{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314515"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314515","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Χορήγηση αίματος και παραγώγων στη βρεφική και ενδομήτριο ζωή","abstract":"Η χορήγηση αίματος και παραγώγων στη ενδομήτρια, νεογνική και βρεφική ζωή απαιτεί ειδικές γνώσεις και επιλεγμένα παράγωγα αίματος. Οι δοκιμασίες συμβατότητας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο την ομάδα αίματος του εμβρύου και του νεογνού αλλά και τα αντισώματα στον ορό της μητέρας έναντι των ομάδων αίματος αυτών. Παράγοντες όπως, η μεταφορά αντισωμάτων από την μητρική στη εμβρυική κυκλοφορία δια μέσου του πλακούντα, το μικρό βάρος και ο μικρός όγκος αίματος του νεογνού και του βρέφους καθώς και το ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα, προδιαθέτουν για την εμφάνιση ανεπιθύμητων αντιδράσεων. Οι συχνότερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις περιλαμβάνουν τα μεταδιδόμενα με τη μετάγγιση παθογόνα, κυρίως τη λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό, την αλλοανοσοποίηση σε αντιγόνα ερυθρών, λευκών και αιμοπεταλίων, τη συνδεόμενη με τη μετάγγιση νόσο μοσχεύματος κατά ξενιστή (TA-GVHD), την υπερφόρτωση του κυκλοφορικού συστήματος καθώς και μεταβολικές διαταραχές όπως υπερκαλιαιμία και υποθερμία. Στην ενδομήτρια και νεογνική ζωή οι κύριες ενδείξεις μετάγγισης είναι η αντιμετώπιση της αναιμίας κυρίως λόγω αιμολυτικής νόσου του εμβρύου και νεογνού από ασυμβατότητα Rhesus D καθώς και η διόρθωση της θρομβοπενίας λόγω αλλοανοσοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, τα πρόωρα νεογνά αποτελούν την πιο πολυμεταγγιζόμενη ομάδα νοσηλευομένων ασθενών λόγω μιας κατάστασης που ορίζεται ως αναιμία της προωρότητας. Στα βρέφη, οι αιµοσφαιρινοπάθειες, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι χειρουργικές επεμβάσεις και οι διαταραχές της πήξης αποτελούν τις συνηθέστερες ενδείξεις χορήγησης αίματος και παραγώγων. Η μετάγγιση πρέπει να γίνεται με βάση κατευθυντήριες οδηγίες και να είναι ορθολογική και επιστημονικά τεκμηριωμένη, επί καλά καθορισμένων ενδείξεων, ώστε να μην εκθέτει τα έμβρυα, τα νεογνά και τα βρέφη σε κινδύνους.","abstract_html":"Η χορήγηση αίματος και παραγώγων στη ενδομήτρια, νεογνική και βρεφική ζωή απαιτεί ειδικές γνώσεις και επιλεγμένα παράγωγα αίματος. Οι δοκιμασίες συμβατότητας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο την ομάδα αίματος του εμβρύου και του νεογνού αλλά και τα αντισώματα στον ορό της μητέρας έναντι των ομάδων αίματος αυτών. Παράγοντες όπως, η μεταφορά αντισωμάτων από την μητρική στη εμβρυική κυκλοφορία δια μέσου του πλακούντα, το μικρό βάρος και ο μικρός όγκος αίματος του νεογνού και του βρέφους καθώς και το ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα, προδιαθέτουν για την εμφάνιση ανεπιθύμητων αντιδράσεων. Οι συχνότερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις περιλαμβάνουν τα μεταδιδόμενα με τη μετάγγιση παθογόνα, κυρίως τη λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό, την αλλοανοσοποίηση σε αντιγόνα ερυθρών, λευκών και αιμοπεταλίων, τη συνδεόμενη με τη μετάγγιση νόσο μοσχεύματος κατά ξενιστή (TA-GVHD), την υπερφόρτωση του κυκλοφορικού συστήματος καθώς και μεταβολικές διαταραχές όπως υπερκαλιαιμία και υποθερμία. Στην ενδομήτρια και νεογνική ζωή οι κύριες ενδείξεις μετάγγισης είναι η αντιμετώπιση της αναιμίας κυρίως λόγω αιμολυτικής νόσου του εμβρύου και νεογνού από ασυμβατότητα Rhesus D καθώς και η διόρθωση της θρομβοπενίας λόγω αλλοανοσοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, τα πρόωρα νεογνά αποτελούν την πιο πολυμεταγγιζόμενη ομάδα νοσηλευομένων ασθενών λόγω μιας κατάστασης που ορίζεται ως αναιμία της προωρότητας. Στα βρέφη, οι αιµοσφαιρινοπάθειες, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι χειρουργικές επεμβάσεις και οι διαταραχές της πήξης αποτελούν τις συνηθέστερες ενδείξεις χορήγησης αίματος και παραγώγων. Η μετάγγιση πρέπει να γίνεται με βάση κατευθυντήριες οδηγίες και να είναι ορθολογική και επιστημονικά τεκμηριωμένη, επί καλά καθορισμένων ενδείξεων, ώστε να μην εκθέτει τα έμβρυα, τα νεογνά