{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314383"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314383","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή","abstract":"Το ανθρώπινο γένος είναι ιδιαιτέρως γόνιμο. Ωστόσο στη σύγχρονη εποχή, κοινωνικοί και ιατρικοί λόγοι έχουν προκαλέσει αύξηση των ποσοστών διαπίστωσης, διερεύνησης και αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η «υπογονιμότητα» ορίζεται ως η αδυναμία ενός ζευγαριού να επιτύχει σύλληψη και να αποκτήσει τέκνο έπειτα από τουλάχιστον ενός έτους τακτικές σεξουαλικές επαφές χωρίς αντισυλληπτική προστασία. Η υπογονιμότητα δεν πρέπει να συγχέεται με την «στειρότητα», που είναι η απόλυτη βιολογική αδυναμία τεκνοποίησης. Η εφαρμογή των μεθόδων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της υπογονιμότητας και στην επίτευξη σύλληψης και τελικά γέννησης ζωντανών βρεφών, έχουν πάψει πλέον να είναι άγνωστες λέξεις για πολλά ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες είναι η σπερματέγχυση (IUI) και η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) με ή χωρίς μικρογονιμοποίηση (ICSI). Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και εξωσωματική γονιμοποίηση. Θα μπορούσε σχηματικά να περιγραφούν τρία επίπεδα υποβοήθησης, προοδευτικά αυξανόμενης παρεμβατικότητας: απλή πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και προγραμματισμός σεξουαλικής επαφής, πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και συνδυασμός της με σπερματέγχυση και τέλος εφαρμογή μεθόδων εξωσωματικής γονιμοποίησης. Οι διάφοροι κίνδυνοι που υπάρχουν κατά τη διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής διαφέρουν ανάλογα με το στάδιο και τον τρόπο που αυτή πραγματοποιείται. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι το Σύνδρομο Υπερδιέγερσης Ωοθηκών (ΣΥΩ) και η πολύδυμες κυήσεις. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση για αναζήτηση θεραπείας για την υπογονιμότητα είναι μια βιώσιμη επιλογή και λόγω των τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που είναι διαθέσιμες σήμερα. Ωστόσο η διαδικασία απαιτεί υπομονή, θετική στάση, και την κατάλληλη θεραπεία.","abstract_html":"Το ανθρώπινο γένος είναι ιδιαιτέρως γόνιμο. Ωστόσο στη σύγχρονη εποχή, κοινωνικοί και ιατρικοί λόγοι έχουν προκαλέσει αύξηση των ποσοστών διαπίστωσης, διερεύνησης και αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η «υπογονιμότητα» ορίζεται ως η αδυναμία ενός ζευγαριού να επιτύχει σύλληψη και να αποκτήσει τέκνο έπειτα από τουλάχιστον ενός έτους τακτικές σεξουαλικές επαφές χωρίς αντισυλληπτική προστασία. Η υπογονιμότητα δεν πρέπει να συγχέεται με την «στειρότητα», που είναι η απόλυτη βιολογική αδυναμία τεκνοποίησης. Η εφαρμογή των μεθόδων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της υπογονιμότητας και στην επίτευξη σύλληψης και τελικά γέννησης ζωντανών βρεφών, έχουν πάψει πλέον να είναι άγνωστες λέξεις για πολλά ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες είναι η σπερματέγχυση (IUI) και η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) με ή χωρίς μικρογονιμοποίηση (ICSI). Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν σημαίνει κατ&#x27; ανάγκη και εξωσωματική γονιμοποίηση. Θα μπορούσε σχηματικά να περιγραφούν τρία επίπεδα υποβοήθησης, προοδευτικά αυξανόμενης παρεμβατικότητας: απλή πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και προγραμματισμός σεξουαλικής επαφής, πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και συνδυασμός της με σπερματέγχυση και τέλος εφαρμογή μεθόδων εξωσωματικής γονιμοποίησης. Οι διάφοροι κίνδυνοι που υπάρχουν κατά τη διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής διαφέρουν ανάλογα με το στάδιο και τον τρόπο που αυτή πραγματοποιείται. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι το Σύνδρομο Υπερδιέγερσης Ωοθηκών (ΣΥΩ) και η πολύδυμες κυήσεις. