{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314044"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314044","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συσχέτιση λυσοσωμικής λειτουργίας με τη νόσο του Πάρκινσον","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η νόσος του Πάρκινσον χαρακτηρίζεται τόσο από την προοδευτική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας (SNpc) του εγκεφάλου όσο και από την παρουσία κυτταροπλασματικών πρωτεϊνικών εγκλείστων Lewy Bodies (LBs) που περιέχουν κυρίως ουβικιτίνη και συσσωρευμένη α- συνουκλεΐνη. Η παθογένεια της νόσου έχει συνδεθεί με την δυσλειτουργία της αποικοδόμησης των κυτταρικών συσσωματωμάτων πρωτεϊνών και των κυτταροπλασματικών οργανιδίων μέσω του λυσοσώματος. Πολλά κυτταρικά μονοπάτια και πρωτεΐνες όπως οι Atg εμπλέκονται σ’ αυτή τη διαδικασία. Η ενεργοποίηση της μιας ή της άλλης οδού παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης. Κάθε αυτοφαγικό μονοπάτι έχει όχι μόνον τα δικά του χαρακτηριστικά αλλά μοιράζεται επίσης κοινά βήματα και συστατικά με τα άλλα. Η δυσλειτουργία των αυτοφαγικών λυσοσωμικών οδών (ALPs) - κυρίως της μακροαυτοφαγίας και της διαμεσολαβούμενης από τσαπερόνες αυτοφαγίας (CMA) - θεωρείται όλο και περισσότερο σαν σημαντικός παράγοντας εκδήλωσης της νόσου. Εκτός από την α-συνουκλεΐνη - που οι μεταλλάξεις και οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις της επηρεάζουν την αποικοδόμησή της από την αυτοφαγική λυσοσωμική οδό (ALP), συμβάλλοντας έτσι στη συσσώρευση και την συσσωμάτωσή της - και άλλες παθογόνες πρωτεΐνες (υποστρώματα των αυτοφαγικών οδών) παίζουν καθοριστικό ρόλο στη νόσο του Parkinson. Οι παθογόνες πρωτείνες UCH-L1, LRRK2 (Leucine-Rich Repeat Kinase-2), PINK1 (phosphatase and tensin homolog (PTEN)-induced putative kinase 1) DJ-1 και Parkin που συνδέονται με τη νόσο του Πάρκινσον, περιέχουν τα KFERQ μοτίβα στις αλληλουχίες των αμινοξέων τους που τις καθιστούν πιθανά υποστρώματα της CMA. Μεταλλάξεις σε γονίδια, όπως η γλυκοκερεβροσιδάση (GBA) και η λυσοσωμική ΑΤΡάση (ATP13A2), οδηγούν τόσο σε συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης και μειωμένη αποικοδόμηση των υποστρωμάτων της λυσοσωμικής οδού όσο και σε μειωμένη κάθαρση των αυτοφαγοσωμάτων συμβάλλοντας συλλογικά στον κυτταρικό θάνατο. Πειραματικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο ρόλος της αυτοφαγίας είναι πολύπλοκος και η απορρύθμισή της οδηγεί σε νευρωνικό θάνατο. Η αυστηρά ρυθμιζόμενη συστατική αυτοφαγία ασκεί προστατευτική δράση στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες στα περισσότερα ζωϊκά μοντέλα της νόσου ενώ η παρεκκλίνουσα προάγει τον θάνατο των νευρωνικών κυττάρων. Πολλά αποδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν επίσης τη συμβολή της ελαττωματικής μιτοφαγίας στη διαφοροποίηση της αυτοφαγικής οδού. Η απορρύθμιση της αυτοφαγικής οδού (μακροαυτοφαγίας και CMA) συνήθως ακολουθείται από μια αισθητή αύξηση του αριθμού των αυτοφαγοσωμάτων ή των αυτοφαγοσωματικών δομών και από ανωμαλίες στο ενδοσωμικό-λυσοσωμικό μονοπάτι στους επηρεαζόμενους νευρώνες, που συμβάλλουν στην εκφυλιστική διαδικασία. H κατανόηση του ρόλου της αυτοφαγικής λυσοσωμικής οδού (ALP) στην παθογένεια της νόσου του Πάρκινσον και η μελέτη των αλληλεπιδράσεων μεταξύ ALP και του συστήματος αποικοδόμησης πρωτεϊνών UPS καθώς και της αλληλεπίδρασης οξειδωτικών παραγόντων με τα δύο μεγάλα κυτταρικά μονοπάτια UPS και ALP μπορεί να καταστήσει την ρύθμιση της αυτοφαγίας δυνητικό θεραπευτικό στόχο για νευροεκφυλιστικές νόσους συμπεριλαμβανομένης της νόσου του Πάρκινσον.