και τα βρέφη σε κινδύνους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μιχελάκη Αικατερίνη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:23:49Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314515"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314515","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314515","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314515","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314515","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μιχελάκη Αικατερίνη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314515","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314515"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η χορήγηση αίματος και παραγώγων στη ενδομήτρια, νεογνική και βρεφική ζωή απαιτεί ειδικές γνώσεις και επιλεγμένα παράγωγα αίματος. Οι δοκιμασίες συμβατότητας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο την ομάδα αίματος του εμβρύου και του νεογνού αλλά και τα αντισώματα στον ορό της μητέρας έναντι των ομάδων αίματος αυτών. Παράγοντες όπως, η μεταφορά αντισωμάτων από την μητρική στη εμβρυική κυκλοφορία δια μέσου του πλακούντα, το μικρό βάρος και ο μικρός όγκος αίματος του νεογνού και του βρέφους καθώς και το ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα, προδιαθέτουν για την εμφάνιση ανεπιθύμητων αντιδράσεων. Οι συχνότερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις περιλαμβάνουν τα μεταδιδόμενα με τη μετάγγιση παθογόνα, κυρίως τη λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό, την αλλοανοσοποίηση σε αντιγόνα ερυθρών, λευκών και αιμοπεταλίων, τη συνδεόμενη με τη μετάγγιση νόσο μοσχεύματος κατά ξενιστή (TA-GVHD), την υπερφόρτωση του κυκλοφορικού συστήματος καθώς και μεταβολικές διαταραχές όπως υπερκαλιαιμία και υποθερμία. Στην ενδομήτρια και νεογνική ζωή οι κύριες ενδείξεις μετάγγισης είναι η αντιμετώπιση της αναιμίας κυρίως λόγω αιμολυτικής νόσου του εμβρύου και νεογνού από ασυμβατότητα Rhesus D καθώς και η διόρθωση της θρομβοπενίας λόγω αλλοανοσοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, τα πρόωρα νεογνά αποτελούν την πιο πολυμεταγγιζόμενη ομάδα νοσηλευομένων ασθενών λόγω μιας κατάστασης που ορίζεται ως αναιμία της προωρότητας. Στα βρέφη, οι αιµοσφαιρινοπάθειες, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι χειρουργικές επεμβάσεις και οι διαταραχές της πήξης αποτελούν τις συνηθέστερες ενδείξεις χορήγησης αίματος και παραγώγων. Η μετάγγιση πρέπει να γίνεται με βάση κατευθυντήριες οδηγίες και να είναι ορθολογική και επιστημονικά τεκμηριωμένη, επί καλά καθορισμένων ενδείξεων, ώστε να μην εκθέτει τα έμβρυα, τα νεογνά και τα βρέφη σε κινδύνους.","The administration of blood and blood derivatives in fetal, neonatal and infant life requires specific knowledge and selected blood products. The compatibility tests should take into account the blood type and blood group antibodies of the fetus or neonate and those of the mother. Factors such as, the transfer of maternal antibodies to fetal circulation through the placenta, the small body mass and blood volume of fetus, neonate and infant and the immature immune system, predispose to the occurrence of adverse reactions. The most common adverse reactions include transfusion transmitted infections, mainly transfusion-transmitted cytomegalovirus, alloimmunization against antigens present on the red and white blood cells and platelets, transfusion-associated graft-versus-host disease (TA-GVHD), risk of volume overload and metabolic disorders as hyperkalemia and hypothermia. In fetal and neonatal life the main indications for transfusion are the correction of anemia caused mainly by the hemolytic disease most commonly due to Rhesus D incompatibility and correction of thrombocytopenia due to an incompatibility between mother’s platelet antigen and her fetus or neonate. In addition, premature infants are the most multitransfused group of hospitalized patients due to a condition defined as anemia of prematurity. In infants, hemoglobinopathies, hematologic malignancies, surgeries and coagulation abnormalities are the most common indications for administration of blood derivatives. The transfusion should be based on well defined indications, so as not to expose fetuses, neonates and infants at risk."