{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313912"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313912","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγγενείς λοιμώξεις και περιγεννητική έκβαση","abstract":"Οι ιογενείς λοιμώξεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελούν σημαντικές αιτίες της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οι λοιμώξεις μπορεί να μολύνουν το έμβρυο είτε μέσω της διαπλουντιακής μεταφοράς, είτε κατά τον τοκετό (από κολπικές εκκρίσεις ή αίμα), ή μετά τη από τη γέννηση (από το μητρικό γάλα ή άλλες πηγές). Οι κλινικές εκδηλώσεις των νεογνικών λοιμώξεων ποικίλουν ανάλογα με το ιικό παράγοντα που τις προκάλεσε και την ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας. Ο κίνδυνος μόλυνσης είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογος με ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας στον λοιμογόνο παράγοντα., με συχνό αποτέλεσμα ένα συγγενές σύνδρομο. Οι λοιμώξεις που προκαλούν συγγενείς ανωμαλίες έχουν περιγραφεί με το ακρωνύμιο TORCH (Toxoplasma, Others, Rubella, Cytomegalovirus, Herpes). Η κατηγορία ‘others’ περιλαμβάνει αρκετούς ιούς που συνδέονται με νεογνικές νόσους. Παραδοσιακά, οι ιογενείς λοιμώξεις που προκαλούν ανησυχία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι εκείνες που προκαλούνται από τον ιό της ερυθράς, τον ιό του απλού έρπητα (HSV), τον παρβοϊό (B19V) και τον κυτταρομεγαλοϊό (CMV). Η τοξοπλάσμωση προκαλείται από μόλυνση με το πρωτόζωο Toxoplasma gondii, ένα υποχρεωτικά ενδοκυτταρικό παράσιτο. Περίπου το 10-20% των εγκύων γυναικών που έχουν προσβληθεί T gondii χαρακτηρίζονται ως συμπτωματικές. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της λοίμωξης είναι η λεμφαδενοπάθεια και ο πυρετός. Αν η μητέρα έχει μολυνθεί πριν την εγκυμοσύνη, δεν υπάρχει σχεδόν κανένας κίνδυνος μόλυνσης του εμβρύου, όσο αυτή παραμένει ανοσοποιημένη. Όταν μια μητέρα μολυνθεί με T gondii κατά τη διάρκεια της κύησης, το παράσιτο μπορεί να διαδοθεί αιματογενώς στον πλακούντα. Στην περίπτωση που συμβεί αυτό, η μόλυνση μπορεί να μεταδοθεί στο έμβρυο διαμέσου του πλακούντα ή κατά τη διάρκεια του κολπικού τοκετού. Ο κίνδυνος της μόλυνσης στο έμβρυο αυξάνει με την ηλικία κύησης και είναι ήπια ή δεν είναι εμφανής κατά τη γέννηση. Η πιο σημαντική εκδήλωση της τοξοπλάσμωσης στο έμβρυο είναι η εγκεφαλομυελίτιδα, η οποία μπορεί να έχουν σοβαρά αποτελέσματα. Περίπου το 10% της προγεννητικής λοίμωξης T gondii έχει ως αποτέλεσμα την έκτρωση ή τον νεογνικό θάνατο. Σε περίπου 67-80% των μολυσμένων προγεννητικά βρεφών, η μόλυνση είναι υποκλινική και μπορεί να διαγνωστεί χρησιμοποιώντας μόνο ορολογικές και άλλες εργαστηριακές μεθόδους. Παρά το γεγονός ότι αυτά τα βρέφη φαίνονται υγιή κατά τη γέννηση, μπορεί να αναπτύξουν κλινικά συμπτώματα και ελλείψεις αργότερα στη ζωή τους. Ο CMV είναι ένα διπλής έλικας-DNA-ιός που ανήκει στην κατηγορία των ερπητοΪών και αντιπροσωπεύει την πιο συχνή συγγενή ιογενή λοίμωξη. Η πρωτογενής, η επανενεργοποίηση, ή η υποτροπιάζουσα λοίμωξη από CMV μπορεί να συμβεί κατά την εγκυμοσύνη και μπορεί να οδηγήσει σε συγγενή CMV λοίμωξη. Η διαπλακούντια CMV λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμό της ενδομήτριας ανάπτυξης, σε νευροαισθητήρια βαρηκοΐα, σε ενδοκρανιακές αποτιτανώσεις, μικροκεφαλία, υδροκέφαλο, ηπατοσπληνομεγαλία, καθυστερημένη ψυχοκινητική ανάπτυξη, και / ή οπτική ατροφία. Η κάθετη μετάδοση του CMV μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε στάδιο της εγκυμοσύνης, ωστόσο, ο mμεγαλύτερος κίνδυνος μόλυνσης είναι κατά το τρίτο τρίμηνο όπου και έχουν αναφερθεί οι σημαντικότερες/σοβαρές επιπτώσεις. Οι περισσότερες (90%) CMV λοιμώξεις δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα, αλλά το 10% παρουσιάζει συμπτώματα, όπως απώλεια ακοής εκ γενετής (πιο σύνηθες) νευρολογικά επακόλουθα, μικροκεφαλία, νοητική υστέρηση ή/και νευροαισθητήρια βαρηκοΐα.. Ωστόσο, το τριάντα τοις εκατό των βρεφών πεθαίνουν με σοβαρή λοίμωξη CMV. Η ερυθρά ανήκει στην κατηγορία των τερατογόνων ιών. Το συγγενέςς σύνδρομο ερυθράς (CRS) χαρακτηρίζεται από την ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης, τις ενδοκρανιακή αποτιτανώσεις, τη μικροκεφαλία, τον καταρράκτη, τις καρδιακές ανωμαλίες, τις νευρολογικές ασθένειες, την οστεΐτιδα και την ηπατοσπληνομεγαλία. Νεογνά με σύνδρομο συγγενούς ερυθράς μπορεί να εμφανίσουν ένα πορφυρικό εξάνθημα στο δέρμα λόγω της εξωμυελικής αιματοποίησης. Οι πιο χαρακτηριστικές καρδιακές ανωμαλίες περιλαμβάνουν τον ανοικτό αρτηριακό πόρο, την πνευμονική στένωση, και τη στένωση του ισθμού της αορτής. Οι περισσότερες από αυτές τις επιπλοκές εμφανίζονται σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που απέκτησαν τη λοίμωξη ερυθράς κατά τη διάρκεια των πρώτων 16 εβδομάδων της εγκυμοσύνης. Ο παρβοϊός B19 προκαλεί ερύθημα λοιμώδες (πέμπτη