{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315372"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315372","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σχέση μεταξύ λήψης φαρμάκων για το άσθμα και εμφάνισης κηλίδων υπενασβεστίωσης της αδαμαντίνης πρώτων μόνιμων γομφίων σε παιδιά 6-14 ετών","abstract":"Εισαγωγή: Οι ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης αποτελούν συχνό εύρημα στην νεογιλή και μόνιμη οδοντοφυΐα. Οι ανωμαλίες αυτές αναφέρονται ως υποπλασία ή υπενασβεστίωση της αδαμαντίνης ανάλογα με το εάν η βλάβη είναι ποσοτική ή ποιοτική αντίστοιχα. Συστεμικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί ως πιθανοί αιτιολογικοί παράγοντες. Το άσθμα και τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του έχουν υπάρξει αντικείμενο μελέτης ως παράγοντες κινδύνου σε ορισμένες μελέτες. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθεί η σχέση μεταξύ παρουσίας ανωμαλιών κατασκευής στην αδαμαντίνη (υποπλασία/ υπενασβεστίωση) στους πρώτους μόνιμους γομφίους και λήψης βρογχοδιασταλτικών και/ή κορτικοστεροειδών φαρμάκωνγια τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά την προσχολική ηλικία, σε παιδιά 6-14 ετών. Μέθοδοι: 140 παιδιά 6-14 ετών συμμετείχαν σε αναδρομική μελέτη ασθενών- μαρτύρων. Η ομάδα μελέτης αποτελείτο από 70 παιδιά τα οποία επισκέφθηκαν την Παιδιατρική Πνευμονολογική Μονάδα και την Αλλεργιολογική Μονάδα του Νοσοκομείου Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα και είχαν λάβει βρογχοδιασταλτικά ή/και κορτικοστεροειδή φάρμακα από τη γέννηση έως την ηλικία των 4 ετών. Εβδομήντα παιδιά που επισκέφθηκαν τη Μεταπτυχιακή Κλινική Παιδοδοντιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ελεύθερο ιατρικό ιστορικό και δεν είχαν λάβει ποτέ φάρμακα για το άσθμα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Πληροφορίες σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το ιατρικό ιστορικό των παιδιών, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, το βάρος γέννησης, τη διάρκεια του θηλασμού, το κάπνισμα της μητέρας και τη λήψη αντιβίοτικών φαρμάκων κατά τα πρώτα τέσσερα έτη της ζωής δόθηκαν από τους γονείς μέσω συνέντευξης και συμπλήρωσης ερωτηματολογίου. Πληροφορίες αντλήθηκαν επίσης από το ατομικό βιβλιάριο υγείας του κάθε παιδιού. Τα αρχεία της Παιδοπνευμονολογικής και της Αλλεργιολογικής Μονάδας χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη διάγνωση της πάθησης, τον τύπο του φαρμάκου, την ηλικία έναρξης και τη διάρκεια της θεραπευτικής αγωγής. Κλινική οδοντιατρική εξέταση διεξήχθη σε όλους τους συμμετέχοντες, όπου εξετάστηκαν όλοι οι πρώτοι μόνιμοι γομφίοι υπό σταθερό οδοντιατρικό φωτισμό και με τη χρήση κατόπτρου και ανιχνευτήρα, από έναν εξεταστή, μετά από τυποποίησή του, με τη χρήση του τροποποιημένου δείκτη DDE. Μελετήθηκαν μόνο γομφίοι σε πλήρη ανατολή και έγινε λήψη ενδοστοματικών φωτογραφιών στα δόντια αυτά. Διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων μελετήθηκαν χρησιμοποιώντας τη δοκιμασία x2, ενώ οι διμερείς συσχετίσεις διερευνήθηκαν με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman. Η ανάλυση λογιστικής παλινδρόμισης χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της αναλογίας πιθανοτήτων και των 95% διαστημάτων εμπιστοσύνης.Το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο 95%. Αποτελέσματα: Ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης βρέθηκαν σε 24 παιδιά (34,3 %) στην ομάδα μελέτης και μόνο σε 6 παιδιά (8,6%) στην ομάδα ελέγχου, η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ήταν στατιστικά σημαντική (x2=12.26, P<0.001). Ο κίνδυνος εμφάνισης βλάβης στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων των παιδιών στην ομάδα μελέτης ήταν 5,56 φορές υψηλότερος συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (95% CI:2,1-14,7). Βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης