{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314400"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314400","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Υποπαραθυρεοειδισμός αιτιοπαθογένεια, διάγνωση και αντιμετώπιση","abstract":"Ο Υποπαραθυρεοειδισμός, μία από τις κυριότερες αιτίες υπασβεστιαιμίας, αποτελεί ένα ενδοκρινικό σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από ανεπάρκεια ή πλήρη έλλειψη της παραθορμόνης. Το τυπικό βιοχημικό του προφίλ περιλαμβάνει χαμηλά ή μη ανιχνεύσιμα επίπεδα παραθορμόνης ορού, μειωμένη τιμή ασβεστίου ορού, ασυνήθιστα υψηλή νεφρική απέκκριση ασβεστίου, υπερφωσφαταιμία και μειωμένα επίπεδα 1,25(ΟΗ)2D3. O Υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητος. Ο τελευταίος είναι και ο πιο συχνός, στενά συνυφασμένος με την απομάκρυνση των παραθυρεοειδών αδένων ή τη μη αναστρέψιμη βλάβη τους, όπως αυτή παρατηρείται κατόπιν χειρουργικών χειρισμών στην περιοχή του τραχήλου. Ενδέχεται όμως να έλκει την προέλευσή του από ανοσομεσολαβούμενη καταστροφή των παραθυρεοειδών αδένων, ενεργοποιητικές μεταλλάξεις στο γονίδιο της παραθορμόνης ή στον εξωκυττάριο ασβεστιοστάτη καθώς και τμήμα του συνδρόμου Di George μιας γενετικής ανωμαλίας ανιχνεύσιμης ιδίως στην παιδική ηλικία.Κατά την παθοφυσιολογία, η ελλιπής έκκριση της παραθορμόνης επάγει την επιβράδυνση των οστεολυτικών εξεργασιών στα οστά, τη μείωση της επαναρρόφησης του ασβεστίου και παραγωγής της 1,25(ΟΗ)2D3 στους νεφρούς καθώς και την αύξηση επαναρροφήσεως του φωσφόρου.Ο Υποπαραθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται ευκόλως τόσο από τα άνωθι αναφερόμενα εργαστηριακά δεδομένα όσο και από τη συμπτωματολογία των ασθενών. Η τετανία, πλείστες νευροψυχιατρικές εκδηλώσεις όπως σπασμοί, νευρικότητα, σύγχυση, επιληπτικοί παροξυσμοί, ο καταρράκτης και η δερματική ξηρότητα συγκαταλέγονται στα πιο ενδιαφέροντα συμπτώματά του, η βαρύτητα των οποίων καθορίζεται από τη ταχύτητα με την οποία εγκαταστάθηκε η υπασβεσταιμία. Η αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού διακρίνεται γενικά σε αυτήν της οξείας φάσης και στη θεραπεία του χρόνιου Υποπαραθυρεοειδισμού. Στην οξεία φάση πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η χορήγηση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ασβεστίου, είτε ως χλωριούχο είτε ως γλυκονικό, ακολουθούμενη από την από του στόματος λήψη σκευασμάτων ασβεστίου και βιταμίνης D. Στον χρόνιο Υποπαραθυρεοειδισμό παραδοσιακός ακρογωνιαίος λίθος αποτελούσε ανέκαθεν η λήψη από του στόματος σκευασμάτων ασβεστίου, βιταμίνης D και θειαζιδικών διουρητικών. Πρόσφατα πειραματικά δεδομένα υποστηρίζουν και νέα μέσα στη θεραπευτική φαρέτρα για την αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού, όπως είναι η τεριπαρατίδη ή το ακέραιο μόριο της παραθορμόνης προλαμβάνοντας με τον τρόπο αυτό ανεπιθύμητες δράσεις (νεφρασβέστωση, χρόνια νεφρική βλάβη) προκαλούμενες ενδεχόμενα από την κλασική θεραπεία.","abstract_html":"Ο Υποπαραθυρεοειδισμός, μία από τις κυριότερες αιτίες υπασβεστιαιμίας, αποτελεί ένα ενδοκρινικό σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από ανεπάρκεια ή πλήρη έλλειψη της παραθορμόνης. Το τυπικό βιοχημικό του προφίλ περιλαμβάνει χαμηλά ή μη ανιχνεύσιμα επίπεδα παραθορμόνης ορού, μειωμένη τιμή ασβεστίου ορού, ασυνήθιστα υψηλή νεφρική απέκκριση ασβεστίου, υπερφωσφαταιμία και μειωμένα επίπεδα 1,25(ΟΗ)2D3. O Υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητος. Ο τελευταίος είναι και ο πιο συχνός, στενά συνυφασμένος με την απομάκρυνση των παραθυρεοειδών αδένων ή τη μη αναστρέψιμη βλάβη τους, όπως αυτή παρατηρείται κατόπιν χειρουργικών χειρισμών στην περιοχή του τραχήλου. Ενδέχεται όμως να έλκει την προέλευσή του από ανοσομεσολαβούμενη καταστροφή των παραθυρεοειδών αδένων, ενεργοποιητικές μεταλλάξεις στο γονίδιο της παραθορμόνης ή στον εξωκυττάριο ασβεστιοστάτη καθώς και τμήμα του συνδρόμου Di George μιας γενετικής ανωμαλίας ανιχνεύσιμης ιδίως στην παιδική ηλικία.