{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315336"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315336","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο επιπολασμός της δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος σε ασθενείς με ελλείψεις οπισθίων δοντιών","abstract":"Γενικά. Ο όρος δυσλειτουργία του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ) ή Κρανιογαθικές Διαταραχές (ΚΡΓΔ) ορίζει ένα σύνολο νοσηρών εκδηλώσεων, οι οποίες πρωτογενώς ή δευτεροπαθώς εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή του εν λόγω συστήματος. Είναι, επίσης, όρος συλλεκτικός και εμπεριέχει τις κλινικές οντότητες που εμπλέκουν ολόκληρη τη δομή του, τόσο τη μυϊκή, όσο και τη σκελετική. Υπό την ευρεία τους έννοια οι καταστάσεις αυτές εντάσσονται ως υποομάδα στο χώρο των μυοσκελετικών και ρευματολογικών παθήσεων. Συμπερασματικά, πρόκειται περί αθροιστικών διαταραχών με κοινά συμπτώματα, τα οποία εντοπίζονται στο στοματογναθικό σύστημα και στην ευρύτερη περιοχή του και τα οποία δε σχετίζονται ή δεν προέρχονται από πόνο οδοντικής αιτιολογίας. Η διαγνωστική τους εμβέλεια περιλαμβάνει παθήσεις της στοματικής κοιλότητας, κεφαλαλγίες, νευραλγίες και παθήσεις που σχετίζονται με διαταραχές παρακείμενων ανατομικών μορίων όπως οφθαλμών, ωτών, ρινός, κόλπων και οδόντων, κ.λ.π. Η θεραπεία ασθενών με κρανιογναθικές διαταραχές, αποβλέπει στον έλεγχο του πόνου και της δυσανεξίας στο Στοματογναθικό Σύστημα, στην ελάττωση του άγχους και της υπερέντασης και στην αποκατάσταση τυχόν υπάρχουσας δυσαρμονίας μεταξύ των παραγόντων της σύγκλεισης και των κροταφογναθικών διαρθρώσεων. Πιο συγκεκριμένα, επιδιώκεται η μείωση των βλαβερών φορτίων, η μυοχάλαση και η βελτίωση της λειτουργίας. Σκοπός. Να διερευνηθεί η επίδραση της νωδότητας και των δημογραφικών χαρακτηριστικών του δείγματος στη βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών. Σχεδιασμός μελέτης. Πρόκειται για μία κλινική μελέτη, που αποβλέπει στη διερεύνηση του επιπολασμού της δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος σε ασθενείς με αμφοτερόπλευρες ελλείψεις ανταγωνιστών οπισθίων δοντιών και σε υγιείς ενόδοντες. Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και αξιολόγηση των δεδομένων που προέκυψαν. Υλικό της έρευνας. Για την πραγματοποίηση της έρευνας επελέγησαν 50 ασθενείς, που προσήλθαν για οδοντιατρική περίθαλψη στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών (ΚΣΑΑ) της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιλογή ασθενών. Οι ασθενείς επιλέχθηκαν με βάση τη μελέτη του οδοντιατρικού φακέλου της ΚΣΑΑ και εντάχθηκαν σε μία από τις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες ασθενών. Για τους ασθενείς που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη μελέτη, οριζόταν, εν συνέχεια, συνεδρία, χρονικής διάρκειας 25-30 λεπτών, για λεπτομερή εξέταση στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών της Οδοντιατρικής Σχολής (ΚΣΑΑ) του ΕΚΠΑ. Μεθοδολογία. Στην προγραμματισμένη συνεδρία των ασθενών στην ΚΣΑΑ πραγματοποιούνταν λήψη του ιατρικού και οδοντιατρικού ιστορικού, συμπλήρωση του ατομικού αναμνηστικού, έλεγχος ευαισθησίας και λειτουργικότητας των Κροταφογναθικών Διαρθρώσεων (ΚΓΔ), έλεγχος ευαισθησίας των μυών του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ), έλεγχος κινητικότητας κάτω γνάθου και πόνου κατά τις κινήσεις. Η βαρύτητα της δυσλειτουργίας κατηγοριοποιήθηκε με βάση τους κλινικούς δείκτες δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος κατά Helkimo. Αποτελέσματα. Οι ασθενείς κατετάγησαν σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα αφορούσε ασθενείς με νωδότητα οπισθίων δοντιών και η άλλη, ασθενείς με πλήρη φραγμό. 