{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315256"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315256","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Προσθετικές αποκαταστάσεις επί εμφυτευμάτων: Ανάλυση σχεδιαστικών, κατασκευαστικών και κλινικών παραμέτρων","abstract":"Εισαγωγή: Η χρήση των εμφυτευμάτων αποτελεί σήμερα μια επιλογή σχεδίου θεραπείας με υψηλά ποσοστά επιβίωσης και επιτυχίας. Ένα εμφύτευμα θεωρείται \"επιτυχημένο\" όταν έχει οστεοενσωματωθεί και έχει αποκατασταθεί με μία λειτουργικά και αισθητικά αποδεκτή αποκατάσταση. Οι επιπλοκές που ενδέχεται να συμβούν στις αποκαταστάσεις με εμφυτεύματα διακρίνονται σε βιολογικές, οι οποίες αφορούν τους περιεμφυτευματικούς ιστούς και μηχανικές, οι οποίες αφορούν την υπερκατασκευή. Είναι τεκμηριωμένο βιβλιογραφικά ότι η συγκλεισιακή υπερφόρτιση και οι μη αξονικές φορτίσεις στα εμφυτεύματα αποτελούν αίτια εμφάνισης μηχανικών επιπλοκών στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Συνεπώς, διαφαίνεται η σημασία της τοποθέτησης των εμφυτευμάτων στις ιδανικές θέσεις, ούτως ώστε η κεφαλή του εμφυτεύματος να βρίσκεται κατά το δυνατό κοντά στο κέντρο της αποκατάστασης. Η τοποθέτηση των εμφυτευμάτων διεξάγεται πλέον προσθετικά καθοδηγούμενη με σκοπό την επιθυμητή θέση των εμφυτευμάτων. Ωστόσο, πολλές φορές η τελική κλινική θέση των εμφυτευμάτων διαφέρει από την ιδανική. Η διαφορά αυτή αποτελεί το αίτιο εμφάνισης ενδομυλικών προβόλων στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Σκοπός: Η παρούσα ερευνητική εργασία επιχειρεί να συσχετίσει την τρισδιάστατη δομή της προσθετικής αποκατάστασης με τη διευθέτηση στο χώρο του αντίστοιχου εμφυτεύματος. Για το λόγο αυτό πραγματοποιήθηκε καταγραφή και μέτρηση των διαστάσεων των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και των τμημάτων που τις απαρτίζουν και συσχέτιση των μετρήσεων αυτών με κλινικές παραμέτρους, οι οποίες συνδέονται με τη συμπεριφορά και την επιτυχία των αποκαταστάσεων αυτών κατά τη λειτουργία τους. Συγκεκριμένα, οι κλινικές παράμετροι που θα αναλυθούν είναι: (α) οι διαστάσεις των εμφυτευμάτων, (β) τα χαρακτηριστικά του μηχανικού στηρίγματος, (γ) τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά της επιεμφυτευματικής αποκατάστασης και (δ) οι συγκλεισιακές επαφές. Μέθοδος και Υλικά: Στην παρούσα έρευνα πραγματοποιήθηκε καταμέτρηση των διαστάσεων 49 οπίσθιων ακίνητων επιεμφυτευματικών συγκολλούμενων αποκαταστάσεων και των επιμέρους τμημάτων τους, οι οποίες κατασκευάστηκαν σε 18 ασθενείς στη μεταπτυχιακή κλινική του Τμήματος της Προσθετικής της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Καταγράφηκαν οι εξής παράμετροι: (1) διάμετρος και μήκος εμφυτεύματος που στηρίζει την αποκατάσταση, (2) διάμετρος μηχανικού στηρίγματος, (3) ύψος μηχανικού στηρίγματος, (4) μήκος μασητικής μονάδας (εγγύς-άπω), (5) εύρος μασητικής μονάδας (παρειογλωσσικά), (6) ύψος μασητικής μονάδας, (7) εμβαδό μασητικής τράπεζας, (8) ενδομυλικοί πρόβολοι σε όλες τις κατευθύνσεις, (9) Μασητικό μήκος, εύρος και εμβαδό αντίστοιχης μασητικής μονάδας της αντίθετης πλευράς και (10) απόσταση του κέντρου του εμφυτεύματος από το κέντρο της αποκατάστασης. Την ολοκλήρωση των μετρήσεων ακολούθησε η δεύτερη φάση της έρευνας κατά την οποία πραγματοποιήθηκε καταγραφή των συγκλεισιακών επαφών στους 8 από τους 18 ασθενείς, που έφεραν 26 από τις 49 επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη φάση. Για την προαναφερθείσα καταγραφή χρησιμοποιήθηκε η συσκευή του συστήματος T-Scan (T-scan III Pressure Management System, Tekscan Inc). Στη συνέχεια ακολούθησε η επεξεργασία των δεδομένων της καταγραφής στον υπολογιστή με σκοπό να προσδιοριστεί το σημείο άσκησης μέγιστης δύναμης στη μασητική επιφάνεια των προαναφερθέντων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και η απόσταση του σημείου άσκησης μέγιστης δύναμης από το κέντρο του εμφυτεύματος. Τέλος, καταγράφηκε το ποσοστό από τη συνολική δύναμη που ασκεί ο ασθενής κατά τη μέγιστη συγγόμφωση στις υπό εξέταση αποκαταστάσεις. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα από τη διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ διαφορετικών μεταβλητών είναι τα ακολούθα: 1. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με το εύρος της μασητικής μονάδος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 2. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με τη διάμετρο του κολοβώματος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική. 3. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το ύψος του κολοβώματος ήταν ισχυρή θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 4. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το μήκος του εμφυτεύματος ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Η αναλογία μύλης/εμφυτεύματος ήταν κατά μέσο όρο 0,9, ενώ στις περιπτώσεις των εμφυτευμάτων με μήκος <10mm ήταν 1,28. 