{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313906"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313906","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού συστήματος: θεραπευτική προσέγγιση και πρόγνωση","abstract":"Οι στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού συστήματος είναι σπάνια νεοπλάσματα μεσεγχυματικής προέλευσης. Προέρχονται από ένα κοινό πρόδρομο κύτταρο (τοιχωματικό κύτταρο του Cajal). Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του γαστρεντερικού, συνηθέστερες εντοπίσεις όμως είναι ο στόμαχος (60%) και το λεπτό έντερο (30%). Είναι όγκοι ασυμπτωματικοί ή εμφανίζονται με ποικιλία συμπτωμάτων, όπως αιμορραγία πεπτικού, κοιλιακό άλγος, απόφραξη κλπ. Η διάγνωση τίθεται με τον απεικονιστικό έλεγχο και κυρίως με την ιστολογική εξέταση. Οι κύριοι ιστολογικοί τύποι είναι ο ατρακτοκυτταρικός και ο επιθηλιοειδής. Η ανοσοϊστοχημεία επιβεβαιώνει τη διάγνωση με την έκφραση των c-kit (CD117) (95%), DOG-1 (95%), CD34 (60-70%) κλπ. Οι κυριότεροι προγνωστικοί παράγοντες είναι το μέγεθος του όγκου και ο μιτωτικός δείκτης. Άλλοι προγνωστικοί παράγοντες είναι η θέση του όγκου (καλύτερη πρόγνωση σε GIST στομάχου), η ρήξη του όγκου, η συμπτωματική νόσος, τα ιδιαίτερα απεικονιστικά χαρακτηριστικά, οι μεταλλάξεις του εξωνίου 9, οι μεταλλάξεις των κωδικονίων 557-558, μεταλλάξεις του PDGFRA, η καρβονική ανυδράση ΙΙ, το Ki67, το SKP-2. Η αντιμετώπιση είναι κατά βάση χειρουργική και ο στόχος είναι η πλήρης εκτομή σε ελεύθερα όρια (R0), χωρίς διάσπαση της κάψας του όγκου. Η χειρουργική αντιμετώπιση ποικίλλει ανάλογα με την εντόπιση, ενώ η λαπαροσκοπική χειρουργική θεωρείται ασφαλής σε όγκους χαμηλού ή μέσου κινδύνου (<5εκ.). Οι όγκοι υψηλού κινδύνου υποτροπής αντιμετωπίζονται με συμπληρωματική (adjuvant) αγωγή με imatinib, ενώ στους μη εξαιρέσιμους μπορεί να χορηγηθεί προεγχειρητική θεραπεία διάρκειας 3-9 μηνών για μείωση του μεγέθους. Στη μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη νόσο συνιστάται η χορήγηση imatinib 400mg/ημέρα. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε μεταλλάξεις του εξωνίου 9 συνιστάται η αύξηση της δόσης (800mg/ημέρα). Εναλλακτικές θεραπείες 2ης και 3ης γραμμής θεωρούνται η sunitinib και η regorafenib αντίστοιχα. Νέοι αναστολείς τυροσινικής κινάσης είναι υπό έρευνα με στόχο τη βελτίωση της στοχευμένης αντιμετώπισης των στρωματικών όγκων και συνακόλουθα της επιβίωσης των ασθενών.","abstract_html":"Οι στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού συστήματος είναι σπάνια νεοπλάσματα μεσεγχυματικής προέλευσης. Προέρχονται από ένα κοινό πρόδρομο κύτταρο (τοιχωματικό κύτταρο του Cajal). Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του γαστρεντερικού, συνηθέστερες εντοπίσεις όμως είναι ο στόμαχος (60%) και το λεπτό έντερο (30%). Είναι όγκοι ασυμπτωματικοί ή εμφανίζονται με ποικιλία συμπτωμάτων, όπως αιμορραγία πεπτικού, κοιλιακό άλγος, απόφραξη κλπ. Η διάγνωση τίθεται με τον απεικονιστικό έλεγχο και κυρίως με την ιστολογική εξέταση. Οι κύριοι ιστολογικοί τύποι είναι ο ατρακτοκυτταρικός και ο επιθηλιοειδής. Η ανοσοϊστοχημεία επιβεβαιώνει τη διάγνωση με την έκφραση των c-kit (CD117) (95%), DOG-1 (95%), CD34 (60-70%) κλπ. Οι κυριότεροι προγνωστικοί παράγοντες είναι το μέγεθος του όγκου και ο μιτωτικός δείκτης. Άλλοι προγνωστικοί παράγοντες είναι η θέση του όγκου (καλύτερη πρόγνωση σε GIST στομάχου), η ρήξη του όγκου, η συμπτωματική νόσος, τα ιδιαίτερα απεικονιστικά