{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313867"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313867","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Στάσεις αντιλήψεις του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και πρακτικές αντιμετώπισεις του οξέως πόνου των νεογνών.","abstract":"Στάσεις, αντιλήψεις του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και πρακτικές αντιμετώπισης του οξέως πόνου των νεογνών Εισαγωγή: Οι επεμβατικές ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες αποτελούν την πιο κοινή πηγή πόνου για τα νεογνά που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ). Μολονότι η πλημμελής διαχείριση του πόνου σχετίζεται με άμεσες και μακροπρόθεσμες συνέπειες για τον αναπτυσσόμενο οργανισμό, διεθνή δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο νεογνικός πόνος υποεκτιμάται και υποθεραπεύεται. Σκοπός: Η διερεύνηση των στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών των γιατρών, νοσηλευτών και βοηθών νοσηλευτών αναφορικά με τον πόνο των νεογνών που οφείλεται στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες. Υλικό-Μέθοδος: Διεξήχθη συγχρονική, περιγραφική μελέτη συσχέτισης. Το δείγμα ευκολίας, αποτέλεσαν 207 άτομα ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, που εργάζονταν σε εννέα ΜΕΝΝ, μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής και της περιφέρειας. Η ερευνητική μελέτη διήρκησε από το Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 2011. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη συμπλήρωση ειδικά διαμορφωμένου για τους σκοπούς της μελέτης ερωτηματολογίου, με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και ερωτηματολόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε παρόμοιες μελέτες. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το στατιστικό πρόγραμμα Statistical Package for Social Sciences (SPSS) v.18.0 και την εφαρμογή των στατιστικών δοκιμασιών x2, Student t-test, Anova, Mann-Whitney, Kruskal Walis και Wilcoxon sing rang test. Η στατιστική σημαντικότητα ορίστηκε στο επίπεδο α<0,05. Αποτελέσματα: Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών, εμφανίζονται να έχουν θετική στάση για την αντιμετώπιση του νεογνικού πόνου, χωρίς ωστόσο να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,848. Μόνο το 5,4% του δείγματος αξιολογεί τον οξύ νεογνικό πόνο βάση κλιμάκων. Από τις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ως η πλέον επώδυνη θεωρείται από το δείγμα η τοποθέτηση θωρακικής παροχέτευσης χωρίς ωστόσο στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,348. Επιπρόσθετα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ένταση του πόνου συνολικά στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ανάμεσα στις ομάδες, p=0,323. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών αναφέρουν ότι η παρούσα φαρμακευτική αντιμετώπιση του πόνου στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες είναι ανεπαρκής και επιθυμούν να εφαρμόζεται συχνότερα, p<0,001, p<0,001 και p=0,001, αντίστοιχα. Η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση θεωρείται εξίσου περιορισμένη και για τις τρεις ομάδες, ωστόσο μόνο οι νοσηλευτές και οι γιατροί αναφέρουν ότι θα έπρεπε να εφαρμόζεται συχνότερα από ότι εφαρμόζεται, p<0,001 και p<0,001 αντίστοιχα. Οι νοσηλευτές, p<0,001και οι βοηθοί νοσηλευτών, p<0,001, πιστεύουν ότι στο σύνολο των επεμβατικών διαδικασιών, η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση εφαρμόζεται συχνότερα σε σχέση με τους γιατρούς. Οι νοσηλευτές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,042, τα άτομα ηλικίας 41-50 ετών, p=0,050 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002, θεωρούν ότι η παρούσα φαρμακευτική χρήση είναι συχνότερη. Τα άτομα ηλικίας 21-30 ετών, p<0,001, οι έχοντες εμπειρία σε νεογνά 2-5 έτη, p=0,013 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002 πιστεύουν ότι οι μη φαρμακευτικές τεχνικές αντιμετώπισης του πόνου εφαρμόζονται συχνότερα. Η έλλειψη κατευθυντηρίων οδηγιών αναδεικνύεται ως το σημαντικότερο εμπόδιο για την αντιμετώπιση του πόνου τόσο για τους γιατρούς, p<0,001, όσο και για τους νοσηλευτές, p<0,001 και τους βοηθούς νοσηλευτών, p=0,032 Συμπέρασμα: Προκύπτει σημαντικό χάσμα ανάμεσα στις αντιλήψεις και