παρατηρήθηκαν στο 41,6% των παιδιών με ανωμαλία κατασκευής, ενώ το 58,3% αυτών είχαν τουλάχιστον ένα γομφίο με βλάβη που ξεπερνούσε τα 2/3 της μύλης. Κηλίδες υπενασβεστίωσης παρατηρήθηκαν στο 20,8% των παιδιών που παρουσίασαν βλάβες. Δε βρέθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ αποκλειστικής χρήσης βρογχοδιασταλτικών και συνδυασμού βρογχοδιασταλτικών και κορτικοστεροειδών φαρμάκων σχετικά με την ύπαρξη, τον βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των βλαβών. Επιπρόσθετα, η ηλικία έναρξης και η διάρκεια της θεραπείας δε σχετίστηκαν στατιστικώς σημαντικά με το βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Το φύλο βρέθηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ύπαρξη των βλαβών στην ομάδα μελέτης (rho:0.293, p<0.01). Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο, βρέθηκε ότι τα κορίτσια είχαν 3,61 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Αντίθετα, οι υπόλοιποι παράγοντες που μελετήθηκαν στο μοντέλο (παρατεταμένος θηλασμός, προωρότητα, συχνή λήψη αντιβίωσης, κάπνισμα της μητέρας) δε βρέθηκε να επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξη των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Συμπεράσματα: Τα παιδιά που έλαβαν βροχοδιασταλτικά και/ή κορτικοστεροειδή φάρμακα για τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων ετών της ζωής τους, είχαν αυξημένο ποσοστό κινδύνου να εμφανίσουν ανωμαλίες στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων. Οι εκτεταμένες και σοβαρότερου βαθμού βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης ήταν συχνό εύρημα μεταξύ των παιδιών με προσβληθέντες γομφίους.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης αποτελούν συχνό εύρημα στην νεογιλή και μόνιμη οδοντοφυΐα. Οι ανωμαλίες αυτές αναφέρονται ως υποπλασία ή υπενασβεστίωση της αδαμαντίνης ανάλογα με το εάν η βλάβη είναι ποσοτική ή ποιοτική αντίστοιχα. Συστεμικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί ως πιθανοί αιτιολογικοί παράγοντες. Το άσθμα και τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του έχουν υπάρξει αντικείμενο μελέτης ως παράγοντες κινδύνου σε ορισμένες μελέτες. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθεί η σχέση μεταξύ παρουσίας ανωμαλιών κατασκευής στην αδαμαντίνη (υποπλασία/ υπενασβεστίωση) στους πρώτους μόνιμους γομφίους και λήψης βρογχοδιασταλτικών και/ή κορτικοστεροειδών φαρμάκωνγια τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά την προσχολική ηλικία, σε παιδιά 6-14 ετών. Μέθοδοι: 140 παιδιά 6-14 ετών συμμετείχαν σε αναδρομική μελέτη ασθενών- μαρτύρων. Η ομάδα μελέτης αποτελείτο από 70 παιδιά τα οποία επισκέφθηκαν την Παιδιατρική Πνευμονολογική Μονάδα και την Αλλεργιολογική Μονάδα του Νοσοκομείου Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα και είχαν λάβει βρογχοδιασταλτικά ή/και κορτικοστεροειδή φάρμακα από τη γέννηση έως την ηλικία των 4 ετών. Εβδομήντα παιδιά που επισκέφθηκαν τη Μεταπτυχιακή Κλινική Παιδοδοντιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ελεύθερο ιατρικό ιστορικό και δεν είχαν λάβει ποτέ φάρμακα για το άσθμα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Πληροφορίες σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το ιατρικό ιστορικό των παιδιών, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, το βάρος γέννησης, τη διάρκεια του θηλασμού, το κάπνισμα της μητέρας και τη λήψη αντιβίοτικών φαρμάκων κατά τα πρώτα τέσσερα έτη της ζωής δόθηκαν από τους γονείς μέσω συνέντευξης και συμπλήρωσης ερωτηματολογίου. Πληροφορίες αντλήθηκαν επίσης από το ατομικό βιβλιάριο υγείας του κάθε παιδιού. Τα αρχεία της Παιδοπνευμονολογικής και της Αλλεργιολογικής Μονάδας χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη διάγνωση της πάθησης, τον τύπο του φαρμάκου, την ηλικία έναρξης και τη διάρκεια της θεραπευτικής αγωγής. Κλινική