{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314236"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314236","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Τενεοντοελυτριτίδες στα αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα","abstract":"Η τενοντοελυτρίτιδα είναι φλεγμονώδης αλλοίωση του τενόντιου ελύτρου που περιβάλλει ορισμένους τένοντες και είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται ευρέως σε οποιαδήποτε διαταραχή του τενόντιου ελύτρου. Η τενοντοελυτρίτιδα διακρίνεται σε πρωτοπαθή (ιδιοπαθή) και δευτεροπαθή. Η πιο συχνή είναι η ιδιοπαθής, η οποία προκαλείται από φλεγμονώδεις αλλαγές με ίνωση και πάχυνση του τενόντιου ελύτρου με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η τενόντια ολίσθηση και ο ασθενής να βιώνει το αίσθημα του κλειδώματος. Οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις, που είναι γνωστές και ως νοσήματα του κολλαγόνου ή νοσήματα του συνδετικού ιστού αποτελούν ορισμένα από τα δευτεροπαθή αίτια τενοντοελυτρίτιδας. Η φλεγμονή είναι κυρίως δευτεροπαθής λόγω της αρθρίτιδας ή της ενθεσίτιδας όπως στις ΣΠΑ. Η τενοντοελυτρίτιδα προκαλεί διόγκωση, δυσκαμψία και ευαισθησία κατά την κλινική εξέταση. Η διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση. Ο υπέρηχος και η MRI αποτελούν πολύτιμα εργαλεία που βοηθούν στη διάγνωση της. Η φλεγμονώδης τενοντοελυτρίτιδα θα πρέπει πάντα να διαφοροδιαγνώσκεται από τη λοιμώδη. Η συστηματική θεραπεία του κάθε αυτοάνοσου νοσήματος οδηγεί και στην ύφεση της τενοντοελυτρίτιδας. Ο πάγος τα ΜΣΑΦ και ο νάρθηκας χρησιμοποιούνται ευρέως για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η τοπική έγχυση κορτικοστεροειδών στις οξείες τενοντοελυτρίτιδες αποτελεί εναλλακτική θεραπεία. Τέλος σε εμμένουσες περιπτώσεις ενδείκνυται η τενοντο-υμενεκτομή","abstract_html":"Η τενοντοελυτρίτιδα είναι φλεγμονώδης αλλοίωση του τενόντιου ελύτρου που περιβάλλει ορισμένους τένοντες και είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται ευρέως σε οποιαδήποτε διαταραχή του τενόντιου ελύτρου. Η τενοντοελυτρίτιδα διακρίνεται σε πρωτοπαθή (ιδιοπαθή) και δευτεροπαθή. Η πιο συχνή είναι η ιδιοπαθής, η οποία προκαλείται από φλεγμονώδεις αλλαγές με ίνωση και πάχυνση του τενόντιου ελύτρου με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η τενόντια ολίσθηση και ο ασθενής να βιώνει το αίσθημα του κλειδώματος. Οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις, που είναι γνωστές και ως νοσήματα του κολλαγόνου ή νοσήματα του συνδετικού ιστού αποτελούν ορισμένα από τα δευτεροπαθή αίτια τενοντοελυτρίτιδας. Η φλεγμονή είναι κυρίως δευτεροπαθής λόγω της αρθρίτιδας ή της ενθεσίτιδας όπως στις ΣΠΑ. Η τενοντοελυτρίτιδα προκαλεί διόγκωση, δυσκαμψία και ευαισθησία κατά την κλινική εξέταση. Η διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση. Ο υπέρηχος και η MRI αποτελούν πολύτιμα εργαλεία που βοηθούν στη διάγνωση της. Η φλεγμονώδης τενοντοελυτρίτιδα θα πρέπει πάντα να διαφοροδιαγνώσκεται από τη λοιμώδη. Η συστηματική θεραπεία του κάθε αυτοάνοσου νοσήματος οδηγεί και στην ύφεση της τενοντοελυτρίτιδας. Ο πάγος τα ΜΣΑΦ και ο νάρθηκας χρησιμοποιούνται ευρέως για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η τοπική έγχυση κορτικοστεροειδών στις οξείες τενοντοελυτρίτιδες αποτελεί εναλλακτική θεραπεία. Τέλος σε εμμένουσες περιπτώσεις ενδείκνυται η τενοντο-υμενεκτομή","abstract_has_math":false,"creators":["Αναγνώστης Θεόδωρος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:23:25Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314236"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314236","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314236","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314236","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314236","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αναγνώστης Θεόδωρος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314236","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314236"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η τενοντοελυτρίτιδα είναι φλεγμονώδης αλλοίωση του τενόντιου ελύτρου που περιβάλλει ορισμένους τένοντες και είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται ευρέως σε οποιαδήποτε διαταραχή του τενόντιου ελύτρου. Η τενοντοελυτρίτιδα διακρίνεται σε πρωτοπαθή (ιδιοπαθή) και δευτεροπαθή. Η πιο συχνή είναι η ιδιοπαθής, η οποία προκαλείται από φλεγμονώδεις αλλαγές με ίνωση και πάχυνση του τενόντιου ελύτρου με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η τενόντια ολίσθηση και ο ασθενής να βιώνει το αίσθημα του κλειδώματος. Οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις, που είναι γνωστές και ως νοσήματα του κολλαγόνου ή νοσήματα του συνδετικού ιστού αποτελούν ορισμένα από τα δευτεροπαθή αίτια τενοντοελυτρίτιδας. Η φλεγμονή είναι κυρίως δευτεροπαθής λόγω της αρθρίτιδας ή της ενθεσίτιδας όπως στις ΣΠΑ. Η τενοντοελυτρίτιδα προκαλεί διόγκωση, δυσκαμψία και ευαισθησία κατά την κλινική εξέταση. Η διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση. Ο