{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315060"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315060","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Open or endovascular abdominal aortic aneurysm repair in patients with impaired renal function : a therapeutic dilemma","abstract":"ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Είναι ευρέως γνωστό ότι η αποκατάσταση των αορτικών ανευρυσμάτων σε ασθενείς με προεγχειρητική νεφρική ανεπάρκεια έχει υψηλότερα ποσοστά θνητότητας/ θνησιμότητας σε σύγκριση με τους ασθενείς χωρίς νεφρική δυσλειτουργία προεγχειρητικά, και ότι αποτελεί έναν ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για απογοητευτική έκβαση. Τόσο η ενδαγγειακή (EVAR) όσο και η ανοιχτή αποκατάσταση μπορούν να οδηγήσουν σε επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας με διαφορετικούς μηχανισμούς, συχνά εξαρτώμενους από την εκάστοτε τεχνική. Επιπλέον, η υποχρεωτική χρήση σκιαγραφικού μέσου για την παρακολούθηση των ασθενών αυτών με αξονική τομογραφία, αποτελεί ένα μείζον ζήτημα στην αντιμετώπιση αυτών των ασθενών. Από τις πολλαπλές υπάρχουσες μελέτες σχετικά με την επίδραση αυτών των μεθόδων σε ασθενείς με νεφροπάθεια προκύπτουν αντικρουόμενα αποτελέσματα. Ο αντικειμενικός σκοπός της παρούσας εργασίας είναι, μέσω μιας συστηματικής μελέτης της τρέχουσας βιβλιογραφίας, να οριστούν συγκεκριμένες οδηγίες για το βέλτιστο χειρισμό αυτών των ασθενών, τους οποίους συχνά αντιμετωπίζει ένας αγγειοχειρουργός. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, με αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed μελετών στην αγγλική βιβλιογραφία με τους όρους: Αbdominal Aortic Aneurysm (AAA, ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής), endovascular aneurysm repair (EVAR, ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος), open repair (ανοιχτή αποκατάσταση), renal function (νεφρική λειτουργία) , renal impairment (νεφρική δυσλειτουργία). Στη μελέτη περιλήφθηκαν μόνο αναφορές οι οποίες συσχετίζουν τις μεθόδους αποκατάστασης των ανευρυσμάτων με τη νεφρική λειτουργία και της επίδρασή τους σε αυτή. Από περισσότερες από 120 μελέτες, 58 άρθρα χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την ανασκόπηση. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Σε ασθενείς με μέτρια νεφρική ανεπάρκεια, όπως αυτή υπολογίζεται από το ρυθμό σπειραματικής διήθησης (GFR 30-60 mL/ min), η ενδαγγειακή αποκατάσταση είναι πιθανώς ασφαλέστερη, ενώ σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική νόσο (GFr <30mL/min) οι επιπλοκές και η θνητότητα είναι απογοητευτικές και με τις δύο μεθόδους, σε βαθμό τέτοιο, ώστε να δικαιολογείται η αναβολή της επέμβασης μέχρι ο κίνδυνος ρήξης να είναι ανεπίτρεπτα υψηλός. Ωστόσο, οι διαθέσιμες μελέτες χρησιμοποιούν ποικίλους δείκτες εκτίμησης της νεφρικής λειτουργίας, καθιστώντας τη στατιστική ανάλυση και τα ανωτέρω συμπεράσματα επισφαλή, μέχρι να προκύψουν προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες με σαφή ορισμό της προ και περι- εγχειρητικής νεφρικής λειτουργίας. Η βέλτιστη χρήση φαρμάκων προ και περι- εγχειρητικά σε συνδυασμό με εναλλακτικές απεικονιστικές μεθόδους οι οποίες αντικαθιστούν την συμβατική αξονική τομογραφία και αγγειογραφία, είναι δυνατό να καταστήσουν στο μέλλον το EVAR τη μέθοδο εκλογής σε ασθενείς υψηλού κινδύνου.","abstract_html":"ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Είναι ευρέως γνωστό ότι η αποκατάσταση των αορτικών ανευρυσμάτων σε ασθενείς με προεγχειρητική νεφρική ανεπάρκεια έχει υψηλότερα ποσοστά θνητότητας/ θνησιμότητας σε σύγκριση με τους ασθενείς χωρίς νεφρική δυσλειτουργία προεγχειρητικά, και ότι