{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314454"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314454","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της αυχενικής σπονδύλωσης σε οστεοπορωτικό ασθενή","abstract":"Το ποσοστό της ακτινολογικά διαγνωσμένης αυχενικής σπονδύλωσης εκτιμάται στο 25%-50% για πληθυσμούς μέχρι την ηλικία των 50 ετών και στο 75%-85% για ηλικίες έως και 65. Παθοφυσιολογικά η αυχενική σπονδύλωση περιγράφεται από την σταδιακή εκφύλιση του μεσοσπονδυλίου δίσκου, την διάρρηξή του, την επακόλουθη απώλεια υγρών και την κατάρρευσή του με το πέρασμα των χρόνων. Ο προκαλούμενος υποπεριοστικός σχηματισμός οστού που εκτείνεται κατά πλάτος του σπονδυλικού σωλήνα κατά περιπτώσεις παγιδεύει νευρικές δομές. Κλινικά μπορεί να διαχωριστεί σε σύνδρομα αυχενικού πόνου, ριζοπάθεια, μυελοπάθεια, σπονδυλοβασική ανεπάρκεια και συνδυασμούς των παραπάνω. Βιβλιογραφικά δεν υπάρχουν στοιχεία άμεσης συσχέτισης της αυχενικής σπονδύλωσης και της οστεοπόρωσης. Οι περισσότερες μελέτες υποστηρίζουν μία αντίστροφη σχέση μεταξύ των δύο κλινικών οντοτήτων αν και πρόσφατες μελέτες φωτίζουν ένα αρκετά κοινό γενετικό υπόβαθρο. Η φυσικοθεραπεία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τμήματα ενός συντηρητικού θεραπευτικού προγράμματος. Μελέτες έχουν δείξει την υπεροχή προγραμμάτων άσκησης που περιέχουν εκπαίδευση της ιδιοδεκτικότητας, ενδυνάμωση και βελτίωση της μυϊκής αντοχής και συγχρονισμού σε σχέση με αναλγητική φαρμακευτική αγωγή, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά. Κλείνοντας, μένουν πολλά θεραπευτικά πρωτόκολλα να διερευνηθούν για την αποτελεσματικότητά τους απέναντι στα συμπτώματα της αυχενικής σπονδύλωσης, πόσο μάλλον όταν το φάσμα των θεραπευτικών τεχνικών περιορίζεται ή τροποποιείται λόγω συνύπαρξης της σιωπηλής επιδημίας που λέγεται οστεοπόρωση.","abstract_html":"Το ποσοστό της ακτινολογικά διαγνωσμένης αυχενικής σπονδύλωσης εκτιμάται στο 25%-50% για πληθυσμούς μέχρι την ηλικία των 50 ετών και στο 75%-85% για ηλικίες έως και 65. Παθοφυσιολογικά η αυχενική σπονδύλωση περιγράφεται από την σταδιακή εκφύλιση του μεσοσπονδυλίου δίσκου, την διάρρηξή του, την επακόλουθη απώλεια υγρών και την κατάρρευσή του με το πέρασμα των χρόνων. Ο προκαλούμενος υποπεριοστικός σχηματισμός οστού που εκτείνεται κατά πλάτος του σπονδυλικού σωλήνα κατά περιπτώσεις παγιδεύει νευρικές δομές. Κλινικά μπορεί να διαχωριστεί σε σύνδρομα αυχενικού πόνου, ριζοπάθεια, μυελοπάθεια, σπονδυλοβασική ανεπάρκεια και συνδυασμούς των παραπάνω. Βιβλιογραφικά δεν υπάρχουν στοιχεία άμεσης συσχέτισης της αυχενικής σπονδύλωσης και της οστεοπόρωσης. Οι περισσότερες μελέτες υποστηρίζουν μία αντίστροφη σχέση μεταξύ των δύο κλινικών οντοτήτων αν και πρόσφατες μελέτες φωτίζουν ένα αρκετά κοινό γενετικό υπόβαθρο. Η φυσικοθεραπεία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τμήματα ενός συντηρητικού θεραπευτικού προγράμματος. Μελέτες έχουν δείξει την υπεροχή προγραμμάτων άσκησης που περιέχουν εκπαίδευση της ιδιοδεκτικότητας, ενδυνάμωση και βελτίωση της μυϊκής αντοχής και συγχρονισμού σε σχέση με αναλγητική φαρμακευτική αγωγή, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά. Κλείνοντας, μένουν πολλά θεραπευτικά πρωτόκολλα να διερευνηθούν για την αποτελεσματικότητά τους απέναντι στα συμπτώματα της αυχενικής σπονδύλωσης, πόσο μάλλον όταν το φάσμα των θεραπευτικών τεχνικών περιορίζεται ή τροποποιείται λόγω συνύπαρξης της σιωπηλής επιδημίας που λέγεται οστεοπόρωση.","abstract_has_math":false,"creators":["Γαβράς Ευστάθιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:23:47Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314454"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314454","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314454","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314454","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314454","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γαβράς Ευστάθιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314454","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314454"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ποσοστό της ακτινολογικά διαγνωσμένης αυχενικής σπονδύλωσης εκτιμάται στο 25%-50% για πληθυσμούς μέχρι την ηλικία των 50 ετών και στο 75%-85% για ηλικίες έως και 65. Παθοφυσιολογικά η αυχενική σπονδύλωση περιγράφεται από την σταδιακή εκφύλιση του μεσοσπονδυλίου δίσκου, την διάρρηξή του, την επακόλουθη απώλεια υγρών και την κατάρρευσή του με το πέρασμα των χρόνων. Ο προκαλούμενος υποπεριοστικός σχηματισμός οστού που εκτείνεται κατά πλάτος του σπονδυλικού σωλήνα κατά περιπτώσεις παγιδεύει νευρικές δομές. Κλινικά μπορεί να διαχωριστεί σε σύνδρομα αυχενικού πόνου, ριζοπάθεια, μυελοπάθεια, σπονδυλοβασική ανεπάρκεια και συνδυασμούς των παραπάνω. Βιβλιογραφικά δεν υπάρχουν στοιχεία άμεσης συσχέτισης της αυχενικής σπονδύλωσης και της οστεοπόρωσης. Οι περισσότερες μελέτες υποστηρίζουν μία αντίστροφη σχέση μεταξύ των δύο κλινικών οντοτήτων αν και πρόσφατες μελέτες φωτίζουν ένα αρκετά κοινό γενετικό υπόβαθρο. Η φυσικοθεραπεία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τμήματα ενός συντηρητικού θεραπευτικού προγράμματος. Μελέτες έχουν δείξει την υπεροχή προγραμμάτων άσκησης που περιέχουν εκπαίδευση της ιδιοδεκτικότητας, ενδυνάμωση και βελτίωση της μυϊκής αντοχής και συγχρονισμού σε σχέση με αναλγητική φαρμακευτική αγωγή, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά. Κλείνοντας, μένουν πολλά θεραπευτικά πρωτόκολλα να διερευνηθούν για την αποτελεσματικότητά τους απέναντι στα συμπτώματα της αυχενικής σπονδύλωσης, πόσο μάλλον όταν το φάσμα των θεραπευτικών τεχνικών περιορίζεται ή τροποποιείται λόγω συνύπαρξης της σιωπηλής επιδημίας που λέγεται οστεοπόρωση.","The rate of radiologically diagnosed cervical spondylosis is estimated at 25% -50% for people up to the age of 50 and 75% -85% for ages 65 and up. Pathophysiology cervical spondylosis is described by the gradual degeneration of the intervertebral disc, the annulus tearing, the subsequent loss of fluid and collapse over the years. The induced subperiosteal bone formation that extends across the spinal canal in cases entraps neural structures. Clinically it can be divided into neck pain syndrome, radiculopathy, myelopathy, vertebral artery insufficiency and combinations of all the above. There is no evidence of direct association of cervical spondylosis and osteoporosis. Most studies suggest an inverse relationship between the two clinical entities, although recent studies illuminate a fairly common genetic background. Physical therapy is one of the most important parts of a conservative treatment program. Studies have shown the superiority of exercise programs containing education of proprioception, strengthening and improving muscle strength and timing in relation to analgesic medications, nonsteroidal anti-inflammatories and muscle relaxants. Finally, many treatment protocols are yet to be explored for their effectiveness against the symptoms of cervical spondylosis, especially when the range of therapeutic techniques is limited or