{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314972"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1314972","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Mελέτη της συσχέτισης του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2","abstract":"Η επίπτωση του σακχαρώδη διαβήτη αυξάνεται σημαντικά τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, τόσο τύπου 1 όσο και τύπου 2, κινδυνεύουν από την εμφάνιση μικροαγγειακών αλλά και μακρογγειακών επιπλοκών. Η επίτευξη ευγλυκαιμίας, όπως προκύπτει από τη μελέτη UKPDS και άλλες κλινικές μελέτες, καθυστερεί την εμφάνιση και επιβραδύνει την εξέλιξη των επιπλοκών του διαβήτη. Τα τελευταία χρόνια οι γνώσεις γύρω από τη νόσο έχουν αυξηθεί σημαντικά και νέα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της, ωστόσο αυτό δεν οδήγησε σε βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης των διαβητικών ασθενών. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος (Self-monitoring of blood glucose, SMBG) αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την επίτευξη των θεραπευτικών στόχων στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και στον ινσουλινοθεραπευόμενο τύπου 2, ενώ για το σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή με δισκία και/ή δίαιτα υπάρχουν αντικρουόμενα στοιχεία και απόψεις. Για να εφαρμοστεί επιτυχώς ο αυτοέλεγχος απαιτείται η συμμόρφωση του ασθενούς, η επαρκής εκπαίδευσή του και η τακτική επικοινωνία με τον θεράποντα ιατρό. Οι οδηγίες προς τον ασθενή για τη συχνότητα και το χρόνο διενέργειας του αυτοελέγχου πρέπει να είναι συγκεκριμένες. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος δίνει πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, τόσο από τον ασθενή ός και από τον ιατρό, για την επίτευξη της ευγλυκαιμίας στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου θεραπευτικού προγράμματος. Στη χώρα μας δεν υπάρχουν βιβλιογραφικά δεδομένα σχετικά με τη συχνότητα του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος ανάμεσα στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και την επίδρασή του στην επίτευξη γλυκαιμικού ελέγχου. Η παρούσα διπλωματική εργασία σχεδιάσθηκε προκειμένου να διερευνηθεί η ύπαρξη συσχέτισης του αυτοέλεγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και τη διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη ως προς τον αυτοέλεγχο γλυκόζης αίματος. Στη μελέτη συμμετείχαν 776 άτομα (412 άνδρες / 364 γυναίκες, μέσης ηλικίας: 68,83 ± 10,26 έτη) με ΒΜΙ 31,45 ± 5,98 Kg/m2 , διάρκεια διαβήτη 16,57 ± 8,06 έτη και HbA1c 7,31 ± 3,45%. Ποσοστό της τάξης του 74,9% είχε αρτηριακή υπέρταση, 74,0% δυσλιπιδαιμία, 22,4% στεφανιαία νόσο, 18,7% αμφιβληστροειδοπάθεια, 7,0% χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και 5,9% περιφερική νευροπάθεια. Ποσοστό της τάξης του 59,4% βρισκόταν σε αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και 40,6% ελάμβανε αγωγή με ινσουλίνη μόνο ή σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά δισκία. Υπογλυκαιμία ανέφερε ποσοστό της τάξης του 27,80%. Το σύνολο των ατόμων της μελέτης πραγματοποίησε 6 (0-32) μετρήσεις γλυκόζης αίματος την εβδομάδα και 23,5 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 4 (0-24) μετρήσεις την εβδομάδα και 12 (0-123) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 8 (0-32) μετρήσεις την εβδομάδα και 30 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Ο αριθμός των μετρήσεων ανάμεσα στα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και σε εκείνα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη διέφερε στατιστικά σημαντικά τόσο ανά εβδομάδα (Ρ<0,001) όσο και ανά μήνα (Ρ<0,001). Στα άτομα της μελέτης η μονοπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα σχετίζονταν σημαντικά με τη διάρκεια του σακχαρώδη διαβήτη (P<0,001), την παρουσία δυσλιπιδαιμίας (Ρ=0,005), αμφιβληστροειδοπάθειας (P<0,001), χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας (P=0,001), στεφανιαίας νόσου (P<0,001), τη θεραπεία με ινσουλίνη (P<0,001) και την παρουσία υπογλυκαιμίας (P<0,001). Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις με το φύλο, την ηλικία, το δείκτη μάζας σώματος, την παρουσία αρτηριακής υπέρτασης, νευροπάθειας, τη HbA1c και την από του στόματος αντιδιαβητική αγωγή. Η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι η παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας (Ρ=0,004), η θεραπεία με ινσουλίνη (Ρ<0,001), η παρουσία υπογλυκαιμίας (Ρ=0,002) και η δυσλιπιδαιμία (Ρ=0,003) σχετίζονταν σημαντικά με τον αριθμό των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας διπλωματικής εργασίας έδειξαν ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος εξαρτάται από την παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας, τη θεραπεία με ινσουλίνη, την παρουσία υπογλυκαιμίας και δυσλιπιδαιμίας στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η μονοπαραγοντική ανάλυση δεν έδειξε την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου.","abstract_html":"Η επίπτωση του σακχαρώδη διαβήτη αυξάνεται σημαντικά τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, τόσο τύπου 1 όσο και τύπου 2, κινδυνεύουν από την εμφάνιση μικροαγγειακών αλλά και μακρογγειακών επιπλοκών. Η επίτευξη ευγλυκαιμίας, όπως προκύπτει από τη μελέτη UKPDS και άλλες κλινικές μελέτες, καθυστερεί την εμφάνιση και επιβραδύνει την εξέλιξη των επιπλοκών του διαβήτη. Τα τελευταία χρόνια οι γνώσεις γύρω από τη νόσο έχουν αυξηθεί σημαντικά και νέα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της, ωστόσο αυτό δεν οδήγησε σε βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης των διαβητικών ασθενών. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος (Self-monitoring of blood glucose, SMBG) αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την επίτευξη των θεραπευτικών στόχων στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και στον ινσουλινοθεραπευόμενο τύπου 2, ενώ για το σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή με δισκία και/ή δίαιτα υπάρχουν αντικρουόμενα στοιχεία και απόψεις. Για να εφαρμοστεί επιτυχώς ο αυτοέλεγχος απαιτείται η συμμόρφωση του ασθενούς, η επαρκής εκπαίδευσή του και η τακτική επικοινωνία με τον θεράποντα ιατρό. Οι οδηγίες προς τον ασθενή για τη συχνότητα και το χρόνο διενέργειας του αυτοελέγχου πρέπει να είναι συγκεκριμένες. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος δίνει πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, τόσο από τον ασθενή ός και από τον ιατρό, για την επίτευξη της ευγλυκαιμίας στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου θεραπευτικού προγράμματος. Στη χώρα μας δεν υπάρχουν βιβλιογραφικά δεδομένα σχετικά με τη συχνότητα του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος ανάμεσα στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και την επίδρασή του στην επίτευξη γλυκαιμικού ελέγχου. Η παρούσα διπλωματική εργασία σχεδιάσθηκε προκειμένου να διερευνηθεί η ύπαρξη συσχέτισης του αυτοέλεγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και τη διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη ως προς τον αυτοέλεγχο γλυκόζης αίματος. Στη μελέτη συμμετείχαν 776 άτομα (412 άνδρες / 364 γυναίκες, μέσης ηλικίας: 68,83 ± 10,26 έτη) με ΒΜΙ 31,45 ± 5,98 Kg/m2 , διάρκεια διαβήτη 16,57 ± 8,06 έτη και HbA1c 7,31 ± 3,45%. Ποσοστό της τάξης του 74,9% είχε αρτηριακή υπέρταση, 74,0% δυσλιπιδαιμία, 22,4% στεφανιαία νόσο, 18,7% αμφιβληστροειδοπάθεια, 7,0% χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και 5,9% περιφερική νευροπάθεια. Ποσοστό της τάξης του 59,4% βρισκόταν σε αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και 40,6% ελάμβανε αγωγή με ινσουλίνη μόνο ή σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά δισκία. Υπογλυκαιμία ανέφερε ποσοστό της τάξης του 27,80%. Το σύνολο των ατόμων της μελέτης πραγματοποίησε 6 (0-32) μετρήσεις γλυκόζης αίματος την εβδομάδα και 23,5 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 4 (0-24) μετρήσεις την εβδομάδα και 12 (0-123) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 8 (0-32) μετρήσεις την εβδομάδα και 30 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Ο αριθμός των μετρήσεων ανάμεσα στα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και σε εκείνα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη διέφερε στατιστικά σημαντικά τόσο ανά εβδομάδα (Ρ&lt;0,001) όσο και ανά μήνα (Ρ&lt;0,001). Στα άτομα της μελέτης η μονοπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα σχετίζονταν σημαντικά με τη διάρκεια του σακχαρώδη διαβήτη (P&lt;0,001), την παρουσία δυσλιπιδαιμίας (Ρ=0,005), αμφιβληστροειδοπάθειας (P&lt;0,001), χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας (P=0,001), στεφανιαίας νόσου (P&lt;0,001), τη θεραπεία με ινσουλίνη (P&lt;0,001) και την παρουσία υπογλυκαιμίας (P&lt;0,001). Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις με το φύλο, την ηλικία, το δείκτη μάζας σώματος, την παρουσία αρτηριακής υπέρτασης, νευροπάθειας, τη HbA1c και την από του στόματος αντιδιαβητική αγωγή. Η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι η παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας (Ρ=0,004), η θεραπεία με ινσουλίνη (Ρ&lt;0,001), η παρουσία υπογλυκαιμίας (Ρ=0,002) και η δυσλιπιδαιμία (Ρ=0,003) σχετίζονταν σημαντικά με τον αριθμό των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας διπλωματικής εργασίας έδειξαν ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος εξαρτάται από την παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας, τη θεραπεία με ινσουλίνη, την παρουσία υπογλυκαιμίας και δυσλιπιδαιμίας στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η μονοπαραγοντική ανάλυση δεν έδειξε την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαζαφειροπούλου Αθανασία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:23:56Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314972"],"render_values":[{"text":"uoadl:1314972","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314972","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314972","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1314972","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαζαφειροπούλου Αθανασία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1314972","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314972"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η επίπτωση του σακχαρώδη διαβήτη αυξάνεται σημαντικά τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, τόσο τύπου 1 όσο και τύπου 2, κινδυνεύουν από την εμφάνιση μικροαγγειακών αλλά και μακρογγειακών επιπλοκών. Η επίτευξη ευγλυκαιμίας, όπως προκύπτει από τη μελέτη UKPDS και άλλες κλινικές μελέτες, καθυστερεί την εμφάνιση και επιβραδύνει την εξέλιξη των επιπλοκών του διαβήτη. Τα τελευταία χρόνια οι γνώσεις γύρω από τη νόσο έχουν αυξηθεί σημαντικά και νέα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της, ωστόσο αυτό δεν οδήγησε σε βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης των διαβητικών ασθενών. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος (Self-monitoring of blood glucose, SMBG) αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την επίτευξη των θεραπευτικών στόχων στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και στον ινσουλινοθεραπευόμενο τύπου 2, ενώ για το σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή με δισκία και/ή δίαιτα υπάρχουν αντικρουόμενα στοιχεία και απόψεις. Για να εφαρμοστεί επιτυχώς ο αυτοέλεγχος απαιτείται η συμμόρφωση του ασθενούς, η επαρκής εκπαίδευσή του και η τακτική επικοινωνία με τον θεράποντα ιατρό. Οι οδηγίες προς τον ασθενή για τη συχνότητα και το χρόνο διενέργειας του αυτοελέγχου πρέπει να είναι συγκεκριμένες. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος δίνει πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, τόσο από τον ασθενή ός και από τον ιατρό, για την επίτευξη της ευγλυκαιμίας στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου θεραπευτικού προγράμματος. Στη χώρα μας δεν υπάρχουν βιβλιογραφικά δεδομένα σχετικά με τη συχνότητα του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος ανάμεσα στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και την επίδρασή του στην επίτευξη γλυκαιμικού ελέγχου. Η παρούσα διπλωματική εργασία σχεδιάσθηκε προκειμένου να διερευνηθεί η ύπαρξη συσχέτισης του αυτοέλεγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και τη διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη ως προς τον αυτοέλεγχο γλυκόζης αίματος. Στη μελέτη συμμετείχαν 776 άτομα (412 άνδρες / 364 γυναίκες, μέσης ηλικίας: 68,83 ± 10,26 έτη) με ΒΜΙ 31,45 ± 5,98 Kg/m2 , διάρκεια διαβήτη 16,57 ± 8,06 έτη και HbA1c 7,31 ± 3,45%. Ποσοστό της τάξης του 74,9% είχε αρτηριακή υπέρταση, 74,0% δυσλιπιδαιμία, 22,4% στεφανιαία νόσο, 18,7% αμφιβληστροειδοπάθεια, 7,0% χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και 5,9% περιφερική νευροπάθεια. Ποσοστό της τάξης του 59,4% βρισκόταν σε αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και 40,6% ελάμβανε αγωγή με ινσουλίνη μόνο ή σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά δισκία. Υπογλυκαιμία ανέφερε ποσοστό της τάξης του 27,80%. Το σύνολο των ατόμων της μελέτης πραγματοποίησε 6 (0-32) μετρήσεις γλυκόζης αίματος την εβδομάδα και 23,5 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 4 (0-24) μετρήσεις την εβδομάδα και 12 (0-123) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 8 (0-32) μετρήσεις την εβδομάδα και 30 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Ο αριθμός των μετρήσεων ανάμεσα στα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και σε εκείνα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη διέφερε στατιστικά σημαντικά τόσο ανά εβδομάδα (Ρ<0,001) όσο και ανά μήνα (Ρ<0,001). Στα άτομα της μελέτης η μονοπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα σχετίζονταν σημαντικά με τη διάρκεια του σακχαρώδη διαβήτη (P<0,001), την παρουσία δυσλιπιδαιμίας (Ρ=0,005), αμφιβληστροειδοπάθειας (P<0,001), χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας (P=0,001), στεφανιαίας νόσου (P<0,001), τη θεραπεία με ινσουλίνη (P<0,001) και την παρουσία υπογλυκαιμίας (P<0,001). Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις με το φύλο, την ηλικία, το δείκτη μάζας σώματος, την παρουσία αρτηριακής υπέρτασης, νευροπάθειας, τη HbA1c και την από του στόματος αντιδιαβητική αγωγή. Η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι η παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας (Ρ=0,004), η θεραπεία με ινσουλίνη (Ρ<0,001), η παρουσία υπογλυκαιμίας (Ρ=0,002) και η δυσλιπιδαιμία (Ρ=0,003) σχετίζονταν σημαντικά με τον αριθμό των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας διπλωματικής εργασίας έδειξαν ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος εξαρτάται από την παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας, τη θεραπεία με ινσουλίνη, την παρουσία υπογλυκαιμίας και δυσλιπιδαιμίας στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η μονοπαραγοντική ανάλυση δεν έδειξε την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου.","Diabetes can be called an emerging epidemic all over the world. Individuals with diabetes, both type 1 and type 2, are at great risk to develop microvascular and macrovascular complications. The UKPDS study and other controlled clinical trials have demonstrated that improved control of blood glucose reduces the risk of diabetic complications. Despite the use of new drugs for the treatment of diabetes and the increased knowledge about the disease, the overall glycaemic control has not improved. Self-monitoring of blood glucose can be a valuable tool for the achievement of glycaemic goals, mainly for patients with diabetes mellitus type 1 and insulin treated diabetes mellitus type 2. For diabetes mellitus type 2 patients, treated with oral antidiabetic treatment, the significance of self-monitoring of blood glucose has not been established yet. In all cases effective implementation of self-monitoring of blood glucose requires patient’s adherence and education, and also frequent communication with his doctor. Patients should know their own glycaemic goals, and how to interpret and use the data gained from self-monitoring of blood glucose, in order to adjust medication dosage, food intake, and physical activity and also to prevent hypoglycaemia. Recommendations for the frequency and the timing of self-monitoring of blood glucose must