{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313918"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313918","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτικά αποτελέσματα μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία από συμβατούς συγγενείς δότες και από μη συγγενείς εθελοντές δότες","abstract":"Σκοπός: της μελέτης είναι η διερεύνηση και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία από δότες συμβατούς συγγενείς και με εθελοντές μη συγγενείς. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα αποτέλεσαν 73 μεταμοσχευμένα παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία υψηλού κινδύνου. Πρόκειται για μια αναδρομική συγκριτική μελέτη και η συλλογή των στοιχείων έγινε από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS 19.0 και περιελάμβανε τον έλεγχο Chi square και την πολυπαραγοντική ανάλυση Logistic regression. Aποτελέσματα: Από τα 73 παιδιά τα οποία αποτέλεσαν το δείγμα της μελέτης, ποσοστό 34,2% ήταν κορίτσια και το 65,8% αγόρια ηλικίας έως 12 ετών. Εξ αυτών το 61,6% μεταμοσχεύθηκε από συγγενή δότη και 38,4%από μη συγγενή. Βρέθηκε συχνότερα η ύπαρξη διήθησης ΚΝΣ στο Β-τύπο ΟΛΛ (p=0,061). Επιβίωσαν συχνότερα τα παιδιά που δεν έκαναν διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,037) όπως επίσης λιγότερες ήταν οι επιπλοκές της μεταμόσχευσης σε αυτούς που δεν είχαν διήθηση του ΚΝΣ (p<0,001).Συχνότερα ακτινοβολία ΤΒΙ έγινε στις ηλικίες 2-12 ετών (p=0,007). Παρατηρήθηκε θάνατος στα παιδιά που η ηλικία διάγνωσης ήταν >12 ετών (p=0,016), τα παιδιά που εμφάνισαν οξεία aGVHD παρουσίασαν μικρότερα ποσοστά θνητότητας μετά τη μεταμόσχευση (p=0,062).Οι ασθενείς με υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση είχαν ως έκβαση το θάνατο (p<0,001).Η συχνότερη αιτία θανάτου ήταν από επιπλοκές της μεταμόσχευσης (p<0.001). Συχνότερα υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση έκαναν οι ασθενείς που πήραν μόσχευμα από συγγενείς δότες (p=0,027). Η μεταμόσχευση στην ΟΛΛ ως προς την έκβαση της νόσου από συγγενή συμβατό δότη θεωρείται συγκρίσιμη με την μεταμόσχευση από μη συμβατό εθελοντή δότη (p=0,485). Τα παιδιά που νόσησαν σε ηλικία >12 ετών έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα στην 3ετία να μην επιβιώσουν (p=0,002) έναντι των παιδιών που νόσησαν μετά το 2ο έτος ζωής και πριν την ηλικία των 12 ετών.Τα παιδιά που δεν έκαναν οξεία αντίδραση aGVHD έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να μην επιβιώσουν στην 3ετία έναντι αυτών που έκαναν, (p=0,051).Είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα τα παιδιά να μην επιβιώσουν στην 5ετία με διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,030) και τα παιδιά που πήραν μόσχευμα από μη συγγενή δότη (p=0,032). Συμπεράσματα: Από τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης συμπεραίνεται ότι η επιβίωση των μεταμοσχευμένων παιδιών επηρεάζεται από την ηλικία εμφάνισης της νόσου, τον τύπο του δότη, την αντίδραση aGvHD τη διήθηση του ΚΝΣ και από την υποτροπή της νόσου. 126 Πλέον, θεωρείται συγκρίσιμη η Αλλογενή Μεταμόσχευση από μη συγγενή συμβατό δότη με την Αλλογενή Μεταμόσχευση από συμβατό συγγενή δότη.","abstract_html":"Σκοπός: της μελέτης είναι η διερεύνηση και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία από δότες συμβατούς συγγενείς και με εθελοντές μη συγγενείς. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα αποτέλεσαν 73 μεταμοσχευμένα παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία υψηλού κινδύνου. Πρόκειται για μια αναδρομική συγκριτική μελέτη και η συλλογή των στοιχείων έγινε από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS 19.0 και περιελάμβανε τον έλεγχο Chi square και την πολυπαραγοντική ανάλυση Logistic regression. Aποτελέσματα: Από τα 73 παιδιά τα οποία αποτέλεσαν το δείγμα της μελέτης, ποσοστό 34,2% ήταν κορίτσια και το 65,8% αγόρια ηλικίας έως 12 ετών. Εξ αυτών το 61,6% μεταμοσχεύθηκε από συγγενή δότη και 38,4%από μη συγγενή. Βρέθηκε συχνότερα η ύπαρξη διήθησης ΚΝΣ στο Β-τύπο ΟΛΛ (p=0,061). Επιβίωσαν συχνότερα τα παιδιά που δεν έκαναν διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,037) όπως επίσης λιγότερες ήταν οι επιπλοκές της μεταμόσχευσης σε αυτούς που δεν είχαν διήθηση του ΚΝΣ (p&lt;0,001).Συχνότερα ακτινοβολία ΤΒΙ έγινε στις ηλικίες 2-12 ετών (p=0,007). Παρατηρήθηκε θάνατος στα παιδιά που η ηλικία διάγνωσης ήταν &gt;12 ετών (p=0,016), τα παιδιά που εμφάνισαν οξεία aGVHD παρουσίασαν μικρότερα ποσοστά θνητότητας μετά τη μεταμόσχευση (p=0,062).Οι ασθενείς με υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση είχαν ως έκβαση το θάνατο (p&lt;0,001).Η συχνότερη αιτία θανάτου ήταν από επιπλοκές της μεταμόσχευσης (p&lt;0.001). Συχνότερα υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση έκαναν οι ασθενείς που πήραν μόσχευμα από συγγενείς δότες (p=0,027). Η μεταμόσχευση στην ΟΛΛ ως προς την έκβαση της νόσου από συγγενή συμβατό δότη θεωρείται συγκρίσιμη με την μεταμόσχευση από μη συμβατό εθελοντή δότη (p=0,485). Τα παιδιά που νόσησαν σε ηλικία &gt;12 ετών έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα στην 3ετία να μην επιβιώσουν (p=0,002) έναντι των παιδιών που νόσησαν μετά το 2ο έτος ζωής και πριν την ηλικία των 12 ετών.Τα παιδιά που δεν έκαναν οξεία αντίδραση aGVHD έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να μην επιβιώσουν στην 3ετία έναντι αυτών που έκαναν, (p=0,051).Είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα τα παιδιά να μην επιβιώσουν στην 5ετία με διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,030) και τα παιδιά που πήραν μόσχευμα από μη συγγενή δότη (p=0,032). Συμπεράσματα: Από τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης συμπεραίνεται ότι η επιβίωση των μεταμοσχευμένων παιδιών επηρεάζεται από την ηλικία εμφάνισης της νόσου, τον τύπο του δότη, την αντίδραση aGvHD τη διήθηση του ΚΝΣ και από την υποτροπή της νόσου. 126 Πλέον, θεωρείται συγκρίσιμη η Αλλογενή Μεταμόσχευση από μη συγγενή συμβατό δότη με την Αλλογενή Μεταμόσχευση από συμβατό συγγενή δότη.","abstract_has_math":false,"creators":["Νάκα Αλεξάνδρα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313918"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313918","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313918","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313918","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313918","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νάκα Αλεξάνδρα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313918","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313918"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός: της μελέτης είναι η διερεύνηση και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία από δότες συμβατούς συγγενείς και με εθελοντές μη συγγενείς. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα αποτέλεσαν 73 μεταμοσχευμένα παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία υψηλού κινδύνου. Πρόκειται για μια αναδρομική συγκριτική μελέτη και η συλλογή των στοιχείων έγινε από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS 19.0 και περιελάμβανε τον έλεγχο Chi square και την πολυπαραγοντική ανάλυση Logistic regression. Aποτελέσματα: Από τα 73 παιδιά τα οποία αποτέλεσαν το δείγμα της μελέτης, ποσοστό 34,2% ήταν κορίτσια και το 65,8% αγόρια ηλικίας έως 12 ετών. Εξ αυτών το 61,6% μεταμοσχεύθηκε από συγγενή δότη και 38,4%από μη συγγενή. Βρέθηκε συχνότερα η ύπαρξη διήθησης ΚΝΣ στο Β-τύπο ΟΛΛ (p=0,061). Επιβίωσαν συχνότερα τα παιδιά που δεν έκαναν διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,037) όπως επίσης λιγότερες ήταν οι επιπλοκές της μεταμόσχευσης σε αυτούς που δεν είχαν διήθηση του ΚΝΣ (p<0,001).