Κατά την παθοφυσιολογία, η ελλιπής έκκριση της παραθορμόνης επάγει την επιβράδυνση των οστεολυτικών εξεργασιών στα οστά, τη μείωση της επαναρρόφησης του ασβεστίου και παραγωγής της 1,25(ΟΗ)2D3 στους νεφρούς καθώς και την αύξηση επαναρροφήσεως του φωσφόρου.Ο Υποπαραθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται ευκόλως τόσο από τα άνωθι αναφερόμενα εργαστηριακά δεδομένα όσο και από τη συμπτωματολογία των ασθενών. Η τετανία, πλείστες νευροψυχιατρικές εκδηλώσεις όπως σπασμοί, νευρικότητα, σύγχυση, επιληπτικοί παροξυσμοί, ο καταρράκτης και η δερματική ξηρότητα συγκαταλέγονται στα πιο ενδιαφέροντα συμπτώματά του, η βαρύτητα των οποίων καθορίζεται από τη ταχύτητα με την οποία εγκαταστάθηκε η υπασβεσταιμία. Η αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού διακρίνεται γενικά σε αυτήν της οξείας φάσης και στη θεραπεία του χρόνιου Υποπαραθυρεοειδισμού. Στην οξεία φάση πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η χορήγηση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ασβεστίου, είτε ως χλωριούχο είτε ως γλυκονικό, ακολουθούμενη από την από του στόματος λήψη σκευασμάτων ασβεστίου και βιταμίνης D. Στον χρόνιο Υποπαραθυρεοειδισμό παραδοσιακός ακρογωνιαίος λίθος αποτελούσε ανέκαθεν η λήψη από του στόματος σκευασμάτων ασβεστίου, βιταμίνης D και θειαζιδικών διουρητικών. Πρόσφατα πειραματικά δεδομένα υποστηρίζουν και νέα μέσα στη θεραπευτική φαρέτρα για την αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού, όπως είναι η τεριπαρατίδη ή το ακέραιο μόριο της παραθορμόνης προλαμβάνοντας με τον τρόπο αυτό ανεπιθύμητες δράσεις (νεφρασβέστωση, χρόνια νεφρική βλάβη) προκαλούμενες ενδεχόμενα από την κλασική θεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Αποστολάκης Μιχαήλ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:23:47Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314400"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314400","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314400","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314400","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314400","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αποστολάκης Μιχαήλ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314400","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314400"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Υποπαραθυρεοειδισμός, μία από τις κυριότερες αιτίες υπασβεστιαιμίας, αποτελεί ένα ενδοκρινικό σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από ανεπάρκεια ή πλήρη έλλειψη της παραθορμόνης. Το τυπικό βιοχημικό του προφίλ περιλαμβάνει χαμηλά ή μη ανιχνεύσιμα επίπεδα παραθορμόνης ορού, μειωμένη τιμή ασβεστίου ορού, ασυνήθιστα υψηλή νεφρική απέκκριση ασβεστίου, υπερφωσφαταιμία και μειωμένα επίπεδα 1,25(ΟΗ)2D3. O Υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητος. Ο τελευταίος είναι και ο πιο συχνός, στενά συνυφασμένος με την απομάκρυνση των παραθυρεοειδών αδένων ή τη μη αναστρέψιμη βλάβη τους, όπως αυτή παρατηρείται κατόπιν χειρουργικών χειρισμών στην περιοχή του τραχήλου. Ενδέχεται όμως να έλκει την προέλευσή του από ανοσομεσολαβούμενη καταστροφή των παραθυρεοειδών αδένων, ενεργοποιητικές μεταλλάξεις στο γονίδιο της παραθορμόνης ή στον εξωκυττάριο ασβεστιοστάτη καθώς και τμήμα του συνδρόμου Di George μιας γενετικής ανωμαλίας ανιχνεύσιμης ιδίως στην παιδική ηλικία.Κατά την παθοφυσιολογία, η ελλιπής έκκριση της παραθορμόνης επάγει την επιβράδυνση των οστεολυτικών εξεργασιών στα οστά, τη μείωση της επαναρρόφησης του ασβεστίου και παραγωγής της 1,25(ΟΗ)2D3 στους νεφρούς καθώς και την αύξηση επαναρροφήσεως του φωσφόρου.