την πρακτική των επαγγελματιών υγείας για την αντιμετώπιση του οξέως νεογνικού πόνου. Η τυποποίηση της εκτίμησης με τη χρήση κλιμάκων πόνου και των πρακτικών με την υιοθέτηση κατευθυντήριων οδηγιών βασισμένων σε ενδείξεις μπορεί γεφυρώσει το χάσμα.","abstract_html":"Στάσεις, αντιλήψεις του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και πρακτικές αντιμετώπισης του οξέως πόνου των νεογνών Εισαγωγή: Οι επεμβατικές ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες αποτελούν την πιο κοινή πηγή πόνου για τα νεογνά που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ). Μολονότι η πλημμελής διαχείριση του πόνου σχετίζεται με άμεσες και μακροπρόθεσμες συνέπειες για τον αναπτυσσόμενο οργανισμό, διεθνή δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο νεογνικός πόνος υποεκτιμάται και υποθεραπεύεται. Σκοπός: Η διερεύνηση των στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών των γιατρών, νοσηλευτών και βοηθών νοσηλευτών αναφορικά με τον πόνο των νεογνών που οφείλεται στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες. Υλικό-Μέθοδος: Διεξήχθη συγχρονική, περιγραφική μελέτη συσχέτισης. Το δείγμα ευκολίας, αποτέλεσαν 207 άτομα ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, που εργάζονταν σε εννέα ΜΕΝΝ, μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής και της περιφέρειας. Η ερευνητική μελέτη διήρκησε από το Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 2011. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη συμπλήρωση ειδικά διαμορφωμένου για τους σκοπούς της μελέτης ερωτηματολογίου, με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και ερωτηματολόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε παρόμοιες μελέτες. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το στατιστικό πρόγραμμα Statistical Package for Social Sciences (SPSS) v.18.0 και την εφαρμογή των στατιστικών δοκιμασιών x2, Student t-test, Anova, Mann-Whitney, Kruskal Walis και Wilcoxon sing rang test. Η στατιστική σημαντικότητα ορίστηκε στο επίπεδο α&lt;0,05. Αποτελέσματα: Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών, εμφανίζονται να έχουν θετική στάση για την αντιμετώπιση του νεογνικού πόνου, χωρίς ωστόσο να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,848. Μόνο το 5,4% του δείγματος αξιολογεί τον οξύ νεογνικό πόνο βάση κλιμάκων. Από τις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ως η πλέον επώδυνη θεωρείται από το δείγμα η τοποθέτηση θωρακικής παροχέτευσης χωρίς ωστόσο στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,348. Επιπρόσθετα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ένταση του πόνου συνολικά στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ανάμεσα στις ομάδες, p=0,323. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών αναφέρουν ότι η παρούσα φαρμακευτική αντιμετώπιση του πόνου στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες είναι ανεπαρκής και επιθυμούν να εφαρμόζεται συχνότερα, p&lt;0,001, p&lt;0,001 και p=0,001, αντίστοιχα. Η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση θεωρείται εξίσου περιορισμένη και για τις τρεις ομάδες, ωστόσο μόνο οι νοσηλευτές και οι γιατροί αναφέρουν ότι θα έπρεπε να εφαρμόζεται συχνότερα από ότι εφαρμόζεται, p&lt;0,001 και p&lt;0,001 αντίστοιχα. Οι νοσηλευτές, p&lt;0,001και οι βοηθοί νοσηλευτών, p&lt;0,001, πιστεύουν ότι στο σύνολο των επεμβατικών διαδικασιών, η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση εφαρμόζεται συχνότερα σε σχέση με τους γιατρούς. Οι νοσηλευτές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,042, τα άτομα ηλικίας 41-50 ετών, p=0,050 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002, θεωρούν ότι η παρούσα φαρμακευτική χρήση είναι συχνότερη. Τα άτομα ηλικίας 21-30 ετών, p&lt;0,001, οι έχοντες εμπειρία σε νεογνά 2-5 έτη, p=0,013 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002 πιστεύουν ότι οι μη φαρμακευτικές τεχνικές αντιμετώπισης του πόνου εφαρμόζονται συχνότερα. Η έλλειψη κατευθυντηρίων οδηγιών αναδεικνύεται ως το σημαντικότερο εμπόδιο για την αντιμετώπιση του πόνου τόσο για τους γιατρούς, p&lt;0,001, όσο και για τους νοσηλευτές, p&lt;0,001 και τους βοηθούς νοσηλευτών, p=0,032 Συμπέρασμα: Προκύπτει σημαντικό χάσμα ανάμεσα στις αντιλήψεις και την πρακτική των επαγγελματιών