υπέρηχος και η MRI αποτελούν πολύτιμα εργαλεία που βοηθούν στη διάγνωση της. Η φλεγμονώδης τενοντοελυτρίτιδα θα πρέπει πάντα να διαφοροδιαγνώσκεται από τη λοιμώδη. Η συστηματική θεραπεία του κάθε αυτοάνοσου νοσήματος οδηγεί και στην ύφεση της τενοντοελυτρίτιδας. Ο πάγος τα ΜΣΑΦ και ο νάρθηκας χρησιμοποιούνται ευρέως για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η τοπική έγχυση κορτικοστεροειδών στις οξείες τενοντοελυτρίτιδες αποτελεί εναλλακτική θεραπεία. Τέλος σε εμμένουσες περιπτώσεις ενδείκνυται η τενοντο-υμενεκτομή","The tenosynovitis is an inflammatory lesion of the tendon sheath surrounding certain tendons and is a term widely used in any disorder of the tendon sheaths. The tenosynovitis is divided into primary (idiopathic) and secondary. The most common is idiopathic, caused by inflammatory changes with fibrosis and thickening of the tendon sheaths which affects the tendon gliding and the patient experiences the feeling of locking. The autoimmune rheumatic diseases, which are known as diseases of collagen or connective tissue diseases are some of the secondary causes of tenosynovitis. Inflammation is mainly due to secondary arthritis or enthesitis as the spondyloarthropathies. The tenosynovitis causes swelling, stiffness and tenderness on physical examination. Diagnosis is by clinical examination. Ultrasound and MRI are valuable tools that help in diagnosis. The inflammatory tenosynovitis should always be diaforodiagnosed by infectious. Systemic treatment of any autoimmune disease leads to remission of tenosynovitis. The ice, NSAIDs and splint are widely used to relieve the symptoms. Local corticosteroid injection for acute tenosynovitis is an alternative therapy. Finally in persistent cases tendon-synovectomy is appropriate"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Τενεοντοελυτριτίδες στα αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αναγνώστης Θεόδωρος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Η τενοντοελυτρίτιδα είναι φλεγμονώδης αλλοίωση του τενόντιου ελύτρου που περιβάλλει ορισμένους τένοντες και είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται ευρέως σε οποιαδήποτε διαταραχή του τενόντιου ελύτρου. Η τενοντοελυτρίτιδα διακρίνεται σε πρωτοπαθή (ιδιοπαθή) και δευτεροπαθή. Η πιο συχνή είναι η ιδιοπαθής, η οποία προκαλείται από φλεγμονώδεις αλλαγές με ίνωση και πάχυνση του τενόντιου ελύτρου με αποτέλεσμα να επηρεάζεται η τενόντια ολίσθηση και ο ασθενής να βιώνει το αίσθημα του κλειδώματος. Οι αυτοάνοσες ρευματικές παθήσεις, που είναι γνωστές και ως νοσήματα του κολλαγόνου ή νοσήματα του συνδετικού ιστού αποτελούν ορισμένα από τα δευτεροπαθή αίτια τενοντοελυτρίτιδας. Η φλεγμονή είναι κυρίως δευτεροπαθής λόγω της αρθρίτιδας ή της ενθεσίτιδας όπως στις ΣΠΑ. Η τενοντοελυτρίτιδα προκαλεί διόγκωση, δυσκαμψία και ευαισθησία κατά την κλινική εξέταση. Η διάγνωση τίθεται με την κλινική εξέταση. Ο υπέρηχος και η MRI αποτελούν πολύτιμα εργαλεία που βοηθούν στη διάγνωση της. Η φλεγμονώδης τενοντοελυτρίτιδα θα πρέπει πάντα να διαφοροδιαγνώσκεται από τη λοιμώδη. Η συστηματική θεραπεία του κάθε αυτοάνοσου νοσήματος οδηγεί και στην ύφεση της τενοντοελυτρίτιδας. Ο πάγος τα ΜΣΑΦ και ο νάρθηκας χρησιμοποιούνται ευρέως για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Η τοπική έγχυση κορτικοστεροειδών στις οξείες τενοντοελυτρίτιδες αποτελεί εναλλακτική θεραπεία. Τέλος σε εμμένουσες περιπτώσεις ενδείκνυται η τενοντο-υμενεκτομή","The tenosynovitis is an inflammatory lesion of the tendon sheath surrounding certain tendons and is a term widely used in any disorder of the tendon sheaths. The tenosynovitis is divided into primary (idiopathic) and secondary. The most common is idiopathic, caused by inflammatory changes with fibrosis and thickening of the tendon sheaths which affects the tendon gliding and the patient experiences the feeling of locking. The autoimmune rheumatic diseases, which are known as diseases of collagen or connective tissue diseases are some of the secondary causes of tenosynovitis. Inflammation is mainly due to secondary arthritis or enthesitis as the spondyloarthropathies. The tenosynovitis causes swelling, stiffness and tenderness on physical examination. Diagnosis is by clinical examination. Ultrasound and MRI are valuable tools that help in diagnosis. The inflammatory tenosynovitis should always be diaforodiagnosed by infectious. Systemic treatment of any autoimmune disease leads to remission of tenosynovitis. The ice, NSAIDs and splint are widely used to relieve the symptoms. Local corticosteroid injection for acute tenosynovitis is an alternative therapy. Finally in persistent cases tendon-synovectomy is appropriate"],"dc:identifier":["uoadl:1314236","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314236"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Τενεοντοελυτριτίδες στα αυτοάνοσα ρευματολογικά νοσήματα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:25Z"}