5. Η συσχέτιση του εμβαδού της αποκατάστασης και του εμβαδού του αντίστοιχου δοντιού της αντίθετης πλευράς βρέθηκε μέτρια θετική (p<0,01). Η αναλογία του εμβαδού των υπό μελέτη αποκαταστάσεων ως προς το εμβαδό των αποκαταστάσεων της αντίθετης πλευράς, όταν αυτές ήταν πάνω σε εμφυτεύματα βρέθηκε ίση με 1: 1,016, ενώ όταν ήταν πάνω σε φυσικό δόντι (με ή χωρίς κάποια αποκατάσταση) 1: 0,89. Όσον αφορά τους ενδομυλικούς προβόλους οι μεγαλύτερες τιμές παρατηρήθηκαν στο γλωσσικό/υπερώιο πρόβολο με μέγιστη τιμή τα 6,35mm, ενώ η μέγιστη τιμή για την απόσταση του κέντρου της αποκατάστασης από το κέντρο του εμφυτεύματος ήταν τα 3,65mm. Σε ποσοστό 68% το κέντρο του εμφυτεύματος βρισκόταν στο κεντρικό επιμέρους τμήμα (5ο τμήμα), στο οποίο βρισκόταν και το κέντρο της στεφάνης. Με βάση τα δεδομένα από του υπολογισμό της απόστασης κέντρου εμφυτεύματος - σημείου άσκησης της μέγιστης συγκλεισιακής δύναμης, ενδομυλικός πρόβολος παρατηρήθηκε σε ποσοστό 71% στις αποκαταστάσεις προγομφίων και σε ποσοστό 82% στις αποκαταστάσεις των γομφίων. Τέλος, δε βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης και της διαμέτρου του εμφυτεύματος, ενώ η συσχέτιση του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης με το εμβαδό της αποκατάστασης ήταν ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Συμπεράσματα: Η επιβίωση και η επιτυχία των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων επηρεάζονται από όλες τις παραμέτρους που εξετάστηκαν. Ο άρτιος σχεδιασμός των υπό μελέτη αποκατασταστάσεων και η προσθετικά καθοδηγούμενη τοποθέτηση των αντίστοιχων εμφυτευμάτων, δεν απέτρεψαν την εμφάνιση αποκλίσεων. Ωστόσο η εμφάνιση των καταγεγραμμένων αποκλίσεων δεν καθιστούν απαραίτητα τις συγκεκριμένες αποκαταστάσεις μη λειτουργικές και ανεπιτυχείς. Η παράμετρος, η οποία διαφαίνεται να παίζει κυρίαρχο ρόλο ακόμη και σε περιπτώσεις άρτια σχεδιασμένων αποκαταστάσεων είναι οι συγκλεισιακές δυνάμεις. Για το λόγο αυτό, ο έλεγχος του μεγέθους και της κατεύθυνσης αυτών κατά τη κατασκευή και παράδοση της προσθετικής εργασίας και οι συχνές επανεξετάσεις στη συνέχεια, αποτελούν βασική προϋπόθεση για την επιτυχημένη κλινική συμπεριφορά της αποκατάστασης.","abstract_html":"Εισαγωγή: Η χρήση των εμφυτευμάτων αποτελεί σήμερα μια επιλογή σχεδίου θεραπείας με υψηλά ποσοστά επιβίωσης και επιτυχίας. Ένα εμφύτευμα θεωρείται &quot;επιτυχημένο&quot; όταν έχει οστεοενσωματωθεί και έχει αποκατασταθεί με μία λειτουργικά και αισθητικά αποδεκτή αποκατάσταση. Οι επιπλοκές που ενδέχεται να συμβούν στις αποκαταστάσεις με εμφυτεύματα διακρίνονται σε βιολογικές, οι οποίες αφορούν τους περιεμφυτευματικούς ιστούς και μηχανικές, οι οποίες αφορούν την υπερκατασκευή. Είναι τεκμηριωμένο βιβλιογραφικά ότι η συγκλεισιακή υπερφόρτιση και οι μη αξονικές φορτίσεις στα εμφυτεύματα αποτελούν αίτια εμφάνισης μηχανικών επιπλοκών στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Συνεπώς, διαφαίνεται η σημασία της τοποθέτησης των εμφυτευμάτων στις ιδανικές θέσεις, ούτως ώστε η κεφαλή του εμφυτεύματος να βρίσκεται κατά το δυνατό κοντά στο κέντρο της αποκατάστασης. Η τοποθέτηση των εμφυτευμάτων διεξάγεται πλέον προσθετικά καθοδηγούμενη με σκοπό την επιθυμητή θέση των εμφυτευμάτων. Ωστόσο, πολλές φορές η τελική κλινική θέση των εμφυτευμάτων διαφέρει από την ιδανική. Η διαφορά αυτή αποτελεί το αίτιο εμφάνισης ενδομυλικών προβόλων στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Σκοπός: Η παρούσα ερευνητική εργασία επιχειρεί να συσχετίσει την τρισδιάστατη δομή της προσθετικής αποκατάστασης με τη διευθέτηση στο χώρο του αντίστοιχου εμφυτεύματος. Για το λόγο αυτό πραγματοποιήθηκε καταγραφή και μέτρηση των διαστάσεων των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και των τμημάτων που τις απαρτίζουν και συσχέτιση των μετρήσεων αυτών με κλινικές παραμέτρους, οι οποίες συνδέονται με τη συμπεριφορά και την επιτυχία των αποκαταστάσεων αυτών κατά τη λειτουργία τους. Συγκεκριμένα, οι κλινικές παράμετροι που θα αναλυθούν είναι: (α) οι διαστάσεις των εμφυτευμάτων, (β) τα χαρακτηριστικά του μηχανικού στηρίγματος, (γ) τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά της επιεμφυτευματικής αποκατάστασης και (δ) οι συγκλεισιακές επαφές. Μέθοδος και Υλικά: Στην παρούσα έρευνα πραγματοποιήθηκε καταμέτρηση των διαστάσεων 49 οπίσθιων ακίνητων επιεμφυτευματικών συγκολλούμενων αποκαταστάσεων και των επιμέρους τμημάτων τους, οι οποίες κατασκευάστηκαν σε 18 ασθενείς στη μεταπτυχιακή κλινική του Τμήματος της Προσθετικής της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Καταγράφηκαν οι εξής παράμετροι: (1) διάμετρος και μήκος εμφυτεύματος που στηρίζει την αποκατάσταση, (2) διάμετρος μηχανικού στηρίγματος, (3) ύψος μηχανικού