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση για αναζήτηση θεραπείας για την υπογονιμότητα είναι μια βιώσιμη επιλογή και λόγω των τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που είναι διαθέσιμες σήμερα. Ωστόσο η διαδικασία απαιτεί υπομονή, θετική στάση, και την κατάλληλη θεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Φόρα Αναστασία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:23:47Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314383"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314383","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314383","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314383","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314383","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φόρα Αναστασία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314383","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314383"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ανθρώπινο γένος είναι ιδιαιτέρως γόνιμο. Ωστόσο στη σύγχρονη εποχή, κοινωνικοί και ιατρικοί λόγοι έχουν προκαλέσει αύξηση των ποσοστών διαπίστωσης, διερεύνησης και αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η «υπογονιμότητα» ορίζεται ως η αδυναμία ενός ζευγαριού να επιτύχει σύλληψη και να αποκτήσει τέκνο έπειτα από τουλάχιστον ενός έτους τακτικές σεξουαλικές επαφές χωρίς αντισυλληπτική προστασία. Η υπογονιμότητα δεν πρέπει να συγχέεται με την «στειρότητα», που είναι η απόλυτη βιολογική αδυναμία τεκνοποίησης. Η εφαρμογή των μεθόδων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της υπογονιμότητας και στην επίτευξη σύλληψης και τελικά γέννησης ζωντανών βρεφών, έχουν πάψει πλέον να είναι άγνωστες λέξεις για πολλά ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες είναι η σπερματέγχυση (IUI) και η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) με ή χωρίς μικρογονιμοποίηση (ICSI). Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και εξωσωματική γονιμοποίηση. Θα μπορούσε σχηματικά να περιγραφούν τρία επίπεδα υποβοήθησης, προοδευτικά αυξανόμενης παρεμβατικότητας: απλή πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και προγραμματισμός σεξουαλικής επαφής, πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και συνδυασμός της με σπερματέγχυση και τέλος εφαρμογή μεθόδων εξωσωματικής γονιμοποίησης. Οι διάφοροι κίνδυνοι που υπάρχουν κατά τη διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής διαφέρουν ανάλογα με το στάδιο και τον τρόπο που αυτή πραγματοποιείται. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι το Σύνδρομο Υπερδιέγερσης Ωοθηκών (ΣΥΩ) και η πολύδυμες κυήσεις. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση για αναζήτηση θεραπείας για την υπογονιμότητα είναι μια βιώσιμη επιλογή και λόγω των τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που είναι διαθέσιμες σήμερα. Ωστόσο η διαδικασία απαιτεί υπομονή, θετική στάση, και την κατάλληλη θεραπεία.","The human reproduction process requires a very complex shape of the hypothalamic –pituitary - gonadal system. In this way, is succeeded the creation and maintenance of mature gametes, sperm - ovum - from primordial germ cells, as well as the subsequent successful interwoven (fertilization) and, finally, the growth and development of the fetus in the womb. The human race is very fertile. However in modern times, social and medical reasons have caused increased rates of assessment, investigation and treatment of infertility. The term \"infertility\" is defined as the inability of a couple to achieve conception and to have a child after at least one year of regular sexual intercourse without contraceptive protection. Infertility should not be confused with \"sterility\", which is the absolute impossibility of biological childbirth. The application of methods of assisted reproduction to remedy infertility and achieve conception and ultimately live birth, are no longer unknown words for many couples with infertility problems. The most commonly used is the insemination (IUI) and in vitro fertilization (IVF) with or without intracytoplasmic sperm cell injection (ICSI). Assisted reproduction does not necessarily mean IVF. Could be schematically described three levels of assistance, gradually increasing intervention: simple ovulation induction and planning of sexual intercourse, ovulation induction and intrauterine insemination combined with application of methods and finally IVF. The various risks involved in the process of assisted reproduction differ depending on the stage and how it performed. The most important of these is the ovarian hyperstimulation syndrome and multiple pregnancies. In any case, the decision to seek treatment for infertility is a viable option mainly because of assisted reproductive techniques available today. However, the process requires patience, a