{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315119"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315119","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Rupture after EVAR and EVAR for rupture: an interactive relation","abstract":"Εισαγωγή: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (EVAR) χρησιμοποιείται με αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία έτη για τη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής, παρά το γεγονός ότι αντιφατικά αποτελέσματα έχουν παρουσιαστεί στη βιβλιογραφία, σχετικά με τη διεγχειρητική θνητότητα της μεθόδου. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει την πολυκεντρική 6ετή εμπειρία στη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων στην Ελλάδα και να εκτιμήσει δυνητικές διαφορές στη θνητότητα μεταξύ της ενδαγγειακής και ανοιχτής χειρουργικής θεραπείας. Η μελέτη αυτή επίσης έχει σαν σκοπό να εκτιμήσει την κλίμακα “ Glasgow Aneurysm Score, GAS” σχετικά με την πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας, καθώς επίσης και να παρουσιάσει τις διαχρονικές τάσεις της χρήσης της ενδαγγειακής τεχνικής για την αντιμετώπιση των ραγέντων ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Τέλος, αναλυτική παρουσίαση των περιστατικών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής, συμπεριλαμβανομένων και των διαχρονικών τάσεων, αποτελεί σκοπό της παρούσας μελέτης. Ασθενείς και Μέθοδοι: Τα δεδομένα των ασθενών με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής μεταξύ Ιανουαρίου 2006 και Απριλίου 2012 από επτά Δημόσια Νοσοκομεία της Ελλάδος αναλύθηκαν αναδρομικά. Το κύριο αποτέλεσμα που αναλύθηκε ήταν η ενδονοσοκομειακή θνητότητα. Η μέθοδος της πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης (multiple logistic regression) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση ανεξάρτητων προγνωστικών παραγόντων. Η καμπύλη λειτουργικού χαρακτηριστικού δέκτη (Receiver Operating Characteristic, ROC) χρησιμοποιήθηκε για να υπολογίσει την αξία της κλίμακας “GAS” στην πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Πραγματοποιήθηκε επίσης, ανάλυση διαχρονικών τάσεων με τη μορφή των ποσοστιαίων (%) ετήσιων αλλαγών σχετικά με τη χρήση της ενδαγγειακής τεχνικής στα ραγέντα ανευρύσματα κοιλιακής αορτής, αλλά και τις ρήξεις ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής μετά από ενδαγγειακή τεχνική. Αποτελέσματα: Συνολικά, συμμετείχαν 418 ασθενείς (92.3% άνδρες, μέση ηλικία=74. 3+/-8.8 έτη) με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Ανάμεσα σε αυτούς, 113 ασθενείς (27%) αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά. Η συνολική ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν 45.2%, ενώ τα ποσοστά για την ενδαγγειακή και ανοιχτή θεραπεία ήταν 20.4% και 54.3%, αντίστοιχα (p<0.001). H πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι η αιμοδυναμική αστάθεια (p<0.001), η ανοιχτή αποκατάσταση (p<0.001), η αυξημένη ηλικία (p<0.001), η στεφανιαία νόσος (p<0.001) και η νεφρική ανεπάρκεια (p=0.02) ήταν ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Η επιφάνεια κάτω από την καμπύλη (area under the curve , AUC) ήταν 0.80 (95%CI=0.75-0.85, p<0.001) για την ανοιχτή και 0.64 (95%CI=0.51-0.77, p=0.44) για την ενδαγγειακή μέθοδο. Ιστορικό προηγηθείσας επέμβασης στην κοιλιακή αορτή καταγράφηκε σε 25 ασθενείς (6%). Ανάμεσα σε αυτούς, 22 ασθενείς (88.0%) είχαν αντιμετωπισθεί στο παρελθόν με ενδαγγειακή τεχνική. Η ετήσια (%) αύξηση της αναλογίας της χρήσης ενδαγγειακής θεραπείας για ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 5% (p=0.004) και της αναλογίας της ρήξης μετά από ενδαγγειακή θεραπεία ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 2.5% (p=0.005). Συμπεράσματα 1. Παρά το γεγονός ότι οι δύο ομάδες δεν ήταν απόλυτα συγκρίσιμες, η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής φαίνεται να σχετίζεται με χαμηλότερα ποσοστά θνητότητας, συγκριτικά με την ανοιχτή αποκατάσταση. 