χαρακτηριστικά, οι μεταλλάξεις του εξωνίου 9, οι μεταλλάξεις των κωδικονίων 557-558, μεταλλάξεις του PDGFRA, η καρβονική ανυδράση ΙΙ, το Ki67, το SKP-2. Η αντιμετώπιση είναι κατά βάση χειρουργική και ο στόχος είναι η πλήρης εκτομή σε ελεύθερα όρια (R0), χωρίς διάσπαση της κάψας του όγκου. Η χειρουργική αντιμετώπιση ποικίλλει ανάλογα με την εντόπιση, ενώ η λαπαροσκοπική χειρουργική θεωρείται ασφαλής σε όγκους χαμηλού ή μέσου κινδύνου (&lt;5εκ.). Οι όγκοι υψηλού κινδύνου υποτροπής αντιμετωπίζονται με συμπληρωματική (adjuvant) αγωγή με imatinib, ενώ στους μη εξαιρέσιμους μπορεί να χορηγηθεί προεγχειρητική θεραπεία διάρκειας 3-9 μηνών για μείωση του μεγέθους. Στη μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη νόσο συνιστάται η χορήγηση imatinib 400mg/ημέρα. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε μεταλλάξεις του εξωνίου 9 συνιστάται η αύξηση της δόσης (800mg/ημέρα). Εναλλακτικές θεραπείες 2ης και 3ης γραμμής θεωρούνται η sunitinib και η regorafenib αντίστοιχα. Νέοι αναστολείς τυροσινικής κινάσης είναι υπό έρευνα με στόχο τη βελτίωση της στοχευμένης αντιμετώπισης των στρωματικών όγκων και συνακόλουθα της επιβίωσης των ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπακάλης Αθανάσιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313906"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313906","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313906","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313906","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313906","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπακάλης Αθανάσιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313906","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313906"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού συστήματος είναι σπάνια νεοπλάσματα μεσεγχυματικής προέλευσης. Προέρχονται από ένα κοινό πρόδρομο κύτταρο (τοιχωματικό κύτταρο του Cajal). Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του γαστρεντερικού, συνηθέστερες εντοπίσεις όμως είναι ο στόμαχος (60%) και το λεπτό έντερο (30%). Είναι όγκοι ασυμπτωματικοί ή εμφανίζονται με ποικιλία συμπτωμάτων, όπως αιμορραγία πεπτικού, κοιλιακό άλγος, απόφραξη κλπ. Η διάγνωση τίθεται με τον απεικονιστικό έλεγχο και κυρίως με την ιστολογική εξέταση. Οι κύριοι ιστολογικοί τύποι είναι ο ατρακτοκυτταρικός και ο επιθηλιοειδής. Η ανοσοϊστοχημεία επιβεβαιώνει τη διάγνωση με την έκφραση των c-kit (CD117) (95%), DOG-1 (95%), CD34 (60-70%) κλπ. Οι κυριότεροι προγνωστικοί παράγοντες είναι το μέγεθος του όγκου και ο μιτωτικός δείκτης. Άλλοι προγνωστικοί παράγοντες είναι η θέση του όγκου (καλύτερη πρόγνωση σε GIST στομάχου), η ρήξη του όγκου, η συμπτωματική νόσος, τα ιδιαίτερα απεικονιστικά χαρακτηριστικά, οι μεταλλάξεις του εξωνίου 9, οι μεταλλάξεις των κωδικονίων 557-558, μεταλλάξεις του PDGFRA, η καρβονική ανυδράση ΙΙ, το Ki67, το SKP-2. Η αντιμετώπιση είναι κατά βάση χειρουργική και ο στόχος είναι η πλήρης εκτομή σε ελεύθερα όρια (R0), χωρίς διάσπαση της κάψας του όγκου. Η χειρουργική αντιμετώπιση ποικίλλει ανάλογα με την εντόπιση, ενώ η λαπαροσκοπική χειρουργική θεωρείται ασφαλής σε όγκους χαμηλού ή μέσου κινδύνου (<5εκ.). Οι όγκοι υψηλού κινδύνου υποτροπής αντιμετωπίζονται με συμπληρωματική (adjuvant) αγωγή με imatinib, ενώ στους μη εξαιρέσιμους μπορεί να χορηγηθεί προεγχειρητική θεραπεία διάρκειας 3-9 μηνών για μείωση του μεγέθους. Στη μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη νόσο συνιστάται η χορήγηση imatinib 400mg/ημέρα. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε μεταλλάξεις του εξωνίου 9 συνιστάται η αύξηση της δόσης (800mg/ημέρα). Εναλλακτικές θεραπείες 2ης και 3ης γραμμής θεωρούνται η sunitinib και η regorafenib αντίστοιχα. Νέοι αναστολείς τυροσινικής κινάσης είναι υπό έρευνα με στόχο τη βελτίωση της στοχευμένης αντιμετώπισης των στρωματικών όγκων και συνακόλουθα της επιβίωσης των ασθενών.","Gastrointestinal stromal tumours are rare neoplasms of mesenchymal origin. They derive from a common precursor cell (interstitial cell of Cajal). They may be located in any part of the gastrointestinal tract, but their most common locations are the stomach (60%) and the small intestine (30%). They may be asymptomatic or may cause a variety of symptoms, such as gastrointestinal bleeding, abdominal pain, obstruction etc. Diagnosis is set by imaging (CT, MRI, PET) and mainly by histological examination. The main histologic types are the spindle-cell type and the epithelioid one. The immunohistochemistry confirms the diagnosis with the expression of c-kit (CD117) (95%), DOG-1 (95%), CD34 (60-70%) etc. The major prognostic factors are tumour size and mitotic rate. Other prognostic factors are tumour site (better prognosis for stomach GIST), tumour rupture, presence of symptoms, special imaging features, exon 9 mutations, codon 557-558 mutations, PDGFRA mutations, carbonic anhydrase II, Ki67, SKP-2. Treatment is mainly surgical in order to obtain complete resection with free margins (R0), without rupture of the tumour capsule. Surgical treatment depends on the tumour location, whereas laparoscopic surgery is considered safe and efficient for tumours of law or intermediate grade (<5cm.). Tumours with high risk of recurrence are treated with adjuvant imatinib therapy, while neoadjuvant treatment can be used for non-resectable tumours for 3-9 months. In metastatic or locally advanced disease imatinib 400 mg/day is recommended. Dose escalation (800 mg/day) is recommended for resistant cases or for exon 9 mutations. Sunitinib and regorafenib are considered as alternative treatments of 2nd and 3rd line, respectively. Novel tyrosine kinase inhibitors are under research for the improvement of targeted treatment and consequently patients’ survival rates."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού συστήματος: θεραπευτική προσέγγιση και πρόγνωση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπακάλης Αθανάσιος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Οι στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού συστήματος είναι σπάνια νεοπλάσματα μεσεγχυματικής προέλευσης. Προέρχονται από ένα κοινό πρόδρομο κύτταρο (τοιχωματικό κύτταρο του Cajal). Μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του γαστρεντερικού, συνηθέστερες εντοπίσεις όμως είναι ο στόμαχος (60%) και το λεπτό έντερο (30%). Είναι όγκοι ασυμπτωματικοί ή εμφανίζονται με ποικιλία συμπτωμάτων, όπως αιμορραγία πεπτικού, κοιλιακό άλγος, απόφραξη κλπ. Η διάγνωση τίθεται με τον απεικονιστικό έλεγχο και κυρίως με την ιστολογική εξέταση. Οι κύριοι ιστολογικοί τύποι είναι ο ατρακτοκυτταρικός και ο επιθηλιοειδής. Η ανοσοϊστοχημεία επιβεβαιώνει τη διάγνωση με την έκφραση των c-kit (CD117) (95%), DOG-1 (95%), CD34 (60-70%) κλπ. Οι κυριότεροι προγνωστικοί παράγοντες είναι το μέγεθος του όγκου και ο μιτωτικός δείκτης. Άλλοι προγνωστικοί