{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314138"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314138","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση του χρόνου εμφάνισης συμπτωμάτων έως την πρώτη ιατρική επαφή και την πρωτογενή αγγειοπλαστική και επίδραση στο κλάσμα εξώθησης σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η στεφανιαία νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, με το Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση το ST διαστήματος να θεωρείται η σοβαροτερη εκδήλωσή της. Με ακρογωνιαίο λήθο στη θεραπεία του εμφράγματος την άμεση επαναιμάτωση της αποφραχθήσας αρτηρίας, η πρωτογενής αγγειοπλαστική έχει πλέον αποδειχθή πως αποτελεί τη θεραπεία εκλογής. Ωστόσο οποιαδήποτε καθυστέρηση στη θεραπεία επαναιμάτωσης συσχετίζεται με χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί ο μέσος χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική και η συσχέτισή του με το κλάσμα εξώθησης, Υλικό και Μέθοδος: Συμπεριλήφθησαν 80 άτομα (n=80) τα οποία υπέστησαν Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος και έκαναν επιτυχή πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 12 ώρες από την έναρξη των συμπτωμάτων. Η συλλογή των στοιχείων συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών σύμφωνα με ειδικό κλινικό πρωτόκολλο. Αποτελέσματα: Από την έρευνα φάνηκε ότι ένα ποσοστό 43,8% (n=35) έκανε πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 120 λεπτά από την έναρξη των συμπτωμάτων, το 28,7% (n=23) του δείγματος έκανε 121-240 λεπτά και το 27,5% (n=22) έκανε >241 λεπτά. Σε ποσοστό 95% του δείγματος (n=78) μεσολάβησαν έως και 90 λεπτά από την είσοδο στο ΤΕΠ μέχρι το αιμοδυναμικό εργαστήριο και την πρωτογενή αγγειοπλαστική. Στο 33,8% του δείγματος (n=27) το κλάσμα εξώθησης (Κ.Ε) παρέμεινε αμετάβλητο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, ενώ στο 43,8% (n=35) το Κ.Ε αυξήθηκε κατά 5%. Φάνηκε ωστόσο αρνητική συσχέτιση του χρόνου με το Κ.Ε (p<0,001). Συμπεράσματα: Ο χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική σχετίζεται άμεσα με την επίδρασή του στον καρδιακό μύ και το κλάσμα εξώθησης της αριστεράς κοιλίας, γεγονός που συνεπάγεται χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η στεφανιαία νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, με το Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση το ST διαστήματος να θεωρείται η σοβαροτερη εκδήλωσή της. Με ακρογωνιαίο λήθο στη θεραπεία του εμφράγματος την άμεση επαναιμάτωση της αποφραχθήσας αρτηρίας, η πρωτογενής αγγειοπλαστική έχει πλέον αποδειχθή πως αποτελεί τη θεραπεία εκλογής. Ωστόσο οποιαδήποτε καθυστέρηση στη θεραπεία επαναιμάτωσης συσχετίζεται με χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί ο μέσος χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική και η συσχέτισή του με το κλάσμα εξώθησης, Υλικό και Μέθοδος: Συμπεριλήφθησαν 80 άτομα (n=80) τα οποία υπέστησαν Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος και έκαναν επιτυχή πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 12 ώρες από την έναρξη των συμπτωμάτων. Η συλλογή των στοιχείων συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών σύμφωνα με ειδικό κλινικό πρωτόκολλο. Αποτελέσματα: Από την έρευνα φάνηκε ότι ένα ποσοστό 43,8% (n=35) έκανε πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 120 λεπτά από την έναρξη των συμπτωμάτων, το 28,7% (n=23) του δείγματος έκανε 121-240 λεπτά και το 27,5% (n=22) έκανε &gt;241 λεπτά. Σε ποσοστό 95% του δείγματος (n=78) μεσολάβησαν έως και 90 λεπτά από την είσοδο στο ΤΕΠ μέχρι το αιμοδυναμικό εργαστήριο και την πρωτογενή αγγειοπλαστική. Στο 33,8% του δείγματος (n=27) το κλάσμα εξώθησης (Κ.Ε) παρέμεινε αμετάβλητο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, ενώ στο 43,8% (n=35) το Κ.Ε αυξήθηκε κατά 5%. Φάνηκε ωστόσο αρνητική συσχέτιση του χρόνου με το Κ.