46% του δείγματος ήταν άνδρες και 54% γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας 51,16 ±11,75 έτη. Για τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των ανεξάρτητων και της εξαρτημένης μεταβλητής, χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία χ2 κατά Pearson (Pearson’s Chi-Square). Ως ανεξάρτητες μεταβλητές ορίστηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, η νωδότητα κατά τεταρτημόριο, και ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών κατά γνάθο, ενώ ως εξαρτημένη μεταβλητή ορίστηκε η βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών (δείκτης Helkimo, Di0, Dii, Diii, Diiii). Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίζεται το 0,05 και όλες οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με το πρόγραμμα SPSS IBM, v21, για ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τα αποτελέσματα αξιολογήθηκαν με βάση τον κλινικό δείκτη δυσλειτουργίας Di κατά Helkimo, το φύλο, την ηλικία, το επίπεδο εκπαίδευσης, τη νωδότητα κατά τεταρτημόρια και το συνολικό αριθμό των ελλειπόντων δοντιών. Συμπεράσματα: 1. Η συντριπτική πλειονότητα του δείγματος ανήκε στις κατηγορίες DiII,και Di0. 2. Οι δημογραφικές μεταβλητές του δείγματος (φύλο, ηλικία και επίπεδο εκπαίδευσης) δεν φάνηκαν να συσχετίζονται σημαντικά με τη βαρύτητα κρανιογναθικών διαταραχών. 3. Η νωδότητα κατά τεταρτημόριο διαπιστώθηκε πως επιβαρύνει στατιστικά σημαντικά το κρανιογναθικό σύστημα μόνο όσον αφορά στην κάτω γνάθο και μάλιστα και στα 2 τεταρτημόρια. 4. Από την άλλη μεριά, όσο αυξάνεται ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών, τόσο επιδεινώνονται σημαντικά οι κρανιογναθικές διαταραχές και στις δύο γνάθους.","abstract_html":"Γενικά. Ο όρος δυσλειτουργία του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ) ή Κρανιογαθικές Διαταραχές (ΚΡΓΔ) ορίζει ένα σύνολο νοσηρών εκδηλώσεων, οι οποίες πρωτογενώς ή δευτεροπαθώς εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή του εν λόγω συστήματος. Είναι, επίσης, όρος συλλεκτικός και εμπεριέχει τις κλινικές οντότητες που εμπλέκουν ολόκληρη τη δομή του, τόσο τη μυϊκή, όσο και τη σκελετική. Υπό την ευρεία τους έννοια οι καταστάσεις αυτές εντάσσονται ως υποομάδα στο χώρο των μυοσκελετικών και ρευματολογικών παθήσεων. Συμπερασματικά, πρόκειται περί αθροιστικών διαταραχών με κοινά συμπτώματα, τα οποία εντοπίζονται στο στοματογναθικό σύστημα και στην ευρύτερη περιοχή του και τα οποία δε σχετίζονται ή δεν προέρχονται από πόνο οδοντικής αιτιολογίας. Η διαγνωστική τους εμβέλεια περιλαμβάνει παθήσεις της στοματικής κοιλότητας, κεφαλαλγίες, νευραλγίες και παθήσεις που σχετίζονται με διαταραχές παρακείμενων ανατομικών μορίων όπως οφθαλμών, ωτών, ρινός, κόλπων και οδόντων, κ.λ.π. Η θεραπεία ασθενών με κρανιογναθικές διαταραχές, αποβλέπει στον έλεγχο του πόνου και της δυσανεξίας στο Στοματογναθικό Σύστημα, στην ελάττωση του άγχους και της υπερέντασης και στην αποκατάσταση τυχόν υπάρχουσας δυσαρμονίας μεταξύ των παραγόντων της σύγκλεισης και των κροταφογναθικών διαρθρώσεων. Πιο συγκεκριμένα, επιδιώκεται η μείωση των βλαβερών φορτίων, η μυοχάλαση και η βελτίωση της λειτουργίας. Σκοπός. Να διερευνηθεί η επίδραση της νωδότητας και των δημογραφικών χαρακτηριστικών του δείγματος στη βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών. Σχεδιασμός μελέτης. Πρόκειται για μία κλινική μελέτη, που αποβλέπει στη διερεύνηση του επιπολασμού της δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος σε ασθενείς με αμφοτερόπλευρες ελλείψεις ανταγωνιστών οπισθίων δοντιών και σε υγιείς ενόδοντες. Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και αξιολόγηση των δεδομένων που προέκυψαν. Υλικό της έρευνας. Για την πραγματοποίηση της έρευνας επελέγησαν 50 ασθενείς, που προσήλθαν για οδοντιατρική περίθαλψη στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών (ΚΣΑΑ) της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιλογή ασθενών. Οι ασθενείς επιλέχθηκαν με βάση τη μελέτη του οδοντιατρικού φακέλου της ΚΣΑΑ και εντάχθηκαν σε μία από τις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες ασθενών. Για τους ασθενείς που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη μελέτη, οριζόταν, εν συνέχεια, συνεδρία, χρονικής διάρκειας 25-30 λεπτών, για λεπτομερή εξέταση στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών της Οδοντιατρικής Σχολής (ΚΣΑΑ) του ΕΚΠΑ. Μεθοδολογία. Στην προγραμματισμένη συνεδρία των ασθενών στην ΚΣΑΑ πραγματοποιούνταν λήψη του ιατρικού και οδοντιατρικού ιστορικού, συμπλήρωση του ατομικού αναμνηστικού, έλεγχος ευαισθησίας και λειτουργικότητας των Κροταφογναθικών Διαρθρώσεων (ΚΓΔ), έλεγχος ευαισθησίας των μυών του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ), έλεγχος κινητικότητας κάτω γνάθου και πόνου κατά τις κινήσεις. Η βαρύτητα της δυσλειτουργίας κατηγοριοποιήθηκε με βάση τους κλινικούς δείκτες δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος κατά Helkimo. Αποτελέσματα. Οι ασθενείς κατετάγησαν σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα αφορούσε ασθενείς με νωδότητα οπισθίων δοντιών και η άλλη, ασθενείς με πλήρη φραγμό. 46% του δείγματος ήταν άνδρες και 54% γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας 51,16 ±11,75 έτη. Για τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των ανεξάρτητων και της εξαρτημένης μεταβλητής, χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία χ2 κατά Pearson (Pearson’s Chi-Square). Ως ανεξάρτητες μεταβλητές ορίστηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, η νωδότητα κατά τεταρτημόριο, και ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών κατά γνάθο, ενώ ως εξαρτημένη μεταβλητή ορίστηκε η βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών (δείκτης Helkimo, Di0, Dii, Diii, Diiii). Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίζεται το 0,05 και όλες οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με το πρόγραμμα SPSS IBM, v21, για ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τα αποτελέσματα αξιολογήθηκαν με βάση τον κλινικό δείκτη δυσλειτουργίας Di κατά Helkimo, το φύλο, την ηλικία, το επίπεδο εκπαίδευσης, τη νωδότητα κατά τεταρτημόρια και το συνολικό αριθμό των ελλειπόντων δοντιών. Συμπεράσματα: 1. Η συντριπτική πλειονότητα του δείγματος ανήκε στις κατηγορίες DiII,και Di0. 2. Οι δημογραφικές μεταβλητές του δείγματος (φύλο, ηλικία και επίπεδο εκπαίδευσης) δεν φάνηκαν να συσχετίζονται σημαντικά με τη βαρύτητα κρανιογναθικών διαταραχών. 3. Η νωδότητα κατά τεταρτημόριο διαπιστώθηκε πως επιβαρύνει στατιστικά σημαντικά το κρανιογναθικό σύστημα μόνο όσον αφορά στην κάτω γνάθο και μάλιστα και στα 2 τεταρτημόρια. 4. Από την άλλη μεριά, όσο αυξάνεται ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών, τόσο επιδεινώνονται σημαντικά οι κρανιογναθικές διαταραχές και στις δύο γνάθους.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουντούρης Αντώνιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:24:02Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315336"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315336","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315336","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315336","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315336","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουντούρης Αντώνιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315336","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315336"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Γενικά. Ο όρος δυσλειτουργία του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ) ή Κρανιογαθικές Διαταραχές (ΚΡΓΔ) ορίζει ένα σύνολο νοσηρών εκδηλώσεων, οι οποίες πρωτογενώς ή δευτεροπαθώς εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή του εν λόγω συστήματος. Είναι, επίσης, όρος συλλεκτικός και εμπεριέχει τις κλινικές οντότητες που εμπλέκουν ολόκληρη τη δομή του, τόσο τη μυϊκή, όσο και τη σκελετική. Υπό την ευρεία τους έννοια οι καταστάσεις αυτές εντάσσονται ως υποομάδα στο χώρο των μυοσκελετικών και ρευματολογικών παθήσεων. Συμπερασματικά, πρόκειται περί αθροιστικών διαταραχών με κοινά συμπτώματα, τα οποία εντοπίζονται στο στοματογναθικό σύστημα και στην ευρύτερη περιοχή του και τα οποία δε σχετίζονται ή δεν προέρχονται από πόνο οδοντικής αιτιολογίας. Η διαγνωστική τους εμβέλεια περιλαμβάνει παθήσεις της στοματικής κοιλότητας, κεφαλαλγίες, νευραλγίες και παθήσεις που σχετίζονται με διαταραχές παρακείμενων ανατομικών μορίων όπως οφθαλμών, ωτών, ρινός, κόλπων και οδόντων, κ.λ.π. Η θεραπεία ασθενών με κρανιογναθικές διαταραχές, αποβλέπει στον έλεγχο του πόνου και της δυσανεξίας στο Στοματογναθικό Σύστημα, στην ελάττωση του άγχους και της υπερέντασης και στην αποκατάσταση τυχόν υπάρχουσας δυσαρμονίας μεταξύ των παραγόντων της σύγκλεισης και των κροταφογναθικών διαρθρώσεων. Πιο συγκεκριμένα, επιδιώκεται η μείωση των βλαβερών φορτίων, η μυοχάλαση και η βελτίωση της λειτουργίας. Σκοπός. Να διερευνηθεί η επίδραση της νωδότητας και των δημογραφικών χαρακτηριστικών του δείγματος στη βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών. Σχεδιασμός μελέτης. Πρόκειται για μία κλινική μελέτη, που αποβλέπει στη διερεύνηση του επιπολασμού της δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος σε ασθενείς με αμφοτερόπλευρες ελλείψεις ανταγωνιστών οπισθίων δοντιών και σε υγιείς ενόδοντες. Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και αξιολόγηση των δεδομένων που προέκυψαν. Υλικό της έρευνας. Για την πραγματοποίηση της έρευνας επελέγησαν 50 ασθενείς, που προσήλθαν για οδοντιατρική περίθαλψη στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών (ΚΣΑΑ) της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιλογή ασθενών. Οι ασθενείς επιλέχθηκαν με βάση τη μελέτη του οδοντιατρικού φακέλου της ΚΣΑΑ και εντάχθηκαν σε μία από τις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες ασθενών. Για τους ασθενείς που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη μελέτη, οριζόταν, εν συνέχεια, συνεδρία, χρονικής διάρκειας 25-30 λεπτών, για λεπτομερή εξέταση στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών της Οδοντιατρικής Σχολής (ΚΣΑΑ) του ΕΚΠΑ. Μεθοδολογία. Στην προγραμματισμένη συνεδρία των ασθενών στην ΚΣΑΑ πραγματοποιούνταν λήψη του ιατρικού και οδοντιατρικού ιστορικού, συμπλήρωση του ατομικού αναμνηστικού, έλεγχος ευαισθησίας και λειτουργικότητας των Κροταφογναθικών Διαρθρώσεων (ΚΓΔ), έλεγχος ευαισθησίας των μυών του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ), έλεγχος κινητικότητας κάτω γνάθου και πόνου κατά τις κινήσεις. Η βαρύτητα της δυσλειτουργίας κατηγοριοποιήθηκε με βάση τους κλινικούς δείκτες δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος κατά Helkimo. Αποτελέσματα. Οι ασθενείς κατετάγησαν σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα αφορούσε ασθενείς με νωδότητα οπισθίων δοντιών και η άλλη, ασθενείς με πλήρη φραγμό. 