{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314808"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314808","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Endovascular treatment of descending thoracic aortic dissection","abstract":"Ο αορτικός διαχωρισμός (ΑΔ) αποτελεί την πλέον θανατηφόρα εκδήλωση του οξέος αορτικού συνδρόμου. Η επίπτωσή του φθάνει τις 30 περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ανθρώπους/έτος. Χωρίς αντιμετώπιση, ο οξύς ΑΔ τύπου Β έχει θνητότητα 10% στις 30 ημέρες. Η αντιμετώπισή του παραμένει μια πρόκληση. Η χειρουργική αντιμετώπιση εμφανίζει υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα, ενώ η ενδαγγειακή επιδιόρθωση (TEVAR) παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση. Η παρούσα εργασία αποτελεί ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας των τελευταίων 10 ετών (2004-2014) και αναδρομική μελέτη των πλέον πρόσφατων δημοσιεύσεων. 11 κλινικές μελέτες δημοσιευμένες μετά τον Ιανουάριο 2011 εντοπίστηκαν στο Medline. 3457 ασθενείς (71,6% άρρενες, μέση ηλικία 62,6 έτη) μελετήθηκαν. 2516 είχαν ΑΔ τύπου Β (73,2%). 1909 υπεβλήθησαν σε TEVAR (75,9%). Η θνητότητα στις 30 ημέρες ήταν 7%. Ως επιπλοκές αναφέρονται ενδοδιαφυγές τύπου Ι-ΙΙ (σε μερικές περιπτώσεις ΙΙΙ) (11,5%), εγκεφαλικό επεισόδιο (5,9%) και παραπληγία (3%). Επανεπέμβαση χρειάστηκε το 6% αυτών. Η παρούσα εργασία παρέχει πληροφορίες σχετικά με την τεχνική επιτυχία, τα πιθανά πλεονεκτήματα και επιπλοκές και την επιβίωση των ασθενών που υποβάλλονται σε TEVAR για ΔΑ τύπου Β. Πρέπει, όμως, να ληφθούν υπόψιν περιορισμοί, όπως σε κάθε προηγούμενη αναδρομική μελέτη που δείχνει πως το TEVAR είναι τεχνικά εφικτό με λιγότερες επιπλοκές. Μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αναμένονται για να αξιολογηθεί η πραγματική του αποτελεσματικότητα.","abstract_html":"Ο αορτικός διαχωρισμός (ΑΔ) αποτελεί την πλέον θανατηφόρα εκδήλωση του οξέος αορτικού συνδρόμου. Η επίπτωσή του φθάνει τις 30 περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ανθρώπους/έτος. Χωρίς αντιμετώπιση, ο οξύς ΑΔ τύπου Β έχει θνητότητα 10% στις 30 ημέρες. Η αντιμετώπισή του παραμένει μια πρόκληση. Η χειρουργική αντιμετώπιση εμφανίζει υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα, ενώ η ενδαγγειακή επιδιόρθωση (TEVAR) παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση. Η παρούσα εργασία αποτελεί ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας των τελευταίων 10 ετών (2004-2014) και αναδρομική μελέτη των πλέον πρόσφατων δημοσιεύσεων. 11 κλινικές μελέτες δημοσιευμένες μετά τον Ιανουάριο 2011 εντοπίστηκαν στο Medline. 3457 ασθενείς (71,6% άρρενες, μέση ηλικία 62,6 έτη) μελετήθηκαν. 2516 είχαν ΑΔ τύπου Β (73,2%). 1909 υπεβλήθησαν σε TEVAR (75,9%). Η θνητότητα στις 30 ημέρες ήταν 7%. Ως επιπλοκές αναφέρονται ενδοδιαφυγές τύπου Ι-ΙΙ (σε μερικές περιπτώσεις ΙΙΙ) (11,5%), εγκεφαλικό επεισόδιο (5,9%) και παραπληγία (3%). Επανεπέμβαση χρειάστηκε το 6% αυτών. Η παρούσα εργασία παρέχει πληροφορίες σχετικά με την τεχνική επιτυχία, τα πιθανά πλεονεκτήματα και επιπλοκές και την επιβίωση των ασθενών που υποβάλλονται σε TEVAR για ΔΑ τύπου Β. Πρέπει, όμως, να ληφθούν υπόψιν περιορισμοί, όπως σε κάθε προηγούμενη αναδρομική μελέτη που δείχνει πως το TEVAR είναι τεχνικά εφικτό με λιγότερες επιπλοκές. Μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αναμένονται για να αξιολογηθεί η πραγματική του