ασθένεια). Αν και οι περισσότεροι ενήλικες με λοίμωξη B19 είναι ασυμπτωματικοί, τα αποτελέσματα αυτού του ιού στο έμβρυο είναι πολύ μεγαλύτερες και περιλαμβάνουν αποβολή, εμβρυϊκή αναιμία, εμβρυϊκό ύδρωπα, μυοκαρδίτιδα, και / ή ενδομήτριο εμβρυϊκό θάνατο. Η μόλυνση εμφανίζεται συχνότερα το χειμώνα και την άνοιξη. Τριάντα έως 40% των εγκύων γυναικών είναι ορροαρνητικές για το παρβοϊό B19 και έτσι είναι ευαίσθητες σε πιθανή μόλυνση από τον ιό. Διάφορες μελέτες έχουν υπολογίσει ότι το 3% -14% των ενδομήτριων εμβρυϊκών θανάτων συμβαίνουν στο περιβάλλον της μόλυνσης από παρβοϊό B19. Οι λοιμώξεις που προκλήθηκαν κατά το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης έχουν μελετηθεί πιο συχνά επειδή η λοίμωξη σε αυτό το τρίμηνο παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ύδρωπα. Ωστόσο, μόλυνση σε κάθε τρίμηνο μπορεί να οδηγήσει σε ενδομήτρια απώλεια του εμβρύου. Το 30 έως 60% των γυναικών που λαμβάνουν μαιευτικής φροντίδας έχουν ορολογικά στοιχεία HSV λοίμωξης κατά το παρελθόν. Περίπου το 10% των μολύνσεων είναι εκ γενετής, ως συνέπεια της απόκτησης πρωτογενούς μόλυνσης HSV κατά την εγκυμοσύνη και τη μεταφορά είτε μέσω του πλακούντα ή μέσω του τραχήλου της μήτρας. Μια ενδομήτρια μόλυνση μπορεί να προκαλέσει περιορισμό της ανάπτυξης, πρόωρο τοκετό, και αποβολή. Οι κίνδυνοι νεογνικού έρπητα και θανάτου είναι υψηλότεροι σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που δεν παρουσίαζαν ορομετατροπή κατά τη στιγμή της γέννας. Η HSV λοίμωξη του εμβρύου που αποκτήθηκε κατά τη γέννηση συνδέεται με 3 διαφορετικά σύνδρομα, το καθένα με τη δική του χαρακτηριστική έκβαση. Το πρώτο και πιο συχνές (45%) σύνδρομο εντοπίζεται στο δέρμα, τα μάτια ή το στόμα. Περίπου το 30% των περιπτώσεων εκδηλώνονται ως παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), συμπεριλαμβανομένης της μηνιγγίτιδας ή της εγκεφαλίτιδας, με ενδείξεις ύπαρξης του DNA του ιού HSV στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ).","abstract_html":"Οι ιογενείς λοιμώξεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελούν σημαντικές αιτίες της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οι λοιμώξεις μπορεί να μολύνουν το έμβρυο είτε μέσω της διαπλουντιακής μεταφοράς, είτε κατά τον τοκετό (από κολπικές εκκρίσεις ή αίμα), ή μετά τη από τη γέννηση (από το μητρικό γάλα ή άλλες πηγές). Οι κλινικές εκδηλώσεις των νεογνικών λοιμώξεων ποικίλουν ανάλογα με το ιικό παράγοντα που τις προκάλεσε και την ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας. Ο κίνδυνος μόλυνσης είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογος με ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας στον λοιμογόνο παράγοντα., με συχνό αποτέλεσμα ένα συγγενές σύνδρομο. Οι λοιμώξεις που προκαλούν συγγενείς ανωμαλίες έχουν περιγραφεί με το ακρωνύμιο TORCH (Toxoplasma, Others, Rubella, Cytomegalovirus, Herpes). Η κατηγορία ‘others’ περιλαμβάνει αρκετούς ιούς που συνδέονται με νεογνικές νόσους. Παραδοσιακά, οι ιογενείς λοιμώξεις που προκαλούν ανησυχία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι εκείνες που προκαλούνται από τον ιό της ερυθράς, τον ιό του απλού έρπητα (HSV), τον παρβοϊό (B19V) και τον κυτταρομεγαλοϊό (CMV). Η τοξοπλάσμωση προκαλείται από μόλυνση με το πρωτόζωο Toxoplasma gondii, ένα υποχρεωτικά ενδοκυτταρικό παράσιτο. Περίπου το 10-20% των εγκύων γυναικών που έχουν προσβληθεί T gondii χαρακτηρίζονται ως συμπτωματικές. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της λοίμωξης είναι η λεμφαδενοπάθεια και ο πυρετός. Αν η μητέρα έχει μολυνθεί πριν την εγκυμοσύνη, δεν υπάρχει σχεδόν κανένας κίνδυνος μόλυνσης του εμβρύου, όσο αυτή παραμένει ανοσοποιημένη. Όταν μια μητέρα μολυνθεί με T gondii κατά τη διάρκεια της κύησης, το παράσιτο μπορεί να διαδοθεί αιματογενώς στον πλακούντα. Στην περίπτωση που συμβεί αυτό, η μόλυνση μπορεί να μεταδοθεί στο έμβρυο διαμέσου του πλακούντα ή κατά τη διάρκεια του κολπικού τοκετού. Ο κίνδυνος της μόλυνσης στο έμβρυο αυξάνει με την ηλικία κύησης και είναι ήπια ή δεν είναι εμφανής κατά τη γέννηση. Η πιο σημαντική εκδήλωση της τοξοπλάσμωσης στο έμβρυο είναι η εγκεφαλομυελίτιδα, η οποία μπορεί να έχουν σοβαρά αποτελέσματα. Περίπου το 10% της προγεννητικής λοίμωξης T gondii έχει ως αποτέλεσμα την έκτρωση ή τον νεογνικό θάνατο. Σε περίπου 67-80% των μολυσμένων προγεννητικά βρεφών, η μόλυνση είναι υποκλινική και μπορεί να διαγνωστεί χρησιμοποιώντας μόνο ορολογικές και άλλες εργαστηριακές μεθόδους. Παρά το γεγονός ότι αυτά τα βρέφη φαίνονται υγιή κατά τη γέννηση, μπορεί να αναπτύξουν κλινικά συμπτώματα και ελλείψεις αργότερα στη ζωή τους. Ο CMV είναι ένα διπλής έλικας-DNA-ιός που ανήκει στην κατηγορία των ερπητοΪών και αντιπροσωπεύει την πιο συχνή συγγενή ιογενή λοίμωξη. Η πρωτογενής, η επανενεργοποίηση, ή η υποτροπιάζουσα λοίμωξη από CMV μπορεί να συμβεί κατά την