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Χορήγηση αίματος και παραγώγων στη βρεφική και ενδομήτριο ζωή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μιχελάκη Αικατερίνη"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Η χορήγηση αίματος και παραγώγων στη ενδομήτρια, νεογνική και βρεφική ζωή απαιτεί ειδικές γνώσεις και επιλεγμένα παράγωγα αίματος. Οι δοκιμασίες συμβατότητας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο την ομάδα αίματος του εμβρύου και του νεογνού αλλά και τα αντισώματα στον ορό της μητέρας έναντι των ομάδων αίματος αυτών. Παράγοντες όπως, η μεταφορά αντισωμάτων από την μητρική στη εμβρυική κυκλοφορία δια μέσου του πλακούντα, το μικρό βάρος και ο μικρός όγκος αίματος του νεογνού και του βρέφους καθώς και το ανώριμο ανοσοποιητικό σύστημα, προδιαθέτουν για την εμφάνιση ανεπιθύμητων αντιδράσεων. Οι συχνότερες ανεπιθύμητες αντιδράσεις περιλαμβάνουν τα μεταδιδόμενα με τη μετάγγιση παθογόνα, κυρίως τη λοίμωξη από κυτταρομεγαλοϊό, την αλλοανοσοποίηση σε αντιγόνα ερυθρών, λευκών και αιμοπεταλίων, τη συνδεόμενη με τη μετάγγιση νόσο μοσχεύματος κατά ξενιστή (TA-GVHD), την υπερφόρτωση του κυκλοφορικού συστήματος καθώς και μεταβολικές διαταραχές όπως υπερκαλιαιμία και υποθερμία. Στην ενδομήτρια και νεογνική ζωή οι κύριες ενδείξεις μετάγγισης είναι η αντιμετώπιση της αναιμίας κυρίως λόγω αιμολυτικής νόσου του εμβρύου και νεογνού από ασυμβατότητα Rhesus D καθώς και η διόρθωση της θρομβοπενίας λόγω αλλοανοσοποίησης των αιμοπεταλίων. Επιπλέον, τα πρόωρα νεογνά αποτελούν την πιο πολυμεταγγιζόμενη ομάδα νοσηλευομένων ασθενών λόγω μιας κατάστασης που ορίζεται ως αναιμία της προωρότητας. Στα βρέφη, οι αιµοσφαιρινοπάθειες, οι αιματολογικές κακοήθειες, οι χειρουργικές επεμβάσεις και οι διαταραχές της πήξης αποτελούν τις συνηθέστερες ενδείξεις χορήγησης αίματος και παραγώγων. Η μετάγγιση πρέπει να γίνεται με βάση κατευθυντήριες οδηγίες και να είναι ορθολογική και επιστημονικά τεκμηριωμένη, επί καλά καθορισμένων ενδείξεων, ώστε να μην εκθέτει τα έμβρυα, τα νεογνά και τα βρέφη σε κινδύνους.","The administration of blood and blood derivatives in fetal, neonatal and infant life requires specific knowledge and selected blood products. The compatibility tests should take into account the blood type and blood group antibodies of the fetus or neonate and those of the mother. Factors such as, the transfer of maternal antibodies to fetal circulation through the placenta, the small body mass and blood volume of fetus, neonate and infant and the immature immune system, predispose to the occurrence of adverse reactions. The most common adverse reactions include transfusion transmitted infections, mainly transfusion-transmitted cytomegalovirus, alloimmunization against antigens present on the red and white blood cells and platelets, transfusion-associated graft-versus-host disease (TA-GVHD), risk of volume overload and metabolic disorders as hyperkalemia and hypothermia. In fetal and neonatal life the main indications for transfusion are the correction of anemia caused mainly by the hemolytic disease most commonly due to Rhesus D incompatibility and correction of thrombocytopenia due to an incompatibility between mother’s platelet antigen and her fetus or neonate. In addition, premature infants are the most multitransfused group of hospitalized patients due to a condition defined as anemia of prematurity. In infants, hemoglobinopathies, hematologic malignancies, surgeries and coagulation abnormalities are the most common indications for administration of blood derivatives. The transfusion should be based on well defined indications, so as not to expose fetuses, neonates and infants at risk."],"dc:identifier":["uoadl:1314515","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314515"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Χορήγηση αίματος και παραγώγων στη βρεφική και ενδομήτριο ζωή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:49Z"}