στηρίγματος, (4) μήκος μασητικής μονάδας (εγγύς-άπω), (5) εύρος μασητικής μονάδας (παρειογλωσσικά), (6) ύψος μασητικής μονάδας, (7) εμβαδό μασητικής τράπεζας, (8) ενδομυλικοί πρόβολοι σε όλες τις κατευθύνσεις, (9) Μασητικό μήκος, εύρος και εμβαδό αντίστοιχης μασητικής μονάδας της αντίθετης πλευράς και (10) απόσταση του κέντρου του εμφυτεύματος από το κέντρο της αποκατάστασης. Την ολοκλήρωση των μετρήσεων ακολούθησε η δεύτερη φάση της έρευνας κατά την οποία πραγματοποιήθηκε καταγραφή των συγκλεισιακών επαφών στους 8 από τους 18 ασθενείς, που έφεραν 26 από τις 49 επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη φάση. Για την προαναφερθείσα καταγραφή χρησιμοποιήθηκε η συσκευή του συστήματος T-Scan (T-scan III Pressure Management System, Tekscan Inc). Στη συνέχεια ακολούθησε η επεξεργασία των δεδομένων της καταγραφής στον υπολογιστή με σκοπό να προσδιοριστεί το σημείο άσκησης μέγιστης δύναμης στη μασητική επιφάνεια των προαναφερθέντων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και η απόσταση του σημείου άσκησης μέγιστης δύναμης από το κέντρο του εμφυτεύματος. Τέλος, καταγράφηκε το ποσοστό από τη συνολική δύναμη που ασκεί ο ασθενής κατά τη μέγιστη συγγόμφωση στις υπό εξέταση αποκαταστάσεις. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα από τη διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ διαφορετικών μεταβλητών είναι τα ακολούθα: 1. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με το εύρος της μασητικής μονάδος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 2. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με τη διάμετρο του κολοβώματος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική. 3. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το ύψος του κολοβώματος ήταν ισχυρή θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 4. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το μήκος του εμφυτεύματος ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Η αναλογία μύλης/εμφυτεύματος ήταν κατά μέσο όρο 0,9, ενώ στις περιπτώσεις των εμφυτευμάτων με μήκος &lt;10mm ήταν 1,28. 5. Η συσχέτιση του εμβαδού της αποκατάστασης και του εμβαδού του αντίστοιχου δοντιού της αντίθετης πλευράς βρέθηκε μέτρια θετική (p&lt;0,01). Η αναλογία του εμβαδού των υπό μελέτη αποκαταστάσεων ως προς το εμβαδό των αποκαταστάσεων της αντίθετης πλευράς, όταν αυτές ήταν πάνω σε εμφυτεύματα βρέθηκε ίση με 1: 1,016, ενώ όταν ήταν πάνω σε φυσικό δόντι (με ή χωρίς κάποια αποκατάσταση) 1: 0,89. Όσον αφορά τους ενδομυλικούς προβόλους οι μεγαλύτερες τιμές παρατηρήθηκαν στο γλωσσικό/υπερώιο πρόβολο με μέγιστη τιμή τα 6,35mm, ενώ η μέγιστη τιμή για την απόσταση του κέντρου της αποκατάστασης από το κέντρο του εμφυτεύματος ήταν τα 3,65mm. Σε ποσοστό 68% το κέντρο του εμφυτεύματος βρισκόταν στο κεντρικό επιμέρους τμήμα (5ο τμήμα), στο οποίο βρισκόταν και το κέντρο της στεφάνης. Με βάση τα δεδομένα από του υπολογισμό της απόστασης κέντρου εμφυτεύματος - σημείου άσκησης της μέγιστης συγκλεισιακής δύναμης, ενδομυλικός πρόβολος παρατηρήθηκε σε ποσοστό 71% στις αποκαταστάσεις προγομφίων και σε ποσοστό 82% στις αποκαταστάσεις των γομφίων. Τέλος, δε βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης και της διαμέτρου του εμφυτεύματος, ενώ η συσχέτιση του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης με το εμβαδό της αποκατάστασης ήταν ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Συμπεράσματα: Η επιβίωση και η επιτυχία των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων επηρεάζονται από όλες τις παραμέτρους που εξετάστηκαν. Ο άρτιος σχεδιασμός των υπό μελέτη αποκατασταστάσεων και η προσθετικά καθοδηγούμενη τοποθέτηση των αντίστοιχων εμφυτευμάτων, δεν απέτρεψαν την εμφάνιση αποκλίσεων. Ωστόσο η εμφάνιση των καταγεγραμμένων αποκλίσεων δεν καθιστούν απαραίτητα τις συγκεκριμένες αποκαταστάσεις μη λειτουργικές και ανεπιτυχείς. Η παράμετρος, η οποία διαφαίνεται να παίζει κυρίαρχο ρόλο ακόμη και σε περιπτώσεις άρτια σχεδιασμένων αποκαταστάσεων είναι οι συγκλεισιακές δυνάμεις. Για το λόγο αυτό, ο έλεγχος του μεγέθους και της κατεύθυνσης αυτών κατά τη κατασκευή και παράδοση της προσθετικής εργασίας και οι συχνές επανεξετάσεις στη συνέχεια, αποτελούν βασική προϋπόθεση για την επιτυχημένη κλινική συμπεριφορά της αποκατάστασης.