Ε (p&lt;0,001). Συμπεράσματα: Ο χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική σχετίζεται άμεσα με την επίδρασή του στον καρδιακό μύ και το κλάσμα εξώθησης της αριστεράς κοιλίας, γεγονός που συνεπάγεται χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιάνναρου Αλεξάνδρα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:23:22Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314138"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314138","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314138","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314138","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314138","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιάνναρου Αλεξάνδρα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314138","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314138"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η στεφανιαία νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, με το Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση το ST διαστήματος να θεωρείται η σοβαροτερη εκδήλωσή της. Με ακρογωνιαίο λήθο στη θεραπεία του εμφράγματος την άμεση επαναιμάτωση της αποφραχθήσας αρτηρίας, η πρωτογενής αγγειοπλαστική έχει πλέον αποδειχθή πως αποτελεί τη θεραπεία εκλογής. Ωστόσο οποιαδήποτε καθυστέρηση στη θεραπεία επαναιμάτωσης συσχετίζεται με χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί ο μέσος χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική και η συσχέτισή του με το κλάσμα εξώθησης, Υλικό και Μέθοδος: Συμπεριλήφθησαν 80 άτομα (n=80) τα οποία υπέστησαν Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος και έκαναν επιτυχή πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 12 ώρες από την έναρξη των συμπτωμάτων. Η συλλογή των στοιχείων συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών σύμφωνα με ειδικό κλινικό πρωτόκολλο. Αποτελέσματα: Από την έρευνα φάνηκε ότι ένα ποσοστό 43,8% (n=35) έκανε πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 120 λεπτά από την έναρξη των συμπτωμάτων, το 28,7% (n=23) του δείγματος έκανε 121-240 λεπτά και το 27,5% (n=22) έκανε >241 λεπτά. Σε ποσοστό 95% του δείγματος (n=78) μεσολάβησαν έως και 90 λεπτά από την είσοδο στο ΤΕΠ μέχρι το αιμοδυναμικό εργαστήριο και την πρωτογενή αγγειοπλαστική. Στο 33,8% του δείγματος (n=27) το κλάσμα εξώθησης (Κ.Ε) παρέμεινε αμετάβλητο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, ενώ στο 43,8% (n=35) το Κ.Ε αυξήθηκε κατά 5%. Φάνηκε ωστόσο αρνητική συσχέτιση του χρόνου με το Κ.Ε (p<0,001). Συμπεράσματα: Ο χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική σχετίζεται άμεσα με την επίδρασή του στον καρδιακό μύ και το κλάσμα εξώθησης της αριστεράς κοιλίας, γεγονός που συνεπάγεται χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα.","INTRODUCTION: Coronary artery disease is the first reason of death in western societies. ST-segment elevation myocardial infraction (STEMI) is one of most threaten acute coronary symdroms. The corner stone of treatment in acute myocardial infarction is primary percutaneous coronary intervention. Early reperfusion therapy is the cornerstone in therapy of STEMI and primary percutaneous angioplasty (pPCI) remains the gold standard in therapy. Any delays from symptom onset to reperfusion therapy are associated with worst clinical outcomes, increased late mortality and lower ejection fraction in these patients. AIM: The purpose of this study is to investigate the mean time that is needed from symptoms onset-to-balloon and the effect at ejection fraction. Material and methods: 80 patients were included (n=80) who they suffered from STEMI and were treated successfully with pPCI up to 12 hours from symptoms onset. Results: Of the 80 patients enrolled in the study, the 43.8% (n=35) took up to 120 minutes from symptoms onset-to-balloon, 28,7% (n=23) needed 121-240 minutes and at the 27,5% of patients (n=22) needed >241 minutes. Seventi eight of the patients (95%) were treated successfully with pPCI between 90 minutes from door-to balloon. The 33,8% of sample (n=27), had no ejection fraction improvement after hospital discharge, whereas 35 patients (43,8% of the sample) had a 5% ejection fraction improvment. However, seemed negative association between time of reperfusion therapy and ejection fraction. Conclusion: Any delays from symptoms onset to reperfusion therapy with pPCI are associated with worst clinical outcomes, lower ejection fraction and increased mortality in patients with STEMI."