αποτελεσματικότητα.","abstract_has_math":false,"creators":["Ροδίτης Κωνσταντίνος-Παναγιώτης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:23:55Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314808"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314808","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314808","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314808","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314808","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ροδίτης Κωνσταντίνος-Παναγιώτης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314808","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314808"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο αορτικός διαχωρισμός (ΑΔ) αποτελεί την πλέον θανατηφόρα εκδήλωση του οξέος αορτικού συνδρόμου. Η επίπτωσή του φθάνει τις 30 περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ανθρώπους/έτος. Χωρίς αντιμετώπιση, ο οξύς ΑΔ τύπου Β έχει θνητότητα 10% στις 30 ημέρες. Η αντιμετώπισή του παραμένει μια πρόκληση. Η χειρουργική αντιμετώπιση εμφανίζει υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα, ενώ η ενδαγγειακή επιδιόρθωση (TEVAR) παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση. Η παρούσα εργασία αποτελεί ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας των τελευταίων 10 ετών (2004-2014) και αναδρομική μελέτη των πλέον πρόσφατων δημοσιεύσεων. 11 κλινικές μελέτες δημοσιευμένες μετά τον Ιανουάριο 2011 εντοπίστηκαν στο Medline. 3457 ασθενείς (71,6% άρρενες, μέση ηλικία 62,6 έτη) μελετήθηκαν. 2516 είχαν ΑΔ τύπου Β (73,2%). 1909 υπεβλήθησαν σε TEVAR (75,9%). Η θνητότητα στις 30 ημέρες ήταν 7%. Ως επιπλοκές αναφέρονται ενδοδιαφυγές τύπου Ι-ΙΙ (σε μερικές περιπτώσεις ΙΙΙ) (11,5%), εγκεφαλικό επεισόδιο (5,9%) και παραπληγία (3%). Επανεπέμβαση χρειάστηκε το 6% αυτών. Η παρούσα εργασία παρέχει πληροφορίες σχετικά με την τεχνική επιτυχία, τα πιθανά πλεονεκτήματα και επιπλοκές και την επιβίωση των ασθενών που υποβάλλονται σε TEVAR για ΔΑ τύπου Β. Πρέπει, όμως, να ληφθούν υπόψιν περιορισμοί, όπως σε κάθε προηγούμενη αναδρομική μελέτη που δείχνει πως το TEVAR είναι τεχνικά εφικτό με λιγότερες επιπλοκές. Μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αναμένονται για να αξιολογηθεί η πραγματική του αποτελεσματικότητα.","Aortic dissection (AD) is the most deadly manifestation of the acute aortic syndromes. Its incidence is 30 cases per million people per year. Without treatment, acute type B AD has a mortality of 10% at 30 days. Its management remains a therapeutic challenge. Surgery has high morbidity and mortality, while endovascular treatment (TEVAR) presents as an alternative. This is a retrospective review of the existing literature from the last 10 years (2004-2014)and a review of the newest publications. 11 clinical series published since January 2011 were identified in Medline. 3437 patients (71,6% men, average age 62,6 years) were studied. 2516 had type B AD (73,2%). TEVAR was performed in 1909 (75,9%). 