υγείας για την αντιμετώπιση του οξέως νεογνικού πόνου. Η τυποποίηση της εκτίμησης με τη χρήση κλιμάκων πόνου και των πρακτικών με την υιοθέτηση κατευθυντήριων οδηγιών βασισμένων σε ενδείξεις μπορεί γεφυρώσει το χάσμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κούρτης Γρηγόριος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313867"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313867","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313867","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313867","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313867","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κούρτης Γρηγόριος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313867","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313867"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στάσεις, αντιλήψεις του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και πρακτικές αντιμετώπισης του οξέως πόνου των νεογνών Εισαγωγή: Οι επεμβατικές ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες αποτελούν την πιο κοινή πηγή πόνου για τα νεογνά που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ). Μολονότι η πλημμελής διαχείριση του πόνου σχετίζεται με άμεσες και μακροπρόθεσμες συνέπειες για τον αναπτυσσόμενο οργανισμό, διεθνή δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο νεογνικός πόνος υποεκτιμάται και υποθεραπεύεται. Σκοπός: Η διερεύνηση των στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών των γιατρών, νοσηλευτών και βοηθών νοσηλευτών αναφορικά με τον πόνο των νεογνών που οφείλεται στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες. Υλικό-Μέθοδος: Διεξήχθη συγχρονική, περιγραφική μελέτη συσχέτισης. Το δείγμα ευκολίας, αποτέλεσαν 207 άτομα ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, που εργάζονταν σε εννέα ΜΕΝΝ, μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής και της περιφέρειας. Η ερευνητική μελέτη διήρκησε από το Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 2011. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη συμπλήρωση ειδικά διαμορφωμένου για τους σκοπούς της μελέτης ερωτηματολογίου, με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και ερωτηματολόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε παρόμοιες μελέτες. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το στατιστικό πρόγραμμα Statistical Package for Social Sciences (SPSS) v.18.0 και την εφαρμογή των στατιστικών δοκιμασιών x2, Student t-test, Anova, Mann-Whitney, Kruskal Walis και Wilcoxon sing rang test. Η στατιστική σημαντικότητα ορίστηκε στο επίπεδο α<0,05. Αποτελέσματα: Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών, εμφανίζονται να έχουν θετική στάση για την αντιμετώπιση του νεογνικού πόνου, χωρίς ωστόσο να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,848. Μόνο το 5,4% του δείγματος αξιολογεί τον οξύ νεογνικό πόνο βάση κλιμάκων. Από τις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ως η πλέον επώδυνη θεωρείται από το δείγμα η τοποθέτηση θωρακικής παροχέτευσης χωρίς ωστόσο στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,348. Επιπρόσθετα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ένταση του πόνου συνολικά στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ανάμεσα στις ομάδες, p=0,323. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών αναφέρουν ότι η παρούσα φαρμακευτική αντιμετώπιση του πόνου στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες είναι ανεπαρκής και επιθυμούν να εφαρμόζεται συχνότερα, p<0,001, p<0,001 και p=0,001, αντίστοιχα. Η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση θεωρείται εξίσου περιορισμένη και για τις τρεις ομάδες, ωστόσο μόνο οι νοσηλευτές και οι γιατροί αναφέρουν ότι θα έπρεπε να εφαρμόζεται συχνότερα από ότι εφαρμόζεται, p<0,001 και p<0,001 αντίστοιχα. Οι νοσηλευτές, p<0,001και οι βοηθοί νοσηλευτών, p<0,001, πιστεύουν ότι στο σύνολο των επεμβατικών διαδικασιών, η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση εφαρμόζεται συχνότερα σε σχέση με τους γιατρούς. Οι νοσηλευτές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,042, τα άτομα ηλικίας 41-50 ετών, p=0,050 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002, θεωρούν ότι η παρούσα φαρμακευτική χρήση είναι