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζανέτου Παναγούλα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:24:00Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315256"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315256","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315256","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315256","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315256","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζανέτου Παναγούλα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315256","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315256"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η χρήση των εμφυτευμάτων αποτελεί σήμερα μια επιλογή σχεδίου θεραπείας με υψηλά ποσοστά επιβίωσης και επιτυχίας. Ένα εμφύτευμα θεωρείται \"επιτυχημένο\" όταν έχει οστεοενσωματωθεί και έχει αποκατασταθεί με μία λειτουργικά και αισθητικά αποδεκτή αποκατάσταση. Οι επιπλοκές που ενδέχεται να συμβούν στις αποκαταστάσεις με εμφυτεύματα διακρίνονται σε βιολογικές, οι οποίες αφορούν τους περιεμφυτευματικούς ιστούς και μηχανικές, οι οποίες αφορούν την υπερκατασκευή. Είναι τεκμηριωμένο βιβλιογραφικά ότι η συγκλεισιακή υπερφόρτιση και οι μη αξονικές φορτίσεις στα εμφυτεύματα αποτελούν αίτια εμφάνισης μηχανικών επιπλοκών στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Συνεπώς, διαφαίνεται η σημασία της τοποθέτησης των εμφυτευμάτων στις ιδανικές θέσεις, ούτως ώστε η κεφαλή του εμφυτεύματος να βρίσκεται κατά το δυνατό κοντά στο κέντρο της αποκατάστασης. Η τοποθέτηση των εμφυτευμάτων διεξάγεται πλέον προσθετικά καθοδηγούμενη με σκοπό την επιθυμητή θέση των εμφυτευμάτων. Ωστόσο, πολλές φορές η τελική κλινική θέση των εμφυτευμάτων διαφέρει από την ιδανική. Η διαφορά αυτή αποτελεί το αίτιο εμφάνισης ενδομυλικών προβόλων στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Σκοπός: Η παρούσα ερευνητική εργασία επιχειρεί να συσχετίσει την τρισδιάστατη δομή της προσθετικής αποκατάστασης με τη διευθέτηση στο χώρο του αντίστοιχου εμφυτεύματος. Για το λόγο αυτό πραγματοποιήθηκε καταγραφή και μέτρηση των διαστάσεων των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και των τμημάτων που τις απαρτίζουν και συσχέτιση των μετρήσεων αυτών με κλινικές παραμέτρους, οι οποίες συνδέονται με τη συμπεριφορά και την επιτυχία των αποκαταστάσεων αυτών κατά τη λειτουργία τους. Συγκεκριμένα, οι κλινικές παράμετροι που θα αναλυθούν είναι: (α) οι διαστάσεις των εμφυτευμάτων, (β) τα χαρακτηριστικά του μηχανικού στηρίγματος, (γ) τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά της επιεμφυτευματικής αποκατάστασης και (δ) οι συγκλεισιακές επαφές. Μέθοδος και Υλικά: Στην παρούσα έρευνα πραγματοποιήθηκε καταμέτρηση των διαστάσεων 49 οπίσθιων ακίνητων επιεμφυτευματικών συγκολλούμενων αποκαταστάσεων και των επιμέρους τμημάτων τους, οι οποίες κατασκευάστηκαν σε 18 ασθενείς στη μεταπτυχιακή κλινική του Τμήματος της Προσθετικής της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Καταγράφηκαν οι εξής παράμετροι: (1) διάμετρος και μήκος εμφυτεύματος που στηρίζει την αποκατάσταση, (2) διάμετρος μηχανικού στηρίγματος, (3) ύψος μηχανικού στηρίγματος, (4) μήκος μασητικής μονάδας (εγγύς-άπω), (5) εύρος μασητικής μονάδας (παρειογλωσσικά), (6) ύψος μασητικής μονάδας, (7) εμβαδό μασητικής τράπεζας, (8) ενδομυλικοί πρόβολοι σε όλες τις κατευθύνσεις, (9) Μασητικό μήκος, εύρος και εμβαδό αντίστοιχης μασητικής μονάδας της αντίθετης πλευράς και (10) απόσταση του κέντρου του εμφυτεύματος από το κέντρο της αποκατάστασης. Την ολοκλήρωση των μετρήσεων ακολούθησε η δεύτερη φάση της έρευνας κατά την οποία πραγματοποιήθηκε καταγραφή των συγκλεισιακών επαφών στους 8 από τους 18 ασθενείς, που έφεραν 26 από τις 49 επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη φάση. Για την προαναφερθείσα καταγραφή χρησιμοποιήθηκε η συσκευή του συστήματος T-Scan (T-scan III Pressure Management System, Tekscan Inc). Στη συνέχεια ακολούθησε η επεξεργασία των δεδομένων της καταγραφής στον υπολογιστή με σκοπό να προσδιοριστεί το σημείο άσκησης μέγιστης δύναμης στη μασητική επιφάνεια των προαναφερθέντων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και η απόσταση του σημείου άσκησης μέγιστης δύναμης από το κέντρο του εμφυτεύματος. Τέλος, καταγράφηκε το ποσοστό από τη συνολική δύναμη που ασκεί ο ασθενής κατά τη μέγιστη συγγόμφωση στις υπό εξέταση αποκαταστάσεις. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα από τη διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ διαφορετικών μεταβλητών είναι τα ακολούθα: 1. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με το εύρος της μασητικής μονάδος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 2. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με τη διάμετρο του κολοβώματος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική. 3. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το ύψος του κολοβώματος ήταν ισχυρή θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 4. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το μήκος του εμφυτεύματος ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Η αναλογία μύλης/εμφυτεύματος ήταν κατά μέσο όρο 0,9, ενώ στις περιπτώσεις των εμφυτευμάτων με μήκος <10mm ήταν 1,28. 