30-day mortality was 7,0%. Type I-II (and in some cases III) endoleaks (11,5%), stroke (5,9%) and paraplegia (3%) were reported as complications. Need for re-intervention was approximately 6%. This study provides an insight into the technical success, potential advantages and complications, as well as survival for patients treated with TEVAR for type B AD. It should, nevertheless, be viewed in the light of its limitations, like all previous reviews showing TEVAR to be technically feasible with fewer complications. Long term results are awaited to assess its true efficacy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Endovascular treatment of descending thoracic aortic dissection"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ροδίτης Κωνσταντίνος-Παναγιώτης"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Ο αορτικός διαχωρισμός (ΑΔ) αποτελεί την πλέον θανατηφόρα εκδήλωση του οξέος αορτικού συνδρόμου. Η επίπτωσή του φθάνει τις 30 περιπτώσεις ανά εκατομμύριο ανθρώπους/έτος. Χωρίς αντιμετώπιση, ο οξύς ΑΔ τύπου Β έχει θνητότητα 10% στις 30 ημέρες. Η αντιμετώπισή του παραμένει μια πρόκληση. Η χειρουργική αντιμετώπιση εμφανίζει υψηλή νοσηρότητα και θνητότητα, ενώ η ενδαγγειακή επιδιόρθωση (TEVAR) παρουσιάζεται ως εναλλακτική λύση. Η παρούσα εργασία αποτελεί ανασκόπηση της υπάρχουσας βιβλιογραφίας των τελευταίων 10 ετών (2004-2014) και αναδρομική μελέτη των πλέον πρόσφατων δημοσιεύσεων. 11 κλινικές μελέτες δημοσιευμένες μετά τον Ιανουάριο 2011 εντοπίστηκαν στο Medline. 3457 ασθενείς (71,6% άρρενες, μέση ηλικία 62,6 έτη) μελετήθηκαν. 2516 είχαν ΑΔ τύπου Β (73,2%). 1909 υπεβλήθησαν σε TEVAR (75,9%). Η θνητότητα στις 30 ημέρες ήταν 7%. Ως επιπλοκές αναφέρονται ενδοδιαφυγές τύπου Ι-ΙΙ (σε μερικές περιπτώσεις ΙΙΙ) (11,5%), εγκεφαλικό επεισόδιο (5,9%) και παραπληγία (3%). Επανεπέμβαση χρειάστηκε το 6% αυτών. Η παρούσα εργασία παρέχει πληροφορίες σχετικά με την τεχνική επιτυχία, τα πιθανά πλεονεκτήματα και επιπλοκές και την επιβίωση των ασθενών που υποβάλλονται σε TEVAR για ΔΑ τύπου Β. Πρέπει, όμως, να ληφθούν υπόψιν περιορισμοί, όπως σε κάθε προηγούμενη αναδρομική μελέτη που δείχνει πως το TEVAR είναι τεχνικά εφικτό με λιγότερες επιπλοκές. Μακροπρόθεσμα αποτελέσματα αναμένονται για να αξιολογηθεί η πραγματική του αποτελεσματικότητα.","Aortic dissection (AD) is the most deadly manifestation of the acute aortic syndromes. Its incidence is 30 cases per million people per year. Without treatment, acute type B AD has a mortality of 10% at 30 days. Its management remains a therapeutic challenge. Surgery has high morbidity and mortality, while endovascular treatment (TEVAR) presents as an alternative. This is a retrospective review of the existing literature from the last 10 years (2004-2014)and a review of the newest publications. 11 clinical series published since January 2011 were identified in Medline. 3437 patients (71,6% men, average age 62,6 years) were studied. 2516 had type B AD (73,2%). TEVAR was performed in 1909 (75,9%). 30-day mortality was 7,0%. Type I-II (and in some cases III) endoleaks (11,5%), stroke (5,9%) and paraplegia (3%) were reported as complications. Need for re-intervention was approximately 6%. This study provides an insight into the technical success, potential advantages and complications, as well as survival for patients treated with TEVAR for type B AD. It should, nevertheless, be viewed in the light of its limitations, like all previous reviews showing TEVAR to be technically feasible with fewer complications. Long term results are awaited to assess its true efficacy."],"dc:identifier":["uoadl:1314808","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314808"],"dc:language":["English"],"dc:title":["Endovascular treatment of descending thoracic aortic dissection"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:55Z"}