{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315370"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315370","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση μοριακών μεταβολών ανθρώπινων πολφικών κυττάρων σε μοντέλα στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και αναπαραγωγικής γήρανσης","abstract":"Το στρες του ενδοπλασματικού δικτύου είναι μια μορφή κυτταρικού στρες που έχει συσχετισθεί με ποικίλες διαταραχές στον άνθρωπο. Παρόλο που κατά τα τελευταία χρόνια έχει μελετηθεί αρκετά, δεν έχει διαλευκανθεί η ακριβής σχέση του με την κυτταρική (αναπαραγωγική) γήρανση. Ειδικότερα, η πιθανή σχέση ανάμεσα στις δύο αυτές καταστάσεις, σε επίπεδο κυτταρικών αλλαγών σε πρωτεΐνες- δείκτες, δεν έχει μέχρι σήμερα διερευνηθεί στα ανθρώπινα οδοντικά πολφικά κύτταρα Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθούν οι πρωτεϊνικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά τις αποκρίσεις των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και την αναπαραγωγική γήρανση και να γίνει η μεταξύ τους σύγκριση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν πρωτογενείς καλλιέργειες ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων, τα οποία προέρχονταν από εγκλείστους τρίτους γομφίους. Η επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου έγινε με τη χορήγηση της τουνικαμυκίνης, ενώ η αναπαραγωγική γήρανση προκλήθηκε με διαδοχικές ανακαλλιέργειες. Η μέτρηση της βιωσιμότητας των κυττάρων μετά την επαγωγή του στρες πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο MTT, ενώ ο έλεγχος επίτευξης της κυτταρικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση της σχετιζόμενης με τη γήρανση β- γαλακτοσιδάσης και με τον έλεγχο της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων. Η μελέτη των επιπτώσεων της τουνικαμυκίνης στα κύτταρα πραγματοποιήθηκε με προσδιορισμό των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5 και TRX-1 και η μελέτη των επιπτώσεων της αναπαραγωγικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5, TRX-1και DSP, με ανοσοστύπωση κατά Western. Οι επαγόμενες από την τουνικαμυκίνη αποκρίσεις αξιολογήθηκαν 4, 24 και 48 ώρες μετά τη χορήγησή της, ενώ οι αποκρίσεις στην αναπαραγωγική γήρανση αξιολογήθηκαν στην 3η, 8η, 12η, 16η και 20η ανακαλλιέργεια. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η τουνικαμυκίνη ήταν ικανή να επάγει στρες του ενδοπλασματικού δικτύου στα πολφικά κύτταρα, καθώς αύξησε τα επίπεδα της πρωτείνης-δείκτη του στρες ERdj5. Τα επίπεδα της ίδιας πρωτεΐνης εμφανίστηκαν μειωμένα στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης. Τα επίπεδα της πρωτεΐνης TRX-1 εμφάνισαν καθοδική πορεία στην επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και σταθερή πορεία κατά την αναπαραγωγική γήρανση. Στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης, η γήρανση επιβεβαιώθηκε με την αύξηση του αριθμού των θετικών κυττάρων για τη σχετιζόμενη με τη γήρανση β-γαλακτοσιδάση και τη μείωση των επιπέδων της DSP, με την πρόοδο των ανακαλλιεργειών. Συμπερασματικά οι αποκρίσεις των πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και στην αναπαραγωγική γήρανση εμφανίζουν διαφορές αναφορικά με τις πρωτεΐνες ERdj5 και TRX-1. Επιπλέον μελέτη και άλλων πρωτεϊνών- δεικτών απαιτείται για τη διερεύνηση των αλληλεπιδράσεων στα δυο αυτά κυτταρικά μοντέλα.","abstract_html":"Το στρες του ενδοπλασματικού δικτύου είναι μια μορφή κυτταρικού στρες που έχει συσχετισθεί με ποικίλες διαταραχές στον άνθρωπο. Παρόλο που κατά τα τελευταία χρόνια έχει μελετηθεί αρκετά, δεν έχει διαλευκανθεί η ακριβής σχέση του με την κυτταρική (αναπαραγωγική) γήρανση. Ειδικότερα, η πιθανή σχέση ανάμεσα στις δύο αυτές καταστάσεις, σε επίπεδο κυτταρικών αλλαγών σε πρωτεΐνες- δείκτες, δεν έχει μέχρι σήμερα διερευνηθεί στα ανθρώπινα οδοντικά πολφικά κύτταρα Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθούν οι πρωτεϊνικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά τις αποκρίσεις των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και την αναπαραγωγική γήρανση και να γίνει η μεταξύ τους σύγκριση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν πρωτογενείς καλλιέργειες ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων, τα οποία προέρχονταν από εγκλείστους τρίτους γομφίους. Η επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου έγινε με τη χορήγηση της τουνικαμυκίνης, ενώ η αναπαραγωγική γήρανση προκλήθηκε με διαδοχικές ανακαλλιέργειες. Η μέτρηση της βιωσιμότητας των κυττάρων μετά την επαγωγή του στρες πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο MTT, ενώ ο έλεγχος