2. Η ρήξη μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής παρατηρείται με ολοένα και αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία χρόνια, πιθανώς αντικατοπτρίζοντας περιορισμούς τόσο της ίδιας της τεχνικής, όσο και της παρακολούθησης των ασθενών της κατηγορίας αυτής. 3. Η κλίμακα “GAS” πιθανώς να χρειάζεται τροποποίηση όσον αφορά στους ασθενείς με ενδαγγειακή αντιμετώπιση ρήξης , αλλά και στη κατηγορία των ασθενών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (EVAR) χρησιμοποιείται με αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία έτη για τη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής, παρά το γεγονός ότι αντιφατικά αποτελέσματα έχουν παρουσιαστεί στη βιβλιογραφία, σχετικά με τη διεγχειρητική θνητότητα της μεθόδου. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει την πολυκεντρική 6ετή εμπειρία στη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων στην Ελλάδα και να εκτιμήσει δυνητικές διαφορές στη θνητότητα μεταξύ της ενδαγγειακής και ανοιχτής χειρουργικής θεραπείας. Η μελέτη αυτή επίσης έχει σαν σκοπό να εκτιμήσει την κλίμακα “ Glasgow Aneurysm Score, GAS” σχετικά με την πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας, καθώς επίσης και να παρουσιάσει τις διαχρονικές τάσεις της χρήσης της ενδαγγειακής τεχνικής για την αντιμετώπιση των ραγέντων ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Τέλος, αναλυτική παρουσίαση των περιστατικών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής, συμπεριλαμβανομένων και των διαχρονικών τάσεων, αποτελεί σκοπό της παρούσας μελέτης. Ασθενείς και Μέθοδοι: Τα δεδομένα των ασθενών με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής μεταξύ Ιανουαρίου 2006 και Απριλίου 2012 από επτά Δημόσια Νοσοκομεία της Ελλάδος αναλύθηκαν αναδρομικά. Το κύριο αποτέλεσμα που αναλύθηκε ήταν η ενδονοσοκομειακή θνητότητα. Η μέθοδος της πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης (multiple logistic regression) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση ανεξάρτητων προγνωστικών παραγόντων. Η καμπύλη λειτουργικού χαρακτηριστικού δέκτη (Receiver Operating Characteristic, ROC) χρησιμοποιήθηκε για να υπολογίσει την αξία της κλίμακας “GAS” στην πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Πραγματοποιήθηκε επίσης, ανάλυση διαχρονικών τάσεων με τη μορφή των ποσοστιαίων (%) ετήσιων αλλαγών σχετικά με τη χρήση της ενδαγγειακής τεχνικής στα ραγέντα ανευρύσματα κοιλιακής αορτής, αλλά και τις ρήξεις ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής μετά από ενδαγγειακή τεχνική. Αποτελέσματα: Συνολικά, συμμετείχαν 418 ασθενείς (92.3% άνδρες, μέση ηλικία=74. 3+/-8.8 έτη) με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Ανάμεσα σε αυτούς, 113 ασθενείς (27%) αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά. Η συνολική ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν 45.2%, ενώ τα ποσοστά για την ενδαγγειακή και ανοιχτή θεραπεία ήταν 20.4% και 54.3%, αντίστοιχα (p&lt;0.001). H πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι η αιμοδυναμική αστάθεια (p&lt;0.001), η ανοιχτή αποκατάσταση (p&lt;0.001), η αυξημένη ηλικία (p&lt;0.001), η στεφανιαία νόσος (p&lt;0.001) και η νεφρική ανεπάρκεια (p=0.02) ήταν ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Η επιφάνεια κάτω από την καμπύλη (area under the curve , AUC) ήταν 0.80 (95%CI=0.75-0.85, p&lt;0.001) για την ανοιχτή και 0.64 (95%CI=0.51-0.77, p=0.44) για την ενδαγγειακή μέθοδο. Ιστορικό προηγηθείσας επέμβασης στην κοιλιακή αορτή καταγράφηκε σε 25 ασθενείς (6%). Ανάμεσα σε αυτούς, 22 ασθενείς (88.0%) είχαν αντιμετωπισθεί στο παρελθόν με ενδαγγειακή τεχνική. Η ετήσια (%) αύξηση της αναλογίας της χρήσης ενδαγγειακής θεραπείας για ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 5% (p=0.004) και της αναλογίας της ρήξης μετά από ενδαγγειακή θεραπεία ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 2.5% (p=0.005). Συμπεράσματα 1. Παρά το γεγονός ότι οι δύο ομάδες δεν ήταν απόλυτα συγκρίσιμες, η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής φαίνεται να σχετίζεται με χαμηλότερα ποσοστά θνητότητας, συγκριτικά με την ανοιχτή αποκατάσταση. 