Συχνότερα ακτινοβολία ΤΒΙ έγινε στις ηλικίες 2-12 ετών (p=0,007). Παρατηρήθηκε θάνατος στα παιδιά που η ηλικία διάγνωσης ήταν >12 ετών (p=0,016), τα παιδιά που εμφάνισαν οξεία aGVHD παρουσίασαν μικρότερα ποσοστά θνητότητας μετά τη μεταμόσχευση (p=0,062).Οι ασθενείς με υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση είχαν ως έκβαση το θάνατο (p<0,001).Η συχνότερη αιτία θανάτου ήταν από επιπλοκές της μεταμόσχευσης (p<0.001). Συχνότερα υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση έκαναν οι ασθενείς που πήραν μόσχευμα από συγγενείς δότες (p=0,027). Η μεταμόσχευση στην ΟΛΛ ως προς την έκβαση της νόσου από συγγενή συμβατό δότη θεωρείται συγκρίσιμη με την μεταμόσχευση από μη συμβατό εθελοντή δότη (p=0,485). Τα παιδιά που νόσησαν σε ηλικία >12 ετών έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα στην 3ετία να μην επιβιώσουν (p=0,002) έναντι των παιδιών που νόσησαν μετά το 2ο έτος ζωής και πριν την ηλικία των 12 ετών.Τα παιδιά που δεν έκαναν οξεία αντίδραση aGVHD έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να μην επιβιώσουν στην 3ετία έναντι αυτών που έκαναν, (p=0,051).Είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα τα παιδιά να μην επιβιώσουν στην 5ετία με διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,030) και τα παιδιά που πήραν μόσχευμα από μη συγγενή δότη (p=0,032). Συμπεράσματα: Από τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης συμπεραίνεται ότι η επιβίωση των μεταμοσχευμένων παιδιών επηρεάζεται από την ηλικία εμφάνισης της νόσου, τον τύπο του δότη, την αντίδραση aGvHD τη διήθηση του ΚΝΣ και από την υποτροπή της νόσου. 126 Πλέον, θεωρείται συγκρίσιμη η Αλλογενή Μεταμόσχευση από μη συγγενή συμβατό δότη με την Αλλογενή Μεταμόσχευση από συμβατό συγγενή δότη.","Introduction: Acute Lymphoblastic Lukemia (ALL) is a very common pediatric disease . ALL occurs in 30% of children younger than 15 years and only in 6% of adolescents with malignancies. Children with ALL who relapse or do not respond to the conventional therapy with adverse prognostic factors, are successfully treated today with allogeneic transplantation from a matched relative donor or an unrelated volunteer donor. Purpose: The aim of the study was to investigate and evaluate the results of children with ALL who had undergone HSCT of compatible donors and unrelated volunteers. Material and methods: The sample consisted of 73 transplanted children diagnosed with high risk acute Lymphoblastic Leukemia. It was a retrospective comparative study and data were collected from the medical records of transplanted patients. Statistical analysis was performed using the statistical package SPSS 19.0 and included chi-square (X2) control and multivariate logistic regression analysis. Results: The sample consisted of 73 children . 34.2% were girls and 65.8% boys aged 12 years . Of these , 61.6% transplanted from relative donors and 38.4% from non-relative. More frequent was the existence of CNS infiltration in B-type ALL (p = 0,061). Children who survived did not have CNS infiltration (p = 0,037). Fewer complications were also observed in those without a CNS infiltration (p <0,001). Total Body Irradiation (TBI ) concerned children aged 2-12 years (p = 0.007). Death was observed in children whose age was up to 12 years when diagnosed (p = 0,016). Children who experienced acute GVHD (aGVHD) showed lower mortality after the transplantation (p = 0,062). The most frequent cause of death was the complications of transplantation (p <0.001). Relapse after transplantation was observed in patients who received graft from related donors (p = 0,027). Children older than 12 years who were diagnosed with ALL was more likely to not survive 3 years later (p = 0,002) compared to those who diagnosed after the age of two and before the age of 12. Children who did not have a-GVHD were more likely to not survive in 3 years in comparison to those who had a-GVHD, (p = 0,051). The likelihood for the children to not survive 5 years was greater in those with a CNS infiltration (p = 0,030) and in children who received a graft from an unrelated donor (p = 0,032). Conclusion: We conclude that the survival of transplanted children was affected by the age, the date of onset, the type of the donor, the infiltration of the CNS and the disease recurrence. The results are encouraging as new treatment and supportive methods of diagnosis have been found. Transplantation in children with ALL from a related donor is considered comparable to the transplantation from non relative volunteer donor (p = 0,485)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτικά αποτελέσματα μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία από συμβατούς συγγενείς δότες και από μη συγγενείς εθελοντές δότες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νάκα Αλεξάνδρα"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Σκοπός: της μελέτης είναι η διερεύνηση και αξιολόγηση των αποτελεσμάτων μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία από δότες συμβατούς συγγενείς και με εθελοντές μη συγγενείς. Υλικό και μέθοδος: Το δείγμα αποτέλεσαν 73 μεταμοσχευμένα παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία υψηλού κινδύνου. Πρόκειται για μια αναδρομική συγκριτική μελέτη και η συλλογή των στοιχείων έγινε από τους ιατρικούς φακέλους των ασθενών. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη χρήση του στατιστικού πακέτου SPSS 19.0 και περιελάμβανε τον έλεγχο Chi square και την πολυπαραγοντική ανάλυση Logistic regression. Aποτελέσματα: Από τα 73 παιδιά τα οποία αποτέλεσαν το δείγμα της μελέτης, ποσοστό 34,2% ήταν κορίτσια και το 65,8% αγόρια ηλικίας έως 12 ετών. Εξ αυτών το 61,6% μεταμοσχεύθηκε από συγγενή δότη και 38,4%από μη συγγενή. Βρέθηκε συχνότερα η ύπαρξη διήθησης ΚΝΣ στο Β-τύπο ΟΛΛ (p=0,061). Επιβίωσαν συχνότερα τα παιδιά που δεν έκαναν διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,037) όπως επίσης λιγότερες ήταν οι επιπλοκές της μεταμόσχευσης σε αυτούς που δεν είχαν διήθηση του ΚΝΣ (p<0,001).Συχνότερα ακτινοβολία ΤΒΙ έγινε στις ηλικίες 2-12 ετών (p=0,007). Παρατηρήθηκε θάνατος στα παιδιά που η ηλικία διάγνωσης ήταν >12 ετών (p=0,016), τα παιδιά που εμφάνισαν οξεία aGVHD παρουσίασαν μικρότερα ποσοστά θνητότητας μετά τη μεταμόσχευση (p=0,062).Οι ασθενείς με υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση είχαν ως έκβαση το θάνατο (p<0,001).Η συχνότερη αιτία θανάτου ήταν από επιπλοκές της μεταμόσχευσης (p<0.001). Συχνότερα υποτροπή μετά τη μεταμόσχευση έκαναν οι ασθενείς που πήραν μόσχευμα από συγγενείς δότες (p=0,027). Η μεταμόσχευση στην ΟΛΛ ως προς την έκβαση της νόσου από συγγενή συμβατό δότη θεωρείται συγκρίσιμη με την μεταμόσχευση από μη συμβατό εθελοντή δότη (p=0,485). Τα παιδιά που νόσησαν σε ηλικία >12 ετών έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα στην 3ετία να μην επιβιώσουν (p=0,002) έναντι των παιδιών που νόσησαν μετά το 2ο έτος ζωής και πριν την ηλικία των 12 ετών.Τα παιδιά που δεν έκαναν οξεία αντίδραση aGVHD έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να μην επιβιώσουν στην 3ετία έναντι αυτών που έκαναν, (p=0,051).