0.015) στην ομάδα παρέμβασης στο τέλος του προγράμματος, αφού λήφθηκε υπόψη το φύλο, η ηλικία και η αρχική τιμή HbA1c. Οι υποκλίμακες της εστίας ελέγχου δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματά μας συμπληρώνουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τον ενδεχόμενο ευεργετικό ρόλο της διαχείρισης του στρες σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, τόσο για τα επίπεδα στρες όσο και για το γλυκαιμικό έλεγχο. Προτείνουμε αυτό το είδος της θεραπείας να προστεθεί ως συμπλήρωμα στη συμβατική θεραπεία του τύπου 2 ΣΔ (διατροφή, άσκηση, φαρμακευτική αγωγή, ινσουλίνη). Θεωρούμε ότι η μελέτη μας θα ενθαρρύνει το σχεδιασμό μελλοντικών μελετών προς αυτή την κατεύθυνση, με μεγαλύτερα δείγματα, μεγαλύτερης διάρκειας και πιο αντικειμενικές μετρήσεις.","abstract_html":"Σκοπός: Παρά το γεγονός ότι πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι το στρες επηρεάζει αρνητικά το μεταβολικό έλεγχο, μόνο λίγες μελέτες έχουν εξετάσει την επίδραση των τεχνικών χαλάρωσης στα επίπεδα στρες και σακχάρου ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας ήταν η διερεύνηση του ρόλου ενός προγράμματος διαχείρισης του στρες στο γλυκαιμικό έλεγχο και τα επίπεδα στρες αυτών των ασθενών. Υλικό - Μέθοδος: Συνολικά 53 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 τυχαιοποιήθηκαν και συμμετείχαν σε ένα 8 εβδομάδων πρόγραμμα διαχείρισης του στρες, που απαρτιζόταν από 10 λεπτά της διαφραγματικών αναπνοών και 15 λεπτά προοδευτικής μυϊκής χαλάρωσης δύο φορές την ημέρα (n = 25, ομάδα παρέμβασης), ή όχι (n = 28, ομάδα ελέγχου). Το αντιλαμβανόμενο στρες, η εστία ελέγχου σχετιζόμενη με την υγεία και η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) αποτέλεσαν τις πρωτογενείς εκβάσεις και αξιολογήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση. Αποτελέσματα: Η ανάλυση συνδιακύμανσης μονής κατεύθυνσης έδειξε στατιστικά σημαντική μείωση του PSS στην ομάδα παρέμβασης με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.71, p=0.011) αφού λήφθηκε υπόψη η αρχική τιμή PSS και η αλληλεπίδραση PSS με την ομάδα των ασθενών. Βρέθηκε ότι όσο μεγαλύτερα είναι τα αρχικά επίπεδα αντιλαμβανόμενου στρες τόσο μεγαλύτερο είναι το όφελος από την παρέμβαση. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μειώθηκε στατιστικά σημαντικά με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.73, p=0.015) στην ομάδα παρέμβασης στο τέλος του προγράμματος, αφού λήφθηκε υπόψη το φύλο, η ηλικία και η αρχική τιμή HbA1c. Οι υποκλίμακες της εστίας ελέγχου δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματά μας συμπληρώνουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τον ενδεχόμενο ευεργετικό ρόλο της διαχείρισης του στρες σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, τόσο για τα επίπεδα στρες όσο και για το γλυκαιμικό έλεγχο. Προτείνουμε αυτό το είδος της θεραπείας να προστεθεί ως συμπλήρωμα στη συμβατική θεραπεία του τύπου 2 ΣΔ (διατροφή, άσκηση, φαρμακευτική αγωγή, ινσουλίνη). Θεωρούμε ότι η μελέτη μας θα ενθαρρύνει το σχεδιασμό μελλοντικών μελετών προς αυτή την κατεύθυνση, με μεγαλύτερα δείγματα, μεγαλύτερης διάρκειας και πιο αντικειμενικές μετρήσεις.","abstract_has_math":false,"creators":["Κολοβέρου Ευσταθία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:23:06Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313452"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313452","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313452","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313452","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313452","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κολοβέρου Ευσταθία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313452","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313452"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: Παρά το γεγονός ότι πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι το στρες επηρεάζει αρνητικά το μεταβολικό έλεγχο, μόνο