εγκυμοσύνη και μπορεί να οδηγήσει σε συγγενή CMV λοίμωξη. Η διαπλακούντια CMV λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμό της ενδομήτριας ανάπτυξης, σε νευροαισθητήρια βαρηκοΐα, σε ενδοκρανιακές αποτιτανώσεις, μικροκεφαλία, υδροκέφαλο, ηπατοσπληνομεγαλία, καθυστερημένη ψυχοκινητική ανάπτυξη, και / ή οπτική ατροφία. Η κάθετη μετάδοση του CMV μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε στάδιο της εγκυμοσύνης, ωστόσο, ο mμεγαλύτερος κίνδυνος μόλυνσης είναι κατά το τρίτο τρίμηνο όπου και έχουν αναφερθεί οι σημαντικότερες/σοβαρές επιπτώσεις. Οι περισσότερες (90%) CMV λοιμώξεις δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα, αλλά το 10% παρουσιάζει συμπτώματα, όπως απώλεια ακοής εκ γενετής (πιο σύνηθες) νευρολογικά επακόλουθα, μικροκεφαλία, νοητική υστέρηση ή/και νευροαισθητήρια βαρηκοΐα.. Ωστόσο, το τριάντα τοις εκατό των βρεφών πεθαίνουν με σοβαρή λοίμωξη CMV. Η ερυθρά ανήκει στην κατηγορία των τερατογόνων ιών. Το συγγενέςς σύνδρομο ερυθράς (CRS) χαρακτηρίζεται από την ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης, τις ενδοκρανιακή αποτιτανώσεις, τη μικροκεφαλία, τον καταρράκτη, τις καρδιακές ανωμαλίες, τις νευρολογικές ασθένειες, την οστεΐτιδα και την ηπατοσπληνομεγαλία. Νεογνά με σύνδρομο συγγενούς ερυθράς μπορεί να εμφανίσουν ένα πορφυρικό εξάνθημα στο δέρμα λόγω της εξωμυελικής αιματοποίησης. Οι πιο χαρακτηριστικές καρδιακές ανωμαλίες περιλαμβάνουν τον ανοικτό αρτηριακό πόρο, την πνευμονική στένωση, και τη στένωση του ισθμού της αορτής. Οι περισσότερες από αυτές τις επιπλοκές εμφανίζονται σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που απέκτησαν τη λοίμωξη ερυθράς κατά τη διάρκεια των πρώτων 16 εβδομάδων της εγκυμοσύνης. Ο παρβοϊός B19 προκαλεί ερύθημα λοιμώδες (πέμπτη ασθένεια). Αν και οι περισσότεροι ενήλικες με λοίμωξη B19 είναι ασυμπτωματικοί, τα αποτελέσματα αυτού του ιού στο έμβρυο είναι πολύ μεγαλύτερες και περιλαμβάνουν αποβολή, εμβρυϊκή αναιμία, εμβρυϊκό ύδρωπα, μυοκαρδίτιδα, και / ή ενδομήτριο εμβρυϊκό θάνατο. Η μόλυνση εμφανίζεται συχνότερα το χειμώνα και την άνοιξη. Τριάντα έως 40% των εγκύων γυναικών είναι ορροαρνητικές για το παρβοϊό B19 και έτσι είναι ευαίσθητες σε πιθανή μόλυνση από τον ιό. Διάφορες μελέτες έχουν υπολογίσει ότι το 3% -14% των ενδομήτριων εμβρυϊκών θανάτων συμβαίνουν στο περιβάλλον της μόλυνσης από παρβοϊό B19. Οι λοιμώξεις που προκλήθηκαν κατά το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης έχουν μελετηθεί πιο συχνά επειδή η λοίμωξη σε αυτό το τρίμηνο παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ύδρωπα. Ωστόσο, μόλυνση σε κάθε τρίμηνο μπορεί να οδηγήσει σε ενδομήτρια απώλεια του εμβρύου. Το 30 έως 60% των γυναικών που λαμβάνουν μαιευτικής φροντίδας έχουν ορολογικά στοιχεία HSV λοίμωξης κατά το παρελθόν. Περίπου το 10% των μολύνσεων είναι εκ γενετής, ως συνέπεια της απόκτησης πρωτογενούς μόλυνσης HSV κατά την εγκυμοσύνη και τη μεταφορά είτε μέσω του πλακούντα ή μέσω του τραχήλου της μήτρας. Μια ενδομήτρια μόλυνση μπορεί να προκαλέσει περιορισμό της ανάπτυξης, πρόωρο τοκετό, και αποβολή. Οι κίνδυνοι νεογνικού έρπητα και θανάτου είναι υψηλότεροι σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που δεν παρουσίαζαν ορομετατροπή κατά τη στιγμή της γέννας. Η HSV λοίμωξη του εμβρύου που αποκτήθηκε κατά τη γέννηση συνδέεται με 3 διαφορετικά σύνδρομα, το καθένα με τη δική του χαρακτηριστική έκβαση. Το πρώτο και πιο συχνές (45%) σύνδρομο εντοπίζεται στο δέρμα, τα μάτια ή το στόμα. Περίπου το 30% των περιπτώσεων εκδηλώνονται ως παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), συμπεριλαμβανομένης της μηνιγγίτιδας ή της εγκεφαλίτιδας, με ενδείξεις ύπαρξης του DNA του ιού HSV στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ).","abstract_has_math":false,"creators":["Βαμπούλη Σοφία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313912"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313912","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313912","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313912","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313912","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βαμπούλη Σοφία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313912"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ιογενείς λοιμώξεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελούν σημαντικές αιτίες της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οι λοιμώξεις μπορεί να μολύνουν το έμβρυο είτε μέσω της διαπλουντιακής μεταφοράς, είτε κατά τον τοκετό (από κολπικές εκκρίσεις ή αίμα), ή μετά τη από τη γέννηση (από το μητρικό γάλα ή άλλες πηγές). Οι κλινικές εκδηλώσεις των νεογνικών λοιμώξεων ποικίλουν ανάλογα με το ιικό παράγοντα που τις προκάλεσε και την ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας. Ο κίνδυνος μόλυνσης είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογος με ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας στον λοιμογόνο παράγοντα., με συχνό αποτέλεσμα ένα συγγενές σύνδρομο. Οι λοιμώξεις που προκαλούν συγγενείς ανωμαλίες έχουν περιγραφεί με το ακρωνύμιο TORCH (Toxoplasma, Others, Rubella, Cytomegalovirus, Herpes). Η κατηγορία ‘others’ περιλαμβάνει αρκετούς ιούς που συνδέονται με νεογνικές νόσους. Παραδοσιακά, οι ιογενείς λοιμώξεις που προκαλούν ανησυχία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι εκείνες που προκαλούνται από τον ιό της ερυθράς, τον ιό του απλού έρπητα (HSV), τον παρβοϊό (B19V) και τον κυτταρομεγαλοϊό (CMV). Η τοξοπλάσμωση προκαλείται από μόλυνση με το πρωτόζωο Toxoplasma gondii, ένα υποχρεωτικά ενδοκυτταρικό παράσιτο. Περίπου το 10-20% των εγκύων γυναικών που έχουν προσβληθεί T gondii χαρακτηρίζονται ως συμπτωματικές. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της λοίμωξης είναι η λεμφαδενοπάθεια και ο πυρετός. Αν η μητέρα έχει μολυνθεί πριν την εγκυμοσύνη, δεν υπάρχει σχεδόν κανένας κίνδυνος μόλυνσης του εμβρύου, όσο αυτή παραμένει ανοσοποιημένη. Όταν μια μητέρα μολυνθεί με T gondii κατά τη διάρκεια της κύησης, το παράσιτο μπορεί να διαδοθεί αιματογενώς στον πλακούντα. Στην περίπτωση που συμβεί αυτό, η μόλυνση μπορεί να μεταδοθεί στο έμβρυο διαμέσου του πλακούντα ή κατά τη διάρκεια του κολπικού τοκετού. Ο κίνδυνος της μόλυνσης στο έμβρυο αυξάνει με την ηλικία κύησης και είναι ήπια ή δεν είναι εμφανής κατά τη γέννηση. Η πιο σημαντική εκδήλωση της τοξοπλάσμωσης στο έμβρυο είναι η εγκεφαλομυελίτιδα, η οποία μπορεί να έχουν σοβαρά αποτελέσματα. Περίπου το 10% της προγεννητικής λοίμωξης T gondii έχει ως αποτέλεσμα την έκτρωση ή τον νεογνικό θάνατο. Σε περίπου 67-80% των μολυσμένων προγεννητικά βρεφών, η μόλυνση είναι υποκλινική και μπορεί να διαγνωστεί χρησιμοποιώντας μόνο ορολογικές και άλλες εργαστηριακές μεθόδους. Παρά το γεγονός ότι αυτά τα βρέφη φαίνονται υγιή κατά τη γέννηση, μπορεί να αναπτύξουν κλινικά συμπτώματα και ελλείψεις αργότερα στη ζωή τους. Ο CMV είναι ένα διπλής έλικας-DNA-ιός που ανήκει στην κατηγορία των ερπητοΪών και αντιπροσωπεύει την πιο συχνή συγγενή ιογενή λοίμωξη. Η πρωτογενής, η επανενεργοποίηση, ή η υποτροπιάζουσα λοίμωξη από CMV μπορεί να συμβεί κατά την εγκυμοσύνη και μπορεί να οδηγήσει σε συγγενή CMV λοίμωξη. Η διαπλακούντια CMV λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμό της ενδομήτριας ανάπτυξης, σε νευροαισθητήρια βαρηκοΐα, σε ενδοκρανιακές αποτιτανώσεις, μικροκεφαλία, υδροκέφαλο, ηπατοσπληνομεγαλία, καθυστερημένη ψυχοκινητική ανάπτυξη, και / ή οπτική ατροφία. Η κάθετη μετάδοση του CMV μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε στάδιο της εγκυμοσύνης, ωστόσο, ο mμεγαλύτερος κίνδυνος μόλυνσης είναι κατά το τρίτο τρίμηνο όπου και έχουν αναφερθεί οι σημαντικότερες/σοβαρές επιπτώσεις. Οι περισσότερες (90%) CMV λοιμώξεις δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα, αλλά το 10% παρουσιάζει συμπτώματα, όπως απώλεια ακοής εκ γενετής (πιο σύνηθες) νευρολογικά επακόλουθα, μικροκεφαλία, νοητική υστέρηση ή/και νευροαισθητήρια βαρηκοΐα.. Ωστόσο, το τριάντα τοις εκατό των βρεφών πεθαίνουν με σοβαρή λοίμωξη CMV. Η ερυθρά ανήκει στην κατηγορία των τερατογόνων ιών. Το συγγενέςς σύνδρομο ερυθράς (CRS) χαρακτηρίζεται από την ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης, τις ενδοκρανιακή αποτιτανώσεις, τη μικροκεφαλία, τον καταρράκτη, τις καρδιακές ανωμαλίες, τις νευρολογικές ασθένειες, την οστεΐτιδα και την ηπατοσπληνομεγαλία. Νεογνά με σύνδρομο συγγενούς ερυθράς μπορεί να εμφανίσουν ένα πορφυρικό εξάνθημα στο δέρμα λόγω της εξωμυελικής αιματοποίησης. Οι πιο χαρακτηριστικές καρδιακές ανωμαλίες περιλαμβάνουν τον ανοικτό αρτηριακό πόρο, την πνευμονική στένωση, και τη στένωση του ισθμού της αορτής. Οι περισσότερες από αυτές τις επιπλοκές εμφανίζονται σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που απέκτησαν τη λοίμωξη ερυθράς κατά τη διάρκεια των πρώτων 16 εβδομάδων της εγκυμοσύνης. Ο παρβοϊός B19 προκαλεί ερύθημα λοιμώδες (πέμπτη ασθένεια). Αν και οι περισσότεροι ενήλικες με λοίμωξη B19 είναι ασυμπτωματικοί, τα αποτελέσματα αυτού του ιού στο έμβρυο είναι πολύ μεγαλύτερες και περιλαμβάνουν αποβολή, εμβρυϊκή αναιμία, εμβρυϊκό ύδρωπα, μυοκαρδίτιδα, και / ή ενδομήτριο εμβρυϊκό θάνατο. Η μόλυνση εμφανίζεται συχνότερα το χειμώνα και την άνοιξη. Τριάντα έως 40% των εγκύων γυναικών είναι ορροαρνητικές για το παρβοϊό B19 και έτσι είναι ευαίσθητες σε πιθανή μόλυνση από τον ιό. Διάφορες μελέτες έχουν υπολογίσει ότι το 3% -14% των ενδομήτριων εμβρυϊκών θανάτων συμβαίνουν στο περιβάλλον της μόλυνσης από παρβοϊό B19. Οι λοιμώξεις που προκλήθηκαν κατά το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης έχουν μελετηθεί πιο συχνά επειδή η λοίμωξη σε αυτό το τρίμηνο παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ύδρωπα. Ωστόσο, μόλυνση σε κάθε τρίμηνο μπορεί να οδηγήσει σε ενδομήτρια απώλεια του εμβρύου. Το 30 έως 60% των γυναικών που λαμβάνουν μαιευτικής φροντίδας έχουν ορολογικά στοιχεία HSV λοίμωξης κατά το παρελθόν. Περίπου το 10% των μολύνσεων είναι εκ γενετής, ως συνέπεια της απόκτησης πρωτογενούς μόλυνσης HSV κατά την εγκυμοσύνη και τη μεταφορά είτε μέσω του πλακούντα ή μέσω του τραχήλου της μήτρας. Μια ενδομήτρια μόλυνση μπορεί να προκαλέσει περιορισμό της ανάπτυξης, πρόωρο τοκετό, και αποβολή. Οι κίνδυνοι νεογνικού έρπητα και θανάτου είναι υψηλότεροι σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που δεν παρουσίαζαν ορομετατροπή κατά τη στιγμή της γέννας. Η HSV λοίμωξη του εμβρύου που αποκτήθηκε κατά τη γέννηση συνδέεται με 3 διαφορετικά σύνδρομα, το καθένα με τη δική του χαρακτηριστική έκβαση. Το πρώτο και πιο συχνές (45%) σύνδρομο εντοπίζεται στο δέρμα, τα μάτια ή το στόμα. Περίπου το 30% των περιπτώσεων εκδηλώνονται ως παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), συμπεριλαμβανομένης της μηνιγγίτιδας ή της εγκεφαλίτιδας, με ενδείξεις ύπαρξης του DNA του ιού HSV στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ).","Viral infections in pregnancy are major causes of maternal and fetal morbidity and mortality. Infections can develop in the neonate transplacentally, perinatally (from vaginal secretions or blood), or postnatally (from breast milk or other sources). The clinical manifestations of neonatal infections vary depending on the viral agent and gestational age at exposure. The risk of infection is usually inversely related to gestational age at acquisition, some resulting in a congenital malformation syndrome. Infections known to produce congenital defects have been described with the acronym TORCH (Toxoplasma, others, rubella, cytomegalovirus [CMV], herpes). The \"others\" category has rapidly expanded to include several viruses known to cause neonatal disease. Traditionally, the viral infections of concern during pregnancy were those caused by rubella virus, CMV, herpes simplex virus (HSV), and parvovirus B19 (B19V). Toxoplasmosis is caused by infection with the protozoan Toxoplasma gondii, an obligate intracellular parasite. Approximately 10-20% of pregnant women infected with T gondii become symptomatic. The most common signs of infection are lymphadenopathy and fever. If the mother was infected prior to pregnancy, there is virtually no risk of fetal infection, as long as she remains immunocompetent. When a mother is infected with T gondii during gestation, the parasite may be disseminated hematogenously to the placenta. When this occurs, infection may be transmitted to the fetus transplacentally or during vaginal delivery. The risk of infection to the fetus increases with the gestational age and is mild or not apparent at birth. The most significant manifestation of toxoplasmosis in the fetus is encephalomyelitis, which may have severe results. Approximately 10% of prenatal T gondii infections result in abortion or neonatal death. In approximately 67-80% of prenatally infected infants, the infection is subclinical and can be diagnosed using only serological and other laboratory methods. Although these infants appear healthy at birth, they may develop clinical symptoms and deficiencies later in life. CMV is a double-stranded DNA herpes virus and represents the most common congenital viral infection. Primary, reactivation, or recurrent CMV infection can occur in pregnancy and can lead to congenital CMV infection. Transplacental infection can result in intrauterine growth restriction, sensorineural hearing loss, intracranial calcifications, microcephaly, hydrocephalus, hepatosplenomegaly, delayed psychomotor development, and/or optic atrophy. Vertical transmission of CMV can occur at any stage of pregnancy; however, severe sequelae are more common with infection in the first trimester, while the overall risk of infection is greatest in the third trimester. Most (90%) CMV infections cause no symptoms, but 10% result in signs and symptoms, such as congenital hearing loss (most common). However; thirty percent of infants with severe CMV infection die; among survivors, more than half eventually develop neurological sequelae, including microcephaly, mental retardation, and/or sensorineural hearing loss. Rubella is one of the more teratogenic viruses. Congenital rubella syndrome (CRS) is characterized by intrauterine growth restriction, intracranial calcifications, microcephaly, cataracts, cardiac defects, neurologic disease, osteitis, and hepatosplenomegaly. Neonates with rubella may have a \"blueberry muffin\" appearance caused by purpuric skin lesions that result from extramedullary hematopoiesis. Heart defects in these infants include ventricular septal