{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314162"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314162","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύνδρομο διαταραχής αιμάτωσης σε διαχωρισμό τύπου Β και ο ρόλος των ενδαγγειακών επεμβάσεων","abstract":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: O οξύς διαχωρισμός τύπου Β σε συνδυασμό με «σύνδρομο διαταραχής αιμάτωσης» (malperfusion syndrome) είναι μία από τις πιο σοβαρές καρδιαγγειακές παθήσεις με υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Ως γνωστόν,η χειρουργική παρέμβαση για οξύ διαχωρισμό τύπου Β επιπλεγμένο με διαταραχές αιμάτωσης οργάνων-στόχων έχει επίσης υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Παρόλαυτα η ενδαγγειακή θεραπεία φαίνεται να είναι μία πολλά υποσχόμενη μέθοδος εναλλακτικής θεραπείας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει τη χρησιμότητα και το ρόλο των ενδαγγειακών επεμβάσεων σε οξύ διαχωρισμό τύπου β επιπλεγμένο με «σύνδρομο διαχωρισμού αιμάτωσης». ΥΛΙΚΑ-ΜΕΘΟΔΟΙ:Πραγματοποιήθηκε μία περίληψη της διεθνούς βιβλιογραφίας που περιλάμβανε όλους τους τίτλους/αποσπάσματα των κειμένων στα αγγλικά που εμφανίστηκαν στο PUBMED (NML),χρησιμοποιώντας προκαθορισμένους όρους έρευνας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Ένα σύνολο 21 δημοσιεύσεων ανακτήθηκαν και περιλήφθηκαν στην ανάλυση.Η ενδαγγειακή τοποθέτηση μοσχεύματος φαίνεται να είναι μία εναλλακτική πολλά υποσχόμενη εναλλακτική μέθοδος στην επιδιόρθωση των ισχαιμικών επιπλοκών ,σε σχέση με τη χειρουργική επέμβαση.Οι ισχαμικές επιπλοκές των αορτικών αγγειακών κλάδων εμφανίζονται σε ποσοστό 30-50% μετά από αορτικό διαχωρισμό και η θνητότητα των επιπλεγμένων καταστάσεων είναι τουλάχιστον 60%(1). Πολλές μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρονται στον ειδικό και σημαντικό ρόλο της ενδαγγειακής επιδιόρθωσης της αορτής ειδικά σε περiπτώσεις επιπλεγμένου οξύ αορτικού διαχωρισμού.(2,3).Γιαυτό το λόγο η ενδαγγεική επιδιόρθωση χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο σε σχέση με τη συμβατική ανοιχτή χειρουργική θεραπεία. Πολλές αναφορές και μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία πιστοποιούν την ασφάλεια των ενδαγγειακών τεχνικών σε διαχωρισμούς τύπου Β και κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στην άμεση ανακούφιση από το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης»,σαν πρώτο αποτέλεσμα μετά την ενδαγγειακή επιδιόρθωση. Επιπλέον πολλές μελέτες αναφέρονται στη χρήση και τα αποτελέσματα της διαδερμικής αορτικής θυριδοποίησης(percutaneous aortic fenestration) και στην επαναγγείωση των αγγειακών αορτικών κλάδων με τη χρήση μη κεκαλυμμένων ενδαγγειακών μοσχευμάτων , που χρησιμοπούνται με σκοπό να επιτευχθεί η αιματική απορροή απο τον ψευδή στον αληθή αυλό.Οι τελευταίες χρησιμεύουν σε περιπτώσεις που το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης » επιμένει και ιδίως στις περιπτώσεις που οι αορτικοί κλάδοι αιματώνονται από τον ψευδή αυλό. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η αγγειακή παρακώλυση της αιματικής ροής εξαιτίας του αορτικού διαχωρισμού είναι κριτικής σημασίας και συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές(guidelines) θεραπείας είναι δύσκολο να θεσπιστούν. Η ενδαγγειακή θεραπεία πρέπει να είναι η πρώτη γραμμή θεραπείας και επιδιώκει την αποκατάσταση της φυσικής ανατομίας της αορτής με τον αποκλεισμό του σημείου εισόδου. Η αποκατάσταση με χρήση ενδαγγειακού μοσχεύματος στο διαχωρισμό τύπου Β είναι μία υποσχόμενη εναλλακτική λύση στην επιδιόρθωση ισχαιμικών επιπλοκών. Ο αποκλεισμός του πρωτοπαθούς σημείου εισόδου έχει συνήθως σαν αποτέλεσμα την άμεση επαναφορά της πίεσης στον αληθή αυλό,την αποσυμπίεση του ψευδούς αυλού και την αποκατάσταση της αιματικής ροής στα σπλαγχνικά αγγεία. Η φιλοσοφία της ενδαγγειακής θεραπείας βασίζεται στην κλινική παρατήρηση ότι ασθενείς με αυτόματη θρόμβωση του ψευδούς αυλού έχουν καλύτερη μακροχρόνια πρόγνωση σε σχέση με εκείνους στους οποίους ο ψευδής αυλός δεν θρομβώνεται.