5. Η συσχέτιση του εμβαδού της αποκατάστασης και του εμβαδού του αντίστοιχου δοντιού της αντίθετης πλευράς βρέθηκε μέτρια θετική (p<0,01). Η αναλογία του εμβαδού των υπό μελέτη αποκαταστάσεων ως προς το εμβαδό των αποκαταστάσεων της αντίθετης πλευράς, όταν αυτές ήταν πάνω σε εμφυτεύματα βρέθηκε ίση με 1: 1,016, ενώ όταν ήταν πάνω σε φυσικό δόντι (με ή χωρίς κάποια αποκατάσταση) 1: 0,89. Όσον αφορά τους ενδομυλικούς προβόλους οι μεγαλύτερες τιμές παρατηρήθηκαν στο γλωσσικό/υπερώιο πρόβολο με μέγιστη τιμή τα 6,35mm, ενώ η μέγιστη τιμή για την απόσταση του κέντρου της αποκατάστασης από το κέντρο του εμφυτεύματος ήταν τα 3,65mm. Σε ποσοστό 68% το κέντρο του εμφυτεύματος βρισκόταν στο κεντρικό επιμέρους τμήμα (5ο τμήμα), στο οποίο βρισκόταν και το κέντρο της στεφάνης. Με βάση τα δεδομένα από του υπολογισμό της απόστασης κέντρου εμφυτεύματος - σημείου άσκησης της μέγιστης συγκλεισιακής δύναμης, ενδομυλικός πρόβολος παρατηρήθηκε σε ποσοστό 71% στις αποκαταστάσεις προγομφίων και σε ποσοστό 82% στις αποκαταστάσεις των γομφίων. Τέλος, δε βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης και της διαμέτρου του εμφυτεύματος, ενώ η συσχέτιση του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης με το εμβαδό της αποκατάστασης ήταν ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Συμπεράσματα: Η επιβίωση και η επιτυχία των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων επηρεάζονται από όλες τις παραμέτρους που εξετάστηκαν. Ο άρτιος σχεδιασμός των υπό μελέτη αποκατασταστάσεων και η προσθετικά καθοδηγούμενη τοποθέτηση των αντίστοιχων εμφυτευμάτων, δεν απέτρεψαν την εμφάνιση αποκλίσεων. Ωστόσο η εμφάνιση των καταγεγραμμένων αποκλίσεων δεν καθιστούν απαραίτητα τις συγκεκριμένες αποκαταστάσεις μη λειτουργικές και ανεπιτυχείς. Η παράμετρος, η οποία διαφαίνεται να παίζει κυρίαρχο ρόλο ακόμη και σε περιπτώσεις άρτια σχεδιασμένων αποκαταστάσεων είναι οι συγκλεισιακές δυνάμεις. Για το λόγο αυτό, ο έλεγχος του μεγέθους και της κατεύθυνσης αυτών κατά τη κατασκευή και παράδοση της προσθετικής εργασίας και οι συχνές επανεξετάσεις στη συνέχεια, αποτελούν βασική προϋπόθεση για την επιτυχημένη κλινική συμπεριφορά της αποκατάστασης.","Introduction: Tooth replacement with implants is considered a well-documented therapeutic solution in prosthodontic treatment. A \"successful\" implant is defined as an osseointegrated dental implant that is prosthetically restored resulting in a functional and aesthetic outcome. Different types of complications may appear both in regards to the implants and the prosthetic restoration. Biological complications refer to the peri-implant tissues whereas mechanical failures may refer to the implant body or affect the complex structure of the prosthetic restoration. Occlusal overloading and non-axial forces are responsible for the appearance of mechanical complications in implant-supported restorations. Implants should be placed in the ideal position, where implant connection is located at or near the center of the tooth it replaces. Implant placement is nowadays advocated to be prosthetically-driven in order to achieve the optimum positioning. However, the final clinical position is often different from the ideal, resulting in the development of intra-coronal cantilevers. Aim: The aim of the present study is to investigate the correlation between the three-dimensional structure of the implant restoration and the positioning of the supporting implant. Material and methods: The dimensions of the implant-supported restorations and their components were measured and correlated with clinical parameters, which determine the clinical performance and functional success of the restorations. The following clinical parameters were analyzed: (a) implant dimensions, (b) abutment characteristics, (c) implant restoration design and (d) occlusal contacts. The dimensions of 49 posterior implant-supported cemented restorations and their corresponding components were recorded. The restorations were inserted in 18 patients at the postgraduate clinic of Prosthetic Dentistry of Dental School of National and Kapodistrian University of Athens. The following parameters were recorded: (1) implant diameter and length, (2) abutment diameter, (3) abutment height, (4) crown length(mesial-distal), (5) crown width(buccal-lingual/palatal), (6) crown height, (7) occlusal table area, (8) intra-coronal cantilevers, (9) opposite side crown length, width and area and (10) distance between the implant center and the restoration center. During the second phase of the study, an interocclusal bite record was made utilizing a special recording device: T-scan III Pressure Management System(Tekscan Inc). The recorded data were analyzed in order to specify the magnitude and exact point where maximun occlusal force was applied. Results: The results of the correlation estimation between different parameters are the following: 1. Moderate positive correlation between implant diameter and crown width 2. Moderate positive correlation between implant diameter and abutment diameter 3. High positive correlation between abutment height and crown height 4. Low negative correlation between implant length and crown height. The average crown/implant ratio was 0,9, whereas when the implant length was <10mm the estimated ratio was found 1,28. 