amended due to the coexistence ofosteoporosis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της αυχενικής σπονδύλωσης σε οστεοπορωτικό ασθενή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γαβράς Ευστάθιος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Το ποσοστό της ακτινολογικά διαγνωσμένης αυχενικής σπονδύλωσης εκτιμάται στο 25%-50% για πληθυσμούς μέχρι την ηλικία των 50 ετών και στο 75%-85% για ηλικίες έως και 65. Παθοφυσιολογικά η αυχενική σπονδύλωση περιγράφεται από την σταδιακή εκφύλιση του μεσοσπονδυλίου δίσκου, την διάρρηξή του, την επακόλουθη απώλεια υγρών και την κατάρρευσή του με το πέρασμα των χρόνων. Ο προκαλούμενος υποπεριοστικός σχηματισμός οστού που εκτείνεται κατά πλάτος του σπονδυλικού σωλήνα κατά περιπτώσεις παγιδεύει νευρικές δομές. Κλινικά μπορεί να διαχωριστεί σε σύνδρομα αυχενικού πόνου, ριζοπάθεια, μυελοπάθεια, σπονδυλοβασική ανεπάρκεια και συνδυασμούς των παραπάνω. Βιβλιογραφικά δεν υπάρχουν στοιχεία άμεσης συσχέτισης της αυχενικής σπονδύλωσης και της οστεοπόρωσης. Οι περισσότερες μελέτες υποστηρίζουν μία αντίστροφη σχέση μεταξύ των δύο κλινικών οντοτήτων αν και πρόσφατες μελέτες φωτίζουν ένα αρκετά κοινό γενετικό υπόβαθρο. Η φυσικοθεραπεία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τμήματα ενός συντηρητικού θεραπευτικού προγράμματος. Μελέτες έχουν δείξει την υπεροχή προγραμμάτων άσκησης που περιέχουν εκπαίδευση της ιδιοδεκτικότητας, ενδυνάμωση και βελτίωση της μυϊκής αντοχής και συγχρονισμού σε σχέση με αναλγητική φαρμακευτική αγωγή, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά. Κλείνοντας, μένουν πολλά θεραπευτικά πρωτόκολλα να διερευνηθούν για την αποτελεσματικότητά τους απέναντι στα συμπτώματα της αυχενικής σπονδύλωσης, πόσο μάλλον όταν το φάσμα των θεραπευτικών τεχνικών περιορίζεται ή τροποποιείται λόγω συνύπαρξης της σιωπηλής επιδημίας που λέγεται οστεοπόρωση.","The rate of radiologically diagnosed cervical spondylosis is estimated at 25% -50% for people up to the age of 50 and 75% -85% for ages 65 and up. Pathophysiology cervical spondylosis is described by the gradual degeneration of the intervertebral disc, the annulus tearing, the subsequent loss of fluid and collapse over the years. The induced subperiosteal bone formation that extends across the spinal canal in cases entraps neural structures. Clinically it can be divided into neck pain syndrome, radiculopathy, myelopathy, vertebral artery insufficiency and combinations of all the above. There is no evidence of direct association of cervical spondylosis and osteoporosis. Most studies suggest an inverse relationship between the two clinical entities, although recent studies illuminate a fairly common genetic background. Physical therapy is one of the most important parts of a conservative treatment program. Studies have shown the superiority of exercise programs containing education of proprioception, strengthening and improving muscle strength and timing in relation to analgesic medications, nonsteroidal anti-inflammatories and muscle relaxants. Finally, many treatment protocols are yet to be explored for their effectiveness against the symptoms of cervical spondylosis, especially when the range of therapeutic techniques is limited or amended due to the coexistence ofosteoporosis."],"dc:identifier":["uoadl:1314454","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314454"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της αυχενικής σπονδύλωσης σε οστεοπορωτικό ασθενή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:47Z"}