λίγες μελέτες έχουν εξετάσει την επίδραση των τεχνικών χαλάρωσης στα επίπεδα στρες και σακχάρου ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας ήταν η διερεύνηση του ρόλου ενός προγράμματος διαχείρισης του στρες στο γλυκαιμικό έλεγχο και τα επίπεδα στρες αυτών των ασθενών. Υλικό - Μέθοδος: Συνολικά 53 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 τυχαιοποιήθηκαν και συμμετείχαν σε ένα 8 εβδομάδων πρόγραμμα διαχείρισης του στρες, που απαρτιζόταν από 10 λεπτά της διαφραγματικών αναπνοών και 15 λεπτά προοδευτικής μυϊκής χαλάρωσης δύο φορές την ημέρα (n = 25, ομάδα παρέμβασης), ή όχι (n = 28, ομάδα ελέγχου). Το αντιλαμβανόμενο στρες, η εστία ελέγχου σχετιζόμενη με την υγεία και η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) αποτέλεσαν τις πρωτογενείς εκβάσεις και αξιολογήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση. Αποτελέσματα: Η ανάλυση συνδιακύμανσης μονής κατεύθυνσης έδειξε στατιστικά σημαντική μείωση του PSS στην ομάδα παρέμβασης με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.71, p=0.011) αφού λήφθηκε υπόψη η αρχική τιμή PSS και η αλληλεπίδραση PSS με την ομάδα των ασθενών. Βρέθηκε ότι όσο μεγαλύτερα είναι τα αρχικά επίπεδα αντιλαμβανόμενου στρες τόσο μεγαλύτερο είναι το όφελος από την παρέμβαση. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μειώθηκε στατιστικά σημαντικά με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.73, p=0.015) στην ομάδα παρέμβασης στο τέλος του προγράμματος, αφού λήφθηκε υπόψη το φύλο, η ηλικία και η αρχική τιμή HbA1c. Οι υποκλίμακες της εστίας ελέγχου δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματά μας συμπληρώνουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τον ενδεχόμενο ευεργετικό ρόλο της διαχείρισης του στρες σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, τόσο για τα επίπεδα στρες όσο και για το γλυκαιμικό έλεγχο. Προτείνουμε αυτό το είδος της θεραπείας να προστεθεί ως συμπλήρωμα στη συμβατική θεραπεία του τύπου 2 ΣΔ (διατροφή, άσκηση, φαρμακευτική αγωγή, ινσουλίνη). Θεωρούμε ότι η μελέτη μας θα ενθαρρύνει το σχεδιασμό μελλοντικών μελετών προς αυτή την κατεύθυνση, με μεγαλύτερα δείγματα, μεγαλύτερης διάρκειας και πιο αντικειμενικές μετρήσεις.","Aims: Although there is scientific evidence that stress adversely affects metabolic control, only few studies have examined the role of stress management in improving glycemic control in patients with type 2 diabetes mellitus (DM). In this study, we investigated the effect of a relaxation technique on levels of stress and glycemic control. Methods: A total of 53 patients with type 2 DM were randomly assigned to undergo either an 8 week stress management program, consisting of 10 min of diaphragmatic breathing and 15 min of progressive muscle relaxation twice per day (n=25, intervention group), or not (n=28, control group). Perceived stress, health locus of control, and HbA1c were primary outcomes and were measured before and after intervention. Results: In the intervention group, perceived stress score (PSS) and HbA1c decreased significantly (P<0.05) at the end of the program. Specifically for the PSS, the higher the initial levels of perceived stress the greater the benefit of the intervention. No other significant changes were found. Conclusions: Our results show a beneficial role of stress management for patients with type 2 DM, both for stress levels and glycemic control. It is recommended to consider this type of treatment as an adjunct to conventional therapy. We deem our study would encourage future studies towards this direction, with larger samples, longer duration and more objective measurements."