αποτελεί έναν ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για απογοητευτική έκβαση. Τόσο η ενδαγγειακή (EVAR) όσο και η ανοιχτή αποκατάσταση μπορούν να οδηγήσουν σε επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας με διαφορετικούς μηχανισμούς, συχνά εξαρτώμενους από την εκάστοτε τεχνική. Επιπλέον, η υποχρεωτική χρήση σκιαγραφικού μέσου για την παρακολούθηση των ασθενών αυτών με αξονική τομογραφία, αποτελεί ένα μείζον ζήτημα στην αντιμετώπιση αυτών των ασθενών. Από τις πολλαπλές υπάρχουσες μελέτες σχετικά με την επίδραση αυτών των μεθόδων σε ασθενείς με νεφροπάθεια προκύπτουν αντικρουόμενα αποτελέσματα. Ο αντικειμενικός σκοπός της παρούσας εργασίας είναι, μέσω μιας συστηματικής μελέτης της τρέχουσας βιβλιογραφίας, να οριστούν συγκεκριμένες οδηγίες για το βέλτιστο χειρισμό αυτών των ασθενών, τους οποίους συχνά αντιμετωπίζει ένας αγγειοχειρουργός. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, με αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed μελετών στην αγγλική βιβλιογραφία με τους όρους: Αbdominal Aortic Aneurysm (AAA, ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής), endovascular aneurysm repair (EVAR, ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος), open repair (ανοιχτή αποκατάσταση), renal function (νεφρική λειτουργία) , renal impairment (νεφρική δυσλειτουργία). Στη μελέτη περιλήφθηκαν μόνο αναφορές οι οποίες συσχετίζουν τις μεθόδους αποκατάστασης των ανευρυσμάτων με τη νεφρική λειτουργία και της επίδρασή τους σε αυτή. Από περισσότερες από 120 μελέτες, 58 άρθρα χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την ανασκόπηση. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Σε ασθενείς με μέτρια νεφρική ανεπάρκεια, όπως αυτή υπολογίζεται από το ρυθμό σπειραματικής διήθησης (GFR 30-60 mL/ min), η ενδαγγειακή αποκατάσταση είναι πιθανώς ασφαλέστερη, ενώ σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική νόσο (GFr &lt;30mL/min) οι επιπλοκές και η θνητότητα είναι απογοητευτικές και με τις δύο μεθόδους, σε βαθμό τέτοιο, ώστε να δικαιολογείται η αναβολή της επέμβασης μέχρι ο κίνδυνος ρήξης να είναι ανεπίτρεπτα υψηλός. Ωστόσο, οι διαθέσιμες μελέτες χρησιμοποιούν ποικίλους δείκτες εκτίμησης της νεφρικής λειτουργίας, καθιστώντας τη στατιστική ανάλυση και τα ανωτέρω συμπεράσματα επισφαλή, μέχρι να προκύψουν προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες με σαφή ορισμό της προ και περι- εγχειρητικής νεφρικής λειτουργίας. Η βέλτιστη χρήση φαρμάκων προ και περι- εγχειρητικά σε συνδυασμό με εναλλακτικές απεικονιστικές μεθόδους οι οποίες αντικαθιστούν την συμβατική αξονική τομογραφία και αγγειογραφία, είναι δυνατό να καταστήσουν στο μέλλον το EVAR τη μέθοδο εκλογής σε ασθενείς υψηλού κινδύνου.","abstract_has_math":false,"creators":["Δουλαπτσής Μικές"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:23:58Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315060"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315060","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315060","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315060","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315060","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δουλαπτσής Μικές"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315060","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315060"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Είναι ευρέως γνωστό ότι η αποκατάσταση των αορτικών ανευρυσμάτων σε ασθενείς με προεγχειρητική νεφρική ανεπάρκεια έχει υψηλότερα ποσοστά θνητότητας/ θνησιμότητας σε σύγκριση με τους ασθενείς χωρίς νεφρική δυσλειτουργία προεγχειρητικά, και ότι αποτελεί έναν ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για απογοητευτική έκβαση. Τόσο η ενδαγγειακή (EVAR) όσο και η ανοιχτή αποκατάσταση μπορούν να οδηγήσουν σε επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας με διαφορετικούς μηχανισμούς, συχνά εξαρτώμενους από την εκάστοτε τεχνική. Επιπλέον, η υποχρεωτική χρήση σκιαγραφικού μέσου για την παρακολούθηση των ασθενών αυτών με αξονική τομογραφία, αποτελεί ένα μείζον ζήτημα στην αντιμετώπιση αυτών των ασθενών. Από τις πολλαπλές υπάρχουσες μελέτες σχετικά με την επίδραση αυτών των μεθόδων σε ασθενείς με νεφροπάθεια προκύπτουν αντικρουόμενα αποτελέσματα. Ο αντικειμενικός σκοπός της παρούσας εργασίας είναι, μέσω μιας συστηματικής μελέτης της τρέχουσας βιβλιογραφίας, να οριστούν συγκεκριμένες οδηγίες για το βέλτιστο χειρισμό αυτών των ασθενών, τους οποίους συχνά αντιμετωπίζει ένας αγγειοχειρουργός. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, με αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed μελετών στην αγγλική βιβλιογραφία με τους όρους: Αbdominal Aortic Aneurysm (AAA, ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής), endovascular aneurysm repair (EVAR, ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος), open repair (ανοιχτή αποκατάσταση), renal function (νεφρική λειτουργία) , renal impairment (νεφρική δυσλειτουργία). Στη μελέτη περιλήφθηκαν μόνο αναφορές οι οποίες συσχετίζουν τις μεθόδους αποκατάστασης των ανευρυσμάτων με τη νεφρική λειτουργία και της επίδρασή τους σε αυτή. Από περισσότερες από 120 μελέτες, 58 άρθρα χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την ανασκόπηση. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Σε ασθενείς με μέτρια νεφρική ανεπάρκεια, όπως αυτή υπολογίζεται από το ρυθμό σπειραματικής διήθησης (GFR 30-60 mL/ min), η ενδαγγειακή αποκατάσταση είναι πιθανώς ασφαλέστερη, ενώ σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική νόσο (GFr <30mL/min) οι επιπλοκές και η θνητότητα είναι απογοητευτικές και με τις δύο μεθόδους, σε βαθμό τέτοιο, ώστε να δικαιολογείται η αναβολή της επέμβασης μέχρι ο κίνδυνος ρήξης να είναι ανεπίτρεπτα υψηλός. Ωστόσο, οι διαθέσιμες μελέτες χρησιμοποιούν ποικίλους δείκτες εκτίμησης της νεφρικής λειτουργίας, καθιστώντας τη στατιστική ανάλυση και τα ανωτέρω συμπεράσματα επισφαλή, μέχρι να προκύψουν προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες με σαφή ορισμό της προ και περι- εγχειρητικής νεφρικής λειτουργίας. Η βέλτιστη χρήση φαρμάκων προ και περι- εγχειρητικά σε συνδυασμό με εναλλακτικές απεικονιστικές μεθόδους οι οποίες αντικαθιστούν την συμβατική αξονική τομογραφία και αγγειογραφία, είναι δυνατό να καταστήσουν στο μέλλον το EVAR τη μέθοδο εκλογής σε ασθενείς υψηλού κινδύνου.","BACKGROUND - AIM It is well known that aortic aneurysm repair in patients with preoperative renal dysfunction has a higher mortality / morbidity rates than among those with normal renal function and is an independent risk factor for dissapointing outcomes. Both endovascular aneurysm repair (EVAR) and open aneurysm repair (OAR), may lead to a deterioration of renal impairment in different and specific procedure-related mechanisms. Furthermore, the obligatory serial use of contrast enhanced CT during follow up poses a major problem when treating this group of patients. Various studies have examined the effect of both procedures in patients with a preexisting renal impairment, reporting conflicting results. The objective of the present study was to provide a contemporary literature review, in order to define specific directions towards the management of patients with renal impairment. METHODS AND MATERIALS A thorough review