2. Η ρήξη μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής παρατηρείται με ολοένα και αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία χρόνια, πιθανώς αντικατοπτρίζοντας περιορισμούς τόσο της ίδιας της τεχνικής, όσο και της παρακολούθησης των ασθενών της κατηγορίας αυτής. 3. Η κλίμακα “GAS” πιθανώς να χρειάζεται τροποποίηση όσον αφορά στους ασθενείς με ενδαγγειακή αντιμετώπιση ρήξης , αλλά και στη κατηγορία των ασθενών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση.","abstract_has_math":false,"creators":["Αντωνόπουλος Κωνσταντίνος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:23:58Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315119"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315119","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315119","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315119","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315119","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αντωνόπουλος Κωνσταντίνος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315119","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315119"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (EVAR) χρησιμοποιείται με αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία έτη για τη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής, παρά το γεγονός ότι αντιφατικά αποτελέσματα έχουν παρουσιαστεί στη βιβλιογραφία, σχετικά με τη διεγχειρητική θνητότητα της μεθόδου. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει την πολυκεντρική 6ετή εμπειρία στη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων στην Ελλάδα και να εκτιμήσει δυνητικές διαφορές στη θνητότητα μεταξύ της ενδαγγειακής και ανοιχτής χειρουργικής θεραπείας. Η μελέτη αυτή επίσης έχει σαν σκοπό να εκτιμήσει την κλίμακα “ Glasgow Aneurysm Score, GAS” σχετικά με την πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας, καθώς επίσης και να παρουσιάσει τις διαχρονικές τάσεις της χρήσης της ενδαγγειακής τεχνικής για την αντιμετώπιση των ραγέντων ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Τέλος, αναλυτική παρουσίαση των περιστατικών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής, συμπεριλαμβανομένων και των διαχρονικών τάσεων, αποτελεί σκοπό της παρούσας μελέτης. Ασθενείς και Μέθοδοι: Τα δεδομένα των ασθενών με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής μεταξύ Ιανουαρίου 2006 και Απριλίου 2012 από επτά Δημόσια Νοσοκομεία της Ελλάδος αναλύθηκαν αναδρομικά. Το κύριο αποτέλεσμα που αναλύθηκε ήταν η ενδονοσοκομειακή θνητότητα. Η μέθοδος της πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης (multiple logistic regression) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση ανεξάρτητων προγνωστικών παραγόντων. Η καμπύλη λειτουργικού χαρακτηριστικού δέκτη (Receiver Operating Characteristic, ROC) χρησιμοποιήθηκε για να υπολογίσει την αξία της κλίμακας “GAS” στην πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Πραγματοποιήθηκε επίσης, ανάλυση διαχρονικών τάσεων με τη μορφή των ποσοστιαίων (%) ετήσιων αλλαγών σχετικά με τη χρήση της ενδαγγειακής τεχνικής στα ραγέντα ανευρύσματα κοιλιακής αορτής, αλλά και τις ρήξεις ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής μετά από ενδαγγειακή τεχνική. Αποτελέσματα: Συνολικά, συμμετείχαν 418 ασθενείς (92.3% άνδρες, μέση ηλικία=74. 