οδοντιατρική εξέταση διεξήχθη σε όλους τους συμμετέχοντες, όπου εξετάστηκαν όλοι οι πρώτοι μόνιμοι γομφίοι υπό σταθερό οδοντιατρικό φωτισμό και με τη χρήση κατόπτρου και ανιχνευτήρα, από έναν εξεταστή, μετά από τυποποίησή του, με τη χρήση του τροποποιημένου δείκτη DDE. Μελετήθηκαν μόνο γομφίοι σε πλήρη ανατολή και έγινε λήψη ενδοστοματικών φωτογραφιών στα δόντια αυτά. Διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων μελετήθηκαν χρησιμοποιώντας τη δοκιμασία x2, ενώ οι διμερείς συσχετίσεις διερευνήθηκαν με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman. Η ανάλυση λογιστικής παλινδρόμισης χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της αναλογίας πιθανοτήτων και των 95% διαστημάτων εμπιστοσύνης.Το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο 95%. Αποτελέσματα: Ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης βρέθηκαν σε 24 παιδιά (34,3 %) στην ομάδα μελέτης και μόνο σε 6 παιδιά (8,6%) στην ομάδα ελέγχου, η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ήταν στατιστικά σημαντική (x2=12.26, P&lt;0.001). Ο κίνδυνος εμφάνισης βλάβης στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων των παιδιών στην ομάδα μελέτης ήταν 5,56 φορές υψηλότερος συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (95% CI:2,1-14,7). Βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης παρατηρήθηκαν στο 41,6% των παιδιών με ανωμαλία κατασκευής, ενώ το 58,3% αυτών είχαν τουλάχιστον ένα γομφίο με βλάβη που ξεπερνούσε τα 2/3 της μύλης. Κηλίδες υπενασβεστίωσης παρατηρήθηκαν στο 20,8% των παιδιών που παρουσίασαν βλάβες. Δε βρέθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ αποκλειστικής χρήσης βρογχοδιασταλτικών και συνδυασμού βρογχοδιασταλτικών και κορτικοστεροειδών φαρμάκων σχετικά με την ύπαρξη, τον βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των βλαβών. Επιπρόσθετα, η ηλικία έναρξης και η διάρκεια της θεραπείας δε σχετίστηκαν στατιστικώς σημαντικά με το βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Το φύλο βρέθηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ύπαρξη των βλαβών στην ομάδα μελέτης (rho:0.293, p&lt;0.01). Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο, βρέθηκε ότι τα κορίτσια είχαν 3,61 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Αντίθετα, οι υπόλοιποι παράγοντες που μελετήθηκαν στο μοντέλο (παρατεταμένος θηλασμός, προωρότητα, συχνή λήψη αντιβίωσης, κάπνισμα της μητέρας) δε βρέθηκε να επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξη των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Συμπεράσματα: Τα παιδιά που έλαβαν βροχοδιασταλτικά και/ή κορτικοστεροειδή φάρμακα για τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων ετών της ζωής τους, είχαν αυξημένο ποσοστό κινδύνου να εμφανίσουν ανωμαλίες στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων. Οι εκτεταμένες και σοβαρότερου βαθμού βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης ήταν συχνό εύρημα μεταξύ των παιδιών με προσβληθέντες γομφίους.","abstract_has_math":false,"creators":["Μάστορα Αλεξάνδρα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:24:02Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315372"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315372","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315372","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315372","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315372","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μάστορα Αλεξάνδρα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315372","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315372"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης αποτελούν συχνό εύρημα στην νεογιλή και μόνιμη οδοντοφυΐα. Οι ανωμαλίες αυτές αναφέρονται ως υποπλασία ή υπενασβεστίωση της αδαμαντίνης ανάλογα με το εάν η βλάβη είναι ποσοτική ή ποιοτική αντίστοιχα. Συστεμικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί ως πιθανοί αιτιολογικοί παράγοντες. Το άσθμα και τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του έχουν υπάρξει αντικείμενο μελέτης ως παράγοντες κινδύνου σε ορισμένες μελέτες. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθεί η σχέση μεταξύ παρουσίας ανωμαλιών κατασκευής στην αδαμαντίνη (υποπλασία/ υπενασβεστίωση) στους πρώτους μόνιμους γομφίους και λήψης βρογχοδιασταλτικών και/ή κορτικοστεροειδών φαρμάκωνγια τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά την προσχολική ηλικία, σε παιδιά 6-14 ετών. Μέθοδοι: 140 παιδιά 6-14 ετών συμμετείχαν σε αναδρομική μελέτη ασθενών- μαρτύρων. Η ομάδα μελέτης αποτελείτο από 70 παιδιά τα οποία επισκέφθηκαν την Παιδιατρική Πνευμονολογική Μονάδα και την Αλλεργιολογική Μονάδα του Νοσοκομείου Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα και είχαν λάβει βρογχοδιασταλτικά ή/και κορτικοστεροειδή φάρμακα από τη γέννηση έως την ηλικία των 4 ετών. Εβδομήντα παιδιά που επισκέφθηκαν τη Μεταπτυχιακή Κλινική Παιδοδοντιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ελεύθερο ιατρικό ιστορικό και δεν είχαν λάβει ποτέ φάρμακα για το άσθμα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Πληροφορίες σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το ιατρικό ιστορικό των παιδιών, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, το βάρος γέννησης, τη διάρκεια του θηλασμού, το κάπνισμα της μητέρας και τη λήψη αντιβίοτικών φαρμάκων κατά τα πρώτα τέσσερα έτη της ζωής δόθηκαν από τους γονείς μέσω συνέντευξης και συμπλήρωσης ερωτηματολογίου. Πληροφορίες αντλήθηκαν επίσης από το ατομικό βιβλιάριο υγείας του κάθε παιδιού. Τα αρχεία της Παιδοπνευμονολογικής και της Αλλεργιολογικής Μονάδας χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη διάγνωση της πάθησης, τον τύπο του φαρμάκου, την ηλικία έναρξης και τη διάρκεια της θεραπευτικής αγωγής. Κλινική οδοντιατρική εξέταση διεξήχθη σε όλους τους συμμετέχοντες, όπου εξετάστηκαν όλοι οι πρώτοι μόνιμοι γομφίοι υπό σταθερό οδοντιατρικό φωτισμό και με τη χρήση κατόπτρου και ανιχνευτήρα, από έναν εξεταστή, μετά από τυποποίησή του, με τη χρήση του τροποποιημένου δείκτη DDE. Μελετήθηκαν μόνο γομφίοι σε πλήρη ανατολή και έγινε λήψη ενδοστοματικών φωτογραφιών στα δόντια αυτά. Διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων μελετήθηκαν χρησιμοποιώντας τη δοκιμασία x2, ενώ οι διμερείς συσχετίσεις διερευνήθηκαν με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman. Η ανάλυση λογιστικής παλινδρόμισης χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της αναλογίας πιθανοτήτων και των 95% διαστημάτων εμπιστοσύνης.Το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο 95%. Αποτελέσματα: Ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης βρέθηκαν σε 24 παιδιά (34,3 %) στην ομάδα μελέτης και μόνο σε 6 παιδιά (8,6%) στην ομάδα ελέγχου, η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ήταν στατιστικά σημαντική (x2=12.26, P<0.001). Ο κίνδυνος εμφάνισης βλάβης στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων των παιδιών στην ομάδα μελέτης ήταν 5,56 φορές υψηλότερος συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (95% CI:2,1-14,7). Βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης παρατηρήθηκαν στο 41,6% των παιδιών με ανωμαλία κατασκευής, ενώ το 58,3% αυτών είχαν τουλάχιστον ένα γομφίο με βλάβη που ξεπερνούσε τα 2/3 της μύλης. Κηλίδες υπενασβεστίωσης παρατηρήθηκαν στο 20,8% των παιδιών που παρουσίασαν βλάβες. Δε βρέθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ αποκλειστικής χρήσης βρογχοδιασταλτικών και συνδυασμού βρογχοδιασταλτικών και κορτικοστεροειδών φαρμάκων σχετικά με την ύπαρξη, τον βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των βλαβών. Επιπρόσθετα, η ηλικία έναρξης και η διάρκεια της θεραπείας δε σχετίστηκαν στατιστικώς σημαντικά με το βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Το φύλο βρέθηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ύπαρξη των βλαβών στην ομάδα μελέτης (rho:0.293, p<0.01). Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο, βρέθηκε ότι τα κορίτσια είχαν 3,61 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Αντίθετα, οι υπόλοιποι παράγοντες που μελετήθηκαν στο μοντέλο (παρατεταμένος θηλασμός, προωρότητα, συχνή λήψη αντιβίωσης, κάπνισμα της μητέρας) δε βρέθηκε να επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξη των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Συμπεράσματα: Τα παιδιά που έλαβαν βροχοδιασταλτικά και/ή κορτικοστεροειδή φάρμακα για τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων ετών της ζωής τους, είχαν αυξημένο ποσοστό κινδύνου να εμφανίσουν ανωμαλίες στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων. Οι εκτεταμένες και σοβαρότερου βαθμού βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης ήταν συχνό εύρημα μεταξύ των παιδιών με προσβληθέντες γομφίους.","Introduction: Developmental defects of enamel constitute a frequent finding in primary and permanent dentition. They have been described as enamel hypoplasia and enamel hypomineralization depending on whether the defect is quantitative or qualitative, respectively. Systemically acting medical factors have been identified as putative causal factors for the development of molar hypomineralization. Asthma and the drugs used for treatment have been studied as potential risk factors in a few studies. Aim: Τhe aim of this study was to investigate the association between the occurrence of enamel developmental defects, in first permanent molars, and intake of bronchodilators and/or corticosteroids for treatment of asthma like episodes at preschool age, in 6-14 year old Greek children. Methods: 140 children 6-14 years old participated in a retrospective case-control study. The study group was consisted of 70 children who were followed in the Paediatric Pulmonary Unit and Unit of Allergology, Asthma and Inflammation of First Department of Pediatrics of University of Athens at ’ Aghia Sofia’ Children’s Hospital, Athens, Greece and had used asthma drugs for treatment of asthma like episodes from birth until the age of 4 years. Seventy children who visited the Postgraduate Paediatric Dental Clinic, University of Athens and had a medical history free of systemic diseases and never taken asthma drugs were included in the control group. Parents of the participating children were interviewed to provide information regarding demographic data, medical history , pregnancy, birthing process, birth weight, duration of breastfeeding, mother’s smoking habits and antibiotic use, from birth until 4 years of age, by using a structured questionnaire. Data on use of asthma drugs such as type of drug, age at onset of drug treatment and duration of use were taken from medical records in the above units. Each participant underwent a dental examination, where all first permanent molars were assessed for enamel defects by one calibrated examiner, using the modified Developmental Defects of Enamel Index (DDE Index). Only fully erupted molars were assessed and clinical photos were taken for every molar examined. Differences between groups were investigated with Chi square statistis, while the Spearman correlation coefficient was used to test bivariate associations. Logistic regression was used to calculate odds ratios and 95% confidence intervals. The level of significance was set at 95%. Results: Developmental defects of enamel were present in 24 children (34.3 %) in the study group and only in 6 (8.6%) in the control, the difference between the two groups being statistically significant (x2=12.26, P<0.001). The