παράγοντες είναι η θέση του όγκου (καλύτερη πρόγνωση σε GIST στομάχου), η ρήξη του όγκου, η συμπτωματική νόσος, τα ιδιαίτερα απεικονιστικά χαρακτηριστικά, οι μεταλλάξεις του εξωνίου 9, οι μεταλλάξεις των κωδικονίων 557-558, μεταλλάξεις του PDGFRA, η καρβονική ανυδράση ΙΙ, το Ki67, το SKP-2. Η αντιμετώπιση είναι κατά βάση χειρουργική και ο στόχος είναι η πλήρης εκτομή σε ελεύθερα όρια (R0), χωρίς διάσπαση της κάψας του όγκου. Η χειρουργική αντιμετώπιση ποικίλλει ανάλογα με την εντόπιση, ενώ η λαπαροσκοπική χειρουργική θεωρείται ασφαλής σε όγκους χαμηλού ή μέσου κινδύνου (<5εκ.). Οι όγκοι υψηλού κινδύνου υποτροπής αντιμετωπίζονται με συμπληρωματική (adjuvant) αγωγή με imatinib, ενώ στους μη εξαιρέσιμους μπορεί να χορηγηθεί προεγχειρητική θεραπεία διάρκειας 3-9 μηνών για μείωση του μεγέθους. Στη μεταστατική ή τοπικά προχωρημένη νόσο συνιστάται η χορήγηση imatinib 400mg/ημέρα. Σε ανθεκτικές περιπτώσεις ή σε μεταλλάξεις του εξωνίου 9 συνιστάται η αύξηση της δόσης (800mg/ημέρα). Εναλλακτικές θεραπείες 2ης και 3ης γραμμής θεωρούνται η sunitinib και η regorafenib αντίστοιχα. Νέοι αναστολείς τυροσινικής κινάσης είναι υπό έρευνα με στόχο τη βελτίωση της στοχευμένης αντιμετώπισης των στρωματικών όγκων και συνακόλουθα της επιβίωσης των ασθενών.","Gastrointestinal stromal tumours are rare neoplasms of mesenchymal origin. They derive from a common precursor cell (interstitial cell of Cajal). They may be located in any part of the gastrointestinal tract, but their most common locations are the stomach (60%) and the small intestine (30%). They may be asymptomatic or may cause a variety of symptoms, such as gastrointestinal bleeding, abdominal pain, obstruction etc. Diagnosis is set by imaging (CT, MRI, PET) and mainly by histological examination. The main histologic types are the spindle-cell type and the epithelioid one. The immunohistochemistry confirms the diagnosis with the expression of c-kit (CD117) (95%), DOG-1 (95%), CD34 (60-70%) etc. The major prognostic factors are tumour size and mitotic rate. Other prognostic factors are tumour site (better prognosis for stomach GIST), tumour rupture, presence of symptoms, special imaging features, exon 9 mutations, codon 557-558 mutations, PDGFRA mutations, carbonic anhydrase II, Ki67, SKP-2. Treatment is mainly surgical in order to obtain complete resection with free margins (R0), without rupture of the tumour capsule. Surgical treatment depends on the tumour location, whereas laparoscopic surgery is considered safe and efficient for tumours of law or intermediate grade (<5cm.). Tumours with high risk of recurrence are treated with adjuvant imatinib therapy, while neoadjuvant treatment can be used for non-resectable tumours for 3-9 months. In metastatic or locally advanced disease imatinib 400 mg/day is recommended. Dose escalation (800 mg/day) is recommended for resistant cases or for exon 9 mutations. Sunitinib and regorafenib are considered as alternative treatments of 2nd and 3rd line, respectively. Novel tyrosine kinase inhibitors are under research for the improvement of targeted treatment and consequently patients’ survival rates."],"dc:identifier":["uoadl:1313906","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313906"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Στρωματικοί όγκοι του γαστρεντερικού συστήματος: θεραπευτική προσέγγιση και πρόγνωση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z"}