επίτευξης της κυτταρικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση της σχετιζόμενης με τη γήρανση β- γαλακτοσιδάσης και με τον έλεγχο της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων. Η μελέτη των επιπτώσεων της τουνικαμυκίνης στα κύτταρα πραγματοποιήθηκε με προσδιορισμό των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5 και TRX-1 και η μελέτη των επιπτώσεων της αναπαραγωγικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5, TRX-1και DSP, με ανοσοστύπωση κατά Western. Οι επαγόμενες από την τουνικαμυκίνη αποκρίσεις αξιολογήθηκαν 4, 24 και 48 ώρες μετά τη χορήγησή της, ενώ οι αποκρίσεις στην αναπαραγωγική γήρανση αξιολογήθηκαν στην 3η, 8η, 12η, 16η και 20η ανακαλλιέργεια. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η τουνικαμυκίνη ήταν ικανή να επάγει στρες του ενδοπλασματικού δικτύου στα πολφικά κύτταρα, καθώς αύξησε τα επίπεδα της πρωτείνης-δείκτη του στρες ERdj5. Τα επίπεδα της ίδιας πρωτεΐνης εμφανίστηκαν μειωμένα στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης. Τα επίπεδα της πρωτεΐνης TRX-1 εμφάνισαν καθοδική πορεία στην επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και σταθερή πορεία κατά την αναπαραγωγική γήρανση. Στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης, η γήρανση επιβεβαιώθηκε με την αύξηση του αριθμού των θετικών κυττάρων για τη σχετιζόμενη με τη γήρανση β-γαλακτοσιδάση και τη μείωση των επιπέδων της DSP, με την πρόοδο των ανακαλλιεργειών. Συμπερασματικά οι αποκρίσεις των πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και στην αναπαραγωγική γήρανση εμφανίζουν διαφορές αναφορικά με τις πρωτεΐνες ERdj5 και TRX-1. Επιπλέον μελέτη και άλλων πρωτεϊνών- δεικτών απαιτείται για τη διερεύνηση των αλληλεπιδράσεων στα δυο αυτά κυτταρικά μοντέλα.","abstract_has_math":false,"creators":["Παναγιωτοπούλου Μαρία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:24:02Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315370"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315370","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315370","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315370","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315370","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παναγιωτοπούλου Μαρία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315370","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315370"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το στρες του ενδοπλασματικού δικτύου είναι μια μορφή κυτταρικού στρες που έχει συσχετισθεί με ποικίλες διαταραχές στον άνθρωπο. Παρόλο που κατά τα τελευταία χρόνια έχει μελετηθεί αρκετά, δεν έχει διαλευκανθεί η ακριβής σχέση του με την κυτταρική (αναπαραγωγική) γήρανση. Ειδικότερα, η πιθανή σχέση ανάμεσα στις δύο αυτές καταστάσεις, σε επίπεδο κυτταρικών αλλαγών σε πρωτεΐνες- δείκτες, δεν έχει μέχρι σήμερα διερευνηθεί στα ανθρώπινα οδοντικά πολφικά κύτταρα Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθούν οι πρωτεϊνικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά τις αποκρίσεις των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και την αναπαραγωγική γήρανση και να γίνει η μεταξύ τους σύγκριση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν πρωτογενείς καλλιέργειες ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων, τα οποία προέρχονταν από εγκλείστους τρίτους γομφίους. Η επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου έγινε με τη χορήγηση της τουνικαμυκίνης, ενώ η αναπαραγωγική γήρανση προκλήθηκε με διαδοχικές ανακαλλιέργειες. Η μέτρηση της βιωσιμότητας των κυττάρων μετά την επαγωγή του στρες πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο MTT, ενώ ο έλεγχος επίτευξης της κυτταρικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση της σχετιζόμενης με τη γήρανση β- γαλακτοσιδάσης και με τον έλεγχο της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων. Η μελέτη των επιπτώσεων της τουνικαμυκίνης στα κύτταρα πραγματοποιήθηκε με προσδιορισμό των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5 και TRX-1 και η μελέτη των επιπτώσεων της αναπαραγωγικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5, TRX-1και DSP, με ανοσοστύπωση κατά Western. Οι επαγόμενες από την τουνικαμυκίνη αποκρίσεις αξιολογήθηκαν 4, 24 και 48 ώρες μετά τη χορήγησή της, ενώ οι αποκρίσεις στην αναπαραγωγική γήρανση αξιολογήθηκαν στην 3η, 8η, 12η, 16η και 20η ανακαλλιέργεια. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η τουνικαμυκίνη ήταν ικανή να επάγει στρες του ενδοπλασματικού δικτύου στα πολφικά κύτταρα, καθώς αύξησε τα επίπεδα της πρωτείνης-δείκτη του στρες ERdj5. Τα επίπεδα της ίδιας πρωτεΐνης εμφανίστηκαν μειωμένα στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης. Τα επίπεδα της πρωτεΐνης TRX-1 εμφάνισαν καθοδική πορεία στην επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και σταθερή πορεία κατά την αναπαραγωγική γήρανση. Στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης, η γήρανση επιβεβαιώθηκε με την αύξηση του αριθμού των θετικών κυττάρων για τη σχετιζόμενη με τη γήρανση β-γαλακτοσιδάση και τη μείωση των επιπέδων της DSP, με την πρόοδο των ανακαλλιεργειών. Συμπερασματικά οι αποκρίσεις των πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και στην αναπαραγωγική γήρανση εμφανίζουν διαφορές αναφορικά με τις πρωτεΐνες ERdj5 και TRX-1. Επιπλέον μελέτη και άλλων πρωτεϊνών- δεικτών απαιτείται για τη διερεύνηση των αλληλεπιδράσεων στα δυο αυτά κυτταρικά μοντέλα.","Εndoplasmic reticulum stress is a form of cellular stress, associated with various disorders in humans. Although it has been widely studied in recent years, its exact relationship with cellular (replicative) senescence has not been elucidated. Specifically, the possible relationship between these two systems has not been investigated at the protein level in human dental pulp cells till recently. The purpose of this study was to compare the responses of dental pulp cells under induction of endoplasmic reticulum stress and replicative senescence at the protein level. Primary cultures of human dental pulp cells from impacted third molars were used for this purpose. The induction of endoplasmic reticulum stress was performed by exposing the cells to tunicamycin, while replicative senescence was achieved upon 20 successive passages. Cells’ viability after the induction of stress was evaluated by using the MTT method. The confirmation of cellular aging was done by detecting the senescence associated β-galactosidase (SA β-gal)-positive cells and by observing the cells’ proliferative capacity. The effects of tunicamycin on pulp cells were examined by determining the levels of ERdj5 and TRX-1 proteins by Western blot. The effects of replicative senescence were also examined by determining the levels of proteins ERdj5, TRX-1 and DSP. The cellular responses to tunicamycin were evaluated after 4, 24 and 48 hours of exposure, while responses to replicative senescence were evaluated in the 3rd, 8th, 12th, 16th and 20th passage. The results demonstrated that tunicamycin was capable of inducing endoplasmic reticulum stress in human dental pulp cells as it increased the protein levels of ERdj5. Protein levels of the same molecule were reduced in the model of replicative senescence. TRX-1 protein levels tended to decrease after the induction of endoplasmic reticulum stress and to remain stable during replicative senescence. Cellular aging was confirmed by the increasing number of senescence associated β–galactosidase –positive cells and the reduced levels of DSP with increasing passages. In conclusion, pulp cells’ responses to endoplasmic reticulum stress and replicative senescence are different concerning ERdj5 and TRX-1. Further study is required to elucidate the relationship between these two models."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση μοριακών μεταβολών ανθρώπινων πολφικών κυττάρων σε μοντέλα στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και αναπαραγωγικής γήρανσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παναγιωτοπούλου Μαρία"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Το στρες του ενδοπλασματικού δικτύου είναι μια μορφή κυτταρικού στρες που έχει συσχετισθεί με ποικίλες διαταραχές στον άνθρωπο. Παρόλο που κατά τα τελευταία χρόνια έχει μελετηθεί αρκετά, δεν έχει διαλευκανθεί η ακριβής σχέση του με την κυτταρική (αναπαραγωγική) γήρανση. Ειδικότερα, η πιθανή σχέση ανάμεσα στις δύο αυτές καταστάσεις, σε επίπεδο κυτταρικών αλλαγών σε πρωτεΐνες- δείκτες, δεν έχει μέχρι σήμερα διερευνηθεί στα ανθρώπινα οδοντικά πολφικά κύτταρα Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθούν οι πρωτεϊνικές αλλαγές που συμβαίνουν κατά τις αποκρίσεις των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και την αναπαραγωγική γήρανση και να γίνει η μεταξύ τους σύγκριση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν πρωτογενείς καλλιέργειες ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων, τα οποία προέρχονταν από εγκλείστους τρίτους γομφίους. Η επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου έγινε με τη χορήγηση της τουνικαμυκίνης, ενώ η αναπαραγωγική γήρανση προκλήθηκε με διαδοχικές ανακαλλιέργειες. Η