{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314159"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314159","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύνδρομο κοιλιακού διαμερίσματος μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση ραγέντων ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής","abstract":"H ρήξη ΑΚΑ αντιπροσωπεύει μια συχνή αιτία θανάτου στις δυτικές κοινωνίες. Η συνολική θνητότητα, που προκύπτει από τη ρήξη ενός ΑΚΑ αγγίζει το 80 – 90%. Το 1994 αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά ενδαγγειακά ένα ραγέν αορτολαγόνιο ανεύρυσμα και έκτοτε η τεχνική αυτή έγινε αρκετά δημοφιλής. Μολονότι αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδο αντιμετώπισης της ρήξης και ενώ φιλοδοξούσε να υπερκεράσει ή ακόμα και να αντικαταστήσει την ανοιχτή αντιμετώπιση, αυτό δε συνέβη. Οι λιγοστές πολυκεντρικές, τυχαιοποιημένες μελέτες, που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, απέτυχαν να δείξουν την υπεροχή της μιας τεχνικής έναντι της άλλης, σε επίπεδο βραχυπρόθεσμης θνητότητας. Το ΣΚΔ αποτελεί μια δυνητικά θανατηφόρα επιπλοκή της ρήξης ΑΚΑ. Περιγράφτηκε για πρώτη φορά μετά από rEVAR το 2000 και η επίπτωσή του μπορεί να φτάσει το 21% ή και περισσότερο. Είναι αλήθεια, ότι η ακριβής επίπτωση του ΣΚΔ μετά από rEVAR δεν είναι εύκολο να εξαχθεί από τις ως τώρα μελέτες, διότι αυτές αναφέρονται σε μικρούς, ως επί το πλείστον, αριθμούς ασθενών και παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Η «κλειστή» αντιμετώπιση της ρήξης, που δεν επιτρέπει την εκκένωση του αιματώματος, σε συνδυασμό με το οίδημα του εντέρου, είναι παράγοντες, που συντελούν καθοριστικά στην αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εμφάνιση ΣΚΔ. ‘Εχει υπολογιστεί, ότι η 30ήμερη θνητότητα μετά από rEVAR κυμαίνεται από 13 έως 31%, ενώ αν ο ασθενής εμφανίσει ΣΚΔ, η θνητότητα μπορεί να φτάσει ακόμα και 100%. Συνεκτιμώντας τα παραπάνω στοιχεία, θα πρέπει να υπογραμμιστεί η εξέχουσα σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης. Η κλινική υποψία και η στενή παρακολούθηση των ασθενών μετά από rEVAR μπορούν να αποτρέψουν, με την εφαρμογή συντηρητικών μέτρων, την προοδευτική αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εξέλιξη σε ΣΚΔ. Αν παρά τα συντηρητικά μέτρα, ο ασθενής βρεθεί αντιμέτωπος με το ΣΚΔ, τότε η λαπαροτομία και η προσωρινή σύγκλειση της κοιλιάς αποτελεί θεραπεία εκλογής, αφού η αποσυμφόρηση θα οδηγήσει σε άμεση ύφεση των συμπτωμάτων και βελτίωση των αιμοδυναμικών παραμέτρων.","abstract_html":"H ρήξη ΑΚΑ αντιπροσωπεύει μια συχνή αιτία θανάτου στις δυτικές κοινωνίες. Η συνολική θνητότητα, που προκύπτει από τη ρήξη ενός ΑΚΑ αγγίζει το 80 – 90%. Το 1994 αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά ενδαγγειακά ένα ραγέν αορτολαγόνιο ανεύρυσμα και έκτοτε η τεχνική αυτή έγινε αρκετά δημοφιλής. Μολονότι αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδο αντιμετώπισης της ρήξης και ενώ φιλοδοξούσε να υπερκεράσει ή ακόμα και να αντικαταστήσει την ανοιχτή αντιμετώπιση, αυτό δε συνέβη. Οι λιγοστές πολυκεντρικές, τυχαιοποιημένες μελέτες, που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, απέτυχαν να δείξουν την υπεροχή της μιας τεχνικής έναντι της άλλης, σε επίπεδο βραχυπρόθεσμης θνητότητας. Το ΣΚΔ αποτελεί μια δυνητικά θανατηφόρα επιπλοκή της ρήξης ΑΚΑ. Περιγράφτηκε για πρώτη φορά μετά από rEVAR το 2000 και η επίπτωσή του μπορεί να φτάσει το 21% ή και περισσότερο. Είναι αλήθεια, ότι η ακριβής επίπτωση του ΣΚΔ μετά από rEVAR δεν είναι εύκολο να εξαχθεί από τις ως