{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314496"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314496","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χειρουργικές παθήσεις της κοιλιάς στην κύηση","abstract":"Εισαγωγή: Η πιθανότητα που έχει κάθε έγκυος ν’ ασθενήσει και να χειρουργηθεί για μη μαιευτική πάθηση είναι 2%. Επίσης, έχει διαπιστωθεί ότι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 20% γυναίκες ηλικίας 14 έως 45 ετών που εισάγονται σε χειρουργικές κλινικές σαν τακτικά περιστατικά είναι εγκυμονούσες. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις, η γνώση των φυσιολογικών ανατομικών και κλινικών μεταβολών της εγκύου είναι απαραίτητη για τη διάγνωση και θεραπεία μιας χειρουργικής πάθησης. Τα αίτια των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς είναι πολλά και κατηγοριοποιούνται σε παθήσεις οξείας κοιλίας, τραυματισμούς και κακοήθη νεοπλάσματα. Η διερεύνηση των συμπτωμάτων και η τελική διάγνωση της υποκείμενης νόσου διαφοροποιείται σημαντικά στην έγκυο ασθενή λόγω της παρουσίας του εμβρύου που θέτει περιορισμούς στα διαγνωστικά μέσα. Υλικό – Μέθοδος: Σκοπός της ανασκοπικής αυτής μελέτης ήταν ο προσδιορισμός των αιτιών των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και οι ενδεδειγμένες θεραπείες τους λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμούς σε επίπεδο διερεύνησης, διάγνωσης κι αντιμετώπισης. Μελετήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων καθώς και βιβλιογραφικές πηγές. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως τραύμα στην κύηση, λαπαροσκόπηση στην κύηση, οξεία κοιλία στη κύηση, καταπληξία και κύηση, αναισθησία στην κύηση κα. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 176 βιβλιογραφικές αναφορές. Αποτελέσματα: Το ποσοστό εμφάνισης χειρουργικής πάθησης της κοιλίας στις εγκύους είναι το ίδιο με το ποσοστό των μη εγκύων της ίδιας ηλικίας και αυτό συνεπάγεται μια αύξηση κατά τα τελευταία έτη λόγω της συνεχούς αύξησης του μέσου όρου της ηλικίας τεκνοποίησης και τη μεγάλη συχνότητα μεθόδων τεχνητής γονιμοποίησης. Η ύπαρξη του εμβρύου και ο βαθμός της ωριμότητάς του είναι στοιχεία που μπορούν να τροποποιήσουν το επείγον, το σχετικά επείγον ή μη μιας χειρουργικής επέμβασης. Μία χειρουργική επέμβαση στην κύηση είναι ένα σημαντικό γεγονός γιατί μαζί με τους κινδύνους της μητέρας επιπροστίθενται κι αυτοί του εμβρύου. Η αντιμετώπιση στις παθήσεις αυτές διαφοροποιείται σε ορισμένα σημεία, όμως οι βασικές αρχές παραμένουν οι ίδιες με της κλασσικής χειρουργικής. Γενικός κανόνας είναι ότι κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, εάν δεν είναι απόλυτα επείγουσα μια επέμβαση, προτιμότερο είναι ν’ αναβάλλεται γι αργότερα λόγω του κινδύνου πρόκλησης αυτόματης αποβολής ή συγγενών ανωμαλιών από την αναισθησία. Συμπέρασμα: Η αντιμετώπιση των χειρουργικών παθήσεων της κοιλίας στη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί πρόκληση για το σύγχρονο κλινικό ιατρό κι απαιτεί υψηλό επίπεδο γνώσης κι εξειδίκευσης σε θέματα γυναικολογίας, μαιευτικής και χειρουργικής. Ιδανικά θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και αποτέλεσμα μιας ομάδας ειδικοτήτων που θα περιλαμβάνει μαιευτήρα- γυναικολόγο, χειρουργό, αναισθησιολόγο, νεογνολόγο και μαία.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η πιθανότητα που έχει κάθε έγκυος ν’ ασθενήσει και να χειρουργηθεί για μη μαιευτική πάθηση είναι 2%. Επίσης, έχει διαπιστωθεί ότι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 20% γυναίκες ηλικίας 14 έως 45 ετών που εισάγονται σε χειρουργικές κλινικές σαν τακτικά περιστατικά είναι εγκυμονούσες. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις, η γνώση των φυσιολογικών ανατομικών και κλινικών μεταβολών της εγκύου είναι απαραίτητη για τη διάγνωση και θεραπεία μιας χειρουργικής πάθησης. Τα αίτια των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς είναι πολλά και κατηγοριοποιούνται σε παθήσεις οξείας κοιλίας, τραυματισμούς και κακοήθη νεοπλάσματα. Η διερεύνηση των συμπτωμάτων και η τελική διάγνωση της υποκείμενης νόσου διαφοροποιείται σημαντικά στην έγκυο ασθενή λόγω της παρουσίας του εμβρύου που θέτει περιορισμούς στα διαγνωστικά μέσα. Υλικό – Μέθοδος: Σκοπός της ανασκοπικής αυτής μελέτης ήταν ο προσδιορισμός των αιτιών των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και οι ενδεδειγμένες θεραπείες τους λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμούς σε επίπεδο διερεύνησης, διάγνωσης κι αντιμετώπισης. Μελετήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων καθώς και βιβλιογραφικές πηγές. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως τραύμα στην κύηση, λαπαροσκόπηση στην κύηση, οξεία κοιλία στη κύηση, καταπληξία και κύηση, αναισθησία στην κύηση κα. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 176 βιβλιογραφικές αναφορές. Αποτελέσματα: Το ποσοστό εμφάνισης χειρουργικής πάθησης της κοιλίας στις εγκύους είναι το ίδιο με το ποσοστό των μη εγκύων της ίδιας ηλικίας και αυτό συνεπάγεται μια αύξηση κατά τα τελευταία έτη λόγω της συνεχούς αύξησης του μέσου όρου της ηλικίας τεκνοποίησης και τη μεγάλη συχνότητα μεθόδων τεχνητής γονιμοποίησης. Η ύπαρξη του εμβρύου και ο βαθμός της ωριμότητάς του είναι στοιχεία που μπορούν να τροποποιήσουν το επείγον, το σχετικά επείγον ή μη μιας χειρουργικής επέμβασης. Μία χειρουργική επέμβαση στην κύηση είναι ένα σημαντικό γεγονός γιατί μαζί με τους κινδύνους της μητέρας επιπροστίθενται κι αυτοί του εμβρύου. Η αντιμετώπιση στις παθήσεις αυτές διαφοροποιείται σε ορισμένα σημεία, όμως οι βασικές αρχές παραμένουν οι ίδιες με της κλασσικής χειρουργικής. Γενικός κανόνας είναι ότι κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, εάν δεν είναι απόλυτα επείγουσα μια επέμβαση, προτιμότερο είναι ν’ αναβάλλεται γι αργότερα λόγω του κινδύνου πρόκλησης αυτόματης αποβολής ή συγγενών ανωμαλιών από την αναισθησία. Συμπέρασμα: Η αντιμετώπιση των χειρουργικών παθήσεων της κοιλίας στη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί πρόκληση για το σύγχρονο κλινικό ιατρό κι απαιτεί υψηλό επίπεδο γνώσης κι εξειδίκευσης σε θέματα γυναικολογίας, μαιευτικής και χειρουργικής. Ιδανικά θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και αποτέλεσμα μιας ομάδας ειδικοτήτων που θα περιλαμβάνει μαιευτήρα- γυναικολόγο, χειρουργό, αναισθησιολόγο, νεογνολόγο και μαία.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπαλαμώτη Σοφία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:23:49Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314496"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314496","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314496","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314496","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314496","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπαλαμώτη Σοφία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314496","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314496"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η πιθανότητα που έχει κάθε έγκυος ν’ ασθενήσει και να χειρουργηθεί για μη μαιευτική πάθηση είναι 2%. Επίσης, έχει διαπιστωθεί ότι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 20% γυναίκες ηλικίας 14 έως 45 ετών που εισάγονται σε χειρουργικές κλινικές σαν τακτικά περιστατικά είναι εγκυμονούσες. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις, η γνώση των φυσιολογικών ανατομικών και κλινικών μεταβολών της εγκύου είναι απαραίτητη για τη διάγνωση και θεραπεία μιας χειρουργικής πάθησης. Τα αίτια των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς είναι πολλά και κατηγοριοποιούνται σε παθήσεις οξείας κοιλίας, τραυματισμούς και κακοήθη νεοπλάσματα. Η διερεύνηση των συμπτωμάτων και η τελική διάγνωση της υποκείμενης νόσου διαφοροποιείται σημαντικά στην έγκυο ασθενή λόγω της παρουσίας του εμβρύου που θέτει περιορισμούς στα διαγνωστικά μέσα. Υλικό – Μέθοδος: Σκοπός της ανασκοπικής αυτής μελέτης ήταν ο προσδιορισμός των αιτιών των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και οι ενδεδειγμένες θεραπείες τους λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμούς σε επίπεδο διερεύνησης, διάγνωσης κι αντιμετώπισης. Μελετήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων καθώς και βιβλιογραφικές πηγές. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως τραύμα στην κύηση, λαπαροσκόπηση στην κύηση, οξεία κοιλία στη κύηση, καταπληξία και κύηση, αναισθησία στην κύηση κα. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 176 βιβλιογραφικές αναφορές. Αποτελέσματα: Το ποσοστό εμφάνισης χειρουργικής πάθησης της κοιλίας στις εγκύους είναι το ίδιο με το ποσοστό των μη εγκύων της ίδιας ηλικίας και αυτό συνεπάγεται μια αύξηση κατά τα τελευταία έτη λόγω της συνεχούς αύξησης του μέσου όρου της ηλικίας τεκνοποίησης και τη μεγάλη συχνότητα μεθόδων τεχνητής γονιμοποίησης. Η ύπαρξη του εμβρύου και ο βαθμός της ωριμότητάς του είναι στοιχεία που μπορούν να τροποποιήσουν το επείγον, το σχετικά επείγον ή μη μιας χειρουργικής επέμβασης. Μία χειρουργική επέμβαση στην κύηση είναι ένα σημαντικό γεγονός γιατί μαζί με τους κινδύνους της μητέρας επιπροστίθενται κι αυτοί του εμβρύου. Η αντιμετώπιση στις παθήσεις αυτές διαφοροποιείται σε ορισμένα σημεία, όμως οι βασικές αρχές παραμένουν οι ίδιες με της κλασσικής χειρουργικής. Γενικός κανόνας είναι ότι κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, εάν δεν είναι απόλυτα επείγουσα μια επέμβαση, προτιμότερο είναι ν’ αναβάλλεται γι αργότερα λόγω του κινδύνου πρόκλησης αυτόματης αποβολής ή συγγενών ανωμαλιών από την αναισθησία. Συμπέρασμα: Η αντιμετώπιση των χειρουργικών παθήσεων της κοιλίας στη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί πρόκληση για το σύγχρονο κλινικό ιατρό κι απαιτεί υψηλό επίπεδο γνώσης κι εξειδίκευσης σε θέματα γυναικολογίας, μαιευτικής και χειρουργικής. Ιδανικά θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και αποτέλεσμα μιας ομάδας ειδικοτήτων που θα περιλαμβάνει μαιευτήρα- γυναικολόγο, χειρουργό, αναισθησιολόγο, νεογνολόγο και μαία.","Introduction: The estimated risk for every pregnant woman to require general surgery for a non obstetric problem is approximately 2%. Furthermore, it has been documented that more than 20% of women aged 14 to 40years that are candidates for elective surgery procedure are found pregnant. In all cases, several anatomic and physiologic changes that occur during pregnancy must be considered carefully before starting the work up and evaluating the patient. There is a variety of causes resulting in surgical emergencies during pregnancy and the main categories are acute abdomen diseases, traumatic injuries and malignancy. The evaluation and management of the pregnant patient are essential in the practice of emergency medicine. Emergency physicians face most difficulties concerning the imaging modalities used due to the adverse fetal outcomes. Material-Methods: The purpose of this study was to identify the causes of non obstetric surgical diseases during pregnancy, their management and define the ideal treatment given the restrictions. We studied electronic databases and bibliographic sources. We used keywords such as trauma in pregnancy, traumatic