3+/-8.8 έτη) με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Ανάμεσα σε αυτούς, 113 ασθενείς (27%) αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά. Η συνολική ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν 45.2%, ενώ τα ποσοστά για την ενδαγγειακή και ανοιχτή θεραπεία ήταν 20.4% και 54.3%, αντίστοιχα (p<0.001). H πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι η αιμοδυναμική αστάθεια (p<0.001), η ανοιχτή αποκατάσταση (p<0.001), η αυξημένη ηλικία (p<0.001), η στεφανιαία νόσος (p<0.001) και η νεφρική ανεπάρκεια (p=0.02) ήταν ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Η επιφάνεια κάτω από την καμπύλη (area under the curve , AUC) ήταν 0.80 (95%CI=0.75-0.85, p<0.001) για την ανοιχτή και 0.64 (95%CI=0.51-0.77, p=0.44) για την ενδαγγειακή μέθοδο. Ιστορικό προηγηθείσας επέμβασης στην κοιλιακή αορτή καταγράφηκε σε 25 ασθενείς (6%). Ανάμεσα σε αυτούς, 22 ασθενείς (88.0%) είχαν αντιμετωπισθεί στο παρελθόν με ενδαγγειακή τεχνική. Η ετήσια (%) αύξηση της αναλογίας της χρήσης ενδαγγειακής θεραπείας για ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 5% (p=0.004) και της αναλογίας της ρήξης μετά από ενδαγγειακή θεραπεία ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 2.5% (p=0.005). Συμπεράσματα 1. Παρά το γεγονός ότι οι δύο ομάδες δεν ήταν απόλυτα συγκρίσιμες, η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής φαίνεται να σχετίζεται με χαμηλότερα ποσοστά θνητότητας, συγκριτικά με την ανοιχτή αποκατάσταση. 2. Η ρήξη μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής παρατηρείται με ολοένα και αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία χρόνια, πιθανώς αντικατοπτρίζοντας περιορισμούς τόσο της ίδιας της τεχνικής, όσο και της παρακολούθησης των ασθενών της κατηγορίας αυτής. 3. Η κλίμακα “GAS” πιθανώς να χρειάζεται τροποποίηση όσον αφορά στους ασθενείς με ενδαγγειακή αντιμετώπιση ρήξης , αλλά και στη κατηγορία των ασθενών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση.","Introduction: Endovascular aortic repair (EVAR) is being used with increasing frequency for the treatment of ruptured abdominal aortic aneurysms (rAAAs), though conflicting results have been reported concerning perioperative mortality. The aim of our study was to present a multi-centre experience in the treatment of rAAAs over a 6-year period in Greece and evaluate potential difference in mortality rates between EVAR and open technique. This study also aimed to evaluate the Glasgow Aneurysm Score (GAS) in predicting in-hospital mortality and present time trends of EVAR for rupture. A comprehensive review, including time trends, of all cases presenting with rupture after EVAR was also among the scopes of the study Patients and Methods: Prospectively collected data from seven public hospitals in Greece concerning rAAA repairs between January 2006 and April 2012 were retrospectively analyzed. Primary outcome was in-hospital mortality. Multivariate logistic regression analysis was used to identify independent risk factors.The receiver-operator characteristic (ROC) curve was used to determine the value of the GAS in predicting in-hospital death. Time trend analysis, depicting annual changes (%), concerning EVAR for rupture and rupture after EVAR was also conducted.Results: A total of 418 patients (92.3% males, mean age=74.3+/-8.8) with rAAAs were recorded during the study period. Among them, 113 patients (27%) underwent EVAR. Overall in-hospital mortality was 45.2%, whereas in-hospital mortality after EVAR and open repair was 20.4% and 54.3%, respectively (p<0.001). Multivariate analysis evidenced that hemodynamic instability (p<0.001), open repair (p<0.001), older age (p<0.001), coronary artery disease (p<0.001) and renal insufficiency (p=0.02) independently increased in-hospital mortality. Area under the curve (AUC) was 0.80 (95%CI=0.75-0.85, p<0.001) for open repair and 0.64 (95%CI=0.51-0.77, p=0.04) for EVAR. History of previous abdominal aortic operation was recorded in 25 patients (6.0%). Among them, 22 patients (88.0%) had been treated with endovascular approach. Annual increase forproportion (%) of EVAR for rupture was 5% (p=0.004) and for rupture after EVAR was 2.5% (p=0.005).Conclusions: 1. Although the two groups were not directly comparable, EVAR for rAAAs appears to be associated with lower mortality compared to open repair. 