46% του δείγματος ήταν άνδρες και 54% γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας 51,16 ±11,75 έτη. Για τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των ανεξάρτητων και της εξαρτημένης μεταβλητής, χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία χ2 κατά Pearson (Pearson’s Chi-Square). Ως ανεξάρτητες μεταβλητές ορίστηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, η νωδότητα κατά τεταρτημόριο, και ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών κατά γνάθο, ενώ ως εξαρτημένη μεταβλητή ορίστηκε η βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών (δείκτης Helkimo, Di0, Dii, Diii, Diiii). Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίζεται το 0,05 και όλες οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με το πρόγραμμα SPSS IBM, v21, για ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τα αποτελέσματα αξιολογήθηκαν με βάση τον κλινικό δείκτη δυσλειτουργίας Di κατά Helkimo, το φύλο, την ηλικία, το επίπεδο εκπαίδευσης, τη νωδότητα κατά τεταρτημόρια και το συνολικό αριθμό των ελλειπόντων δοντιών. Συμπεράσματα: 1. Η συντριπτική πλειονότητα του δείγματος ανήκε στις κατηγορίες DiII,και Di0. 2. Οι δημογραφικές μεταβλητές του δείγματος (φύλο, ηλικία και επίπεδο εκπαίδευσης) δεν φάνηκαν να συσχετίζονται σημαντικά με τη βαρύτητα κρανιογναθικών διαταραχών. 3. Η νωδότητα κατά τεταρτημόριο διαπιστώθηκε πως επιβαρύνει στατιστικά σημαντικά το κρανιογναθικό σύστημα μόνο όσον αφορά στην κάτω γνάθο και μάλιστα και στα 2 τεταρτημόρια. 4. Από την άλλη μεριά, όσο αυξάνεται ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών, τόσο επιδεινώνονται σημαντικά οι κρανιογναθικές διαταραχές και στις δύο γνάθους.","Temporomandibular Disorder (TMD) refers to a cluster of conditions that affect the temporomandibular joint and orofacial musculature. TMD can cause stiffness, restricted mandibular movements, joint noises and orofacial pain. Orofacial pain is an important factor directly associated with oral health-related quality of life. The prevalence rate of TMD is quite variable in the literature. Epidemiological studies estimate that 40% to 75% of the population worldwide exhibit at least one sign of TMD, such as joint noises, and 33% exhibit at least one symptom, such facial or joint pain. A number of studies report a higher prevalence rate in the female gender as well as peaks in adolescence and early adulthood. The etiology of TMJ disorders remains unclear, but is likely multifactorial. The literature reports possible risk factors, such as stress, anxiety, abnormal occlusion, parafunctional habits (e.g., teeth grinding, teeth clenching, lip biting), abnormalities of the intrarticular disk, trauma, hormonal factors, genetic factors, social status, ethnicity and gender. Additionally, the association between tooth loss and temporomandibular disorders (TMD) remains controversial. Some authors have stated that losing molar support was associated with the presence and severity of osteoarthritis or with TMD. However, the majority of epidemiological, cross-sectional and longitudinal clinical studies have shown that, in general, there are no clinically significant differences between individuals with dental arches shorthened 3 to 5 occlusal units and those with complete dental arches in terms of signs and symptoms of TMD. The aim of the present study is to investigate whether the number of missing posterior teeth, their distribution, age, gender and educational status are associated with TMD. Material and Methods: Material comprised fifty individuals, aged >18- year-old that were recruited from the Total Dental Care of Patients Clinic at the Dental School in the University of Athens (UoA). Patients were divided into two equal groups. Twenty-five of them were missing posterior teeth and the remaining twenty-five