Επίμονη αιμάτωση του ψευδούς αυλού θεωρείται σαν ανεξάρτητος παράγοντας δυσμενών αποτελεσμάτων. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η αορτή παραμένει παθολογική και πάσχουσα ,ακόμη και μετά την επιτυχή ενδαγγειακή αποκατάσταση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι επιτακτική ανάγκη σε ασθενείς μετά από ενδαγειακή θεραπεία ,με σκοπό την πρόληψη τυχόν μελλοντικών επιπλοκών. Εώς ότου τα αποτελέσματα των τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών να είναι διαθέσιμα ,δεν θα πρέπει να καθοριστεί η χρήση των ενδαγγειακών μοσχευμάτων σαν τη μόνη και τελική στρατηγική θεραπείας.","abstract_html":"ΕΙΣΑΓΩΓΗ: O οξύς διαχωρισμός τύπου Β σε συνδυασμό με «σύνδρομο διαταραχής αιμάτωσης» (malperfusion syndrome) είναι μία από τις πιο σοβαρές καρδιαγγειακές παθήσεις με υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Ως γνωστόν,η χειρουργική παρέμβαση για οξύ διαχωρισμό τύπου Β επιπλεγμένο με διαταραχές αιμάτωσης οργάνων-στόχων έχει επίσης υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Παρόλαυτα η ενδαγγειακή θεραπεία φαίνεται να είναι μία πολλά υποσχόμενη μέθοδος εναλλακτικής θεραπείας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει τη χρησιμότητα και το ρόλο των ενδαγγειακών επεμβάσεων σε οξύ διαχωρισμό τύπου β επιπλεγμένο με «σύνδρομο διαχωρισμού αιμάτωσης». ΥΛΙΚΑ-ΜΕΘΟΔΟΙ:Πραγματοποιήθηκε μία περίληψη της διεθνούς βιβλιογραφίας που περιλάμβανε όλους τους τίτλους/αποσπάσματα των κειμένων στα αγγλικά που εμφανίστηκαν στο PUBMED (NML),χρησιμοποιώντας προκαθορισμένους όρους έρευνας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Ένα σύνολο 21 δημοσιεύσεων ανακτήθηκαν και περιλήφθηκαν στην ανάλυση.Η ενδαγγειακή τοποθέτηση μοσχεύματος φαίνεται να είναι μία εναλλακτική πολλά υποσχόμενη εναλλακτική μέθοδος στην επιδιόρθωση των ισχαιμικών επιπλοκών ,σε σχέση με τη χειρουργική επέμβαση.Οι ισχαμικές επιπλοκές των αορτικών αγγειακών κλάδων εμφανίζονται σε ποσοστό 30-50% μετά από αορτικό διαχωρισμό και η θνητότητα των επιπλεγμένων καταστάσεων είναι τουλάχιστον 60%(1). Πολλές μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρονται στον ειδικό και σημαντικό ρόλο της ενδαγγειακής επιδιόρθωσης της αορτής ειδικά σε περiπτώσεις επιπλεγμένου οξύ αορτικού διαχωρισμού.(2,3).Γιαυτό το λόγο η ενδαγγεική επιδιόρθωση χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο σε σχέση με τη συμβατική ανοιχτή χειρουργική θεραπεία. Πολλές αναφορές και μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία πιστοποιούν την ασφάλεια των ενδαγγειακών τεχνικών σε διαχωρισμούς τύπου Β και κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στην άμεση ανακούφιση από το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης»,σαν πρώτο αποτέλεσμα μετά την ενδαγγειακή επιδιόρθωση. Επιπλέον πολλές μελέτες αναφέρονται στη χρήση και τα αποτελέσματα της διαδερμικής αορτικής θυριδοποίησης(percutaneous aortic fenestration) και στην επαναγγείωση των αγγειακών αορτικών κλάδων με τη χρήση μη κεκαλυμμένων ενδαγγειακών μοσχευμάτων , που χρησιμοπούνται με σκοπό να επιτευχθεί η αιματική απορροή απο τον ψευδή στον αληθή αυλό.