5. Moderate positive correlation between crown's area and opposite crown's area. The restoration's area:opposite crown's area(implant supported restorations) ratio was 1:1,016 and the restoration's area:opposite crown's area(natural teeth) ratio was 1:0,89. The intra-coronal cantilever's maximum level was 6,35mm (lingual/palatal cantilever) and the maximum level of the distance between implant center and restoration center was 3,65mm. The center of the implant was placed at the same section(5th section) with the center of the restoration in 68% of the included restorations. Based on the recording of the exact point of maximum occlusal force's application, intra-coronal cantilever was developed in 71% of the premolar's restorations and in 82% of the molar's restorations. Finally, there was no correlation between the percentace of occusal force and the implant diameter, whereas the correlation with the occlusal unit's area was low negative and non-statistically significant. CONCLUSIONS: Survival and success of implant-supported restorations are affected by all the clinical parameters which were examined. Discrepancies were observed despite the appropriate treatment planning and prosthetically driven implant placement. The aforementioned discrepancies do not necessarily correlate with restorations' malfunction and failure. Occlusal forces play a predominant role even in cases where the prostheses fulfill the requirements of the optimum design. For this reason, control of force's magnitude and orientation during the restoration's construction and insertion and frequent follow-up appointments are fundamental for its successful clinical performance."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Προσθετικές αποκαταστάσεις επί εμφυτευμάτων: Ανάλυση σχεδιαστικών, κατασκευαστικών και κλινικών παραμέτρων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζανέτου Παναγούλα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η χρήση των εμφυτευμάτων αποτελεί σήμερα μια επιλογή σχεδίου θεραπείας με υψηλά ποσοστά επιβίωσης και επιτυχίας. Ένα εμφύτευμα θεωρείται \"επιτυχημένο\" όταν έχει οστεοενσωματωθεί και έχει αποκατασταθεί με μία λειτουργικά και αισθητικά αποδεκτή αποκατάσταση. Οι επιπλοκές που ενδέχεται να συμβούν στις αποκαταστάσεις με εμφυτεύματα διακρίνονται σε βιολογικές, οι οποίες αφορούν τους περιεμφυτευματικούς ιστούς και μηχανικές, οι οποίες αφορούν την υπερκατασκευή. Είναι τεκμηριωμένο βιβλιογραφικά ότι η συγκλεισιακή υπερφόρτιση και οι μη αξονικές φορτίσεις στα εμφυτεύματα αποτελούν αίτια εμφάνισης μηχανικών επιπλοκών στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Συνεπώς, διαφαίνεται η σημασία της τοποθέτησης των εμφυτευμάτων στις ιδανικές θέσεις, ούτως ώστε η κεφαλή του εμφυτεύματος να βρίσκεται κατά το δυνατό κοντά στο κέντρο της αποκατάστασης. Η τοποθέτηση των εμφυτευμάτων διεξάγεται πλέον προσθετικά καθοδηγούμενη με σκοπό την επιθυμητή θέση των εμφυτευμάτων. Ωστόσο, πολλές φορές η τελική κλινική θέση των εμφυτευμάτων διαφέρει από την ιδανική. Η διαφορά αυτή αποτελεί το αίτιο εμφάνισης ενδομυλικών προβόλων στις επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις. Σκοπός: Η παρούσα ερευνητική εργασία επιχειρεί να συσχετίσει την τρισδιάστατη δομή της προσθετικής αποκατάστασης με τη διευθέτηση στο χώρο του αντίστοιχου εμφυτεύματος. Για το λόγο αυτό πραγματοποιήθηκε καταγραφή και μέτρηση των διαστάσεων των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και των τμημάτων που τις απαρτίζουν και συσχέτιση των μετρήσεων αυτών με κλινικές παραμέτρους, οι οποίες συνδέονται με τη συμπεριφορά και την επιτυχία των αποκαταστάσεων αυτών κατά τη λειτουργία τους. Συγκεκριμένα, οι κλινικές παράμετροι που θα αναλυθούν είναι: (α) οι διαστάσεις των εμφυτευμάτων, (β) τα χαρακτηριστικά του μηχανικού στηρίγματος, (γ) τα σχεδιαστικά χαρακτηριστικά της επιεμφυτευματικής αποκατάστασης και (δ) οι συγκλεισιακές επαφές. Μέθοδος και Υλικά: Στην παρούσα έρευνα πραγματοποιήθηκε καταμέτρηση των διαστάσεων 49 οπίσθιων ακίνητων επιεμφυτευματικών συγκολλούμενων αποκαταστάσεων και των επιμέρους τμημάτων τους, οι οποίες κατασκευάστηκαν σε 18 ασθενείς στη μεταπτυχιακή κλινική του Τμήματος της Προσθετικής