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η νόσος του Πάρκινσον χαρακτηρίζεται τόσο από την προοδευτική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας (SNpc) του εγκεφάλου όσο και από την παρουσία κυτταροπλασματικών πρωτεϊνικών εγκλείστων Lewy Bodies (LBs) που περιέχουν κυρίως ουβικιτίνη και συσσωρευμένη α- συνουκλεΐνη. Η παθογένεια της νόσου έχει συνδεθεί με την δυσλειτουργία της αποικοδόμησης των κυτταρικών συσσωματωμάτων πρωτεϊνών και των κυτταροπλασματικών οργανιδίων μέσω του λυσοσώματος. Πολλά κυτταρικά μονοπάτια και πρωτεΐνες όπως οι Atg εμπλέκονται σ’ αυτή τη διαδικασία. Η ενεργοποίηση της μιας ή της άλλης οδού παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης. Κάθε αυτοφαγικό μονοπάτι έχει όχι μόνον τα δικά του χαρακτηριστικά αλλά μοιράζεται επίσης κοινά βήματα και συστατικά με τα άλλα. Η δυσλειτουργία των αυτοφαγικών λυσοσωμικών οδών (ALPs) - κυρίως της μακροαυτοφαγίας και της διαμεσολαβούμενης από τσαπερόνες αυτοφαγίας (CMA) - θεωρείται όλο και περισσότερο σαν σημαντικός παράγοντας εκδήλωσης της νόσου. Εκτός από την α-συνουκλεΐνη - που οι μεταλλάξεις και οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις της επηρεάζουν την αποικοδόμησή της από την αυτοφαγική λυσοσωμική οδό (ALP), συμβάλλοντας έτσι στη συσσώρευση και την συσσωμάτωσή της - και άλλες παθογόνες πρωτεΐνες (υποστρώματα των αυτοφαγικών οδών) παίζουν καθοριστικό ρόλο στη νόσο του Parkinson. Οι παθογόνες πρωτείνες UCH-L1, LRRK2 (Leucine-Rich Repeat Kinase-2), PINK1 (phosphatase and tensin homolog (PTEN)-induced putative kinase 1) DJ-1 και Parkin που συνδέονται με τη νόσο του Πάρκινσον, περιέχουν τα KFERQ μοτίβα στις αλληλουχίες των αμινοξέων τους που τις καθιστούν πιθανά υποστρώματα της CMA. Μεταλλάξεις σε γονίδια, όπως η γλυκοκερεβροσιδάση (GBA) και η λυσοσωμική ΑΤΡάση (ATP13A2), οδηγούν τόσο σε συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης και μειωμένη αποικοδόμηση των υποστρωμάτων της λυσοσωμικής οδού όσο και σε μειωμένη κάθαρση των αυτοφαγοσωμάτων συμβάλλοντας συλλογικά στον κυτταρικό θάνατο. Πειραματικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο ρόλος της αυτοφαγίας είναι πολύπλοκος και η απορρύθμισή της οδηγεί σε νευρωνικό θάνατο. Η αυστηρά ρυθμιζόμενη συστατική αυτοφαγία ασκεί προστατευτική δράση στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες στα περισσότερα ζωϊκά μοντέλα της νόσου ενώ η παρεκκλίνουσα προάγει τον θάνατο των νευρωνικών κυττάρων. Πολλά αποδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν επίσης τη συμβολή της ελαττωματικής μιτοφαγίας στη διαφοροποίηση της αυτοφαγικής οδού. Η απορρύθμιση της αυτοφαγικής οδού (μακροαυτοφαγίας και CMA) συνήθως ακολουθείται από μια αισθητή αύξηση του αριθμού των αυτοφαγοσωμάτων ή των αυτοφαγοσωματικών δομών και από ανωμαλίες στο ενδοσωμικό-λυσοσωμικό μονοπάτι στους επηρεαζόμενους νευρώνες, που συμβάλλουν στην εκφυλιστική διαδικασία. H κατανόηση του ρόλου της αυτοφαγικής λυσοσωμικής οδού (ALP) στην παθογένεια της νόσου του Πάρκινσον και η μελέτη των αλληλεπιδράσεων μεταξύ ALP και του συστήματος αποικοδόμησης πρωτεϊνών UPS καθώς και της αλληλεπίδρασης οξειδωτικών παραγόντων με τα δύο μεγάλα κυτταρικά μονοπάτια UPS και ALP μπορεί να καταστήσει την ρύθμιση της αυτοφαγίας δυνητικό θεραπευτικό στόχο για νευροεκφυλιστικές