τώρα μελέτες, διότι αυτές αναφέρονται σε μικρούς, ως επί το πλείστον, αριθμούς ασθενών και παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Η «κλειστή» αντιμετώπιση της ρήξης, που δεν επιτρέπει την εκκένωση του αιματώματος, σε συνδυασμό με το οίδημα του εντέρου, είναι παράγοντες, που συντελούν καθοριστικά στην αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εμφάνιση ΣΚΔ. ‘Εχει υπολογιστεί, ότι η 30ήμερη θνητότητα μετά από rEVAR κυμαίνεται από 13 έως 31%, ενώ αν ο ασθενής εμφανίσει ΣΚΔ, η θνητότητα μπορεί να φτάσει ακόμα και 100%. Συνεκτιμώντας τα παραπάνω στοιχεία, θα πρέπει να υπογραμμιστεί η εξέχουσα σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης. Η κλινική υποψία και η στενή παρακολούθηση των ασθενών μετά από rEVAR μπορούν να αποτρέψουν, με την εφαρμογή συντηρητικών μέτρων, την προοδευτική αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εξέλιξη σε ΣΚΔ. Αν παρά τα συντηρητικά μέτρα, ο ασθενής βρεθεί αντιμέτωπος με το ΣΚΔ, τότε η λαπαροτομία και η προσωρινή σύγκλειση της κοιλιάς αποτελεί θεραπεία εκλογής, αφού η αποσυμφόρηση θα οδηγήσει σε άμεση ύφεση των συμπτωμάτων και βελτίωση των αιμοδυναμικών παραμέτρων.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαλανόπουλος Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:23:25Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314159"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314159","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314159","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314159","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314159","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαλανόπουλος Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314159","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314159"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H ρήξη ΑΚΑ αντιπροσωπεύει μια συχνή αιτία θανάτου στις δυτικές κοινωνίες. Η συνολική θνητότητα, που προκύπτει από τη ρήξη ενός ΑΚΑ αγγίζει το 80 – 90%. Το 1994 αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά ενδαγγειακά ένα ραγέν αορτολαγόνιο ανεύρυσμα και έκτοτε η τεχνική αυτή έγινε αρκετά δημοφιλής. Μολονότι αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδο αντιμετώπισης της ρήξης και ενώ φιλοδοξούσε να υπερκεράσει ή ακόμα και να αντικαταστήσει την ανοιχτή αντιμετώπιση, αυτό δε συνέβη. Οι λιγοστές πολυκεντρικές, τυχαιοποιημένες μελέτες, που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, απέτυχαν να δείξουν την υπεροχή της μιας τεχνικής έναντι της άλλης, σε επίπεδο βραχυπρόθεσμης θνητότητας. Το ΣΚΔ αποτελεί μια δυνητικά θανατηφόρα επιπλοκή της ρήξης ΑΚΑ. Περιγράφτηκε για πρώτη φορά μετά από rEVAR το 2000 και η επίπτωσή του μπορεί να φτάσει το 21% ή και περισσότερο. Είναι αλήθεια, ότι η ακριβής επίπτωση του ΣΚΔ μετά από rEVAR δεν είναι εύκολο να εξαχθεί από τις ως τώρα μελέτες, διότι αυτές αναφέρονται σε μικρούς, ως επί το πλείστον, αριθμούς ασθενών και παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Η «κλειστή» αντιμετώπιση της ρήξης, που δεν επιτρέπει την εκκένωση του αιματώματος, σε συνδυασμό με το οίδημα του εντέρου, είναι παράγοντες, που συντελούν καθοριστικά στην αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εμφάνιση ΣΚΔ. ‘Εχει υπολογιστεί, ότι η 30ήμερη θνητότητα μετά από rEVAR κυμαίνεται από 13 έως 31%, ενώ αν ο ασθενής εμφανίσει ΣΚΔ, η θνητότητα μπορεί να φτάσει ακόμα και 100%. Συνεκτιμώντας τα παραπάνω στοιχεία, θα πρέπει να υπογραμμιστεί η εξέχουσα σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης. Η κλινική