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση του χρόνου εμφάνισης συμπτωμάτων έως την πρώτη ιατρική επαφή και την πρωτογενή αγγειοπλαστική και επίδραση στο κλάσμα εξώθησης σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιάνναρου Αλεξάνδρα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η στεφανιαία νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, με το Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση το ST διαστήματος να θεωρείται η σοβαροτερη εκδήλωσή της. Με ακρογωνιαίο λήθο στη θεραπεία του εμφράγματος την άμεση επαναιμάτωση της αποφραχθήσας αρτηρίας, η πρωτογενής αγγειοπλαστική έχει πλέον αποδειχθή πως αποτελεί τη θεραπεία εκλογής. Ωστόσο οποιαδήποτε καθυστέρηση στη θεραπεία επαναιμάτωσης συσχετίζεται με χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να διερευνηθεί ο μέσος χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική και η συσχέτισή του με το κλάσμα εξώθησης, Υλικό και Μέθοδος: Συμπεριλήφθησαν 80 άτομα (n=80) τα οποία υπέστησαν Οξύ Έμφραγμα του Μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος και έκαναν επιτυχή πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 12 ώρες από την έναρξη των συμπτωμάτων. Η συλλογή των στοιχείων συλλέχθηκαν από τους φακέλους των ασθενών σύμφωνα με ειδικό κλινικό πρωτόκολλο. Αποτελέσματα: Από την έρευνα φάνηκε ότι ένα ποσοστό 43,8% (n=35) έκανε πρωτογενή αγγειοπλαστική έως και 120 λεπτά από την έναρξη των συμπτωμάτων, το 28,7% (n=23) του δείγματος έκανε 121-240 λεπτά και το 27,5% (n=22) έκανε >241 λεπτά. Σε ποσοστό 95% του δείγματος (n=78) μεσολάβησαν έως και 90 λεπτά από την είσοδο στο ΤΕΠ μέχρι το αιμοδυναμικό εργαστήριο και την πρωτογενή αγγειοπλαστική. Στο 33,8% του δείγματος (n=27) το κλάσμα εξώθησης (Κ.Ε) παρέμεινε αμετάβλητο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, ενώ στο 43,8% (n=35) το Κ.Ε αυξήθηκε κατά 5%. Φάνηκε ωστόσο αρνητική συσχέτιση του χρόνου με το Κ.Ε (p<0,001). Συμπεράσματα: Ο χρόνος που μεσολαβεί από την έναρξη των συμπτωμάτων μέχρι την πρωτογενή αγγειοπλαστική σχετίζεται άμεσα με την επίδρασή του στον καρδιακό μύ και το κλάσμα εξώθησης της αριστεράς κοιλίας, γεγονός που συνεπάγεται χειρότερα κλινικά αποτελέσματα και αυξημένη θνησιμότητα.","INTRODUCTION: Coronary artery disease is the first reason of death in western societies. ST-segment elevation myocardial infraction (STEMI) is one of most threaten acute coronary symdroms. The corner stone of treatment in acute myocardial infarction is primary percutaneous coronary intervention. Early reperfusion therapy is the cornerstone in therapy of STEMI and primary percutaneous angioplasty (pPCI) remains the gold standard in therapy. Any delays from symptom onset to reperfusion therapy are associated with worst clinical outcomes, increased late mortality and lower ejection fraction in these patients. AIM: The purpose of this study is to investigate the mean time that is needed from symptoms onset-to-balloon and the effect at ejection fraction. Material and methods: 80 patients were included (n=80) who they suffered from STEMI and were treated successfully with pPCI up to 12 hours from symptoms onset. Results: Of the 80 patients enrolled in the study, the 43.8% (n=35) took up to 120 minutes from symptoms onset-to-balloon, 28,7% (n=23) needed 121-240 minutes and at the 27,5% of patients (n=22) needed >241 minutes. Seventi eight of the patients (95%) were treated successfully with pPCI between 90 minutes from door-to balloon. The 33,8% of sample (n=27), had no ejection fraction improvement after hospital discharge, whereas 35 patients (43,8% of the sample) had a 5% ejection fraction improvment. However, seemed negative association between time of reperfusion therapy and ejection fraction. Conclusion: Any delays from symptoms onset to reperfusion therapy with pPCI are associated with worst clinical outcomes, lower ejection fraction and increased mortality in patients with STEMI."],"dc:identifier":["uoadl:1314138","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314138"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Σύγκριση του χρόνου εμφάνισης συμπτωμάτων έως την πρώτη ιατρική επαφή και την πρωτογενή αγγειοπλαστική και επίδραση στο κλάσμα εξώθησης σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανάσπαση του ST διαστήματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:22Z"}