νόσους συμπεριλαμβανομένης της νόσου του Πάρκινσον.","abstract_has_math":false,"creators":["Mανδηλαρά Φλώρα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:23:22Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314044"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314044","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314044","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314044","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314044","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Mανδηλαρά Φλώρα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314044","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314044"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η νόσος του Πάρκινσον χαρακτηρίζεται τόσο από την προοδευτική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας (SNpc) του εγκεφάλου όσο και από την παρουσία κυτταροπλασματικών πρωτεϊνικών εγκλείστων Lewy Bodies (LBs) που περιέχουν κυρίως ουβικιτίνη και συσσωρευμένη α- συνουκλεΐνη. Η παθογένεια της νόσου έχει συνδεθεί με την δυσλειτουργία της αποικοδόμησης των κυτταρικών συσσωματωμάτων πρωτεϊνών και των κυτταροπλασματικών οργανιδίων μέσω του λυσοσώματος. Πολλά κυτταρικά μονοπάτια και πρωτεΐνες όπως οι Atg εμπλέκονται σ’ αυτή τη διαδικασία. Η ενεργοποίηση της μιας ή της άλλης οδού παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης. Κάθε αυτοφαγικό μονοπάτι έχει όχι μόνον τα δικά του χαρακτηριστικά αλλά μοιράζεται επίσης κοινά βήματα και συστατικά με τα άλλα. Η δυσλειτουργία των αυτοφαγικών λυσοσωμικών οδών (ALPs) - κυρίως της μακροαυτοφαγίας και της διαμεσολαβούμενης από τσαπερόνες αυτοφαγίας (CMA) - θεωρείται όλο και περισσότερο σαν σημαντικός παράγοντας εκδήλωσης της νόσου. Εκτός από την α-συνουκλεΐνη - που οι μεταλλάξεις και οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις της επηρεάζουν την αποικοδόμησή της από την αυτοφαγική λυσοσωμική οδό (ALP), συμβάλλοντας έτσι στη συσσώρευση και την συσσωμάτωσή της - και άλλες παθογόνες πρωτεΐνες (υποστρώματα των αυτοφαγικών οδών) παίζουν καθοριστικό ρόλο στη νόσο του Parkinson. Οι παθογόνες πρωτείνες UCH-L1, LRRK2 (Leucine-Rich Repeat Kinase-2), PINK1 (phosphatase and tensin homolog (PTEN)-induced putative kinase 1) DJ-1 και Parkin που συνδέονται με τη νόσο του Πάρκινσον, περιέχουν τα KFERQ μοτίβα στις αλληλουχίες των αμινοξέων τους που τις καθιστούν πιθανά υποστρώματα της CMA. Μεταλλάξεις σε γονίδια, όπως η γλυκοκερεβροσιδάση (GBA) και η λυσοσωμική ΑΤΡάση (ATP13A2), οδηγούν τόσο σε συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης και μειωμένη αποικοδόμηση των υποστρωμάτων της λυσοσωμικής οδού όσο και σε μειωμένη κάθαρση των αυτοφαγοσωμάτων συμβάλλοντας συλλογικά στον κυτταρικό θάνατο. Πειραματικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο ρόλος της αυτοφαγίας είναι πολύπλοκος και η απορρύθμισή της οδηγεί σε νευρωνικό θάνατο. Η αυστηρά ρυθμιζόμενη συστατική αυτοφαγία ασκεί προστατευτική δράση στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες στα περισσότερα ζωϊκά μοντέλα της νόσου ενώ η παρεκκλίνουσα προάγει τον θάνατο των νευρωνικών κυττάρων. Πολλά αποδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν επίσης τη συμβολή της ελαττωματικής μιτοφαγίας στη διαφοροποίηση της αυτοφαγικής οδού. Η απορρύθμιση της αυτοφαγικής οδού (μακροαυτοφαγίας και CMA) συνήθως ακολουθείται από μια αισθητή αύξηση του αριθμού των αυτοφαγοσωμάτων ή των αυτοφαγοσωματικών