estimated odds ratio for any enamel defect in first permanent molars, among children in the study group was 5.56 (95% CI:2,1-14,7). Hypoplasia with loss of enamel was observed in 41.6% of the children with affected molars, while 58.3% had at least one molar with a defect extending to >2/3 of the tooth crown. Demarcated opacities were present in 20.8% of the patients with affected molars. There was no difference between children that used bronchodilators only compared to those that used a combined bronchodilator/corticosteroid regiment regarding the presence, severity or extent of enamel defects. Also, the age at treatment onset and duration of drug use were not significantly associated with the severity and extent of enamel defects. Gender was significantly correlated with enamel defects occurrence, in the study group (rho:0.293, p<0.01). In the multivariate model, gender (girls) showed an odds ratio for enamel defects of 3.61 and was a significant influential factor, while the other factors included in the model (prolonged nursing, premature birth, frequent antibiotic intake, mother’s smoking) were not found to significantly influence enamel defect development. Conclusions: Children that were treated with bronchodilators and /or corticosteroids for asthma like episodes during their first 4 years of life showed an overall increased risk of developmental defects of enamel in first permanent molars. Severe hypoplastic lesions with loss of enamel, involving most of the tooth crown was a frequent finding among children with affected molars."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σχέση μεταξύ λήψης φαρμάκων για το άσθμα και εμφάνισης κηλίδων υπενασβεστίωσης της αδαμαντίνης πρώτων μόνιμων γομφίων σε παιδιά 6-14 ετών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μάστορα Αλεξάνδρα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης αποτελούν συχνό εύρημα στην νεογιλή και μόνιμη οδοντοφυΐα. Οι ανωμαλίες αυτές αναφέρονται ως υποπλασία ή υπενασβεστίωση της αδαμαντίνης ανάλογα με το εάν η βλάβη είναι ποσοτική ή ποιοτική αντίστοιχα. Συστεμικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί ως πιθανοί αιτιολογικοί παράγοντες. Το άσθμα και τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του έχουν υπάρξει αντικείμενο μελέτης ως παράγοντες κινδύνου σε ορισμένες μελέτες. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να μελετηθεί η σχέση μεταξύ παρουσίας ανωμαλιών κατασκευής στην αδαμαντίνη (υποπλασία/ υπενασβεστίωση) στους πρώτους μόνιμους γομφίους και λήψης βρογχοδιασταλτικών και/ή κορτικοστεροειδών φαρμάκωνγια τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά την προσχολική ηλικία, σε παιδιά 6-14 ετών. Μέθοδοι: 140 παιδιά 6-14 ετών συμμετείχαν σε αναδρομική μελέτη ασθενών- μαρτύρων. Η ομάδα μελέτης αποτελείτο από 70 παιδιά τα οποία επισκέφθηκαν την Παιδιατρική Πνευμονολογική Μονάδα και την Αλλεργιολογική Μονάδα του Νοσοκομείου Παίδων ‘Η Αγία Σοφία’ στην Αθήνα και είχαν λάβει βρογχοδιασταλτικά ή/και κορτικοστεροειδή φάρμακα από τη γέννηση έως την ηλικία των 4 ετών. Εβδομήντα παιδιά που επισκέφθηκαν τη Μεταπτυχιακή Κλινική Παιδοδοντιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ελεύθερο ιατρικό ιστορικό και δεν είχαν λάβει ποτέ φάρμακα για το άσθμα αποτέλεσαν την ομάδα ελέγχου. Πληροφορίες σχετικά με τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, το ιατρικό ιστορικό των παιδιών, την εγκυμοσύνη, τον τοκετό, το βάρος γέννησης, τη διάρκεια του θηλασμού, το κάπνισμα της μητέρας και τη λήψη αντιβίοτικών φαρμάκων κατά τα πρώτα τέσσερα έτη της ζωής δόθηκαν από τους γονείς μέσω συνέντευξης και συμπλήρωσης ερωτηματολογίου. Πληροφορίες αντλήθηκαν επίσης από το ατομικό βιβλιάριο υγείας του κάθε παιδιού. Τα αρχεία της Παιδοπνευμονολογικής και της Αλλεργιολογικής Μονάδας χρησιμοποιήθηκαν