defects, patent ductus arteriosus, pulmonary stenosis, and coarctation of the aorta. Most of these complications develop in infants born to mothers who acquire rubella infection during the first 16 weeks of pregnancy. B19V causes erythema infectiosum (fifth disease). Although most adults with B19V infection are asymptomatic, the effects of this virus on the fetus are much greater and include miscarriage, fetal anemia, hydrops fetalis, myocarditis, and/or intrauterine fetal death. I nfection occurs most frequently in the winter and spring. Thirty to 40% of pregnant women are seronegative for B19V and are thus susceptible to infection. Various studies have estimated that 3%-14% of intrauterine fetal deaths occur in the setting of B19V infection. Second-trimester infections have been studied most frequently because infection in this trimester carries a 1%-3% risk of hydrops; however, infection in any trimester may result in intrauterine fetal loss. Thirty to 60% of women receiving obstetric care have serologic evidence of past HSV infection. Approximately 10% of infections are congenital, usually a consequence of the mother acquiring primary HSV infection during pregnancy and the fetus acquiring the infection transplacentally or via an ascending infection from the cervix. Intrauterine infection is associated with intrauterine growth restriction, preterm labor, and miscarriage. The risk of neonatal herpes and death is highest in infants born to mothers who have not seroconverted by the time of delivery. HSV infection acquired in this manner carries a 70% risk of dissemination and is associated with 3 distinct syndromes, each with its own typical outcome. The first and most common (45%) is localized skin, eye, or mouth disease. Approximately 30% of cases manifest as central nervous system (CNS) disease, including meningitis or encephalitis, with evidence of HSV DNA in the cerebrospinal fluid (CSF)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγγενείς λοιμώξεις και περιγεννητική έκβαση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βαμπούλη Σοφία"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Οι ιογενείς λοιμώξεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελούν σημαντικές αιτίες της μητρικής και εμβρυϊκής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Οι λοιμώξεις μπορεί να μολύνουν το έμβρυο είτε μέσω της διαπλουντιακής μεταφοράς, είτε κατά τον τοκετό (από κολπικές εκκρίσεις ή αίμα), ή μετά τη από τη γέννηση (από το μητρικό γάλα ή άλλες πηγές). Οι κλινικές εκδηλώσεις των νεογνικών λοιμώξεων ποικίλουν ανάλογα με το ιικό παράγοντα που τις προκάλεσε και την ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας. Ο κίνδυνος μόλυνσης είναι συνήθως αντιστρόφως ανάλογος με ηλικία κύησης κατά την έκθεση της μητέρας στον λοιμογόνο παράγοντα., με συχνό αποτέλεσμα ένα συγγενές σύνδρομο. Οι λοιμώξεις που προκαλούν συγγενείς ανωμαλίες έχουν περιγραφεί με το ακρωνύμιο TORCH (Toxoplasma, Others, Rubella, Cytomegalovirus, Herpes). Η κατηγορία ‘others’ περιλαμβάνει αρκετούς ιούς που συνδέονται με νεογνικές νόσους. Παραδοσιακά, οι ιογενείς λοιμώξεις που προκαλούν ανησυχία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι εκείνες που προκαλούνται από τον ιό της ερυθράς, τον ιό του απλού έρπητα (HSV), τον παρβοϊό (B19V) και τον κυτταρομεγαλοϊό (CMV). Η τοξοπλάσμωση προκαλείται από μόλυνση με το πρωτόζωο Toxoplasma gondii, ένα υποχρεωτικά ενδοκυτταρικό παράσιτο. Περίπου το 10-20% των εγκύων γυναικών που έχουν προσβληθεί T gondii χαρακτηρίζονται ως συμπτωματικές. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της λοίμωξης είναι η λεμφαδενοπάθεια και ο πυρετός. Αν η μητέρα έχει μολυνθεί πριν την εγκυμοσύνη, δεν υπάρχει σχεδόν κανένας κίνδυνος μόλυνσης του εμβρύου, όσο αυτή παραμένει ανοσοποιημένη. Όταν μια μητέρα μολυνθεί με T gondii κατά τη διάρκεια της κύησης, το παράσιτο μπορεί να διαδοθεί αιματογενώς στον πλακούντα. Στην περίπτωση που συμβεί αυτό, η μόλυνση μπορεί να μεταδοθεί στο έμβρυο διαμέσου του πλακούντα ή κατά τη διάρκεια του κολπικού τοκετού. Ο κίνδυνος της μόλυνσης στο έμβρυο αυξάνει με την ηλικία κύησης και είναι ήπια ή δεν είναι εμφανής κατά τη γέννηση. Η πιο σημαντική εκδήλωση της τοξοπλάσμωσης στο έμβρυο είναι η εγκεφαλομυελίτιδα, η οποία μπορεί να έχουν σοβαρά αποτελέσματα. Περίπου το 10% της προγεννητικής λοίμωξης T gondii έχει ως αποτέλεσμα την έκτρωση ή τον νεογνικό θάνατο. Σε περίπου 67-80% των μολυσμένων προγεννητικά βρεφών, η μόλυνση είναι υποκλινική και μπορεί να διαγνωστεί χρησιμοποιώντας μόνο ορολογικές και άλλες εργαστηριακές μεθόδους. Παρά το γεγονός ότι αυτά τα βρέφη φαίνονται υγιή κατά τη γέννηση, μπορεί να αναπτύξουν κλινικά συμπτώματα και ελλείψεις αργότερα στη ζωή τους. Ο CMV είναι ένα διπλής έλικας-DNA-ιός που ανήκει στην κατηγορία των ερπητοΪών και