μέτρηση της βιωσιμότητας των κυττάρων μετά την επαγωγή του στρες πραγματοποιήθηκε με τη μέθοδο MTT, ενώ ο έλεγχος επίτευξης της κυτταρικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση της σχετιζόμενης με τη γήρανση β- γαλακτοσιδάσης και με τον έλεγχο της πολλαπλασιαστικής ικανότητας των κυττάρων. Η μελέτη των επιπτώσεων της τουνικαμυκίνης στα κύτταρα πραγματοποιήθηκε με προσδιορισμό των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5 και TRX-1 και η μελέτη των επιπτώσεων της αναπαραγωγικής γήρανσης έγινε με την ανίχνευση των επιπέδων των πρωτεϊνών ERdj5, TRX-1και DSP, με ανοσοστύπωση κατά Western. Οι επαγόμενες από την τουνικαμυκίνη αποκρίσεις αξιολογήθηκαν 4, 24 και 48 ώρες μετά τη χορήγησή της, ενώ οι αποκρίσεις στην αναπαραγωγική γήρανση αξιολογήθηκαν στην 3η, 8η, 12η, 16η και 20η ανακαλλιέργεια. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η τουνικαμυκίνη ήταν ικανή να επάγει στρες του ενδοπλασματικού δικτύου στα πολφικά κύτταρα, καθώς αύξησε τα επίπεδα της πρωτείνης-δείκτη του στρες ERdj5. Τα επίπεδα της ίδιας πρωτεΐνης εμφανίστηκαν μειωμένα στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης. Τα επίπεδα της πρωτεΐνης TRX-1 εμφάνισαν καθοδική πορεία στην επαγωγή του στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και σταθερή πορεία κατά την αναπαραγωγική γήρανση. Στο μοντέλο της αναπαραγωγικής γήρανσης, η γήρανση επιβεβαιώθηκε με την αύξηση του αριθμού των θετικών κυττάρων για τη σχετιζόμενη με τη γήρανση β-γαλακτοσιδάση και τη μείωση των επιπέδων της DSP, με την πρόοδο των ανακαλλιεργειών. Συμπερασματικά οι αποκρίσεις των πολφικών κυττάρων στο στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και στην αναπαραγωγική γήρανση εμφανίζουν διαφορές αναφορικά με τις πρωτεΐνες ERdj5 και TRX-1. Επιπλέον μελέτη και άλλων πρωτεϊνών- δεικτών απαιτείται για τη διερεύνηση των αλληλεπιδράσεων στα δυο αυτά κυτταρικά μοντέλα.","Εndoplasmic reticulum stress is a form of cellular stress, associated with various disorders in humans. Although it has been widely studied in recent years, its exact relationship with cellular (replicative) senescence has not been elucidated. Specifically, the possible relationship between these two systems has not been investigated at the protein level in human dental pulp cells till recently. The purpose of this study was to compare the responses of dental pulp cells under induction of endoplasmic reticulum stress and replicative senescence at the protein level. Primary cultures of human dental pulp cells from impacted third molars were used for this purpose. The induction of endoplasmic reticulum stress was performed by exposing the cells to tunicamycin, while replicative senescence was achieved upon 20 successive passages. Cells’ viability after the induction of stress was evaluated by using the MTT method. The confirmation of cellular aging was done by detecting the senescence associated β-galactosidase (SA β-gal)-positive cells and by observing the cells’ proliferative capacity. The effects of tunicamycin on pulp cells were examined by determining the levels of ERdj5 and TRX-1 proteins by Western blot. The effects of replicative senescence were also examined by determining the levels of proteins ERdj5, TRX-1 and DSP. The cellular responses to tunicamycin were evaluated after 4, 24 and 48 hours of exposure, while responses to replicative senescence were evaluated in the 3rd, 8th, 12th, 16th and 20th passage. The results demonstrated that tunicamycin was capable of inducing endoplasmic reticulum stress in human dental pulp cells as it increased the protein levels of ERdj5. Protein levels of the same molecule were reduced in the model of replicative senescence. TRX-1 protein levels tended to decrease after the induction of endoplasmic reticulum stress and to remain stable during replicative senescence. Cellular aging was confirmed by the increasing number of senescence associated β–galactosidase –positive cells and the reduced levels of DSP with increasing passages. In conclusion, pulp cells’ responses to endoplasmic reticulum stress and replicative senescence are different concerning ERdj5 and TRX-1. Further study is required to elucidate the relationship between these two models."],"dc:identifier":["uoadl:1315370","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315370"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Σύγκριση μοριακών μεταβολών ανθρώπινων πολφικών κυττάρων σε μοντέλα στρες του ενδοπλασματικού δικτύου και αναπαραγωγικής γήρανσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:02Z"}