Οι τελευταίες χρησιμεύουν σε περιπτώσεις που το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης » επιμένει και ιδίως στις περιπτώσεις που οι αορτικοί κλάδοι αιματώνονται από τον ψευδή αυλό. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η αγγειακή παρακώλυση της αιματικής ροής εξαιτίας του αορτικού διαχωρισμού είναι κριτικής σημασίας και συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές(guidelines) θεραπείας είναι δύσκολο να θεσπιστούν. Η ενδαγγειακή θεραπεία πρέπει να είναι η πρώτη γραμμή θεραπείας και επιδιώκει την αποκατάσταση της φυσικής ανατομίας της αορτής με τον αποκλεισμό του σημείου εισόδου. Η αποκατάσταση με χρήση ενδαγγειακού μοσχεύματος στο διαχωρισμό τύπου Β είναι μία υποσχόμενη εναλλακτική λύση στην επιδιόρθωση ισχαιμικών επιπλοκών. Ο αποκλεισμός του πρωτοπαθούς σημείου εισόδου έχει συνήθως σαν αποτέλεσμα την άμεση επαναφορά της πίεσης στον αληθή αυλό,την αποσυμπίεση του ψευδούς αυλού και την αποκατάσταση της αιματικής ροής στα σπλαγχνικά αγγεία. Η φιλοσοφία της ενδαγγειακής θεραπείας βασίζεται στην κλινική παρατήρηση ότι ασθενείς με αυτόματη θρόμβωση του ψευδούς αυλού έχουν καλύτερη μακροχρόνια πρόγνωση σε σχέση με εκείνους στους οποίους ο ψευδής αυλός δεν θρομβώνεται.Επίμονη αιμάτωση του ψευδούς αυλού θεωρείται σαν ανεξάρτητος παράγοντας δυσμενών αποτελεσμάτων. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η αορτή παραμένει παθολογική και πάσχουσα ,ακόμη και μετά την επιτυχή ενδαγγειακή αποκατάσταση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι επιτακτική ανάγκη σε ασθενείς μετά από ενδαγειακή θεραπεία ,με σκοπό την πρόληψη τυχόν μελλοντικών επιπλοκών. Εώς ότου τα αποτελέσματα των τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών να είναι διαθέσιμα ,δεν θα πρέπει να καθοριστεί η χρήση των ενδαγγειακών μοσχευμάτων σαν τη μόνη και τελική στρατηγική θεραπείας.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργίου Χαράλαμπος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:23:25Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314162"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314162","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314162","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314162","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314162","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργίου Χαράλαμπος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314162","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314162"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: O οξύς διαχωρισμός τύπου Β σε συνδυασμό με «σύνδρομο διαταραχής αιμάτωσης» (malperfusion syndrome) είναι μία από τις πιο σοβαρές καρδιαγγειακές παθήσεις με υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Ως γνωστόν,η χειρουργική παρέμβαση για οξύ διαχωρισμό τύπου Β επιπλεγμένο με διαταραχές αιμάτωσης οργάνων-στόχων έχει επίσης υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Παρόλαυτα η ενδαγγειακή θεραπεία φαίνεται να είναι μία πολλά υποσχόμενη μέθοδος εναλλακτικής θεραπείας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει τη χρησιμότητα και το ρόλο των ενδαγγειακών επεμβάσεων σε οξύ διαχωρισμό τύπου β επιπλεγμένο με «σύνδρομο διαχωρισμού αιμάτωσης». ΥΛΙΚΑ-ΜΕΘΟΔΟΙ:Πραγματοποιήθηκε μία περίληψη της διεθνούς βιβλιογραφίας που περιλάμβανε όλους τους τίτλους/αποσπάσματα των κειμένων στα αγγλικά που εμφανίστηκαν στο PUBMED (NML),χρησιμοποιώντας προκαθορισμένους όρους έρευνας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Ένα σύνολο 21 δημοσιεύσεων ανακτήθηκαν και περιλήφθηκαν στην ανάλυση.Η ενδαγγειακή τοποθέτηση μοσχεύματος φαίνεται να είναι μία εναλλακτική πολλά υποσχόμενη εναλλακτική μέθοδος στην επιδιόρθωση των ισχαιμικών επιπλοκών ,σε σχέση με τη χειρουργική επέμβαση.