{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314629"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314629","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"A meta-analysis of the effects of fixation type on renal function in patients undergoing endovascular aneurysm repair","abstract":"Περίληψη Υπόστρωμα- σκοπός: Μια από τις σημαντικότερες τροποποιήσεις των αορτικών ενδαγγειακών μοσχευμάτων ήταν η ανάπτυξη της υπερνεφρικής στήριξης για την καλύτερη στήριξη του μοσχεύματος στον κεντρικό αορτικό αυχένα. Ωστόσο μια από τις κυριότερες ανησυχίες όσον αφορά την υπερνεφρική στήριξη αφορούσε τα σύρματα που διασχίζουν την έκφυση των νεφρικών αρτηριών και πώς μπορούν να επηρεάσουν τη νεφρική λειτουργία. Διάφορες μελέτες που εξέτασαν την επίδραση της υπερνεφρικής στήριξης στη νεφρική λειτουργία κατέληξαν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία και να πραγματοποιήσει μια συστηματική ανάλυση ώστε να εξακριβώσει εάν η υπερνεφρική στήριξη έχει κάποια αρνητική επίδραση στη νεφρική λειτουργία σε σύγκριση με την υπονεφρική στήριξη. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας ώστε να ταυτοποιηθούν όλες οι μελέτες που συγκρίνουν την επίδραση της διαφορετικής κεντρικής στήριξης του ενδομοσχεύματος στη νεφρική λειτουργία σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ενδαγγειακή αποκατάσταση υπονεφρικού ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα δεδομένα της έκβασης συγκεντρώθηκαν και οι συνδυασμένες συνολικές επιδράσεις συνυπολογίσθηκαν με την εφαρμογή ειδικών μοντέλων. Αποτελέσματα: Έντεκα μελέτες που αφορούσαν 1818 ασθενείς (υπονεφρική στήριξη, 965 ασθενείς; υπερνεφρική στήριξη, 853 ασθενείς) συμπεριλήφθηκαν. Εννέα από τις έντεκα μελέτες ήταν αναδρομικές μελέτες παρατήρησης, ενώ μόνο δύο μελέτες προοπτικά μελέτησαν την έκβαση της νεφρικής λειτουργίας. Στην μετεγχειρητική περίοδο δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στη νεφρική λειτουργία, όπως διαφαίνεται από την υπολογιζόμενη κάθαρση κρεατινίνης (eCrCl) μεταξύ των δύο ομάδων (odds ratio [OR], -1.72; 95% confidence interval [CI], -5.68-2.25). Στην ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης οι ασθενείς που δέχτηκαν μόσχευμα με υπερνεφρική στήριξη δεν παρουσίασαν σημαντικά διαφορετικότερη eCrCl σε σύγκριση με τους ασθενείς με υπονεφρικό ενδαγγειακό μόσχευμα (OR, -2.76; 95% CI, -8.09-2.56). Η συχνότητα της έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας δεν ήταν επίσης σημαντικά διαφορετικότερη μεταξύ των δύο ομάδων (OR 1.01; 95% CI, 0.75-1.36). Συμπέρασμα: Υψηλού επιπέδου ένδειξη που να υποδεικνύει την ανωτερότητα της μίας μεθόδου κεντρικής στήριξης έναντι της άλλης όσον αφορά τη νεφρική λειτουργία δεν υφίσταται. Με βάση τα υπάρχοντα διαθέσιμα δεδομένα δε φαίνεται ότι η υπερνεφρική στήριξη αυξάνει τον κίνδυνο της νεφρικής δυσλειτουργίας. Περισσότερες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες απαιτούνται για την αποσαφηνοποίηση της συγκεκριμένης επίδρασης.","abstract_html":"Περίληψη Υπόστρωμα- σκοπός: Μια από τις σημαντικότερες τροποποιήσεις των αορτικών ενδαγγειακών μοσχευμάτων ήταν η ανάπτυξη της υπερνεφρικής στήριξης για την καλύτερη στήριξη του μοσχεύματος στον κεντρικό αορτικό αυχένα. Ωστόσο μια από τις κυριότερες ανησυχίες όσον αφορά την υπερνεφρική στήριξη αφορούσε τα σύρματα που διασχίζουν την έκφυση των νεφρικών αρτηριών και πώς μπορούν να επηρεάσουν τη νεφρική λειτουργία. Διάφορες μελέτες που εξέτασαν την επίδραση της υπερνεφρικής στήριξης στη νεφρική λειτουργία κατέληξαν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία και να πραγματοποιήσει μια συστηματική ανάλυση ώστε να εξακριβώσει εάν η υπερνεφρική στήριξη έχει κάποια αρνητική επίδραση στη νεφρική λειτουργία σε σύγκριση με την υπονεφρική στήριξη. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας ώστε να ταυτοποιηθούν όλες οι μελέτες που συγκρίνουν την επίδραση της διαφορετικής κεντρικής στήριξης του ενδομοσχεύματος στη νεφρική λειτουργία σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ενδαγγειακή αποκατάσταση υπονεφρικού ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα δεδομένα της έκβασης συγκεντρώθηκαν και οι συνδυασμένες συνολικές επιδράσεις συνυπολογίσθηκαν με την εφαρμογή ειδικών μοντέλων. Αποτελέσματα: Έντεκα μελέτες που αφορούσαν 1818 ασθενείς (υπονεφρική στήριξη, 965 ασθενείς; υπερνεφρική στήριξη, 853 ασθενείς) συμπεριλήφθηκαν. Εννέα από τις έντεκα μελέτες ήταν αναδρομικές μελέτες παρατήρησης, ενώ μόνο δύο μελέτες προοπτικά μελέτησαν την έκβαση της νεφρικής λειτουργίας. Στην μετεγχειρητική περίοδο δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στη νεφρική λειτουργία, όπως διαφαίνεται από την υπολογιζόμενη κάθαρση κρεατινίνης (eCrCl) μεταξύ των δύο ομάδων (odds ratio [OR], -1.72; 95% confidence interval [CI], -5.68-2.25). Στην ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης οι ασθενείς που δέχτηκαν μόσχευμα με υπερνεφρική στήριξη δεν παρουσίασαν σημαντικά διαφορετικότερη eCrCl σε σύγκριση με τους ασθενείς με υπονεφρικό ενδαγγειακό μόσχευμα (OR, -2.76; 95% CI, -8.09-2.56). Η συχνότητα της έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας δεν ήταν επίσης σημαντικά διαφορετικότερη μεταξύ των δύο ομάδων (OR 1.01; 95% CI, 0.75-1.36). Συμπέρασμα: Υψηλού επιπέδου ένδειξη που να υποδεικνύει την ανωτερότητα της μίας μεθόδου κεντρικής στήριξης έναντι της άλλης όσον αφορά τη νεφρική λειτουργία δεν υφίσταται. Με βάση τα υπάρχοντα διαθέσιμα δεδομένα δε φαίνεται ότι η υπερνεφρική στήριξη αυξάνει τον κίνδυνο της νεφρικής δυσλειτουργίας. Περισσότερες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες απαιτούνται για την αποσαφηνοποίηση της συγκεκριμένης επίδρασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Κούβελος Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:23:51Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314629"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314629","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314629","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314629","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314629","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κούβελος Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314629","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314629"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Υπόστρωμα- σκοπός: Μια από τις σημαντικότερες τροποποιήσεις των αορτικών ενδαγγειακών μοσχευμάτων ήταν η ανάπτυξη της υπερνεφρικής στήριξης για την καλύτερη στήριξη του μοσχεύματος στον κεντρικό αορτικό αυχένα. Ωστόσο μια από τις κυριότερες ανησυχίες όσον αφορά την υπερνεφρική στήριξη αφορούσε τα σύρματα που διασχίζουν την έκφυση των νεφρικών αρτηριών και πώς μπορούν να επηρεάσουν τη νεφρική λειτουργία. Διάφορες μελέτες που εξέτασαν την επίδραση της υπερνεφρικής στήριξης στη νεφρική λειτουργία κατέληξαν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία και να πραγματοποιήσει μια συστηματική ανάλυση ώστε να εξακριβώσει εάν η υπερνεφρική στήριξη έχει κάποια αρνητική επίδραση στη νεφρική λειτουργία σε σύγκριση με την υπονεφρική στήριξη. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας ώστε να ταυτοποιηθούν όλες οι μελέτες που συγκρίνουν την επίδραση της διαφορετικής κεντρικής στήριξης του ενδομοσχεύματος στη νεφρική λειτουργία σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ενδαγγειακή αποκατάσταση υπονεφρικού ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα δεδομένα της έκβασης συγκεντρώθηκαν και οι συνδυασμένες συνολικές επιδράσεις συνυπολογίσθηκαν με την εφαρμογή ειδικών μοντέλων. Αποτελέσματα: Έντεκα μελέτες που αφορούσαν 1818 ασθενείς (υπονεφρική στήριξη, 965 ασθενείς; υπερνεφρική στήριξη, 853 ασθενείς) συμπεριλήφθηκαν. Εννέα από τις έντεκα μελέτες ήταν αναδρομικές μελέτες παρατήρησης, ενώ μόνο δύο μελέτες προοπτικά μελέτησαν την έκβαση της νεφρικής λειτουργίας. Στην μετεγχειρητική περίοδο δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στη νεφρική λειτουργία, όπως διαφαίνεται από την υπολογιζόμενη κάθαρση κρεατινίνης (eCrCl) μεταξύ των δύο ομάδων (odds ratio [OR], -1.72; 95% confidence interval [CI], -5.68-2.25). Στην ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης οι ασθενείς που δέχτηκαν μόσχευμα με υπερνεφρική στήριξη δεν παρουσίασαν