υποψία και η στενή παρακολούθηση των ασθενών μετά από rEVAR μπορούν να αποτρέψουν, με την εφαρμογή συντηρητικών μέτρων, την προοδευτική αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εξέλιξη σε ΣΚΔ. Αν παρά τα συντηρητικά μέτρα, ο ασθενής βρεθεί αντιμέτωπος με το ΣΚΔ, τότε η λαπαροτομία και η προσωρινή σύγκλειση της κοιλιάς αποτελεί θεραπεία εκλογής, αφού η αποσυμφόρηση θα οδηγήσει σε άμεση ύφεση των συμπτωμάτων και βελτίωση των αιμοδυναμικών παραμέτρων.","Abdominal aortic aneurysm (AAA) rupture represents a common cause of death in Western countries. The overall mortality rate of AAA rupture reaches 80 – 90%. In 1994 a ruptured aortoiliac aneurysm has been treated for the first time by endovascular means and since then this treatment modality has become quite popular. Although endovascular repair of ruptured AAA (rEVAR), as a minimally invasive technique, aspired to overcome or even to substitute the open repair, this did not happen. There are only a few multicenter, randomized controlled trials published during the last years, that fail to show the superiority of one technique in respect to the other, in terms of short – term mortality rates. Abdominal compartment syndrome (ACS) comprises a potentially lethal complication of AAA rupture. It has been described for the first time after rEVAR in 2000 and its incidence can reach 21% or more. It is true that the exact incidence of ACS is not easy to be extracted from the literature, because the published series are small and largely heterogeneous. The “closed” repair of rupture, that does not permit hematoma evacuation and bowel edema are both predisposing factors for continuous increase of intra-abdominal pressure (IAP) and ACS development. It has been calculated that 30 – day mortality after rEVAR varies between 13 and 31% and if the patient develops ACS, the mortality could reach 100%. Taking into consideration the above elements, it must be underlined that prompt diagnosis and treatment are of paramount importance. Clinical suspicion and close monitoring of the patients after rEVAR can avert, through the adoption of conservative measures, the continuous increase of IAP and the development of ACS. If ACS develops, laparotomy and temporary abdominal wall closure is the treatment of choice. Abdominal decompression will lead to immediate improvement of symptoms and hemodynamic status of the patient."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύνδρομο κοιλιακού διαμερίσματος μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση ραγέντων ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαλανόπουλος Γεώργιος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["H ρήξη ΑΚΑ αντιπροσωπεύει μια συχνή αιτία θανάτου στις δυτικές κοινωνίες. Η συνολική θνητότητα, που προκύπτει από τη ρήξη ενός ΑΚΑ αγγίζει το 80 – 90%. Το 1994 αντιμετωπίστηκε για πρώτη φορά ενδαγγειακά ένα ραγέν αορτολαγόνιο ανεύρυσμα και έκτοτε η τεχνική αυτή έγινε αρκετά δημοφιλής. Μολονότι αποτελεί μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδο αντιμετώπισης της ρήξης και ενώ φιλοδοξούσε να υπερκεράσει ή ακόμα και να αντικαταστήσει την ανοιχτή αντιμετώπιση, αυτό δε συνέβη. Οι λιγοστές πολυκεντρικές, τυχαιοποιημένες μελέτες, που έχουν δημοσιευτεί τα τελευταία χρόνια, απέτυχαν να δείξουν την υπεροχή της μιας τεχνικής έναντι της άλλης, σε επίπεδο βραχυπρόθεσμης θνητότητας. Το ΣΚΔ αποτελεί μια δυνητικά θανατηφόρα επιπλοκή της ρήξης ΑΚΑ. Περιγράφτηκε για πρώτη φορά μετά από rEVAR το 2000 και η επίπτωσή του μπορεί να φτάσει το 