were healthy dentulous indivuduals. All participants gave informed consent to the procedures, which were approved by the Human Subjects Ethics Committee of the Dental School at the UoA. Patients that agreed with the consent form were examined according to the protocol of the Orofacial Pain Management Clinic at the UoA. The severity of Temporomandibular Disorders was categorized based on Clinical dysfunction index Di according to Helkimo. Results: Six variables- Helkimo Index Di, gender, age, educational status, the number of missing posterior teeth, and the number of dental quadrants with missing posterior teeth- were analyzed with a logistic regression model. All six variables were entered into the logistic model SPSS IBM, v21 for computers (P<0.05). Patients missing posterior teeth on the lower left quadrant had a statistically significant effect on TMD (P<0.003) as well as those that missing posterior teeth on the lower right quadrant (P<0.022). The absence of 8 maxillary posterior teeth had a statistically significant effect on TMD (P<0.010) as well as the absence of 8 mandibular posterior teeth (P<0.0001). Conclusions: The results of the present study indicated that the demographic variables (age, gender, educational status) of the sample did not appear to be related to the severity of TMD. On the other hand, patients missing posterior teeth on the lower left and on the lower right quadrants had a statistically significant effect on TMD. Additionally, the greater the number of missing posterior teeth in the mandible or/and in the maxilla, the greater the statistically significant effect on TMD."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο επιπολασμός της δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος σε ασθενείς με ελλείψεις οπισθίων δοντιών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουντούρης Αντώνιος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Γενικά. Ο όρος δυσλειτουργία του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ) ή Κρανιογαθικές Διαταραχές (ΚΡΓΔ) ορίζει ένα σύνολο νοσηρών εκδηλώσεων, οι οποίες πρωτογενώς ή δευτεροπαθώς εντοπίζονται στην ευρύτερη περιοχή του εν λόγω συστήματος. Είναι, επίσης, όρος συλλεκτικός και εμπεριέχει τις κλινικές οντότητες που εμπλέκουν ολόκληρη τη δομή του, τόσο τη μυϊκή, όσο και τη σκελετική. Υπό την ευρεία τους έννοια οι καταστάσεις αυτές εντάσσονται ως υποομάδα στο χώρο των μυοσκελετικών και ρευματολογικών παθήσεων. Συμπερασματικά, πρόκειται περί αθροιστικών διαταραχών με κοινά συμπτώματα, τα οποία εντοπίζονται στο στοματογναθικό σύστημα και στην ευρύτερη περιοχή του και τα οποία δε σχετίζονται ή δεν προέρχονται από πόνο οδοντικής αιτιολογίας. Η διαγνωστική τους εμβέλεια περιλαμβάνει παθήσεις της στοματικής κοιλότητας, κεφαλαλγίες, νευραλγίες και παθήσεις που σχετίζονται με διαταραχές παρακείμενων ανατομικών μορίων όπως οφθαλμών, ωτών, ρινός, κόλπων και οδόντων, κ.λ.π. Η θεραπεία ασθενών με κρανιογναθικές διαταραχές, αποβλέπει στον έλεγχο του πόνου και της δυσανεξίας στο Στοματογναθικό Σύστημα, στην ελάττωση του άγχους και της υπερέντασης και στην αποκατάσταση τυχόν υπάρχουσας δυσαρμονίας μεταξύ των παραγόντων της σύγκλεισης και των κροταφογναθικών διαρθρώσεων. Πιο συγκεκριμένα, επιδιώκεται η μείωση των βλαβερών φορτίων, η μυοχάλαση και η βελτίωση της λειτουργίας. Σκοπός. Να διερευνηθεί η επίδραση της νωδότητας και των δημογραφικών χαρακτηριστικών του δείγματος στη βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών. Σχεδιασμός μελέτης. Πρόκειται για μία κλινική μελέτη, που αποβλέπει στη διερεύνηση του επιπολασμού της δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος σε ασθενείς με αμφοτερόπλευρες ελλείψεις ανταγωνιστών οπισθίων δοντιών και σε υγιείς ενόδοντες. Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε στατιστική ανάλυση και αξιολόγηση των δεδομένων που προέκυψαν. Υλικό της έρευνας. Για την πραγματοποίηση της έρευνας επελέγησαν 50 ασθενείς, που προσήλθαν για οδοντιατρική περίθαλψη στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών (ΚΣΑΑ) της Οδοντιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιλογή ασθενών. Οι ασθενείς επιλέχθηκαν με βάση τη μελέτη του οδοντιατρικού φακέλου της ΚΣΑΑ και εντάχθηκαν σε μία από τις δύο προαναφερθείσες κατηγορίες ασθενών. Για τους ασθενείς που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στη μελέτη, οριζόταν, εν συνέχεια, συνεδρία, χρονικής διάρκειας 25-30 λεπτών, για λεπτομερή εξέταση στην Κλινική Συνολικής Αντιμετώπισης Ασθενών της Οδοντιατρικής Σχολής (ΚΣΑΑ) του ΕΚΠΑ. Μεθοδολογία. Στην προγραμματισμένη συνεδρία των ασθενών στην ΚΣΑΑ πραγματοποιούνταν λήψη του ιατρικού και οδοντιατρικού ιστορικού, συμπλήρωση του ατομικού αναμνηστικού, έλεγχος ευαισθησίας και λειτουργικότητας των Κροταφογναθικών Διαρθρώσεων (ΚΓΔ), έλεγχος ευαισθησίας των μυών του Στοματογναθικού Συστήματος (ΣΣ), έλεγχος κινητικότητας κάτω γνάθου και πόνου κατά τις κινήσεις. Η βαρύτητα της δυσλειτουργίας κατηγοριοποιήθηκε με βάση τους κλινικούς δείκτες δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος κατά Helkimo. Αποτελέσματα. Οι ασθενείς κατετάγησαν σε δύο ομάδες. Η μία ομάδα αφορούσε ασθενείς με νωδότητα οπισθίων δοντιών και η άλλη, ασθενείς με πλήρη φραγμό. 46% του δείγματος ήταν άνδρες και 54% γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας 51,16 ±11,75 έτη. Για τη διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των ανεξάρτητων και της εξαρτημένης μεταβλητής, χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία χ2 κατά Pearson (Pearson’s Chi-Square). Ως ανεξάρτητες μεταβλητές ορίστηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του δείγματος, η νωδότητα κατά τεταρτημόριο, και ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών κατά γνάθο, ενώ ως εξαρτημένη μεταβλητή ορίστηκε η βαρύτητα των κρανιογναθικών διαταραχών (δείκτης Helkimo, Di0, Dii, Diii, Diiii). Ως επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίζεται το 0,05 και όλες οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν με το πρόγραμμα SPSS IBM, v21, για ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Τα αποτελέσματα αξιολογήθηκαν με βάση τον κλινικό δείκτη δυσλειτουργίας Di κατά Helkimo, το φύλο, την ηλικία, το επίπεδο εκπαίδευσης, τη νωδότητα κατά τεταρτημόρια και το συνολικό αριθμό των ελλειπόντων δοντιών. Συμπεράσματα: 1. Η συντριπτική πλειονότητα του δείγματος ανήκε στις κατηγορίες DiII,και Di0. 2. Οι δημογραφικές μεταβλητές του δείγματος (φύλο, ηλικία και επίπεδο εκπαίδευσης) δεν φάνηκαν να συσχετίζονται σημαντικά με τη βαρύτητα κρανιογναθικών διαταραχών. 3. Η νωδότητα κατά τεταρτημόριο διαπιστώθηκε πως επιβαρύνει στατιστικά σημαντικά το κρανιογναθικό σύστημα μόνο όσον αφορά στην κάτω γνάθο και μάλιστα και στα 2 τεταρτημόρια. 4. Από την άλλη μεριά, όσο αυξάνεται ο αριθμός των ελλειπόντων δοντιών, τόσο επιδεινώνονται σημαντικά οι κρανιογναθικές διαταραχές και στις δύο γνάθους.","Temporomandibular Disorder (TMD) refers to a cluster of conditions that affect the temporomandibular joint and orofacial musculature. TMD can cause stiffness, restricted mandibular movements, joint noises and orofacial pain. Orofacial pain is an important factor directly associated with oral health-related quality of life. The prevalence rate of TMD is quite variable in the literature. Epidemiological studies estimate that 