Ο Υποπαραθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται ευκόλως τόσο από τα άνωθι αναφερόμενα εργαστηριακά δεδομένα όσο και από τη συμπτωματολογία των ασθενών. Η τετανία, πλείστες νευροψυχιατρικές εκδηλώσεις όπως σπασμοί, νευρικότητα, σύγχυση, επιληπτικοί παροξυσμοί, ο καταρράκτης και η δερματική ξηρότητα συγκαταλέγονται στα πιο ενδιαφέροντα συμπτώματά του, η βαρύτητα των οποίων καθορίζεται από τη ταχύτητα με την οποία εγκαταστάθηκε η υπασβεσταιμία. Η αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού διακρίνεται γενικά σε αυτήν της οξείας φάσης και στη θεραπεία του χρόνιου Υποπαραθυρεοειδισμού. Στην οξεία φάση πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η χορήγηση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ασβεστίου, είτε ως χλωριούχο είτε ως γλυκονικό, ακολουθούμενη από την από του στόματος λήψη σκευασμάτων ασβεστίου και βιταμίνης D. Στον χρόνιο Υποπαραθυρεοειδισμό παραδοσιακός ακρογωνιαίος λίθος αποτελούσε ανέκαθεν η λήψη από του στόματος σκευασμάτων ασβεστίου, βιταμίνης D και θειαζιδικών διουρητικών. Πρόσφατα πειραματικά δεδομένα υποστηρίζουν και νέα μέσα στη θεραπευτική φαρέτρα για την αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού, όπως είναι η τεριπαρατίδη ή το ακέραιο μόριο της παραθορμόνης προλαμβάνοντας με τον τρόπο αυτό ανεπιθύμητες δράσεις (νεφρασβέστωση, χρόνια νεφρική βλάβη) προκαλούμενες ενδεχόμενα από την κλασική θεραπεία.","Hypoparathyroidism, one of the principal causes of hypocalcemia, is a syndrome characterized by deficiency or total absence of parathyroid hormone. The typical biochemical profile consists of low or undetectable titres of serum parathormone, low titre of serum calcium, unusually high calcium renal excretion, hyperphosphatemia and reduced titre of 1,25(OH)2D3. Hypoparathyroidism can be congenital or inherited. The latter is more usual and is associated with destruction or irreversible damage of parathyroid glands following surgical procedures in the neck. It can also, originate, however, from an immunomediated destruction of parathyroid glands, activating mutations of PTH gene or extracellular CaSR, or as part of Di George syndrome, a genetic disorder of childhood. Concerning pathophysiology, PTH reduced excretion motivates a reduction in calcium renal reabsorption and 1,25(OH)2D3 synthesis, as well as, an increase of phosphorus reabsorption. Hypoparathyroidism is easily diagnosed by all the above laboratory data and several signs and symptoms which include tetany, neuropsychiatric disorders as seizures, confusion and epilepsy and others as cataract and skin dryness.Τherapy of Hypoparathyroidism targets the acute phase of hypocalcemia and chronic form of the disease. In the acute phase, intravenous calcium infusion is essential from the very first moment followed by oral administration of calcium and Vitamin D. During chronic Hypoparathyroidism, tablets of calcium, Vitamin D and thiazide diuretics, given orally to the patient, remain the cornerstone of therapy. Recent studies, however, indicate new efficacious medication as Teriparatide or the intact Parathormone molecule which can protect the patient from side effects ( nephrocalcinosis, chronic renal failure) caused by conventional therapy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Υποπαραθυρεοειδισμός αιτιοπαθογένεια, διάγνωση και αντιμετώπιση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αποστολάκης Μιχαήλ"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Ο Υποπαραθυρεοειδισμός, μία από τις κυριότερες αιτίες υπασβεστιαιμίας, αποτελεί ένα ενδοκρινικό σύνδρομο χαρακτηριζόμενο από ανεπάρκεια ή πλήρη έλλειψη της παραθορμόνης. Το τυπικό βιοχημικό του προφίλ περιλαμβάνει χαμηλά ή μη ανιχνεύσιμα επίπεδα παραθορμόνης ορού, μειωμένη τιμή ασβεστίου ορού, ασυνήθιστα υψηλή νεφρική απέκκριση ασβεστίου, υπερφωσφαταιμία και μειωμένα επίπεδα 1,25(ΟΗ)2D3. O Υποπαραθυρεοειδισμός μπορεί να είναι συγγενής ή επίκτητος. Ο τελευταίος είναι και ο πιο συχνός, στενά συνυφασμένος με την απομάκρυνση των παραθυρεοειδών αδένων ή τη μη αναστρέψιμη βλάβη τους, όπως αυτή παρατηρείται κατόπιν χειρουργικών χειρισμών στην περιοχή του τραχήλου. Ενδέχεται όμως να έλκει την προέλευσή του από ανοσομεσολαβούμενη καταστροφή των παραθυρεοειδών αδένων, ενεργοποιητικές μεταλλάξεις στο γονίδιο της παραθορμόνης ή στον εξωκυττάριο ασβεστιοστάτη καθώς και τμήμα του συνδρόμου Di George μιας γενετικής ανωμαλίας ανιχνεύσιμης ιδίως στην παιδική ηλικία.