αντιπροσωπεύει την πιο συχνή συγγενή ιογενή λοίμωξη. Η πρωτογενής, η επανενεργοποίηση, ή η υποτροπιάζουσα λοίμωξη από CMV μπορεί να συμβεί κατά την εγκυμοσύνη και μπορεί να οδηγήσει σε συγγενή CMV λοίμωξη. Η διαπλακούντια CMV λοίμωξη μπορεί να οδηγήσει σε περιορισμό της ενδομήτριας ανάπτυξης, σε νευροαισθητήρια βαρηκοΐα, σε ενδοκρανιακές αποτιτανώσεις, μικροκεφαλία, υδροκέφαλο, ηπατοσπληνομεγαλία, καθυστερημένη ψυχοκινητική ανάπτυξη, και / ή οπτική ατροφία. Η κάθετη μετάδοση του CMV μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε στάδιο της εγκυμοσύνης, ωστόσο, ο mμεγαλύτερος κίνδυνος μόλυνσης είναι κατά το τρίτο τρίμηνο όπου και έχουν αναφερθεί οι σημαντικότερες/σοβαρές επιπτώσεις. Οι περισσότερες (90%) CMV λοιμώξεις δεν προκαλούν κανένα σύμπτωμα, αλλά το 10% παρουσιάζει συμπτώματα, όπως απώλεια ακοής εκ γενετής (πιο σύνηθες) νευρολογικά επακόλουθα, μικροκεφαλία, νοητική υστέρηση ή/και νευροαισθητήρια βαρηκοΐα.. Ωστόσο, το τριάντα τοις εκατό των βρεφών πεθαίνουν με σοβαρή λοίμωξη CMV. Η ερυθρά ανήκει στην κατηγορία των τερατογόνων ιών. Το συγγενέςς σύνδρομο ερυθράς (CRS) χαρακτηρίζεται από την ενδομήτρια καθυστέρηση της ανάπτυξης, τις ενδοκρανιακή αποτιτανώσεις, τη μικροκεφαλία, τον καταρράκτη, τις καρδιακές ανωμαλίες, τις νευρολογικές ασθένειες, την οστεΐτιδα και την ηπατοσπληνομεγαλία. Νεογνά με σύνδρομο συγγενούς ερυθράς μπορεί να εμφανίσουν ένα πορφυρικό εξάνθημα στο δέρμα λόγω της εξωμυελικής αιματοποίησης. Οι πιο χαρακτηριστικές καρδιακές ανωμαλίες περιλαμβάνουν τον ανοικτό αρτηριακό πόρο, την πνευμονική στένωση, και τη στένωση του ισθμού της αορτής. Οι περισσότερες από αυτές τις επιπλοκές εμφανίζονται σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που απέκτησαν τη λοίμωξη ερυθράς κατά τη διάρκεια των πρώτων 16 εβδομάδων της εγκυμοσύνης. Ο παρβοϊός B19 προκαλεί ερύθημα λοιμώδες (πέμπτη ασθένεια). Αν και οι περισσότεροι ενήλικες με λοίμωξη B19 είναι ασυμπτωματικοί, τα αποτελέσματα αυτού του ιού στο έμβρυο είναι πολύ μεγαλύτερες και περιλαμβάνουν αποβολή, εμβρυϊκή αναιμία, εμβρυϊκό ύδρωπα, μυοκαρδίτιδα, και / ή ενδομήτριο εμβρυϊκό θάνατο. Η μόλυνση εμφανίζεται συχνότερα το χειμώνα και την άνοιξη. Τριάντα έως 40% των εγκύων γυναικών είναι ορροαρνητικές για το παρβοϊό B19 και έτσι είναι ευαίσθητες σε πιθανή μόλυνση από τον ιό. Διάφορες μελέτες έχουν υπολογίσει ότι το 3% -14% των ενδομήτριων εμβρυϊκών θανάτων συμβαίνουν στο περιβάλλον της μόλυνσης από παρβοϊό B19. Οι λοιμώξεις που προκλήθηκαν κατά το δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης έχουν μελετηθεί πιο συχνά επειδή η λοίμωξη σε αυτό το τρίμηνο παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ύδρωπα. Ωστόσο, μόλυνση σε κάθε τρίμηνο μπορεί να οδηγήσει σε ενδομήτρια απώλεια του εμβρύου. Το 30 έως 60% των γυναικών που λαμβάνουν μαιευτικής φροντίδας έχουν ορολογικά στοιχεία HSV λοίμωξης κατά το παρελθόν. Περίπου το 10% των μολύνσεων είναι εκ γενετής, ως συνέπεια της απόκτησης πρωτογενούς μόλυνσης HSV κατά την εγκυμοσύνη και τη μεταφορά είτε μέσω του πλακούντα ή μέσω του τραχήλου της μήτρας. Μια ενδομήτρια μόλυνση μπορεί να προκαλέσει περιορισμό της ανάπτυξης, πρόωρο τοκετό, και αποβολή. Οι κίνδυνοι νεογνικού έρπητα και θανάτου είναι υψηλότεροι σε βρέφη που γεννήθηκαν από μητέρες που δεν παρουσίαζαν ορομετατροπή κατά τη στιγμή της γέννας. Η HSV λοίμωξη του εμβρύου που αποκτήθηκε κατά τη γέννηση συνδέεται με 3 διαφορετικά σύνδρομα, το καθένα με τη δική του χαρακτηριστική έκβαση. Το πρώτο και πιο συχνές (45%) σύνδρομο εντοπίζεται στο δέρμα, τα μάτια ή το στόμα. Περίπου το 30% των περιπτώσεων εκδηλώνονται ως παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος (ΚΝΣ), συμπεριλαμβανομένης της μηνιγγίτιδας ή της εγκεφαλίτιδας, με ενδείξεις ύπαρξης του DNA του ιού HSV στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό (ΕΝΥ).","Viral infections in pregnancy are major causes of maternal and fetal morbidity and mortality. Infections can develop in the neonate transplacentally, perinatally (from vaginal secretions or blood), or postnatally (from breast milk or other sources). The clinical manifestations of neonatal infections vary depending on the viral agent and gestational age at exposure. The risk of infection is usually inversely related to gestational age at acquisition, some resulting in a congenital malformation syndrome. Infections known to produce congenital defects have been described with the acronym TORCH (Toxoplasma, others, rubella, cytomegalovirus [CMV], herpes). The \"others\" category has rapidly expanded to include several viruses known to cause neonatal disease. Traditionally, the viral infections of concern during pregnancy were those caused by rubella virus, CMV, herpes simplex virus (HSV), and parvovirus B19 (B19V). Toxoplasmosis is caused by infection with the protozoan Toxoplasma gondii, an