{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313997"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1313997","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συνδυασμένη θεραπεία οστεοπόρωσης","abstract":"Η οστεοπόρωση είναι μία συστηματική σκελετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα, αποδιοργάνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού και μεταβολή της αντοχής του οστού, με αποτέλεσμα την αυξημένη ευθραυστότητά του και την ευπάθεια για κατάγματα. Διακρίνεται σε τρεις τύπους, την μετεμμηνοπαυσιακή (τύπος ), την σχετιζόμενη με την ηλικία (γεροντική, τύπος ΙΙ) και τη δευτεροπαθή, από διάφορα νοσήματα ή φάρμακα, με βασικό εκπρόσωπο τα κορτικοειδή. Από επιδημιολογικής πλευράς μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε ηλικίες κάτω των 65 ετών, η σχέση του φύλου γυναίκες προς άνδρες είναι 8:1. Η οστεοπόρωση αυξάνει γραμμικά με την ηλικία. Στον ελλαδικό χώρο, μία στις πέντε ελληνίδες μετά τα 60 έτη χάνει ύψος κατά 5 εκατοστά στα επόμενα έτη λόγω οστεοπόρωσης. Στην Ελλάδα επίσης από τις αρχές της δεκαετίας του 80, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90, παρατηρήθηκε διπλασιασμός των καταγμάτων του ισχίου, ενώ ο ετήσιος αριθμός καταγμάτων εκτινάχθηκε από το 0.58 στο 0.97 ανά χίλια άτομα γενικού πληθυσμού. Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης οστεοπόρωσης είναι, η χαμηλή οστική μάζα, ενδοκρινικές διαταραχές κυρίως των οιστρογόνων αλλά και ανδρογόνων, η φυλή, η ύπαρξη ιστορικού οστεοπόρωσης από τη μητέρα, ο τρόπος ζωής, η σωματική διάπλαση, η απώλεια βάρους, η γαστρεκτομή, η χρήση κατασταλτικών φαρμάκων, κυρίως η χρήση κορτικοστεροειδών, οι διαταραχές των πνευματικών λειτουργιών, η κατάχρηση καπνού, καφέ, οινοπνευματωδών, η αυξημένη λήψη άλατος και πρωτεινούχων τροφών. Στην πρόληψη της οστεοπόρωσης δίνεται ιδιαίτερη σημασία, καθώς αν υπάρχει ή αναπτυχθεί οστεοπορωτικό κάταγμα και δεν χορηγηθεί η κατάλληλη αγωγή, στον επόμενο χρόνο 1 στους 5 ασθενείς θα εμφανίσει δεύτερο κάταγμα.","abstract_html":"Η οστεοπόρωση είναι μία συστηματική σκελετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα, αποδιοργάνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού και μεταβολή της αντοχής του οστού, με αποτέλεσμα την αυξημένη ευθραυστότητά του και την ευπάθεια για κατάγματα. Διακρίνεται σε τρεις τύπους, την μετεμμηνοπαυσιακή (τύπος ), την σχετιζόμενη με την ηλικία (γεροντική, τύπος ΙΙ) και τη δευτεροπαθή, από διάφορα νοσήματα ή φάρμακα, με βασικό εκπρόσωπο τα κορτικοειδή. Από επιδημιολογικής πλευράς μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε ηλικίες κάτω των 65 ετών, η σχέση του φύλου γυναίκες προς άνδρες είναι 8:1. Η οστεοπόρωση αυξάνει γραμμικά με την ηλικία. Στον ελλαδικό χώρο, μία στις πέντε ελληνίδες μετά τα 60 έτη χάνει ύψος κατά 5 εκατοστά στα επόμενα έτη λόγω οστεοπόρωσης. Στην Ελλάδα επίσης από τις αρχές της δεκαετίας του 80, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90, παρατηρήθηκε διπλασιασμός των καταγμάτων του ισχίου, ενώ ο ετήσιος αριθμός καταγμάτων εκτινάχθηκε από το 0.58 στο 0.97 ανά χίλια άτομα γενικού πληθυσμού. Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης οστεοπόρωσης είναι, η χαμηλή οστική μάζα, ενδοκρινικές διαταραχές κυρίως των οιστρογόνων αλλά και ανδρογόνων, η φυλή, η ύπαρξη ιστορικού οστεοπόρωσης από τη μητέρα, ο τρόπος ζωής, η σωματική διάπλαση, η απώλεια βάρους, η γαστρεκτομή, η χρήση κατασταλτικών φαρμάκων, κυρίως η χρήση κορτικοστεροειδών, οι διαταραχές των πνευματικών λειτουργιών, η κατάχρηση καπνού, καφέ, οινοπνευματωδών, η αυξημένη λήψη άλατος και πρωτεινούχων τροφών. Στην πρόληψη της οστεοπόρωσης δίνεται ιδιαίτερη σημασία, καθώς αν υπάρχει ή αναπτυχθεί οστεοπορωτικό κάταγμα και δεν χορηγηθεί η κατάλληλη αγωγή, στον επόμενο χρόνο 1 στους 5 ασθενείς θα εμφανίσει δεύτερο κάταγμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Χαχαδάκης Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:23:20Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313997"],"render_values":[{"text":"uoadl:1313997","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313997","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313997","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1313997","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Χαχαδάκης Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1313997","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313997"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οστεοπόρωση