για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με τη διάγνωση της πάθησης, τον τύπο του φαρμάκου, την ηλικία έναρξης και τη διάρκεια της θεραπευτικής αγωγής. Κλινική οδοντιατρική εξέταση διεξήχθη σε όλους τους συμμετέχοντες, όπου εξετάστηκαν όλοι οι πρώτοι μόνιμοι γομφίοι υπό σταθερό οδοντιατρικό φωτισμό και με τη χρήση κατόπτρου και ανιχνευτήρα, από έναν εξεταστή, μετά από τυποποίησή του, με τη χρήση του τροποποιημένου δείκτη DDE. Μελετήθηκαν μόνο γομφίοι σε πλήρη ανατολή και έγινε λήψη ενδοστοματικών φωτογραφιών στα δόντια αυτά. Διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων μελετήθηκαν χρησιμοποιώντας τη δοκιμασία x2, ενώ οι διμερείς συσχετίσεις διερευνήθηκαν με τον συντελεστή συσχέτισης Spearman. Η ανάλυση λογιστικής παλινδρόμισης χρησιμοποιήθηκε για τον υπολογισμό της αναλογίας πιθανοτήτων και των 95% διαστημάτων εμπιστοσύνης.Το επίπεδο σημαντικότητας ορίστηκε στο 95%. Αποτελέσματα: Ανωμαλίες κατασκευής της αδαμαντίνης βρέθηκαν σε 24 παιδιά (34,3 %) στην ομάδα μελέτης και μόνο σε 6 παιδιά (8,6%) στην ομάδα ελέγχου, η διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων ήταν στατιστικά σημαντική (x2=12.26, P<0.001). Ο κίνδυνος εμφάνισης βλάβης στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων των παιδιών στην ομάδα μελέτης ήταν 5,56 φορές υψηλότερος συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου (95% CI:2,1-14,7). Βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης παρατηρήθηκαν στο 41,6% των παιδιών με ανωμαλία κατασκευής, ενώ το 58,3% αυτών είχαν τουλάχιστον ένα γομφίο με βλάβη που ξεπερνούσε τα 2/3 της μύλης. Κηλίδες υπενασβεστίωσης παρατηρήθηκαν στο 20,8% των παιδιών που παρουσίασαν βλάβες. Δε βρέθηκε σημαντική διαφορά μεταξύ αποκλειστικής χρήσης βρογχοδιασταλτικών και συνδυασμού βρογχοδιασταλτικών και κορτικοστεροειδών φαρμάκων σχετικά με την ύπαρξη, τον βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των βλαβών. Επιπρόσθετα, η ηλικία έναρξης και η διάρκεια της θεραπείας δε σχετίστηκαν στατιστικώς σημαντικά με το βαθμό σοβαρότητας και την έκταση των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Το φύλο βρέθηκε να έχει στατιστικά σημαντική συσχέτιση με την ύπαρξη των βλαβών στην ομάδα μελέτης (rho:0.293, p<0.01). Στο πολυπαραγοντικό μοντέλο, βρέθηκε ότι τα κορίτσια είχαν 3,61 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Αντίθετα, οι υπόλοιποι παράγοντες που μελετήθηκαν στο μοντέλο (παρατεταμένος θηλασμός, προωρότητα, συχνή λήψη αντιβίωσης, κάπνισμα της μητέρας) δε βρέθηκε να επηρεάζουν σημαντικά την ανάπτυξη των ανωμαλιών στην αδαμαντίνη. Συμπεράσματα: Τα παιδιά που έλαβαν βροχοδιασταλτικά και/ή κορτικοστεροειδή φάρμακα για τη θεραπεία του άσθματος και επεισοδίων συριγμού κατά τη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων ετών της ζωής τους, είχαν αυξημένο ποσοστό κινδύνου να εμφανίσουν ανωμαλίες στην αδαμαντίνη των πρώτων μόνιμων γομφίων. Οι εκτεταμένες και σοβαρότερου βαθμού βλάβες με απώλεια αδαμαντίνης ήταν συχνό εύρημα μεταξύ των παιδιών με προσβληθέντες γομφίους.","Introduction: Developmental defects of enamel constitute a frequent finding in primary and permanent dentition. They have been described as enamel hypoplasia and enamel hypomineralization depending on whether the defect is quantitative or qualitative, respectively. Systemically acting medical factors have been identified as putative causal factors for the development of molar hypomineralization. Asthma and the drugs used for treatment have been studied as potential risk factors in a few studies. Aim: Τhe aim of this study was to investigate the association between the occurrence of enamel developmental defects, in first permanent molars, and intake of bronchodilators and/or corticosteroids for treatment of asthma like episodes at preschool age, in 6-14 year old Greek children. Methods: 140 children 6-14 years