injury, laparoscopy in pregnancy, acute abdomen pain in pregnancy, shock in pregnancy, anesthesia, etc. Our review resulted in 176 references. Results: The risk of non obstetric surgical emergencies is the same in pregnancy as in the non pregnant population of the same age. Given the older age of most pregnant women and the increase of the IVF (in vitro fertilization) methods the latest years, this risk is naturally increased. The presence of the fetus and its maturity status are the basic criteria to define the emergency of an operation. Any surgical intervention in pregnancy is an important fact due to the complication risks for both the mother and the fetus. The treatment modalities present some alterations but remain close to the main principles provided by general surgery. The basic rule followed is that during the first trimester any surgery classified less than acute emergency is postponed for later because of the risks of spontaneous abortion and congenital anomalies caused by anesthetic drugs. Conclusion: The management of surgical diseases during pregnancy remains a challenge for modern physicians requiring an updated knowledge of the subject, expertise and surgical skills. Ideally all patients should be reviewed by a special medical team including an obstetrician, a gynecologist, a general surgeon, an anesthesiologist, a neonatologist and a midwife in the event of a delivery."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χειρουργικές παθήσεις της κοιλιάς στην κύηση"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπαλαμώτη Σοφία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η πιθανότητα που έχει κάθε έγκυος ν’ ασθενήσει και να χειρουργηθεί για μη μαιευτική πάθηση είναι 2%. Επίσης, έχει διαπιστωθεί ότι σε ποσοστό μεγαλύτερο του 20% γυναίκες ηλικίας 14 έως 45 ετών που εισάγονται σε χειρουργικές κλινικές σαν τακτικά περιστατικά είναι εγκυμονούσες. Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις, η γνώση των φυσιολογικών ανατομικών και κλινικών μεταβολών της εγκύου είναι απαραίτητη για τη διάγνωση και θεραπεία μιας χειρουργικής πάθησης. Τα αίτια των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς είναι πολλά και κατηγοριοποιούνται σε παθήσεις οξείας κοιλίας, τραυματισμούς και κακοήθη νεοπλάσματα. Η διερεύνηση των συμπτωμάτων και η τελική διάγνωση της υποκείμενης νόσου διαφοροποιείται σημαντικά στην έγκυο ασθενή λόγω της παρουσίας του εμβρύου που θέτει περιορισμούς στα διαγνωστικά μέσα. Υλικό – Μέθοδος: Σκοπός της ανασκοπικής αυτής μελέτης ήταν ο προσδιορισμός των αιτιών των χειρουργικών παθήσεων της κοιλιάς στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και οι ενδεδειγμένες θεραπείες τους λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμούς σε επίπεδο διερεύνησης, διάγνωσης κι αντιμετώπισης. Μελετήθηκαν ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων καθώς και βιβλιογραφικές πηγές. Χρησιμοποιήθηκαν λέξεις κλειδιά, όπως τραύμα στην κύηση, λαπαροσκόπηση στην κύηση, οξεία κοιλία στη κύηση, καταπληξία και κύηση, αναισθησία στην κύηση κα. Από την ανασκόπηση προέκυψαν 176 βιβλιογραφικές αναφορές. Αποτελέσματα: Το ποσοστό εμφάνισης χειρουργικής πάθησης της κοιλίας στις εγκύους είναι το ίδιο με το ποσοστό των μη εγκύων της ίδιας ηλικίας και αυτό συνεπάγεται μια αύξηση κατά τα τελευταία έτη λόγω της συνεχούς αύξησης του μέσου όρου της ηλικίας τεκνοποίησης και τη μεγάλη συχνότητα μεθόδων τεχνητής γονιμοποίησης. Η ύπαρξη του εμβρύου και ο βαθμός της ωριμότητάς του είναι στοιχεία που μπορούν να τροποποιήσουν το επείγον, το σχετικά επείγον ή μη μιας χειρουργικής επέμβασης. Μία χειρουργική επέμβαση στην κύηση είναι ένα σημαντικό γεγονός γιατί μαζί με τους κινδύνους της μητέρας επιπροστίθενται