obligate intracellular parasite. Approximately 10-20% of pregnant women infected with T gondii become symptomatic. The most common signs of infection are lymphadenopathy and fever. If the mother was infected prior to pregnancy, there is virtually no risk of fetal infection, as long as she remains immunocompetent. When a mother is infected with T gondii during gestation, the parasite may be disseminated hematogenously to the placenta. When this occurs, infection may be transmitted to the fetus transplacentally or during vaginal delivery. The risk of infection to the fetus increases with the gestational age and is mild or not apparent at birth. The most significant manifestation of toxoplasmosis in the fetus is encephalomyelitis, which may have severe results. Approximately 10% of prenatal T gondii infections result in abortion or neonatal death. In approximately 67-80% of prenatally infected infants, the infection is subclinical and can be diagnosed using only serological and other laboratory methods. Although these infants appear healthy at birth, they may develop clinical symptoms and deficiencies later in life. CMV is a double-stranded DNA herpes virus and represents the most common congenital viral infection. Primary, reactivation, or recurrent CMV infection can occur in pregnancy and can lead to congenital CMV infection. Transplacental infection can result in intrauterine growth restriction, sensorineural hearing loss, intracranial calcifications, microcephaly, hydrocephalus, hepatosplenomegaly, delayed psychomotor development, and/or optic atrophy. Vertical transmission of CMV can occur at any stage of pregnancy; however, severe sequelae are more common with infection in the first trimester, while the overall risk of infection is greatest in the third trimester. Most (90%) CMV infections cause no symptoms, but 10% result in signs and symptoms, such as congenital hearing loss (most common). However; thirty percent of infants with severe CMV infection die; among survivors, more than half eventually develop neurological sequelae, including microcephaly, mental retardation, and/or sensorineural hearing loss. Rubella is one of the more teratogenic viruses. Congenital rubella syndrome (CRS) is characterized by intrauterine growth restriction, intracranial calcifications, microcephaly, cataracts, cardiac defects, neurologic disease, osteitis, and hepatosplenomegaly. Neonates with rubella may have a \"blueberry muffin\" appearance caused by purpuric skin lesions that result from extramedullary hematopoiesis. Heart defects in these infants include ventricular septal defects, patent ductus arteriosus, pulmonary stenosis, and coarctation of the aorta. Most of these complications develop in infants born to mothers who acquire rubella infection during the first 16 weeks of pregnancy. B19V causes erythema infectiosum (fifth disease). Although most adults with B19V infection are asymptomatic, the effects of this virus on the fetus are much greater and include miscarriage, fetal anemia, hydrops fetalis, myocarditis, and/or intrauterine fetal death. I nfection occurs most frequently in the winter and spring. Thirty to 40% of pregnant women are seronegative for B19V and are thus susceptible to infection. Various studies have estimated that 3%-14% of intrauterine fetal deaths occur in the setting of B19V infection. Second-trimester infections have been studied most frequently because infection in this trimester carries a 1%-3% risk of hydrops; however, infection in any trimester may result in intrauterine fetal loss. Thirty to 60% of women receiving obstetric care have serologic evidence of past HSV infection. Approximately 10% of infections are congenital, usually a consequence of the mother acquiring primary HSV infection during pregnancy and the fetus acquiring the infection transplacentally or via an ascending infection from the cervix. Intrauterine infection is associated with intrauterine growth restriction, preterm labor, and miscarriage. The risk of neonatal herpes and death is highest in infants born to mothers who have not seroconverted by the time of delivery. HSV infection acquired in this manner carries a 70% risk of dissemination and is associated with 3 distinct syndromes, each with its own typical outcome. The first and most common (45%) is localized skin, eye, or mouth disease. Approximately 30% of cases manifest as central nervous system (CNS) disease, including meningitis or encephalitis, with evidence of HSV DNA in the cerebrospinal fluid (CSF)."],"dc:identifier":["uoadl:1313912","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313912"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Συγγενείς λοιμώξεις και περιγεννητική έκβαση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z"}