be specific. Self-monitoring of blood glucose provides information in real time, so it is a useful tool for both patients and doctors. It can complement HbA1c in overall management programs for diabetes. The existing literature data, in our country, are limited. For that reason the present study was conducted in order to investigate the relationship between self-monitoring of blood glucose and achievement of glycaemic control in subjects with type 2 diabetes as well as factor affecting subject’s behavior regarding self-monitoring of blood glucose. We examined 776 subjects with type 2 diabetes (412 males / 364 females, mean age: 68.83 ± 10.26 years), ΒΜΙ 31.45 ± 5.98 Kg/m2 , duration of diabetes 16.57 ± 8.06 years and HbA1c 7.31 ± 3.45%. 74.9% of study participants had arterial hypertension, 74.0% dyslipidemia, 22.4% coronary artery disease, 18.7% retinopathy, 7.0% chronic renal disease and 5.9% peripheral neuropathy. 59.4% was on oral antidiabetic treatment and 40.6% was on insulin therapy alone or in combination with oral antidiabetic treatment. Hypoglycaemia was reported by 27.80% of study participants. Study participants reported 6 (0-32) monitoring of plasma glucose per week and 23.5 (0-125) monitoring of plasma glucose per month. For subjects on oral antidiabetic treatment the numbers were, respectively: 4 (0-24) monitoring of plasma glucose per week and 12 (0-123) monitoring of plasma glucose per month. For subjects on insulin treatment the numbers were, respectively: 8 (0-32) monitoring of plasma glucose per week and 30 (0-125) monitoring of plasma glucose per month. The number of monitoring of plasma glucose was significant different between subjects on oral antidiabetic treatment compared to subjects on insulin treatment (Ρ<0,001). Univariate linear regression analysis showed significant relationships between monitoring of plasma glucose and duration of diabetes (P<0.001), dyslipidemia (Ρ=0.005), retinopathy (P<0.001), chronic renal disease (P=0.001), coronary artery disease (P<0.001), insulin therapy (P<0.001) and hypoglycaemia (P<0.001). No significant relationships were found with gender, age, body mass index, arterial hypertension, neuropathy, HbA1c and oral antidiabetic treatment. Multivariate analysis demonstrated that retinopathy, insulin therapy, hypoglycaemia and dyslipidemia were constantly and independently associated with monitoring of plasma glucose. In conclusion, this study has shown that self-monitoring of plasma glucose is statistically related to retinopathy, insulin therapy, hypoglycaemia and dyslipidemia in subjects with type 2 diabetes. However, univariate analysis failed to show any significant relationship between self- monitoring of plasma glucose and glycaemic control."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Mελέτη της συσχέτισης του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαζαφειροπούλου Αθανασία"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Η επίπτωση του σακχαρώδη διαβήτη αυξάνεται σημαντικά τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως. Τα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, τόσο τύπου 1 όσο και τύπου 2, κινδυνεύουν από την εμφάνιση μικροαγγειακών αλλά και μακρογγειακών επιπλοκών. Η επίτευξη ευγλυκαιμίας, όπως προκύπτει από τη μελέτη UKPDS και άλλες κλινικές μελέτες, καθυστερεί την εμφάνιση και επιβραδύνει την εξέλιξη των επιπλοκών του διαβήτη. Τα τελευταία χρόνια οι γνώσεις γύρω από τη νόσο έχουν αυξηθεί σημαντικά και νέα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία της, ωστόσο αυτό δεν οδήγησε σε βελτίωση της γλυκαιμικής ρύθμισης των διαβητικών ασθενών. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος (Self-monitoring of blood glucose, SMBG) αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την επίτευξη των θεραπευτικών στόχων στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 και στον ινσουλινοθεραπευόμενο τύπου 2, ενώ για το σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 υπό αγωγή με δισκία και/ή δίαιτα υπάρχουν αντικρουόμενα στοιχεία και απόψεις. Για να εφαρμοστεί επιτυχώς ο αυτοέλεγχος απαιτείται η συμμόρφωση του ασθενούς, η επαρκής εκπαίδευσή του και η τακτική επικοινωνία με τον θεράποντα ιατρό. Οι οδηγίες προς τον ασθενή για τη συχνότητα και το χρόνο διενέργειας του αυτοελέγχου πρέπει να είναι συγκεκριμένες. Ο αυτοέλεγχος της γλυκόζης αίματος δίνει πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τη γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη, τόσο από τον ασθενή ός και από τον ιατρό, για την επίτευξη της ευγλυκαιμίας στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου θεραπευτικού προγράμματος. Στη χώρα μας δεν υπάρχουν βιβλιογραφικά δεδομένα σχετικά με τη συχνότητα του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος ανάμεσα στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και την επίδρασή του στην επίτευξη γλυκαιμικού ελέγχου. Η παρούσα διπλωματική εργασία σχεδιάσθηκε προκειμένου να διερευνηθεί η ύπαρξη συσχέτισης του αυτοέλεγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 καθώς και τη διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ασθενών με σακχαρώδη διαβήτη ως προς τον αυτοέλεγχο γλυκόζης αίματος. Στη μελέτη συμμετείχαν 776 άτομα (412 άνδρες / 364 γυναίκες, μέσης ηλικίας: 68,83 ± 10,26 έτη) με ΒΜΙ 31,45 ± 5,98 Kg/m2 , διάρκεια διαβήτη 16,57 ± 8,06 έτη και HbA1c 7,31 ± 3,45%. Ποσοστό της τάξης του 74,9% είχε αρτηριακή υπέρταση, 74,0% δυσλιπιδαιμία, 22,4% στεφανιαία νόσο, 18,7% αμφιβληστροειδοπάθεια, 7,0% χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και 5,9% περιφερική νευροπάθεια. Ποσοστό της τάξης του 59,4% βρισκόταν σε αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και 40,6% ελάμβανε αγωγή με ινσουλίνη μόνο ή σε συνδυασμό με αντιδιαβητικά δισκία. Υπογλυκαιμία ανέφερε ποσοστό της τάξης του 27,80%. Το σύνολο των ατόμων της μελέτης πραγματοποίησε 6 (0-32) μετρήσεις γλυκόζης αίματος την εβδομάδα και 23,5 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 4 (0-24) μετρήσεις την εβδομάδα και 12 (0-123) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Για τα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν: 8 (0-32) μετρήσεις την εβδομάδα και 30 (0-125) μετρήσεις γλυκόζης αίματος το μήνα. Ο αριθμός των μετρήσεων ανάμεσα στα άτομα που ελάμβαναν αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία και σε εκείνα που ελάμβαναν αγωγή με ινσουλίνη διέφερε στατιστικά σημαντικά τόσο ανά εβδομάδα (Ρ<0,001) όσο και ανά μήνα (Ρ<0,001). Στα άτομα της μελέτης η μονοπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα σχετίζονταν σημαντικά με τη διάρκεια του σακχαρώδη διαβήτη (P<0,001), την παρουσία δυσλιπιδαιμίας (Ρ=0,005), αμφιβληστροειδοπάθειας (P<0,001), χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας (P=0,001), στεφανιαίας νόσου (P<0,001), τη θεραπεία με ινσουλίνη (P<0,001) και την παρουσία υπογλυκαιμίας (P<0,001). Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές συσχετίσεις με το φύλο, την ηλικία, το δείκτη μάζας σώματος, την παρουσία αρτηριακής υπέρτασης, νευροπάθειας, τη HbA1c και την από του στόματος αντιδιαβητική αγωγή. Η ανάλυση πολλαπλής γραμμικής εξάρτησης έδειξε ότι η παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας (Ρ=0,004), η θεραπεία με ινσουλίνη (Ρ<0,001), η παρουσία υπογλυκαιμίας (Ρ=0,002) και η δυσλιπιδαιμία (Ρ=0,003) σχετίζονταν σημαντικά με τον αριθμό των μετρήσεων γλυκόζης αίματος ανά μήνα. Συμπερασματικά, τα αποτελέσματα της παρούσας διπλωματικής εργασίας έδειξαν ότι ο αριθμός των μετρήσεων γλυκόζης αίματος εξαρτάται από την παρουσία αμφιβληστροειδοπάθειας, τη θεραπεία με ινσουλίνη, την παρουσία υπογλυκαιμίας και δυσλιπιδαιμίας στα άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2. Η μονοπαραγοντική ανάλυση δεν έδειξε την ύπαρξη συσχέτισης μεταξύ του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου.","Diabetes can be called an emerging epidemic all over the world. Individuals with diabetes, both type 1 and type 2, are at great risk to develop microvascular and macrovascular complications. The UKPDS study and other controlled clinical trials have demonstrated that improved control of blood glucose reduces the risk of diabetic