κι αυτοί του εμβρύου. Η αντιμετώπιση στις παθήσεις αυτές διαφοροποιείται σε ορισμένα σημεία, όμως οι βασικές αρχές παραμένουν οι ίδιες με της κλασσικής χειρουργικής. Γενικός κανόνας είναι ότι κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της κύησης, εάν δεν είναι απόλυτα επείγουσα μια επέμβαση, προτιμότερο είναι ν’ αναβάλλεται γι αργότερα λόγω του κινδύνου πρόκλησης αυτόματης αποβολής ή συγγενών ανωμαλιών από την αναισθησία. Συμπέρασμα: Η αντιμετώπιση των χειρουργικών παθήσεων της κοιλίας στη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί πρόκληση για το σύγχρονο κλινικό ιατρό κι απαιτεί υψηλό επίπεδο γνώσης κι εξειδίκευσης σε θέματα γυναικολογίας, μαιευτικής και χειρουργικής. Ιδανικά θα πρέπει να είναι εξατομικευμένη και αποτέλεσμα μιας ομάδας ειδικοτήτων που θα περιλαμβάνει μαιευτήρα- γυναικολόγο, χειρουργό, αναισθησιολόγο, νεογνολόγο και μαία.","Introduction: The estimated risk for every pregnant woman to require general surgery for a non obstetric problem is approximately 2%. Furthermore, it has been documented that more than 20% of women aged 14 to 40years that are candidates for elective surgery procedure are found pregnant. In all cases, several anatomic and physiologic changes that occur during pregnancy must be considered carefully before starting the work up and evaluating the patient. There is a variety of causes resulting in surgical emergencies during pregnancy and the main categories are acute abdomen diseases, traumatic injuries and malignancy. The evaluation and management of the pregnant patient are essential in the practice of emergency medicine. Emergency physicians face most difficulties concerning the imaging modalities used due to the adverse fetal outcomes. Material-Methods: The purpose of this study was to identify the causes of non obstetric surgical diseases during pregnancy, their management and define the ideal treatment given the restrictions. We studied electronic databases and bibliographic sources. We used keywords such as trauma in pregnancy, traumatic injury, laparoscopy in pregnancy, acute abdomen pain in pregnancy, shock in pregnancy, anesthesia, etc. Our review resulted in 176 references. Results: The risk of non obstetric surgical emergencies is the same in pregnancy as in the non pregnant population of the same age. Given the older age of most pregnant women and the increase of the IVF (in vitro fertilization) methods the latest years, this risk is naturally increased. The presence of the fetus and its maturity status are the basic criteria to define the emergency of an operation. Any surgical intervention in pregnancy is an important fact due to the complication risks for both the mother and the fetus. The treatment modalities present some alterations but remain close to the main principles provided by general surgery. The basic rule followed is that during the first trimester any surgery classified less than acute emergency is postponed for later because of the risks of spontaneous abortion and congenital anomalies caused by anesthetic drugs. Conclusion: The management of surgical diseases during pregnancy remains a challenge for modern physicians requiring an updated knowledge of the subject, expertise and surgical skills. Ideally all patients should be reviewed by a special medical team including an obstetrician, a gynecologist, a general surgeon, an anesthesiologist, a neonatologist and a midwife in the event of a delivery."],"dc:identifier":["uoadl:1314496","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314496"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Χειρουργικές παθήσεις της κοιλιάς στην κύηση"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:49Z"}