2. Rupture after EVAR is a clinical entity encountered with increasing frequency over the past few years, probably reflecting limitations of the method and the follow-up practice. 3. GAS may need to be appropriately modified for patients with EVAR for rAAA and rAAA after EVAR."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Rupture after EVAR and EVAR for rupture: an interactive relation"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αντωνόπουλος Κωνσταντίνος"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής (EVAR) χρησιμοποιείται με αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία έτη για τη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής, παρά το γεγονός ότι αντιφατικά αποτελέσματα έχουν παρουσιαστεί στη βιβλιογραφία, σχετικά με τη διεγχειρητική θνητότητα της μεθόδου. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να παρουσιάσει την πολυκεντρική 6ετή εμπειρία στη θεραπεία των ραγέντων ανευρυσμάτων στην Ελλάδα και να εκτιμήσει δυνητικές διαφορές στη θνητότητα μεταξύ της ενδαγγειακής και ανοιχτής χειρουργικής θεραπείας. Η μελέτη αυτή επίσης έχει σαν σκοπό να εκτιμήσει την κλίμακα “ Glasgow Aneurysm Score, GAS” σχετικά με την πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας, καθώς επίσης και να παρουσιάσει τις διαχρονικές τάσεις της χρήσης της ενδαγγειακής τεχνικής για την αντιμετώπιση των ραγέντων ανευρυσμάτων της κοιλιακής αορτής. Τέλος, αναλυτική παρουσίαση των περιστατικών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής, συμπεριλαμβανομένων και των διαχρονικών τάσεων, αποτελεί σκοπό της παρούσας μελέτης. Ασθενείς και Μέθοδοι: Τα δεδομένα των ασθενών με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής μεταξύ Ιανουαρίου 2006 και Απριλίου 2012 από επτά Δημόσια Νοσοκομεία της Ελλάδος αναλύθηκαν αναδρομικά. Το κύριο αποτέλεσμα που αναλύθηκε ήταν η ενδονοσοκομειακή θνητότητα. Η μέθοδος της πολλαπλής λογιστικής παλινδρόμησης (multiple logistic regression) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση ανεξάρτητων προγνωστικών παραγόντων. Η καμπύλη λειτουργικού χαρακτηριστικού δέκτη (Receiver Operating Characteristic, ROC) χρησιμοποιήθηκε για να υπολογίσει την αξία της κλίμακας “GAS” στην πρόβλεψη της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Πραγματοποιήθηκε επίσης, ανάλυση διαχρονικών τάσεων με τη μορφή των ποσοστιαίων (%) ετήσιων αλλαγών σχετικά με τη χρήση της ενδαγγειακής τεχνικής στα ραγέντα ανευρύσματα κοιλιακής αορτής, αλλά και τις ρήξεις ανευρυσμάτων κοιλιακής αορτής μετά από ενδαγγειακή τεχνική. Αποτελέσματα: Συνολικά, συμμετείχαν 418 ασθενείς (92.3% άνδρες, μέση ηλικία=74. 3+/-8.8 έτη) με ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής. Ανάμεσα σε αυτούς, 113 ασθενείς (27%) αντιμετωπίστηκαν ενδαγγειακά. Η συνολική ενδονοσοκομειακή θνητότητα ήταν 45.2%, ενώ τα ποσοστά για την ενδαγγειακή και ανοιχτή θεραπεία ήταν 20.4% και 54.3%, αντίστοιχα (p<0.001). H πολυπαραγοντική ανάλυση έδειξε ότι η αιμοδυναμική αστάθεια (p<0.001), η ανοιχτή αποκατάσταση (p<0.001), η αυξημένη ηλικία (p<0.001), η στεφανιαία νόσος (p<0.001) και η νεφρική ανεπάρκεια (p=0.02) ήταν ανεξάρτητοι προγνωστικοί παράγοντες της ενδονοσοκομειακής θνητότητας. Η επιφάνεια κάτω από την καμπύλη (area under the curve , AUC) ήταν 0.80 (95%CI=0.75-0.85, p<0.001) για την ανοιχτή και 0.64 (95%CI=0.51-0.77, p=0.44) για την ενδαγγειακή μέθοδο. Ιστορικό προηγηθείσας επέμβασης στην κοιλιακή αορτή καταγράφηκε σε 25 ασθενείς (6%). Ανάμεσα σε αυτούς, 22 ασθενείς (88.0%) είχαν αντιμετωπισθεί στο παρελθόν με ενδαγγειακή τεχνική. Η ετήσια (%) αύξηση της αναλογίας της χρήσης ενδαγγειακής θεραπείας για ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 5% (p=0.004) και της αναλογίας της ρήξης μετά από ενδαγγειακή θεραπεία ανευρύσματος κοιλιακής αορτής ήταν 2.5% (p=0.005). Συμπεράσματα 1. Παρά το γεγονός ότι οι δύο ομάδες δεν ήταν απόλυτα συγκρίσιμες, η ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής φαίνεται να σχετίζεται με χαμηλότερα ποσοστά θνητότητας, συγκριτικά με την ανοιχτή αποκατάσταση. 