δομών και από ανωμαλίες στο ενδοσωμικό-λυσοσωμικό μονοπάτι στους επηρεαζόμενους νευρώνες, που συμβάλλουν στην εκφυλιστική διαδικασία. H κατανόηση του ρόλου της αυτοφαγικής λυσοσωμικής οδού (ALP) στην παθογένεια της νόσου του Πάρκινσον και η μελέτη των αλληλεπιδράσεων μεταξύ ALP και του συστήματος αποικοδόμησης πρωτεϊνών UPS καθώς και της αλληλεπίδρασης οξειδωτικών παραγόντων με τα δύο μεγάλα κυτταρικά μονοπάτια UPS και ALP μπορεί να καταστήσει την ρύθμιση της αυτοφαγίας δυνητικό θεραπευτικό στόχο για νευροεκφυλιστικές νόσους συμπεριλαμβανομένης της νόσου του Πάρκινσον.","ABSTRACT Parkinson disease is characterized by both a progressive loss of dopaminergic neurons in the substantia nigra pars compacta of human brain and the presence of cytoplasmic protein inclusions, such as Lewy Bodies (LBs), containing mainly ubiquitin and accumulated alpha-synuclein. The pathogenesis of the disease has been linked to the dysfunction of the degradation of cellular protein aggresomes and cytoplasmic organelles through lysosomes. Many cellular pathways and proteins such as Atg are involved in this process. Activation of one autophagic pathway or the other, plays an important role in maintaining cellular homeostasis. Each autophagic pathway has not only its own individual characteristics but it also shares common steps and components with the others. Disregulation of the autophagic lysosomal pathways (ALPs), has been reported as a major factor related with Parkinson’s disease especially in the two of three distinct pathways, macroautophagy and chaperon-mediated autophagy (CMA). Apart from a-synuclein – that its mutations and post-translational modifications affect the degradation from ALP, leading to its accumulation and aggregation - other abberant proteins (substrates of autophagic pathways) play a crucial role in Parkinson’s disease. Abberant proteins such as UCH-L1, LRRK2 (Leucine-Rich Repeat Kinase-2), PINK1 (phosphatase and tensin homolog (PTEN)-induced putative kinase 1) DJ-1 and Parkin are associated with Parkinson’s disease which contain in their amino acid sequences the pentapeptide KFERQ motif which are recognized as possible substrates of CMA. Mutations in the genes such as glucocerebrosidase (GBA) and lysosomal type 5 P-type ATPase (ATP13A2) lead not only to accumulation of alpha-synuclein and decreased lysosomal substrate degradation, but also to downregulation of autophagosomes clearance, collectively contributing to cellular death. Experimental data indicate that the role of autophagy is complicated and its dysregulation leads to neuronal death. The tightly controlled constitutive autophagy has protective role on dopaminergic neurons, in most animal models, while the deviation of autophagy induces the neuronal cell death. Several lines of evidence also have shown that the defective mitophagy contributes in modulation of autophagic avenue. Disruption of autophagic avenue (makroautophagy and CMA) leads to increased accumulation of autophagosomes and abnormalities to endosomal lysosomal pathway in affected neurons, contributing to degenerative process. The understanding of the role of Autophagy- Lysosome Pathway (ALP) in the pathogenesis of Parkinson disease and the study of interactions between ALP and UPS (Ubiquitin- Proteasome System) as well as the interaction between oxidative stress and the two major intracellular pathways UPS and ALP, would make the regulation of autophagy, potential treating target for neurodegenerative diseases including Parkinson’s disease."