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πιλοτική εφαρμογή προγράμματος διαχείρισης του στρες σε ασθενείς εξωτερικών ιατρείων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κολοβέρου Ευσταθία"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Σκοπός: Παρά το γεγονός ότι πλήθος ερευνητικών δεδομένων υποστηρίζουν ότι το στρες επηρεάζει αρνητικά το μεταβολικό έλεγχο, μόνο λίγες μελέτες έχουν εξετάσει την επίδραση των τεχνικών χαλάρωσης στα επίπεδα στρες και σακχάρου ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Σκοπός της παρούσας ερευνητικής εργασίας ήταν η διερεύνηση του ρόλου ενός προγράμματος διαχείρισης του στρες στο γλυκαιμικό έλεγχο και τα επίπεδα στρες αυτών των ασθενών. Υλικό - Μέθοδος: Συνολικά 53 ασθενείς με ΣΔ τύπου 2 τυχαιοποιήθηκαν και συμμετείχαν σε ένα 8 εβδομάδων πρόγραμμα διαχείρισης του στρες, που απαρτιζόταν από 10 λεπτά της διαφραγματικών αναπνοών και 15 λεπτά προοδευτικής μυϊκής χαλάρωσης δύο φορές την ημέρα (n = 25, ομάδα παρέμβασης), ή όχι (n = 28, ομάδα ελέγχου). Το αντιλαμβανόμενο στρες, η εστία ελέγχου σχετιζόμενη με την υγεία και η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη (HbA1c) αποτέλεσαν τις πρωτογενείς εκβάσεις και αξιολογήθηκαν πριν και μετά την παρέμβαση. Αποτελέσματα: Η ανάλυση συνδιακύμανσης μονής κατεύθυνσης έδειξε στατιστικά σημαντική μείωση του PSS στην ομάδα παρέμβασης με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.71, p=0.011) αφού λήφθηκε υπόψη η αρχική τιμή PSS και η αλληλεπίδραση PSS με την ομάδα των ασθενών. Βρέθηκε ότι όσο μεγαλύτερα είναι τα αρχικά επίπεδα αντιλαμβανόμενου στρες τόσο μεγαλύτερο είναι το όφελος από την παρέμβαση. Η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη μειώθηκε στατιστικά σημαντικά με μέτριο μέγεθος επίδρασης (Cohen’s d= 0.73, p=0.015) στην ομάδα παρέμβασης στο τέλος του προγράμματος, αφού λήφθηκε υπόψη το φύλο, η ηλικία και η αρχική τιμή HbA1c. Οι υποκλίμακες της εστίας ελέγχου δε μεταβλήθηκαν στατιστικά σημαντικά. Συμπεράσματα: Τα αποτελέσματά μας συμπληρώνουν την υπάρχουσα βιβλιογραφία για τον ενδεχόμενο ευεργετικό ρόλο της διαχείρισης του στρες σε ασθενείς με ΣΔ τύπου 2, τόσο για τα επίπεδα στρες όσο και για το γλυκαιμικό έλεγχο. Προτείνουμε αυτό το είδος της θεραπείας να προστεθεί ως συμπλήρωμα στη συμβατική θεραπεία του τύπου 2 ΣΔ (διατροφή, άσκηση, φαρμακευτική αγωγή, ινσουλίνη). Θεωρούμε ότι η μελέτη μας θα ενθαρρύνει το σχεδιασμό μελλοντικών μελετών προς αυτή την κατεύθυνση, με μεγαλύτερα δείγματα, μεγαλύτερης διάρκειας και πιο αντικειμενικές μετρήσεις.","Aims: Although there is scientific evidence that stress adversely affects metabolic control, only few studies have examined the role of stress management in improving glycemic control in patients with type 2 diabetes mellitus (DM). In this study, we investigated the effect of a relaxation technique on levels of stress and glycemic control. Methods: A total of 53 patients with type 2 DM were randomly assigned to undergo either an 8 week stress management program, consisting of 10 min of diaphragmatic breathing and 15 min of progressive muscle relaxation twice per day (n=25, intervention group), or not (n=28, control group). Perceived stress, health locus of control, and HbA1c were primary outcomes and were measured before and after intervention. Results: In the intervention group, perceived stress score (PSS) and HbA1c decreased significantly (P<0.05) at the end of the program. Specifically for the PSS, the higher the initial levels of perceived stress the greater the benefit of the intervention. No other significant changes were found. Conclusions: Our results show a beneficial role of stress management for patients with type 2 DM, both for stress levels and glycemic control. It is recommended to consider this type of treatment as an adjunct to conventional therapy. We deem our study would encourage future studies towards this direction, with larger samples, longer duration and more objective measurements."],"dc:identifier":["uoadl:1313452","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313452"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Πιλοτική εφαρμογή προγράμματος διαχείρισης του στρες σε ασθενείς εξωτερικών ιατρείων με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:06Z"}