complications. Despite the use of new drugs for the treatment of diabetes and the increased knowledge about the disease, the overall glycaemic control has not improved. Self-monitoring of blood glucose can be a valuable tool for the achievement of glycaemic goals, mainly for patients with diabetes mellitus type 1 and insulin treated diabetes mellitus type 2. For diabetes mellitus type 2 patients, treated with oral antidiabetic treatment, the significance of self-monitoring of blood glucose has not been established yet. In all cases effective implementation of self-monitoring of blood glucose requires patient’s adherence and education, and also frequent communication with his doctor. Patients should know their own glycaemic goals, and how to interpret and use the data gained from self-monitoring of blood glucose, in order to adjust medication dosage, food intake, and physical activity and also to prevent hypoglycaemia. Recommendations for the frequency and the timing of self-monitoring of blood glucose must be specific. Self-monitoring of blood glucose provides information in real time, so it is a useful tool for both patients and doctors. It can complement HbA1c in overall management programs for diabetes. The existing literature data, in our country, are limited. For that reason the present study was conducted in order to investigate the relationship between self-monitoring of blood glucose and achievement of glycaemic control in subjects with type 2 diabetes as well as factor affecting subject’s behavior regarding self-monitoring of blood glucose. We examined 776 subjects with type 2 diabetes (412 males / 364 females, mean age: 68.83 ± 10.26 years), ΒΜΙ 31.45 ± 5.98 Kg/m2 , duration of diabetes 16.57 ± 8.06 years and HbA1c 7.31 ± 3.45%. 74.9% of study participants had arterial hypertension, 74.0% dyslipidemia, 22.4% coronary artery disease, 18.7% retinopathy, 7.0% chronic renal disease and 5.9% peripheral neuropathy. 59.4% was on oral antidiabetic treatment and 40.6% was on insulin therapy alone or in combination with oral antidiabetic treatment. Hypoglycaemia was reported by 27.80% of study participants. Study participants reported 6 (0-32) monitoring of plasma glucose per week and 23.5 (0-125) monitoring of plasma glucose per month. For subjects on oral antidiabetic treatment the numbers were, respectively: 4 (0-24) monitoring of plasma glucose per week and 12 (0-123) monitoring of plasma glucose per month. For subjects on insulin treatment the numbers were, respectively: 8 (0-32) monitoring of plasma glucose per week and 30 (0-125) monitoring of plasma glucose per month. The number of monitoring of plasma glucose was significant different between subjects on oral antidiabetic treatment compared to subjects on insulin treatment (Ρ<0,001). Univariate linear regression analysis showed significant relationships between monitoring of plasma glucose and duration of diabetes (P<0.001), dyslipidemia (Ρ=0.005), retinopathy (P<0.001), chronic renal disease (P=0.001), coronary artery disease (P<0.001), insulin therapy (P<0.001) and hypoglycaemia (P<0.001). No significant relationships were found with gender, age, body mass index, arterial hypertension, neuropathy, HbA1c and oral antidiabetic treatment. Multivariate analysis demonstrated that retinopathy, insulin therapy, hypoglycaemia and dyslipidemia were constantly and independently associated with monitoring of plasma glucose. In conclusion, this study has shown that self-monitoring of plasma glucose is statistically related to retinopathy, insulin therapy, hypoglycaemia and dyslipidemia in subjects with type 2 diabetes. However, univariate analysis failed to show any significant relationship between self- monitoring of plasma glucose and glycaemic control."],"dc:identifier":["uoadl:1314972","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1314972"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Mελέτη της συσχέτισης του αυτοελέγχου γλυκόζης αίματος και της επίτευξης γλυκαιμικού ελέγχου σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:56Z"}