συχνότερη. Τα άτομα ηλικίας 21-30 ετών, p<0,001, οι έχοντες εμπειρία σε νεογνά 2-5 έτη, p=0,013 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002 πιστεύουν ότι οι μη φαρμακευτικές τεχνικές αντιμετώπισης του πόνου εφαρμόζονται συχνότερα. Η έλλειψη κατευθυντηρίων οδηγιών αναδεικνύεται ως το σημαντικότερο εμπόδιο για την αντιμετώπιση του πόνου τόσο για τους γιατρούς, p<0,001, όσο και για τους νοσηλευτές, p<0,001 και τους βοηθούς νοσηλευτών, p=0,032 Συμπέρασμα: Προκύπτει σημαντικό χάσμα ανάμεσα στις αντιλήψεις και την πρακτική των επαγγελματιών υγείας για την αντιμετώπιση του οξέως νεογνικού πόνου. Η τυποποίηση της εκτίμησης με τη χρήση κλιμάκων πόνου και των πρακτικών με την υιοθέτηση κατευθυντήριων οδηγιών βασισμένων σε ενδείξεις μπορεί γεφυρώσει το χάσμα.","Attitudes, perceptions and practices of medical and nursing staff concerning the management of acute neonatal pain. Background: Invasive medical-nurse procedures constitute the most common source of pain for the neonates hospitalized in Neonatal Intensive Care Units (NICUs). Although pain’s inadequate management is related with short and long term consequences for the developing organism, international findings demonstrate that neonatal pain is both underestimated and undertreated. Aim: The investigation of doctors’, nurses’ and nurse assistants’ attitudes towards, perceptions and practices concerning pain resulting from medical-nurse procedures. Material-Method: A cross-sectional, descriptive, correlation study was conducted. The convenience sample consisted of 207 medical and nursing staff, who were working at 9 NICUs of major hospitals situated both in Attiki and in province. The study lasted from September to December of 2011. The data collection accomplished with the completion of a specifically structured questionnaire designed for the purposes of this study, based on the international literature and on questionnaires used in similar studies. Statistical analysis of the data was performed with the statistical program Statistical Package for Social Sciences (SPSS) v.18.0, applying the statistical tests x2, Student t-test, Anova, Mann-Whitney, Kruskal Walis, Wilcoxon sing rang test. The level of statistical significance was set at a<0,05. Results: Doctors, nurses and nurse assistants appear to have positive attitude towards neonatal pain management, without the existence of statistically significant difference among the groups, p=0,848. Only 5,4% of the sample assesses the acute neonatal pain with pain scales. From the medical-nurse procedures, the insertion of chest tube drainage is deemed as the most painful, without the existence of statistically significant difference among the groups, p=0,348. Furthermore, a statistically significant difference was not found among the groups concerning the pain intensity in medical-nurse procedures as a whole, p=0,323. Doctors, nurses and nurse assistants refer that the current pharmacological pain management of medical-nurse procedures is inadequate and desire it to be used more often, p<0,001, p<0,001 και p=0,001 respectively. Current non-pharmacological management is equally deemed restricted for all the three groups, nevertheless, only doctors and nurses refer that it should be used more frequently than it is currently used p<0,001 και p<0,001 respectively. Nurses, p<0,001 and nurse assistants, p<0,001 believe that non-pharmacological management is used more often than what doctors believe for the invasive procedures as a whole. Nurses with higher education, p=0,042, staff aged 41-50, p=0,050 and these who do not have postgraduate studies believe that the current use of medicines is more frequently. Staff aged 21-30, p<0,001, these who have 2-5 years of neonatal working experience, p=0,013 and these who do not have postgraduate studies, p=0,002 believe that the current non-pharmacological strategies for pain management are used more frequently. Lack of guidelines is the most important obstacle for pain management for doctors, p<0,001 nurses, p<0,001 and nurse assistants, p=0,032. Conclusion: It is evident that there is a big gap between health care professionals’ perceptions and practices with regard to acute neonatal pain management. The standardization both of assessment with the use of pain scales and practices with the adoption of evidence based guidelines can bridge the gap."