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συσχέτιση λυσοσωμικής λειτουργίας με τη νόσο του Πάρκινσον"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Mανδηλαρά Φλώρα"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Η νόσος του Πάρκινσον χαρακτηρίζεται τόσο από την προοδευτική απώλεια των ντοπαμινεργικών νευρώνων της συμπαγούς μοίρας της μέλαινας ουσίας (SNpc) του εγκεφάλου όσο και από την παρουσία κυτταροπλασματικών πρωτεϊνικών εγκλείστων Lewy Bodies (LBs) που περιέχουν κυρίως ουβικιτίνη και συσσωρευμένη α- συνουκλεΐνη. Η παθογένεια της νόσου έχει συνδεθεί με την δυσλειτουργία της αποικοδόμησης των κυτταρικών συσσωματωμάτων πρωτεϊνών και των κυτταροπλασματικών οργανιδίων μέσω του λυσοσώματος. Πολλά κυτταρικά μονοπάτια και πρωτεΐνες όπως οι Atg εμπλέκονται σ’ αυτή τη διαδικασία. Η ενεργοποίηση της μιας ή της άλλης οδού παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κυτταρικής ομοιόστασης. Κάθε αυτοφαγικό μονοπάτι έχει όχι μόνον τα δικά του χαρακτηριστικά αλλά μοιράζεται επίσης κοινά βήματα και συστατικά με τα άλλα. Η δυσλειτουργία των αυτοφαγικών λυσοσωμικών οδών (ALPs) - κυρίως της μακροαυτοφαγίας και της διαμεσολαβούμενης από τσαπερόνες αυτοφαγίας (CMA) - θεωρείται όλο και περισσότερο σαν σημαντικός παράγοντας εκδήλωσης της νόσου. Εκτός από την α-συνουκλεΐνη - που οι μεταλλάξεις και οι μετα-μεταφραστικές τροποποιήσεις της επηρεάζουν την αποικοδόμησή της από την αυτοφαγική λυσοσωμική οδό (ALP), συμβάλλοντας έτσι στη συσσώρευση και την συσσωμάτωσή της - και άλλες παθογόνες πρωτεΐνες (υποστρώματα των αυτοφαγικών οδών) παίζουν καθοριστικό ρόλο στη νόσο του Parkinson. Οι παθογόνες πρωτείνες UCH-L1, LRRK2 (Leucine-Rich Repeat Kinase-2), PINK1 (phosphatase and tensin homolog (PTEN)-induced putative kinase 1) DJ-1 και Parkin που συνδέονται με τη νόσο του Πάρκινσον, περιέχουν τα KFERQ μοτίβα στις αλληλουχίες των αμινοξέων τους που τις καθιστούν πιθανά υποστρώματα της CMA. Μεταλλάξεις σε γονίδια, όπως η γλυκοκερεβροσιδάση (GBA) και η λυσοσωμική ΑΤΡάση (ATP13A2), οδηγούν τόσο σε συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης και μειωμένη αποικοδόμηση των υποστρωμάτων της λυσοσωμικής οδού όσο και σε μειωμένη κάθαρση των αυτοφαγοσωμάτων συμβάλλοντας συλλογικά στον κυτταρικό θάνατο. Πειραματικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο ρόλος της αυτοφαγίας είναι πολύπλοκος και η απορρύθμισή της οδηγεί σε νευρωνικό θάνατο. Η αυστηρά ρυθμιζόμενη συστατική αυτοφαγία ασκεί προστατευτική δράση στους ντοπαμινεργικούς νευρώνες στα περισσότερα ζωϊκά μοντέλα της νόσου ενώ η παρεκκλίνουσα προάγει τον θάνατο των νευρωνικών κυττάρων. Πολλά αποδεικτικά στοιχεία αναδεικνύουν επίσης τη συμβολή της ελαττωματικής μιτοφαγίας στη διαφοροποίηση της αυτοφαγικής οδού. Η απορρύθμιση της αυτοφαγικής οδού (μακροαυτοφαγίας και CMA) συνήθως ακολουθείται από μια αισθητή αύξηση του αριθμού των αυτοφαγοσωμάτων ή των αυτοφαγοσωματικών δομών και από ανωμαλίες στο ενδοσωμικό-λυσοσωμικό μονοπάτι στους επηρεαζόμενους νευρώνες, που συμβάλλουν στην εκφυλιστική διαδικασία. H κατανόηση του ρόλου της αυτοφαγικής λυσοσωμικής οδού (ALP) στην παθογένεια της νόσου του Πάρκινσον και η μελέτη των αλληλεπιδράσεων μεταξύ ALP και του συστήματος αποικοδόμησης πρωτεϊνών UPS καθώς και της αλληλεπίδρασης οξειδωτικών παραγόντων με τα δύο