Οι ισχαμικές επιπλοκές των αορτικών αγγειακών κλάδων εμφανίζονται σε ποσοστό 30-50% μετά από αορτικό διαχωρισμό και η θνητότητα των επιπλεγμένων καταστάσεων είναι τουλάχιστον 60%(1). Πολλές μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρονται στον ειδικό και σημαντικό ρόλο της ενδαγγειακής επιδιόρθωσης της αορτής ειδικά σε περiπτώσεις επιπλεγμένου οξύ αορτικού διαχωρισμού.(2,3).Γιαυτό το λόγο η ενδαγγεική επιδιόρθωση χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο σε σχέση με τη συμβατική ανοιχτή χειρουργική θεραπεία. Πολλές αναφορές και μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία πιστοποιούν την ασφάλεια των ενδαγγειακών τεχνικών σε διαχωρισμούς τύπου Β και κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στην άμεση ανακούφιση από το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης»,σαν πρώτο αποτέλεσμα μετά την ενδαγγειακή επιδιόρθωση. Επιπλέον πολλές μελέτες αναφέρονται στη χρήση και τα αποτελέσματα της διαδερμικής αορτικής θυριδοποίησης(percutaneous aortic fenestration) και στην επαναγγείωση των αγγειακών αορτικών κλάδων με τη χρήση μη κεκαλυμμένων ενδαγγειακών μοσχευμάτων , που χρησιμοπούνται με σκοπό να επιτευχθεί η αιματική απορροή απο τον ψευδή στον αληθή αυλό.Οι τελευταίες χρησιμεύουν σε περιπτώσεις που το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης » επιμένει και ιδίως στις περιπτώσεις που οι αορτικοί κλάδοι αιματώνονται από τον ψευδή αυλό. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η αγγειακή παρακώλυση της αιματικής ροής εξαιτίας του αορτικού διαχωρισμού είναι κριτικής σημασίας και συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές(guidelines) θεραπείας είναι δύσκολο να θεσπιστούν. Η ενδαγγειακή θεραπεία πρέπει να είναι η πρώτη γραμμή θεραπείας και επιδιώκει την αποκατάσταση της φυσικής ανατομίας της αορτής με τον αποκλεισμό του σημείου εισόδου. Η αποκατάσταση με χρήση ενδαγγειακού μοσχεύματος στο διαχωρισμό τύπου Β είναι μία υποσχόμενη εναλλακτική λύση στην επιδιόρθωση ισχαιμικών επιπλοκών. Ο αποκλεισμός του πρωτοπαθούς σημείου εισόδου έχει συνήθως σαν αποτέλεσμα την άμεση επαναφορά της πίεσης στον αληθή αυλό,την αποσυμπίεση του ψευδούς αυλού και την αποκατάσταση της αιματικής ροής στα σπλαγχνικά αγγεία. Η φιλοσοφία της ενδαγγειακής θεραπείας βασίζεται στην κλινική παρατήρηση ότι ασθενείς με αυτόματη θρόμβωση του ψευδούς αυλού έχουν καλύτερη μακροχρόνια πρόγνωση σε σχέση με εκείνους στους οποίους ο ψευδής αυλός δεν θρομβώνεται.Επίμονη αιμάτωση του ψευδούς αυλού θεωρείται σαν ανεξάρτητος παράγοντας δυσμενών αποτελεσμάτων. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η αορτή παραμένει παθολογική και πάσχουσα ,ακόμη και μετά την επιτυχή ενδαγγειακή αποκατάσταση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι επιτακτική ανάγκη σε ασθενείς μετά από ενδαγειακή θεραπεία ,με σκοπό την πρόληψη τυχόν μελλοντικών επιπλοκών. Εώς ότου τα αποτελέσματα των τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών να είναι διαθέσιμα ,δεν θα πρέπει να καθοριστεί η χρήση των ενδαγγειακών μοσχευμάτων σαν τη μόνη και τελική στρατηγική θεραπείας.","BACKGROUND: Acute type B aortic dissection with malperfusion syndrome is one of the most severe cardiovascular conditions with high morbidity and mortality. As known,surgery for acute dissection with organ malperfusion also carry a high morbidity and mortality; however endovascular treatment seems to be a promising alternative form of treatment. The aim of this study is to present the use and the role of endovascular treatment procedures in malperfusion