2. Η ρήξη μετά από ενδαγγειακή αποκατάσταση ανευρύσματος κοιλιακής αορτής παρατηρείται με ολοένα και αυξανόμενη συχνότητα τα τελευταία χρόνια, πιθανώς αντικατοπτρίζοντας περιορισμούς τόσο της ίδιας της τεχνικής, όσο και της παρακολούθησης των ασθενών της κατηγορίας αυτής. 3. Η κλίμακα “GAS” πιθανώς να χρειάζεται τροποποίηση όσον αφορά στους ασθενείς με ενδαγγειακή αντιμετώπιση ρήξης , αλλά και στη κατηγορία των ασθενών με ρήξη μετά από ενδαγγειακή αντιμετώπιση.","Introduction: Endovascular aortic repair (EVAR) is being used with increasing frequency for the treatment of ruptured abdominal aortic aneurysms (rAAAs), though conflicting results have been reported concerning perioperative mortality. The aim of our study was to present a multi-centre experience in the treatment of rAAAs over a 6-year period in Greece and evaluate potential difference in mortality rates between EVAR and open technique. This study also aimed to evaluate the Glasgow Aneurysm Score (GAS) in predicting in-hospital mortality and present time trends of EVAR for rupture. A comprehensive review, including time trends, of all cases presenting with rupture after EVAR was also among the scopes of the study Patients and Methods: Prospectively collected data from seven public hospitals in Greece concerning rAAA repairs between January 2006 and April 2012 were retrospectively analyzed. Primary outcome was in-hospital mortality. Multivariate logistic regression analysis was used to identify independent risk factors.The receiver-operator characteristic (ROC) curve was used to determine the value of the GAS in predicting in-hospital death. Time trend analysis, depicting annual changes (%), concerning EVAR for rupture and rupture after EVAR was also conducted.Results: A total of 418 patients (92.3% males, mean age=74.3+/-8.8) with rAAAs were recorded during the study period. Among them, 113 patients (27%) underwent EVAR. Overall in-hospital mortality was 45.2%, whereas in-hospital mortality after EVAR and open repair was 20.4% and 54.3%, respectively (p<0.001). Multivariate analysis evidenced that hemodynamic instability (p<0.001), open repair (p<0.001), older age (p<0.001), coronary artery disease (p<0.001) and renal insufficiency (p=0.02) independently increased in-hospital mortality. Area under the curve (AUC) was 0.80 (95%CI=0.75-0.85, p<0.001) for open repair and 0.64 (95%CI=0.51-0.77, p=0.04) for EVAR. History of previous abdominal aortic operation was recorded in 25 patients (6.0%). Among them, 22 patients (88.0%) had been treated with endovascular approach. Annual increase forproportion (%) of EVAR for rupture was 5% (p=0.004) and for rupture after EVAR was 2.5% (p=0.005).Conclusions: 1. Although the two groups were not directly comparable, EVAR for rAAAs appears to be associated with lower mortality compared to open repair. 2. Rupture after EVAR is a clinical entity encountered with increasing frequency over the past few years, probably reflecting limitations of the method and the follow-up practice. 3. GAS may need to be appropriately modified for patients with EVAR for rAAA and rAAA after EVAR."],"dc:identifier":["uoadl:1315119","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315119"],"dc:language":["English"],"dc:title":["Rupture after EVAR and EVAR for rupture: an interactive relation"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:23:58Z"}