είναι μία συστηματική σκελετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα, αποδιοργάνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού και μεταβολή της αντοχής του οστού, με αποτέλεσμα την αυξημένη ευθραυστότητά του και την ευπάθεια για κατάγματα. Διακρίνεται σε τρεις τύπους, την μετεμμηνοπαυσιακή (τύπος ), την σχετιζόμενη με την ηλικία (γεροντική, τύπος ΙΙ) και τη δευτεροπαθή, από διάφορα νοσήματα ή φάρμακα, με βασικό εκπρόσωπο τα κορτικοειδή. Από επιδημιολογικής πλευράς μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε ηλικίες κάτω των 65 ετών, η σχέση του φύλου γυναίκες προς άνδρες είναι 8:1. Η οστεοπόρωση αυξάνει γραμμικά με την ηλικία. Στον ελλαδικό χώρο, μία στις πέντε ελληνίδες μετά τα 60 έτη χάνει ύψος κατά 5 εκατοστά στα επόμενα έτη λόγω οστεοπόρωσης. Στην Ελλάδα επίσης από τις αρχές της δεκαετίας του 80, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90, παρατηρήθηκε διπλασιασμός των καταγμάτων του ισχίου, ενώ ο ετήσιος αριθμός καταγμάτων εκτινάχθηκε από το 0.58 στο 0.97 ανά χίλια άτομα γενικού πληθυσμού. Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης οστεοπόρωσης είναι, η χαμηλή οστική μάζα, ενδοκρινικές διαταραχές κυρίως των οιστρογόνων αλλά και ανδρογόνων, η φυλή, η ύπαρξη ιστορικού οστεοπόρωσης από τη μητέρα, ο τρόπος ζωής, η σωματική διάπλαση, η απώλεια βάρους, η γαστρεκτομή, η χρήση κατασταλτικών φαρμάκων, κυρίως η χρήση κορτικοστεροειδών, οι διαταραχές των πνευματικών λειτουργιών, η κατάχρηση καπνού, καφέ, οινοπνευματωδών, η αυξημένη λήψη άλατος και πρωτεινούχων τροφών. Στην πρόληψη της οστεοπόρωσης δίνεται ιδιαίτερη σημασία, καθώς αν υπάρχει ή αναπτυχθεί οστεοπορωτικό κάταγμα και δεν χορηγηθεί η κατάλληλη αγωγή, στον επόμενο χρόνο 1 στους 5 ασθενείς θα εμφανίσει δεύτερο κάταγμα."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συνδυασμένη θεραπεία οστεοπόρωσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Χαχαδάκης Νικόλαος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η οστεοπόρωση είναι μία συστηματική σκελετική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από χαμηλή οστική μάζα, αποδιοργάνωση της μικροαρχιτεκτονικής του οστίτη ιστού και μεταβολή της αντοχής του οστού, με αποτέλεσμα την αυξημένη ευθραυστότητά του και την ευπάθεια για κατάγματα. Διακρίνεται σε τρεις τύπους, την μετεμμηνοπαυσιακή (τύπος ), την σχετιζόμενη με την ηλικία (γεροντική, τύπος ΙΙ) και τη δευτεροπαθή, από διάφορα νοσήματα ή φάρμακα, με βασικό εκπρόσωπο τα κορτικοειδή. Από επιδημιολογικής πλευράς μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε μετά την εμμηνόπαυση, 1 στις 4 γυναίκες έχει οστεοπόρωση. Σε ηλικίες κάτω των 65 ετών, η σχέση του φύλου γυναίκες προς άνδρες είναι 8:1. Η οστεοπόρωση αυξάνει γραμμικά με την ηλικία. Στον ελλαδικό χώρο, μία στις πέντε ελληνίδες μετά τα 60 έτη χάνει ύψος κατά 5 εκατοστά στα επόμενα έτη λόγω οστεοπόρωσης. Στην Ελλάδα επίσης από τις αρχές της δεκαετίας του 80, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 90, παρατηρήθηκε διπλασιασμός των καταγμάτων του ισχίου, ενώ ο ετήσιος αριθμός καταγμάτων εκτινάχθηκε από το 0.58 στο 0.97 ανά χίλια άτομα γενικού πληθυσμού. Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης οστεοπόρωσης είναι, η χαμηλή οστική μάζα, ενδοκρινικές διαταραχές κυρίως των οιστρογόνων αλλά και ανδρογόνων, η φυλή, η ύπαρξη ιστορικού οστεοπόρωσης από τη μητέρα, ο τρόπος ζωής, η σωματική διάπλαση, η απώλεια βάρους, η γαστρεκτομή, η χρήση κατασταλτικών φαρμάκων, κυρίως η χρήση κορτικοστεροειδών, οι διαταραχές των πνευματικών λειτουργιών, η κατάχρηση καπνού, καφέ, οινοπνευματωδών, η αυξημένη λήψη άλατος και πρωτεινούχων τροφών. Στην πρόληψη της οστεοπόρωσης δίνεται ιδιαίτερη σημασία, καθώς αν υπάρχει ή αναπτυχθεί οστεοπορωτικό κάταγμα και δεν χορηγηθεί η κατάλληλη αγωγή, στον επόμενο χρόνο 1 στους 5 ασθενείς θα εμφανίσει δεύτερο κάταγμα."],"dc:identifier":["uoadl:1313997","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1313997"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Συνδυασμένη θεραπεία οστεοπόρωσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:20Z"}