positive attitude, and proper treatment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φόρα Αναστασία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Το ανθρώπινο γένος είναι ιδιαιτέρως γόνιμο. Ωστόσο στη σύγχρονη εποχή, κοινωνικοί και ιατρικοί λόγοι έχουν προκαλέσει αύξηση των ποσοστών διαπίστωσης, διερεύνησης και αντιμετώπισης της υπογονιμότητας. Η «υπογονιμότητα» ορίζεται ως η αδυναμία ενός ζευγαριού να επιτύχει σύλληψη και να αποκτήσει τέκνο έπειτα από τουλάχιστον ενός έτους τακτικές σεξουαλικές επαφές χωρίς αντισυλληπτική προστασία. Η υπογονιμότητα δεν πρέπει να συγχέεται με την «στειρότητα», που είναι η απόλυτη βιολογική αδυναμία τεκνοποίησης. Η εφαρμογή των μεθόδων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση της υπογονιμότητας και στην επίτευξη σύλληψης και τελικά γέννησης ζωντανών βρεφών, έχουν πάψει πλέον να είναι άγνωστες λέξεις για πολλά ζευγάρια με πρόβλημα υπογονιμότητας. Οι πιο συχνά χρησιμοποιούμενες είναι η σπερματέγχυση (IUI) και η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF) με ή χωρίς μικρογονιμοποίηση (ICSI). Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή δεν σημαίνει κατ' ανάγκη και εξωσωματική γονιμοποίηση. Θα μπορούσε σχηματικά να περιγραφούν τρία επίπεδα υποβοήθησης, προοδευτικά αυξανόμενης παρεμβατικότητας: απλή πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και προγραμματισμός σεξουαλικής επαφής, πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας και συνδυασμός της με σπερματέγχυση και τέλος εφαρμογή μεθόδων εξωσωματικής γονιμοποίησης. Οι διάφοροι κίνδυνοι που υπάρχουν κατά τη διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής διαφέρουν ανάλογα με το στάδιο και τον τρόπο που αυτή πραγματοποιείται. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι το Σύνδρομο Υπερδιέγερσης Ωοθηκών (ΣΥΩ) και η πολύδυμες κυήσεις. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση για αναζήτηση θεραπείας για την υπογονιμότητα είναι μια βιώσιμη επιλογή και λόγω των τεχνικών υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που είναι διαθέσιμες σήμερα. Ωστόσο η διαδικασία απαιτεί υπομονή, θετική στάση, και την κατάλληλη θεραπεία.","The human reproduction process requires a very complex shape of the hypothalamic –pituitary - gonadal system. In this way, is succeeded the creation and maintenance of mature gametes, sperm - ovum - from primordial germ cells, as well as the subsequent successful interwoven (fertilization) and, finally, the growth and development of the fetus in the womb. The human race is very fertile. However in modern times, social and medical reasons have caused increased rates of assessment, investigation and treatment of infertility. The term \"infertility\" is defined as the inability of a couple to achieve conception and to have a child after at least one year of regular sexual intercourse without contraceptive protection. Infertility should not be confused with \"sterility\", which is the absolute impossibility of biological childbirth. The application of methods of assisted reproduction to remedy infertility and achieve conception and ultimately live birth, are no longer unknown words for many couples with infertility problems. The most commonly used is the insemination (IUI) and in vitro fertilization (IVF) with or without intracytoplasmic sperm cell injection (ICSI). Assisted reproduction does not necessarily mean IVF. Could be schematically described three levels of assistance, gradually increasing intervention: simple ovulation induction and planning of sexual intercourse, ovulation induction and intrauterine insemination combined with application of methods and finally IVF. The various risks involved in the process of assisted reproduction differ depending on the stage and how it performed. The most important of these is the ovarian hyperstimulation syndrome and multiple pregnancies. In any case, the decision to seek treatment for infertility is a viable option mainly because of assisted reproductive techniques available today. However, the process requires patience, a positive attitude, and proper treatment."],"dc:identifier":["uoadl:1314383","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314383"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Υποβοηθούμενη αναπαραγωγή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:47Z"}