old participated in a retrospective case-control study. The study group was consisted of 70 children who were followed in the Paediatric Pulmonary Unit and Unit of Allergology, Asthma and Inflammation of First Department of Pediatrics of University of Athens at ’ Aghia Sofia’ Children’s Hospital, Athens, Greece and had used asthma drugs for treatment of asthma like episodes from birth until the age of 4 years. Seventy children who visited the Postgraduate Paediatric Dental Clinic, University of Athens and had a medical history free of systemic diseases and never taken asthma drugs were included in the control group. Parents of the participating children were interviewed to provide information regarding demographic data, medical history , pregnancy, birthing process, birth weight, duration of breastfeeding, mother’s smoking habits and antibiotic use, from birth until 4 years of age, by using a structured questionnaire. Data on use of asthma drugs such as type of drug, age at onset of drug treatment and duration of use were taken from medical records in the above units. Each participant underwent a dental examination, where all first permanent molars were assessed for enamel defects by one calibrated examiner, using the modified Developmental Defects of Enamel Index (DDE Index). Only fully erupted molars were assessed and clinical photos were taken for every molar examined. Differences between groups were investigated with Chi square statistis, while the Spearman correlation coefficient was used to test bivariate associations. Logistic regression was used to calculate odds ratios and 95% confidence intervals. The level of significance was set at 95%. Results: Developmental defects of enamel were present in 24 children (34.3 %) in the study group and only in 6 (8.6%) in the control, the difference between the two groups being statistically significant (x2=12.26, P<0.001). The estimated odds ratio for any enamel defect in first permanent molars, among children in the study group was 5.56 (95% CI:2,1-14,7). Hypoplasia with loss of enamel was observed in 41.6% of the children with affected molars, while 58.3% had at least one molar with a defect extending to >2/3 of the tooth crown. Demarcated opacities were present in 20.8% of the patients with affected molars. There was no difference between children that used bronchodilators only compared to those that used a combined bronchodilator/corticosteroid regiment regarding the presence, severity or extent of enamel defects. Also, the age at treatment onset and duration of drug use were not significantly associated with the severity and extent of enamel defects. Gender was significantly correlated with enamel defects occurrence, in the study group (rho:0.293, p<0.01). In the multivariate model, gender (girls) showed an odds ratio for enamel defects of 3.61 and was a significant influential factor, while the other factors included in the model (prolonged nursing, premature birth, frequent antibiotic intake, mother’s smoking) were not found to significantly influence enamel defect development. Conclusions: Children that were treated with bronchodilators and /or corticosteroids for asthma like episodes during their first 4 years of life showed an overall increased risk of developmental defects of enamel in first permanent molars. Severe hypoplastic lesions with loss of enamel, involving most of the tooth crown was a frequent finding among children with affected molars."],"dc:identifier":["uoadl:1315372","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315372"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Σχέση μεταξύ λήψης φαρμάκων για το άσθμα και εμφάνισης κηλίδων υπενασβεστίωσης της αδαμαντίνης πρώτων μόνιμων γομφίων σε παιδιά 6-14 ετών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:02Z"}