της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ). Καταγράφηκαν οι εξής παράμετροι: (1) διάμετρος και μήκος εμφυτεύματος που στηρίζει την αποκατάσταση, (2) διάμετρος μηχανικού στηρίγματος, (3) ύψος μηχανικού στηρίγματος, (4) μήκος μασητικής μονάδας (εγγύς-άπω), (5) εύρος μασητικής μονάδας (παρειογλωσσικά), (6) ύψος μασητικής μονάδας, (7) εμβαδό μασητικής τράπεζας, (8) ενδομυλικοί πρόβολοι σε όλες τις κατευθύνσεις, (9) Μασητικό μήκος, εύρος και εμβαδό αντίστοιχης μασητικής μονάδας της αντίθετης πλευράς και (10) απόσταση του κέντρου του εμφυτεύματος από το κέντρο της αποκατάστασης. Την ολοκλήρωση των μετρήσεων ακολούθησε η δεύτερη φάση της έρευνας κατά την οποία πραγματοποιήθηκε καταγραφή των συγκλεισιακών επαφών στους 8 από τους 18 ασθενείς, που έφεραν 26 από τις 49 επιεμφυτευματικές αποκαταστάσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην πρώτη φάση. Για την προαναφερθείσα καταγραφή χρησιμοποιήθηκε η συσκευή του συστήματος T-Scan (T-scan III Pressure Management System, Tekscan Inc). Στη συνέχεια ακολούθησε η επεξεργασία των δεδομένων της καταγραφής στον υπολογιστή με σκοπό να προσδιοριστεί το σημείο άσκησης μέγιστης δύναμης στη μασητική επιφάνεια των προαναφερθέντων επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων και η απόσταση του σημείου άσκησης μέγιστης δύναμης από το κέντρο του εμφυτεύματος. Τέλος, καταγράφηκε το ποσοστό από τη συνολική δύναμη που ασκεί ο ασθενής κατά τη μέγιστη συγγόμφωση στις υπό εξέταση αποκαταστάσεις. Αποτελέσματα: Τα αποτελέσματα από τη διερεύνηση της συσχέτισης μεταξύ διαφορετικών μεταβλητών είναι τα ακολούθα: 1. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με το εύρος της μασητικής μονάδος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 2. Η συσχέτιση της διαμέτρου του εμφυτεύματος με τη διάμετρο του κολοβώματος βρέθηκε μέτρια θετική και στατιστικά λίαν σημαντική. 3. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το ύψος του κολοβώματος ήταν ισχυρή θετική και στατιστικά λίαν σημαντική 4. Η συσχέτιση του ύψους της αποκατάστασης με το μήκος του εμφυτεύματος ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Η αναλογία μύλης/εμφυτεύματος ήταν κατά μέσο όρο 0,9, ενώ στις περιπτώσεις των εμφυτευμάτων με μήκος <10mm ήταν 1,28. 5. Η συσχέτιση του εμβαδού της αποκατάστασης και του εμβαδού του αντίστοιχου δοντιού της αντίθετης πλευράς βρέθηκε μέτρια θετική (p<0,01). Η αναλογία του εμβαδού των υπό μελέτη αποκαταστάσεων ως προς το εμβαδό των αποκαταστάσεων της αντίθετης πλευράς, όταν αυτές ήταν πάνω σε εμφυτεύματα βρέθηκε ίση με 1: 1,016, ενώ όταν ήταν πάνω σε φυσικό δόντι (με ή χωρίς κάποια αποκατάσταση) 1: 0,89. Όσον αφορά τους ενδομυλικούς προβόλους οι μεγαλύτερες τιμές παρατηρήθηκαν στο γλωσσικό/υπερώιο πρόβολο με μέγιστη τιμή τα 6,35mm, ενώ η μέγιστη τιμή για την απόσταση του κέντρου της αποκατάστασης από το κέντρο του εμφυτεύματος ήταν τα 3,65mm. Σε ποσοστό 68% το κέντρο του εμφυτεύματος βρισκόταν στο κεντρικό επιμέρους τμήμα (5ο τμήμα), στο οποίο βρισκόταν και το κέντρο της στεφάνης. Με βάση τα δεδομένα από του υπολογισμό της απόστασης κέντρου εμφυτεύματος - σημείου άσκησης της μέγιστης συγκλεισιακής δύναμης, ενδομυλικός πρόβολος παρατηρήθηκε σε ποσοστό 71% στις αποκαταστάσεις προγομφίων και σε ποσοστό 82% στις αποκαταστάσεις των γομφίων. Τέλος, δε βρέθηκε συσχέτιση μεταξύ του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης και της διαμέτρου του εμφυτεύματος, ενώ η συσχέτιση του ποσοστού της ασκούμενης δύναμης με το εμβαδό της αποκατάστασης ήταν ασθενής αρνητική και στατιστικά μη σημαντική. Συμπεράσματα: Η επιβίωση και η επιτυχία των επιεμφυτευματικών αποκαταστάσεων επηρεάζονται από όλες τις παραμέτρους που εξετάστηκαν. Ο άρτιος σχεδιασμός των υπό μελέτη αποκατασταστάσεων και η προσθετικά καθοδηγούμενη τοποθέτηση των αντίστοιχων εμφυτευμάτων, δεν απέτρεψαν την εμφάνιση αποκλίσεων. Ωστόσο η εμφάνιση των καταγεγραμμένων αποκλίσεων δεν καθιστούν απαραίτητα τις συγκεκριμένες αποκαταστάσεις μη λειτουργικές και ανεπιτυχείς. Η παράμετρος, η οποία διαφαίνεται να παίζει κυρίαρχο ρόλο ακόμη και σε περιπτώσεις άρτια σχεδιασμένων αποκαταστάσεων είναι οι συγκλεισιακές δυνάμεις. Για το λόγο αυτό, ο έλεγχος του μεγέθους και της κατεύθυνσης αυτών κατά τη κατασκευή και παράδοση της προσθετικής εργασίας και οι συχνές επανεξετάσεις στη συνέχεια, αποτελούν βασική προϋπόθεση για την επιτυχημένη κλινική συμπεριφορά της αποκατάστασης.","Introduction: Tooth replacement with implants is considered a well-documented therapeutic solution in prosthodontic treatment. A \"successful\" implant is defined as an osseointegrated dental implant that is prosthetically restored resulting in a functional and aesthetic outcome. Different types of complications may appear both in regards to the implants and the prosthetic restoration. Biological