Κατά την παθοφυσιολογία, η ελλιπής έκκριση της παραθορμόνης επάγει την επιβράδυνση των οστεολυτικών εξεργασιών στα οστά, τη μείωση της επαναρρόφησης του ασβεστίου και παραγωγής της 1,25(ΟΗ)2D3 στους νεφρούς καθώς και την αύξηση επαναρροφήσεως του φωσφόρου.Ο Υποπαραθυρεοειδισμός διαγιγνώσκεται ευκόλως τόσο από τα άνωθι αναφερόμενα εργαστηριακά δεδομένα όσο και από τη συμπτωματολογία των ασθενών. Η τετανία, πλείστες νευροψυχιατρικές εκδηλώσεις όπως σπασμοί, νευρικότητα, σύγχυση, επιληπτικοί παροξυσμοί, ο καταρράκτης και η δερματική ξηρότητα συγκαταλέγονται στα πιο ενδιαφέροντα συμπτώματά του, η βαρύτητα των οποίων καθορίζεται από τη ταχύτητα με την οποία εγκαταστάθηκε η υπασβεσταιμία. Η αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού διακρίνεται γενικά σε αυτήν της οξείας φάσης και στη θεραπεία του χρόνιου Υποπαραθυρεοειδισμού. Στην οξεία φάση πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζει η χορήγηση ενδοφλέβιων διαλυμάτων ασβεστίου, είτε ως χλωριούχο είτε ως γλυκονικό, ακολουθούμενη από την από του στόματος λήψη σκευασμάτων ασβεστίου και βιταμίνης D. Στον χρόνιο Υποπαραθυρεοειδισμό παραδοσιακός ακρογωνιαίος λίθος αποτελούσε ανέκαθεν η λήψη από του στόματος σκευασμάτων ασβεστίου, βιταμίνης D και θειαζιδικών διουρητικών. Πρόσφατα πειραματικά δεδομένα υποστηρίζουν και νέα μέσα στη θεραπευτική φαρέτρα για την αντιμετώπιση του Υποπαραθυρεοειδισμού, όπως είναι η τεριπαρατίδη ή το ακέραιο μόριο της παραθορμόνης προλαμβάνοντας με τον τρόπο αυτό ανεπιθύμητες δράσεις (νεφρασβέστωση, χρόνια νεφρική βλάβη) προκαλούμενες ενδεχόμενα από την κλασική θεραπεία.","Hypoparathyroidism, one of the principal causes of hypocalcemia, is a syndrome characterized by deficiency or total absence of parathyroid hormone. The typical biochemical profile consists of low or undetectable titres of serum parathormone, low titre of serum calcium, unusually high calcium renal excretion, hyperphosphatemia and reduced titre of 1,25(OH)2D3. Hypoparathyroidism can be congenital or inherited. The latter is more usual and is associated with destruction or irreversible damage of parathyroid glands following surgical procedures in the neck. It can also, originate, however, from an immunomediated destruction of parathyroid glands, activating mutations of PTH gene or extracellular CaSR, or as part of Di George syndrome, a genetic disorder of childhood. Concerning pathophysiology, PTH reduced excretion motivates a reduction in calcium renal reabsorption and 1,25(OH)2D3 synthesis, as well as, an increase of phosphorus reabsorption. Hypoparathyroidism is easily diagnosed by all the above laboratory data and several signs and symptoms which include tetany, neuropsychiatric disorders as seizures, confusion and epilepsy and others as cataract and skin dryness.Τherapy of Hypoparathyroidism targets the acute phase of hypocalcemia and chronic form of the disease. In the acute phase, intravenous calcium infusion is essential from the very first moment followed by oral administration of calcium and Vitamin D. During chronic Hypoparathyroidism, tablets of calcium, Vitamin D and thiazide diuretics, given orally to the patient, remain the cornerstone of therapy. Recent studies, however, indicate new efficacious medication as Teriparatide or the intact Parathormone molecule which can protect the patient from side effects ( nephrocalcinosis, chronic renal failure) caused by conventional therapy."],"dc:identifier":["uoadl:1314400","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314400"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Υποπαραθυρεοειδισμός αιτιοπαθογένεια, διάγνωση και αντιμετώπιση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:47Z"}