40% to 75% of the population worldwide exhibit at least one sign of TMD, such as joint noises, and 33% exhibit at least one symptom, such facial or joint pain. A number of studies report a higher prevalence rate in the female gender as well as peaks in adolescence and early adulthood. The etiology of TMJ disorders remains unclear, but is likely multifactorial. The literature reports possible risk factors, such as stress, anxiety, abnormal occlusion, parafunctional habits (e.g., teeth grinding, teeth clenching, lip biting), abnormalities of the intrarticular disk, trauma, hormonal factors, genetic factors, social status, ethnicity and gender. Additionally, the association between tooth loss and temporomandibular disorders (TMD) remains controversial. Some authors have stated that losing molar support was associated with the presence and severity of osteoarthritis or with TMD. However, the majority of epidemiological, cross-sectional and longitudinal clinical studies have shown that, in general, there are no clinically significant differences between individuals with dental arches shorthened 3 to 5 occlusal units and those with complete dental arches in terms of signs and symptoms of TMD. The aim of the present study is to investigate whether the number of missing posterior teeth, their distribution, age, gender and educational status are associated with TMD. Material and Methods: Material comprised fifty individuals, aged >18- year-old that were recruited from the Total Dental Care of Patients Clinic at the Dental School in the University of Athens (UoA). Patients were divided into two equal groups. Twenty-five of them were missing posterior teeth and the remaining twenty-five were healthy dentulous indivuduals. All participants gave informed consent to the procedures, which were approved by the Human Subjects Ethics Committee of the Dental School at the UoA. Patients that agreed with the consent form were examined according to the protocol of the Orofacial Pain Management Clinic at the UoA. The severity of Temporomandibular Disorders was categorized based on Clinical dysfunction index Di according to Helkimo. Results: Six variables- Helkimo Index Di, gender, age, educational status, the number of missing posterior teeth, and the number of dental quadrants with missing posterior teeth- were analyzed with a logistic regression model. All six variables were entered into the logistic model SPSS IBM, v21 for computers (P<0.05). Patients missing posterior teeth on the lower left quadrant had a statistically significant effect on TMD (P<0.003) as well as those that missing posterior teeth on the lower right quadrant (P<0.022). The absence of 8 maxillary posterior teeth had a statistically significant effect on TMD (P<0.010) as well as the absence of 8 mandibular posterior teeth (P<0.0001). Conclusions: The results of the present study indicated that the demographic variables (age, gender, educational status) of the sample did not appear to be related to the severity of TMD. On the other hand, patients missing posterior teeth on the lower left and on the lower right quadrants had a statistically significant effect on TMD. Additionally, the greater the number of missing posterior teeth in the mandible or/and in the maxilla, the greater the statistically significant effect on TMD."],"dc:identifier":["uoadl:1315336","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315336"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο επιπολασμός της δυσλειτουργίας του Στοματογναθικού Συστήματος σε ασθενείς με ελλείψεις οπισθίων δοντιών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:02Z"}