complications refer to the peri-implant tissues whereas mechanical failures may refer to the implant body or affect the complex structure of the prosthetic restoration. Occlusal overloading and non-axial forces are responsible for the appearance of mechanical complications in implant-supported restorations. Implants should be placed in the ideal position, where implant connection is located at or near the center of the tooth it replaces. Implant placement is nowadays advocated to be prosthetically-driven in order to achieve the optimum positioning. However, the final clinical position is often different from the ideal, resulting in the development of intra-coronal cantilevers. Aim: The aim of the present study is to investigate the correlation between the three-dimensional structure of the implant restoration and the positioning of the supporting implant. Material and methods: The dimensions of the implant-supported restorations and their components were measured and correlated with clinical parameters, which determine the clinical performance and functional success of the restorations. The following clinical parameters were analyzed: (a) implant dimensions, (b) abutment characteristics, (c) implant restoration design and (d) occlusal contacts. The dimensions of 49 posterior implant-supported cemented restorations and their corresponding components were recorded. The restorations were inserted in 18 patients at the postgraduate clinic of Prosthetic Dentistry of Dental School of National and Kapodistrian University of Athens. The following parameters were recorded: (1) implant diameter and length, (2) abutment diameter, (3) abutment height, (4) crown length(mesial-distal), (5) crown width(buccal-lingual/palatal), (6) crown height, (7) occlusal table area, (8) intra-coronal cantilevers, (9) opposite side crown length, width and area and (10) distance between the implant center and the restoration center. During the second phase of the study, an interocclusal bite record was made utilizing a special recording device: T-scan III Pressure Management System(Tekscan Inc). The recorded data were analyzed in order to specify the magnitude and exact point where maximun occlusal force was applied. Results: The results of the correlation estimation between different parameters are the following: 1. Moderate positive correlation between implant diameter and crown width 2. Moderate positive correlation between implant diameter and abutment diameter 3. High positive correlation between abutment height and crown height 4. Low negative correlation between implant length and crown height. The average crown/implant ratio was 0,9, whereas when the implant length was <10mm the estimated ratio was found 1,28. 5. Moderate positive correlation between crown's area and opposite crown's area. The restoration's area:opposite crown's area(implant supported restorations) ratio was 1:1,016 and the restoration's area:opposite crown's area(natural teeth) ratio was 1:0,89. The intra-coronal cantilever's maximum level was 6,35mm (lingual/palatal cantilever) and the maximum level of the distance between implant center and restoration center was 3,65mm. The center of the implant was placed at the same section(5th section) with the center of the restoration in 68% of the included restorations. Based on the recording of the exact point of maximum occlusal force's application, intra-coronal cantilever was developed in 71% of the premolar's restorations and in 82% of the molar's restorations. Finally, there was no correlation between the percentace of occusal force and the implant diameter, whereas the correlation with the occlusal unit's area was low negative and non-statistically significant. CONCLUSIONS: Survival and success of implant-supported restorations are affected by all the clinical parameters which were examined. Discrepancies were observed despite the appropriate treatment planning and prosthetically driven implant placement. The aforementioned discrepancies do not necessarily correlate with restorations' malfunction and failure. Occlusal forces play a predominant role even in cases where the prostheses fulfill the requirements of the optimum design. For this reason, control of force's magnitude and orientation during the restoration's construction and insertion and frequent follow-up appointments are fundamental for its successful clinical performance."],"dc:identifier":["uoadl:1315256","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315256"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Προσθετικές αποκαταστάσεις επί εμφυτευμάτων: Ανάλυση σχεδιαστικών, κατασκευαστικών και κλινικών παραμέτρων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:00Z"}