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Στάσεις αντιλήψεις του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και πρακτικές αντιμετώπισεις του οξέως πόνου των νεογνών."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κούρτης Γρηγόριος"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Στάσεις, αντιλήψεις του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και πρακτικές αντιμετώπισης του οξέως πόνου των νεογνών Εισαγωγή: Οι επεμβατικές ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες αποτελούν την πιο κοινή πηγή πόνου για τα νεογνά που νοσηλεύονται σε Μονάδες Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ). Μολονότι η πλημμελής διαχείριση του πόνου σχετίζεται με άμεσες και μακροπρόθεσμες συνέπειες για τον αναπτυσσόμενο οργανισμό, διεθνή δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο νεογνικός πόνος υποεκτιμάται και υποθεραπεύεται. Σκοπός: Η διερεύνηση των στάσεων, αντιλήψεων και πρακτικών των γιατρών, νοσηλευτών και βοηθών νοσηλευτών αναφορικά με τον πόνο των νεογνών που οφείλεται στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες. Υλικό-Μέθοδος: Διεξήχθη συγχρονική, περιγραφική μελέτη συσχέτισης. Το δείγμα ευκολίας, αποτέλεσαν 207 άτομα ιατρονοσηλευτικού προσωπικού, που εργάζονταν σε εννέα ΜΕΝΝ, μεγάλων νοσοκομείων της Αττικής και της περιφέρειας. Η ερευνητική μελέτη διήρκησε από το Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 2011. Η συλλογή των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη συμπλήρωση ειδικά διαμορφωμένου για τους σκοπούς της μελέτης ερωτηματολογίου, με βάση τη διεθνή βιβλιογραφία και ερωτηματολόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε παρόμοιες μελέτες. Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το στατιστικό πρόγραμμα Statistical Package for Social Sciences (SPSS) v.18.0 και την εφαρμογή των στατιστικών δοκιμασιών x2, Student t-test, Anova, Mann-Whitney, Kruskal Walis και Wilcoxon sing rang test. Η στατιστική σημαντικότητα ορίστηκε στο επίπεδο α<0,05. Αποτελέσματα: Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών, εμφανίζονται να έχουν θετική στάση για την αντιμετώπιση του νεογνικού πόνου, χωρίς ωστόσο να υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,848. Μόνο το 5,4% του δείγματος αξιολογεί τον οξύ νεογνικό πόνο βάση κλιμάκων. Από τις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ως η πλέον επώδυνη θεωρείται από το δείγμα η τοποθέτηση θωρακικής παροχέτευσης χωρίς ωστόσο στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων, p=0,348. Επιπρόσθετα, δεν βρέθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ως προς την ένταση του πόνου συνολικά στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες ανάμεσα στις ομάδες, p=0,323. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι βοηθοί νοσηλευτών αναφέρουν ότι η παρούσα φαρμακευτική αντιμετώπιση του πόνου στις ιατρονοσηλευτικές διαδικασίες είναι ανεπαρκής και επιθυμούν να εφαρμόζεται συχνότερα, p<0,001, p<0,001 και p=0,001, αντίστοιχα. Η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση θεωρείται εξίσου περιορισμένη και για τις τρεις ομάδες, ωστόσο μόνο οι νοσηλευτές και οι γιατροί αναφέρουν ότι θα έπρεπε να εφαρμόζεται συχνότερα από ότι εφαρμόζεται, p<0,001 και p<0,001 αντίστοιχα. Οι νοσηλευτές, p<0,001και οι βοηθοί νοσηλευτών, p<0,001, πιστεύουν ότι στο σύνολο των επεμβατικών διαδικασιών, η παρούσα μη φαρμακευτική αντιμετώπιση εφαρμόζεται συχνότερα σε σχέση με τους γιατρούς. Οι νοσηλευτές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, p=0,042, τα άτομα ηλικίας 41-50 ετών, p=0,050 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002, θεωρούν ότι η παρούσα φαρμακευτική χρήση είναι συχνότερη. Τα άτομα ηλικίας 21-30 ετών, p<0,001, οι έχοντες εμπειρία σε νεογνά 2-5 έτη, p=0,013 και όσοι δεν έχουν μεταπτυχιακές σπουδές, p=0,002 πιστεύουν ότι οι μη φαρμακευτικές τεχνικές αντιμετώπισης του πόνου εφαρμόζονται συχνότερα. Η έλλειψη κατευθυντηρίων οδηγιών αναδεικνύεται ως το σημαντικότερο εμπόδιο για την αντιμετώπιση του πόνου τόσο για τους γιατρούς, p<0,001, όσο και για τους νοσηλευτές, p<0,001 και τους βοηθούς νοσηλευτών, p=0,032 Συμπέρασμα: Προκύπτει σημαντικό χάσμα ανάμεσα στις αντιλήψεις και την πρακτική των επαγγελματιών υγείας για την αντιμετώπιση του οξέως νεογνικού πόνου. Η τυποποίηση της εκτίμησης με τη χρήση κλιμάκων πόνου και των πρακτικών με την υιοθέτηση κατευθυντήριων οδηγιών βασισμένων σε ενδείξεις μπορεί γεφυρώσει το χάσμα.","Attitudes, perceptions and practices of medical and nursing staff concerning the management of acute neonatal pain. Background: Invasive medical-nurse procedures constitute the most common source of pain for the neonates hospitalized in Neonatal Intensive Care Units (NICUs). Although pain’s inadequate management is related with short and long term consequences for the developing organism, international findings demonstrate that neonatal pain is both underestimated and undertreated. Aim: The investigation of doctors’, nurses’ and nurse assistants’ attitudes towards, perceptions and practices concerning pain resulting from medical-nurse procedures. Material-Method: A cross-sectional, descriptive, correlation study was conducted. The convenience sample consisted of 207 medical and nursing staff, who were working at 9 NICUs of major hospitals situated both in Attiki and in province. The study lasted from September to December of 2011. The data collection accomplished with the completion of a specifically structured questionnaire designed for the purposes of this study, based on the international literature and on questionnaires used in similar studies. Statistical analysis of the data was performed with the statistical program Statistical Package for Social Sciences (SPSS) v.18.0, applying the statistical tests x2, Student t-test, Anova, Mann-Whitney, Kruskal Walis, Wilcoxon sing rang test. The level of statistical significance was set at a<0,05. Results: Doctors, nurses and nurse assistants appear to have positive attitude towards neonatal pain management, without the existence of statistically significant difference among the groups, p=0,848. Only 5,4% of the sample assesses the acute neonatal pain with pain scales. From the medical-nurse procedures, the insertion of chest tube drainage is deemed as the most painful, without the existence of statistically significant difference among the groups, p=0,348. Furthermore, a statistically significant difference was not found among the groups concerning the pain intensity in medical-nurse procedures as a whole, p=0,323. Doctors, nurses and nurse assistants refer that the current pharmacological pain management of medical-nurse procedures is inadequate and desire it to be used more often, p<0,001, p<0,001 και p=0,001 respectively. Current non-pharmacological management is equally deemed restricted for all the three groups, nevertheless, only doctors and nurses refer that it should be used more frequently than it is currently used p<0,001 και p<0,001 respectively. Nurses, p<0,001 and nurse assistants, p<0,001 believe that non-pharmacological management is used more often than what doctors believe for the invasive procedures as a whole. Nurses with higher education, p=0,042, staff aged 41-50, p=0,050 and these who do not have postgraduate studies believe that the current use of medicines is more frequently. Staff aged 21-30, p<0,001, these who have 2-5 years of neonatal working experience, p=0,013 and these who do not have postgraduate studies, p=0,002 believe that the current non-pharmacological strategies for pain management are used more frequently. Lack of guidelines is the most important obstacle for pain management for doctors, p<0,001 nurses, p<0,001 and nurse assistants, p=0,032. Conclusion: It is evident that there is a big gap between health care professionals’ perceptions and practices with regard to acute neonatal pain management. The standardization both of assessment with the use of pain scales and practices with the adoption of evidence based guidelines can bridge the gap."],"dc:identifier":["uoadl:1313867","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313867"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Στάσεις αντιλήψεις του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και πρακτικές αντιμετώπισεις του οξέως πόνου των νεογνών."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z"}