Είναι μεγαλύτερη η πιθανότητα τα παιδιά να μην επιβιώσουν στην 5ετία με διήθηση στο ΚΝΣ (p=0,030) και τα παιδιά που πήραν μόσχευμα από μη συγγενή δότη (p=0,032). Συμπεράσματα: Από τα αποτελέσματα της παρούσης μελέτης συμπεραίνεται ότι η επιβίωση των μεταμοσχευμένων παιδιών επηρεάζεται από την ηλικία εμφάνισης της νόσου, τον τύπο του δότη, την αντίδραση aGvHD τη διήθηση του ΚΝΣ και από την υποτροπή της νόσου. 126 Πλέον, θεωρείται συγκρίσιμη η Αλλογενή Μεταμόσχευση από μη συγγενή συμβατό δότη με την Αλλογενή Μεταμόσχευση από συμβατό συγγενή δότη.","Introduction: Acute Lymphoblastic Lukemia (ALL) is a very common pediatric disease . ALL occurs in 30% of children younger than 15 years and only in 6% of adolescents with malignancies. Children with ALL who relapse or do not respond to the conventional therapy with adverse prognostic factors, are successfully treated today with allogeneic transplantation from a matched relative donor or an unrelated volunteer donor. Purpose: The aim of the study was to investigate and evaluate the results of children with ALL who had undergone HSCT of compatible donors and unrelated volunteers. Material and methods: The sample consisted of 73 transplanted children diagnosed with high risk acute Lymphoblastic Leukemia. It was a retrospective comparative study and data were collected from the medical records of transplanted patients. Statistical analysis was performed using the statistical package SPSS 19.0 and included chi-square (X2) control and multivariate logistic regression analysis. Results: The sample consisted of 73 children . 34.2% were girls and 65.8% boys aged 12 years . Of these , 61.6% transplanted from relative donors and 38.4% from non-relative. More frequent was the existence of CNS infiltration in B-type ALL (p = 0,061). Children who survived did not have CNS infiltration (p = 0,037). Fewer complications were also observed in those without a CNS infiltration (p <0,001). Total Body Irradiation (TBI ) concerned children aged 2-12 years (p = 0.007). Death was observed in children whose age was up to 12 years when diagnosed (p = 0,016). Children who experienced acute GVHD (aGVHD) showed lower mortality after the transplantation (p = 0,062). The most frequent cause of death was the complications of transplantation (p <0.001). Relapse after transplantation was observed in patients who received graft from related donors (p = 0,027). Children older than 12 years who were diagnosed with ALL was more likely to not survive 3 years later (p = 0,002) compared to those who diagnosed after the age of two and before the age of 12. Children who did not have a-GVHD were more likely to not survive in 3 years in comparison to those who had a-GVHD, (p = 0,051). The likelihood for the children to not survive 5 years was greater in those with a CNS infiltration (p = 0,030) and in children who received a graft from an unrelated donor (p = 0,032). Conclusion: We conclude that the survival of transplanted children was affected by the age, the date of onset, the type of the donor, the infiltration of the CNS and the disease recurrence. The results are encouraging as new treatment and supportive methods of diagnosis have been found. Transplantation in children with ALL from a related donor is considered comparable to the transplantation from non relative volunteer donor (p = 0,485)."],"dc:identifier":["uoadl:1313918","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313918"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Συγκριτικά αποτελέσματα μεταμόσχευσης αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων σε παιδιά με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία από συμβατούς συγγενείς δότες και από μη συγγενείς εθελοντές δότες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:18Z"}