μεγάλα κυτταρικά μονοπάτια UPS και ALP μπορεί να καταστήσει την ρύθμιση της αυτοφαγίας δυνητικό θεραπευτικό στόχο για νευροεκφυλιστικές νόσους συμπεριλαμβανομένης της νόσου του Πάρκινσον.","ABSTRACT Parkinson disease is characterized by both a progressive loss of dopaminergic neurons in the substantia nigra pars compacta of human brain and the presence of cytoplasmic protein inclusions, such as Lewy Bodies (LBs), containing mainly ubiquitin and accumulated alpha-synuclein. The pathogenesis of the disease has been linked to the dysfunction of the degradation of cellular protein aggresomes and cytoplasmic organelles through lysosomes. Many cellular pathways and proteins such as Atg are involved in this process. Activation of one autophagic pathway or the other, plays an important role in maintaining cellular homeostasis. Each autophagic pathway has not only its own individual characteristics but it also shares common steps and components with the others. Disregulation of the autophagic lysosomal pathways (ALPs), has been reported as a major factor related with Parkinson’s disease especially in the two of three distinct pathways, macroautophagy and chaperon-mediated autophagy (CMA). Apart from a-synuclein – that its mutations and post-translational modifications affect the degradation from ALP, leading to its accumulation and aggregation - other abberant proteins (substrates of autophagic pathways) play a crucial role in Parkinson’s disease. Abberant proteins such as UCH-L1, LRRK2 (Leucine-Rich Repeat Kinase-2), PINK1 (phosphatase and tensin homolog (PTEN)-induced putative kinase 1) DJ-1 and Parkin are associated with Parkinson’s disease which contain in their amino acid sequences the pentapeptide KFERQ motif which are recognized as possible substrates of CMA. Mutations in the genes such as glucocerebrosidase (GBA) and lysosomal type 5 P-type ATPase (ATP13A2) lead not only to accumulation of alpha-synuclein and decreased lysosomal substrate degradation, but also to downregulation of autophagosomes clearance, collectively contributing to cellular death. Experimental data indicate that the role of autophagy is complicated and its dysregulation leads to neuronal death. The tightly controlled constitutive autophagy has protective role on dopaminergic neurons, in most animal models, while the deviation of autophagy induces the neuronal cell death. Several lines of evidence also have shown that the defective mitophagy contributes in modulation of autophagic avenue. Disruption of autophagic avenue (makroautophagy and CMA) leads to increased accumulation of autophagosomes and abnormalities to endosomal lysosomal pathway in affected neurons, contributing to degenerative process. The understanding of the role of Autophagy- Lysosome Pathway (ALP) in the pathogenesis of Parkinson disease and the study of interactions between ALP and UPS (Ubiquitin- Proteasome System) as well as the interaction between oxidative stress and the two major intracellular pathways UPS and ALP, would make the regulation of autophagy, potential treating target for neurodegenerative diseases including Parkinson’s disease."],"dc:identifier":["uoadl:1314044","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314044"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Συσχέτιση λυσοσωμικής λειτουργίας με τη νόσο του Πάρκινσον"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:22Z"}