of the literature was performed. Systematic search in PubMed for studies (in English literature) using terms as abdominal aortic aneurysm (AAA), endovascular aneurysm repair (EVAR), open repair, renal function, renal impairment, was done. Only references which correlated the methods of aneurysm rehabilitation with the status of renal function and how it is affected were included. From over 120 studies initially identified, 58 articles were used in this review. CONCLUSION In patients with moderate renal insufficiency, as it is estimated by Glomerular Filtration Rate (GFR 30-60mL/min), EVAR is probably safer, while in patients with severe renal insufficiency (GFR <30 mL/min) the complications and mortality rated are disappointing for both methods, rendering justifiable the deferral of the operation until the rupture risk is too high. However, the existing studies use variable indices for renal function, making statistical analysis infeasible, and thus the preceding conclusions are only a suggestion, until further prospective randomized studies with precise definitions of preoperative and postoperative renal function and with longterm follow up, arise. The optimal use of pre and intraopertaive medical agents in combination with alternative imaging methods replacing conventional CT and angiography may render EVAR the gold standar method for this high-risk group of patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Open or endovascular abdominal aortic aneurysm repair in patients with impaired renal function : a therapeutic dilemma"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δουλαπτσής Μικές"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ Είναι ευρέως γνωστό ότι η αποκατάσταση των αορτικών ανευρυσμάτων σε ασθενείς με προεγχειρητική νεφρική ανεπάρκεια έχει υψηλότερα ποσοστά θνητότητας/ θνησιμότητας σε σύγκριση με τους ασθενείς χωρίς νεφρική δυσλειτουργία προεγχειρητικά, και ότι αποτελεί έναν ανεξάρτητο παράγοντα κινδύνου για απογοητευτική έκβαση. Τόσο η ενδαγγειακή (EVAR) όσο και η ανοιχτή αποκατάσταση μπορούν να οδηγήσουν σε επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας με διαφορετικούς μηχανισμούς, συχνά εξαρτώμενους από την εκάστοτε τεχνική. Επιπλέον, η υποχρεωτική χρήση σκιαγραφικού μέσου για την παρακολούθηση των ασθενών αυτών με αξονική τομογραφία, αποτελεί ένα μείζον ζήτημα στην αντιμετώπιση αυτών των ασθενών. Από τις πολλαπλές υπάρχουσες μελέτες σχετικά με την επίδραση αυτών των μεθόδων σε ασθενείς με νεφροπάθεια προκύπτουν αντικρουόμενα αποτελέσματα. Ο αντικειμενικός σκοπός της παρούσας εργασίας είναι, μέσω μιας συστηματικής μελέτης της τρέχουσας βιβλιογραφίας, να οριστούν συγκεκριμένες οδηγίες για το βέλτιστο χειρισμό αυτών των ασθενών, τους οποίους συχνά αντιμετωπίζει ένας αγγειοχειρουργός. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ Διενεργήθηκε συστηματική ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, με αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed μελετών στην αγγλική βιβλιογραφία με τους όρους: Αbdominal Aortic Aneurysm (AAA, ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής), endovascular aneurysm repair (EVAR, ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος), open repair (ανοιχτή αποκατάσταση), renal function (νεφρική λειτουργία) , renal impairment (νεφρική δυσλειτουργία). Στη μελέτη περιλήφθηκαν μόνο αναφορές οι οποίες συσχετίζουν τις μεθόδους αποκατάστασης των ανευρυσμάτων με τη νεφρική λειτουργία και της επίδρασή τους σε αυτή. Από περισσότερες από 120 μελέτες, 58 άρθρα χρησιμοποιήθηκαν σε αυτή την ανασκόπηση. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Σε ασθενείς με μέτρια νεφρική ανεπάρκεια, όπως αυτή υπολογίζεται από το ρυθμό σπειραματικής διήθησης (GFR 30-60 mL/ min), η ενδαγγειακή αποκατάσταση είναι πιθανώς ασφαλέστερη, ενώ σε ασθενείς με σοβαρή νεφρική νόσο (GFr <30mL/min) οι επιπλοκές και η θνητότητα είναι απογοητευτικές και με τις δύο μεθόδους, σε βαθμό τέτοιο, ώστε να δικαιολογείται η αναβολή της επέμβασης μέχρι ο κίνδυνος ρήξης να είναι ανεπίτρεπτα υψηλός. Ωστόσο, οι διαθέσιμες μελέτες χρησιμοποιούν ποικίλους δείκτες εκτίμησης της νεφρικής λειτουργίας, καθιστώντας τη στατιστική ανάλυση και τα ανωτέρω συμπεράσματα επισφαλή, μέχρι να προκύψουν προοπτικές τυχαιοποιημένες μελέτες με σαφή ορισμό της προ και περι- εγχειρητικής νεφρικής λειτουργίας. Η βέλτιστη χρήση φαρμάκων προ και περι- εγχειρητικά σε συνδυασμό με εναλλακτικές απεικονιστικές μεθόδους οι οποίες αντικαθιστούν την συμβατική αξονική τομογραφία και αγγειογραφία, είναι δυνατό να καταστήσουν στο μέλλον το EVAR τη μέθοδο εκλογής σε ασθενείς υψηλού κινδύνου.","BACKGROUND - AIM It is well known that aortic aneurysm repair in patients with preoperative renal dysfunction has a higher mortality / morbidity rates than among those with normal renal function and is an independent risk factor for dissapointing outcomes. Both endovascular aneurysm repair (EVAR) and open aneurysm repair (OAR), may lead to a deterioration of renal impairment in different and specific procedure-related mechanisms. Furthermore, the obligatory serial use of contrast enhanced CT during follow up poses a major problem when treating this group of patients. Various studies have examined the effect of both procedures in patients with a preexisting renal impairment, reporting conflicting results. The objective of the present study was to provide a contemporary literature review, in order to define specific directions towards the management of patients with renal impairment. METHODS AND MATERIALS A thorough review of the literature was performed. Systematic search in PubMed for studies (in English literature) using terms as abdominal aortic aneurysm (AAA), endovascular aneurysm repair (EVAR), open repair, renal function, renal impairment, was done. Only references which correlated the methods of aneurysm rehabilitation with the status of renal function and how it is affected were included. From over 120 studies initially identified, 58 articles were used in this review. CONCLUSION In patients with moderate renal insufficiency, as it is estimated by Glomerular Filtration Rate (GFR 30-60mL/min), EVAR is probably safer, while in patients with severe renal insufficiency (GFR <30 mL/min) the complications and mortality rated are disappointing for both methods, rendering justifiable the deferral of the operation until the rupture risk is too high. However, the existing studies use variable indices for renal function, making statistical analysis infeasible, and thus the preceding conclusions are only a suggestion, until further prospective randomized studies with precise definitions of preoperative and postoperative renal function and with longterm follow up, arise. The optimal use of pre and intraopertaive medical agents in combination with alternative imaging methods replacing conventional CT and angiography may render EVAR the gold standar method for this high-risk group of patients."],"dc:identifier":["uoadl:1315060","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315060"],"dc:language":["English"],"dc:title":["Open or endovascular abdominal aortic aneurysm repair in patients with impaired renal function : a therapeutic dilemma"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:58Z"}