σημαντικά διαφορετικότερη eCrCl σε σύγκριση με τους ασθενείς με υπονεφρικό ενδαγγειακό μόσχευμα (OR, -2.76; 95% CI, -8.09-2.56). Η συχνότητα της έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας δεν ήταν επίσης σημαντικά διαφορετικότερη μεταξύ των δύο ομάδων (OR 1.01; 95% CI, 0.75-1.36). Συμπέρασμα: Υψηλού επιπέδου ένδειξη που να υποδεικνύει την ανωτερότητα της μίας μεθόδου κεντρικής στήριξης έναντι της άλλης όσον αφορά τη νεφρική λειτουργία δεν υφίσταται. Με βάση τα υπάρχοντα διαθέσιμα δεδομένα δε φαίνεται ότι η υπερνεφρική στήριξη αυξάνει τον κίνδυνο της νεφρικής δυσλειτουργίας. Περισσότερες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες απαιτούνται για την αποσαφηνοποίηση της συγκεκριμένης επίδρασης.","Background-aim: One of the most important adjustments of aortic stent grafts was the development of suprarenal (SR) fixation to assist stable graft anchorage in the proximal aortic neck. However one of the main concerns of the SR fixation was the wires crossing the ostia of the renal arteries and how they affect renal function. Various studies by examining the effect of SR fixation on renal function have reported conflicting results. The objective of the present article was to provide a contemporary literature review and perform an analysis to determine whether SR fixation has a negative effect on renal function when compared to IR fixation. Methods: A systematic review of the literature was undertaken to identify all studies comparing the effect of different proximal fixation type on renal function in patients undergoing endovascular aneurysm repair. Outcome data were pooled and combined overall effect sizes were calculated using fixed or random effects models. Results: Eleven studies reporting on 1818 patients (infrarenal fixation, 965 patients; suprarenal fixation, suprarenal fixation, 853 patients) were included. Nine of the eleven studies were retrospective observational, while only two studies prospectively compared renal outcome. At the postoperative period there was no significant differences in renal function, as shown from estimated creatinine clearance (eCrCl), between the two groups (odds ratio [OR], -1.72; 95% confidence interval [CI], -5.68-2.25). At the end of the follow-up, patients received a SR graft did not present with significantly different eCrCl when compared with patients receiving an IR graft (OR, -2.76; 95% CI, -8.09-2.56). The rate of renal impairment was also not different between the two groups (OR 1.01; 95% CI, 0.75-1.36). Conclusion: High-level evidence demonstrating the superiority of one fixation type over the other in term of renal effect is lacking. Based on current available data SR fixation does not seem to increase the risk of renal dysfunction. More prospective randomized studies are needed to clarify this issue."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["A meta-analysis of the effects of fixation type on renal function in patients undergoing endovascular aneurysm repair"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κούβελος Γεώργιος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Περίληψη Υπόστρωμα- σκοπός: Μια από τις σημαντικότερες τροποποιήσεις των αορτικών ενδαγγειακών μοσχευμάτων ήταν η ανάπτυξη της υπερνεφρικής στήριξης για την καλύτερη στήριξη του μοσχεύματος στον κεντρικό αορτικό αυχένα. Ωστόσο μια από τις κυριότερες ανησυχίες όσον αφορά την υπερνεφρική στήριξη αφορούσε τα σύρματα που διασχίζουν την έκφυση των νεφρικών αρτηριών και πώς μπορούν να επηρεάσουν τη νεφρική λειτουργία. Διάφορες μελέτες που εξέτασαν την επίδραση της υπερνεφρικής στήριξης στη νεφρική λειτουργία κατέληξαν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να ανασκοπήσει την παρούσα βιβλιογραφία και να πραγματοποιήσει μια συστηματική ανάλυση ώστε να εξακριβώσει εάν η υπερνεφρική στήριξη έχει κάποια αρνητική επίδραση στη νεφρική λειτουργία σε σύγκριση με την υπονεφρική στήριξη. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε μια συστηματική ανασκόπηση της διεθνούς βιβλιογραφίας ώστε να ταυτοποιηθούν όλες οι μελέτες που συγκρίνουν την επίδραση της διαφορετικής κεντρικής στήριξης του ενδομοσχεύματος στη νεφρική λειτουργία σε ασθενείς που υποβάλλονται σε ενδαγγειακή αποκατάσταση υπονεφρικού ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Τα δεδομένα της έκβασης συγκεντρώθηκαν και οι συνδυασμένες συνολικές επιδράσεις συνυπολογίσθηκαν με την εφαρμογή ειδικών μοντέλων. Αποτελέσματα: Έντεκα μελέτες που αφορούσαν 1818 ασθενείς (υπονεφρική στήριξη, 965 ασθενείς; υπερνεφρική στήριξη, 853 ασθενείς) συμπεριλήφθηκαν. Εννέα από τις έντεκα μελέτες ήταν αναδρομικές μελέτες παρατήρησης, ενώ μόνο δύο μελέτες προοπτικά μελέτησαν την έκβαση της νεφρικής λειτουργίας. Στην μετεγχειρητική περίοδο δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στη νεφρική λειτουργία, όπως διαφαίνεται από την υπολογιζόμενη κάθαρση κρεατινίνης (eCrCl) μεταξύ των δύο ομάδων (odds ratio [OR], -1.72; 95% confidence interval [CI], -5.68-2.25). Στην ολοκλήρωση της περιόδου παρακολούθησης οι ασθενείς που δέχτηκαν μόσχευμα με υπερνεφρική στήριξη δεν παρουσίασαν σημαντικά διαφορετικότερη eCrCl σε σύγκριση με τους ασθενείς με υπονεφρικό ενδαγγειακό μόσχευμα (OR, -2.76; 95% CI, -8.09-2.56). Η συχνότητα της έκπτωσης της νεφρικής λειτουργίας δεν ήταν επίσης σημαντικά διαφορετικότερη μεταξύ των δύο ομάδων (OR 1.01; 95% CI, 0.75-1.36). Συμπέρασμα: Υψηλού επιπέδου ένδειξη που να υποδεικνύει την ανωτερότητα της μίας μεθόδου κεντρικής στήριξης έναντι της άλλης όσον αφορά τη νεφρική λειτουργία δεν υφίσταται. Με βάση τα υπάρχοντα διαθέσιμα δεδομένα δε φαίνεται ότι η υπερνεφρική στήριξη αυξάνει τον κίνδυνο της νεφρικής δυσλειτουργίας. Περισσότερες προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες απαιτούνται για την αποσαφηνοποίηση της συγκεκριμένης επίδρασης.","Background-aim: One of the most important adjustments of aortic stent grafts was the development of suprarenal (SR) fixation to assist stable graft anchorage in the proximal aortic neck. However one of the main concerns of the SR fixation was the wires crossing the ostia of the renal arteries and how they affect renal function. Various studies by examining the effect of SR fixation on renal function have reported conflicting results. The objective of the present article was to provide a contemporary literature review and perform an analysis to determine whether SR fixation has a negative effect on renal function when compared to IR fixation. Methods: A systematic review of the literature was undertaken to identify all studies comparing the effect of different proximal fixation type on renal function in patients undergoing endovascular aneurysm repair. Outcome data were pooled and combined overall effect sizes were calculated using fixed or random effects models. Results: Eleven studies reporting on 1818 patients (infrarenal fixation, 965 patients; suprarenal fixation, suprarenal fixation, 853 patients) were included. Nine of the eleven studies were retrospective observational, while only two studies prospectively compared renal outcome. At the postoperative period there was no significant differences in renal function, as shown from estimated creatinine clearance (eCrCl), between the two groups (odds ratio [OR], -1.72; 95% confidence interval [CI], -5.68-2.25). At the end of the follow-up, patients received a SR graft did not present with significantly different eCrCl when compared with patients receiving an IR graft (OR, -2.76; 95% CI, -8.09-2.56). The rate of renal impairment was also not different between the two groups (OR 1.01; 95% CI, 0.75-1.36). Conclusion: High-level evidence demonstrating the superiority of one fixation type over the other in term of renal effect is lacking. Based on current available data SR fixation does not seem to increase the risk of renal dysfunction. More prospective randomized studies are needed to clarify this issue."],"dc:identifier":["uoadl:1314629","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314629"],"dc:language":["English"],"dc:title":["A meta-analysis of the effects of fixation type on renal function in patients undergoing endovascular aneurysm repair"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:51Z"}