21% ή και περισσότερο. Είναι αλήθεια, ότι η ακριβής επίπτωση του ΣΚΔ μετά από rEVAR δεν είναι εύκολο να εξαχθεί από τις ως τώρα μελέτες, διότι αυτές αναφέρονται σε μικρούς, ως επί το πλείστον, αριθμούς ασθενών και παρουσιάζουν μεγάλη ετερογένεια. Η «κλειστή» αντιμετώπιση της ρήξης, που δεν επιτρέπει την εκκένωση του αιματώματος, σε συνδυασμό με το οίδημα του εντέρου, είναι παράγοντες, που συντελούν καθοριστικά στην αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εμφάνιση ΣΚΔ. ‘Εχει υπολογιστεί, ότι η 30ήμερη θνητότητα μετά από rEVAR κυμαίνεται από 13 έως 31%, ενώ αν ο ασθενής εμφανίσει ΣΚΔ, η θνητότητα μπορεί να φτάσει ακόμα και 100%. Συνεκτιμώντας τα παραπάνω στοιχεία, θα πρέπει να υπογραμμιστεί η εξέχουσα σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και αντιμετώπισης. Η κλινική υποψία και η στενή παρακολούθηση των ασθενών μετά από rEVAR μπορούν να αποτρέψουν, με την εφαρμογή συντηρητικών μέτρων, την προοδευτική αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης και την εξέλιξη σε ΣΚΔ. Αν παρά τα συντηρητικά μέτρα, ο ασθενής βρεθεί αντιμέτωπος με το ΣΚΔ, τότε η λαπαροτομία και η προσωρινή σύγκλειση της κοιλιάς αποτελεί θεραπεία εκλογής, αφού η αποσυμφόρηση θα οδηγήσει σε άμεση ύφεση των συμπτωμάτων και βελτίωση των αιμοδυναμικών παραμέτρων.","Abdominal aortic aneurysm (AAA) rupture represents a common cause of death in Western countries. The overall mortality rate of AAA rupture reaches 80 – 90%. In 1994 a ruptured aortoiliac aneurysm has been treated for the first time by endovascular means and since then this treatment modality has become quite popular. Although endovascular repair of ruptured AAA (rEVAR), as a minimally invasive technique, aspired to overcome or even to substitute the open repair, this did not happen. There are only a few multicenter, randomized controlled trials published during the last years, that fail to show the superiority of one technique in respect to the other, in terms of short – term mortality rates. Abdominal compartment syndrome (ACS) comprises a potentially lethal complication of AAA rupture. It has been described for the first time after rEVAR in 2000 and its incidence can reach 21% or more. It is true that the exact incidence of ACS is not easy to be extracted from the literature, because the published series are small and largely heterogeneous. The “closed” repair of rupture, that does not permit hematoma evacuation and bowel edema are both predisposing factors for continuous increase of intra-abdominal pressure (IAP) and ACS development. It has been calculated that 30 – day mortality after rEVAR varies between 13 and 31% and if the patient develops ACS, the mortality could reach 100%. Taking into consideration the above elements, it must be underlined that prompt diagnosis and treatment are of paramount importance. Clinical suspicion and close monitoring of the patients after rEVAR can avert, through the adoption of conservative measures, the continuous increase of IAP and the development of ACS. If ACS develops, laparotomy and temporary abdominal wall closure is the treatment of choice. Abdominal decompression will lead to immediate improvement of symptoms and hemodynamic status of the patient."],"dc:identifier":["uoadl:1314159","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314159"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Σύνδρομο κοιλιακού διαμερίσματος μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση ραγέντων ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:25Z"}