syndromes after acute complicated type B dissection. MATERIALS-METHODS: A literature overview was performed including all titles/abstracts of english language papers appearing in PUBMED (NML) using predefined search terms. RESULTS: A total of 21 publications were retrieved and included in this study. Stent graft repair of type B acute aortic dissection seems to be a promising alternative to surgical repair for correcting ischemic complications. The ischemic complications of aortic branch vessels are developed in 30%-50% of aortic dissection and the mortality of complicated aortic dissection is at least 60% (1). Many studies refer to the unique role of TEVAR in acute complicated type B aortic dissection (2,3). Therefore TEVAR has been increasingly utilised as an alternative to conventional open repair. Several reports and studies in the literature also attest the safety of endovascular treatment in type B dissection and refer to the immediate relief of malperfusion syndrome,as the first result after endovascular repair. Many studies refer to the use and results of percutaneous aortic fenestration or branch vessel revascularization with uncovered stent grafts that several times are used, in order to permit blood outflow from the false lumen to the true lumen. These procedures are used in cases that malperfusion syndrome still persist,especially when the aortic vessels are being supplied by the false lumen . CONCLUSION: Vascular compromise from aortic dissection is critical and specific treatment guidelines are difficult to establish. Endograft therapy must be the first line of treatment and aims to restore native aortic anatomy by closure of primary tear. Stent graft repair of type B aortic dissection is a promising alternative to surgical repair for correcting ischemic complications. Obliteration of the primary tear result in an immediate release of true lumen compression , depressurization of the false lumen, restoring flow in the visceral vessels (4,5,6). The concept of endovascular treatment is based on the clinical observation that patiens with spontaneous thrombosis of the false lumen have a better long-term prognosis than those without thrombosis. Persisted perfusion on the false lumen is considered to be an independent predictor of adverse outcome.. It should be kept in mind that the aorta still remains diseased ,even after successful endovascular repair. Lifelong surveillance is still required in patients undergoing stent-graft treatment for the prevention of future ischemic complications.Until the results of randomized controlled trials can be available,the use of endovascular stent-grafts should not be considered as the unique and ideal way of treatment. Keywords:type B aortic dissection , malperfusion syndrome."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύνδρομο διαταραχής αιμάτωσης σε διαχωρισμό τύπου Β και ο ρόλος των ενδαγγειακών επεμβάσεων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργίου Χαράλαμπος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["ΕΙΣΑΓΩΓΗ: O οξύς διαχωρισμός τύπου Β σε συνδυασμό με «σύνδρομο διαταραχής αιμάτωσης» (malperfusion syndrome) είναι μία από τις πιο σοβαρές καρδιαγγειακές παθήσεις με υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Ως γνωστόν,η χειρουργική παρέμβαση για οξύ διαχωρισμό τύπου Β επιπλεγμένο με διαταραχές αιμάτωσης οργάνων-στόχων έχει επίσης υψηλή θνητότητα και θνησιμότητα.Παρόλαυτα η ενδαγγειακή θεραπεία φαίνεται να είναι μία πολλά υποσχόμενη μέθοδος εναλλακτικής θεραπείας. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει τη χρησιμότητα και το ρόλο των ενδαγγειακών επεμβάσεων σε οξύ διαχωρισμό τύπου β επιπλεγμένο με «σύνδρομο διαχωρισμού αιμάτωσης». ΥΛΙΚΑ-ΜΕΘΟΔΟΙ:Πραγματοποιήθηκε μία περίληψη της διεθνούς βιβλιογραφίας που περιλάμβανε όλους τους τίτλους/αποσπάσματα των κειμένων στα αγγλικά που εμφανίστηκαν στο PUBMED (NML),χρησιμοποιώντας προκαθορισμένους όρους έρευνας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:Ένα σύνολο 21 δημοσιεύσεων ανακτήθηκαν και περιλήφθηκαν στην ανάλυση.Η ενδαγγειακή τοποθέτηση μοσχεύματος φαίνεται να είναι μία εναλλακτική πολλά υποσχόμενη εναλλακτική μέθοδος στην επιδιόρθωση των ισχαιμικών επιπλοκών ,σε σχέση με τη χειρουργική επέμβαση.Οι ισχαμικές επιπλοκές των αορτικών αγγειακών κλάδων εμφανίζονται σε ποσοστό 30-50% μετά από αορτικό διαχωρισμό και η θνητότητα των επιπλεγμένων καταστάσεων είναι τουλάχιστον 60%(1). Πολλές μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρονται στον ειδικό και σημαντικό ρόλο της ενδαγγειακής επιδιόρθωσης της αορτής ειδικά σε περiπτώσεις επιπλεγμένου οξύ αορτικού διαχωρισμού.(2,3).Γιαυτό το λόγο η ενδαγγεική επιδιόρθωση χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο σε σχέση με τη συμβατική ανοιχτή χειρουργική θεραπεία. Πολλές αναφορές και μελέτες στη διεθνή βιβλιογραφία πιστοποιούν την ασφάλεια των ενδαγγειακών τεχνικών σε διαχωρισμούς τύπου Β και κάνουν ιδιαίτερη αναφορά στην άμεση ανακούφιση από το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης»,σαν πρώτο αποτέλεσμα μετά την ενδαγγειακή επιδιόρθωση. Επιπλέον πολλές μελέτες αναφέρονται στη χρήση και τα αποτελέσματα της διαδερμικής αορτικής θυριδοποίησης(percutaneous aortic fenestration) και στην επαναγγείωση των αγγειακών αορτικών κλάδων με τη χρήση μη κεκαλυμμένων ενδαγγειακών μοσχευμάτων , που χρησιμοπούνται με σκοπό να επιτευχθεί η αιματική απορροή απο τον ψευδή στον αληθή αυλό.Οι τελευταίες χρησιμεύουν σε περιπτώσεις που το «σύνδρομο διαταραχής της αιμάτωσης » επιμένει και ιδίως στις περιπτώσεις που οι αορτικοί κλάδοι αιματώνονται από τον ψευδή αυλό. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Η αγγειακή παρακώλυση της αιματικής ροής εξαιτίας του αορτικού διαχωρισμού είναι κριτικής σημασίας και συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές(guidelines) θεραπείας είναι δύσκολο να θεσπιστούν. Η ενδαγγειακή θεραπεία πρέπει να είναι η πρώτη γραμμή θεραπείας και επιδιώκει την αποκατάσταση της φυσικής ανατομίας της αορτής με τον αποκλεισμό του σημείου εισόδου. Η αποκατάσταση με χρήση ενδαγγειακού μοσχεύματος στο διαχωρισμό τύπου Β είναι μία υποσχόμενη εναλλακτική λύση στην επιδιόρθωση ισχαιμικών επιπλοκών. Ο αποκλεισμός του πρωτοπαθούς σημείου εισόδου έχει συνήθως σαν αποτέλεσμα την άμεση επαναφορά της πίεσης στον αληθή αυλό,την αποσυμπίεση του ψευδούς αυλού και την αποκατάσταση της αιματικής ροής στα σπλαγχνικά αγγεία. Η φιλοσοφία της ενδαγγειακής θεραπείας βασίζεται στην κλινική παρατήρηση ότι ασθενείς με αυτόματη θρόμβωση του ψευδούς αυλού έχουν καλύτερη μακροχρόνια πρόγνωση σε σχέση με εκείνους στους οποίους ο ψευδής αυλός δεν θρομβώνεται.Επίμονη αιμάτωση του ψευδούς αυλού θεωρείται σαν ανεξάρτητος παράγοντας δυσμενών αποτελεσμάτων. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η αορτή παραμένει παθολογική και πάσχουσα ,ακόμη και μετά την επιτυχή ενδαγγειακή αποκατάσταση. Η μακροχρόνια παρακολούθηση είναι επιτακτική ανάγκη σε ασθενείς μετά από ενδαγειακή θεραπεία ,με σκοπό την πρόληψη τυχόν μελλοντικών επιπλοκών. Εώς ότου τα αποτελέσματα των τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων μελετών να είναι διαθέσιμα ,δεν θα πρέπει να καθοριστεί η χρήση των ενδαγγειακών μοσχευμάτων σαν τη μόνη και τελική στρατηγική θεραπείας.","BACKGROUND: Acute type B aortic dissection with malperfusion syndrome is one of the most severe cardiovascular conditions with high morbidity and mortality. As known,surgery for acute dissection with organ malperfusion also carry a high morbidity and mortality; however endovascular treatment seems to be a promising alternative form of treatment. The aim of this study is to present the use and the role of endovascular treatment procedures in malperfusion syndromes after acute complicated type B dissection. MATERIALS-METHODS: A literature overview was performed including all titles/abstracts of english language papers appearing in PUBMED (NML) using predefined search terms. RESULTS: A total of 21 publications were retrieved and included in this study. Stent graft repair of type B acute aortic dissection seems to be a promising alternative to surgical repair for correcting ischemic complications. The ischemic complications of aortic branch vessels are developed in 30%-50% of aortic dissection and the mortality of complicated aortic dissection is at least 60% (1). Many studies refer to the unique role of TEVAR in acute complicated type B aortic dissection (2,3). Therefore TEVAR has been increasingly utilised as an alternative to conventional open repair. Several reports and studies in the literature also attest the safety of endovascular treatment in type B dissection and refer to the immediate relief of malperfusion syndrome,as the first result after endovascular repair. Many studies refer to the use and results of percutaneous aortic fenestration or branch vessel revascularization with uncovered stent grafts that several times are used, in order to permit blood outflow from the false lumen to the true lumen. These procedures are used in cases that malperfusion syndrome still persist,especially when the aortic vessels are being supplied by the false lumen . CONCLUSION: Vascular compromise from aortic dissection is critical and specific treatment guidelines are difficult to establish. Endograft therapy must be the first line of treatment and aims to restore native aortic anatomy by closure of primary tear. Stent graft repair of type B aortic dissection is a promising alternative to surgical repair for correcting ischemic complications. Obliteration of the primary tear result in an immediate release of true lumen compression , depressurization of the false lumen, restoring flow in the visceral vessels (4,5,6). The concept of endovascular treatment is based on the clinical observation that patiens with spontaneous thrombosis of the false lumen have a better long-term prognosis than those without thrombosis. Persisted perfusion on the false lumen is considered to be an independent predictor of adverse outcome.. It should be kept in mind that the aorta still remains diseased ,even after successful endovascular repair. Lifelong surveillance is still required in patients undergoing stent-graft treatment for the prevention of future ischemic complications.Until the results of randomized controlled trials can be available,the use of endovascular stent-grafts should not be considered as the unique and ideal way of treatment. Keywords:type B aortic dissection , malperfusion syndrome."],"dc:identifier":["uoadl:1314162","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314162"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Σύνδρομο διαταραχής αιμάτωσης σε διαχωρισμό τύπου Β και ο ρόλος των ενδαγγειακών επεμβάσεων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:25Z"}