{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315612"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315612","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αιμοσφαιρινοπάθειες και μεταλλαγές που τις προκαλλούν","abstract":"Αιμοσφαιρινοπάθεια: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην ανώμαλη δομή μια από τις αλυσίδες σφαιρίνης του μορίου αιμοσφαιρίνης. Οι περισσότερες αιμοσφαιρινοπάθειες δεν είναι κλινικά προφανές. Άλλοι παράγουν τα ασυμπτωματικά ανώμαλα αιματολογικά εργαστηριακά συμπεράσματα. Λίγοι από τους παράγουν τη σοβαρή ασθένεια. Η γενετική ατέλεια μπορεί να είναι ένα αμινοξύ για άλλο (όπως με την πολύ κοινή HB s και τη HB γ και την πλειοψηφία άλλων αιμοφαιρινοπαθειών), τη διαγραφή μιας μερίδας της ακολουθίας αμινοξέος (Hill HB), την ανώμαλη υβριδοποίηση μεταξύ δύο αλυσίδων (HB Lepore), ή την ανώμαλη επιμήκυνση της αλυσίδας σφαιρίνης (σταθερή άνοιξη HB). Η ανώμαλη αλυσίδα που οδηγεί μπορεί να είναι η αλυσίδα α (HB γ Φιλαδέλφεια), αλυσίδα β (HB s, HB Γ),γ αλυσίδα (HB φ Τέξας ), ή αλυσίδα 5α (HB Α2Flatbush). Αυτές οι ανωμαλίες των αιμοσφαιρινοπαθειών μπορούν να προκαλέσουν ποικίλες σημαντικές επιπτώσεις στη φυσιολογία, κατωτέρω σε μεγαλύτερο βάθος, αλλά τα αυστηρότερα αιμοσφαιρινοπάθειες χαρακτηρίζονται από την αιμόλυση. Θαλασσαιμία: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην παραγωγή μιας ανώμαλα μικρής ποσότητας μιας δεδομένης αλυσίδας ή αλυσίδων αιμοσφαιρίνης. Η ατέλεια μπορεί να έχει επιπτώσεις στο α, το β, γ, ή την αλυσίδα 5α, ή μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιο συνδυασμό του β, γ, και γ αλυσίδα στον ίδιο ασθενή (αλλά ποτέ η αλυσίδα α και β μαζί). Το αποτέλεσμα είναι μια δυσαναλογία στην παραγωγή αιμοσφαιρίνης των αλυσίδων και την παραγωγή ενός ανεπαρκούς αριθμού κόκκινων κυττάρων. Τα κύτταρα που παράγονται είναι υποχρωμικά/microcytic και περιέχουν surfeit των απρόσβλητων αλυσίδων που δεν μπορούν στοιχειομετρικά \"να ζευγαρώσουν\" με τον ανεπαρκή ανεφοδιασμό των θαλασσαιμικών αλυσίδων. Αυτές οι αλυσίδες μπορούν να παραγάγουν τα δυσμενή αποτελέσματα στο κόκκινο κύτταρο και να οδηγήσουν στην καταστροφή του κόκκινου κυττάρου στο κολοκύθι (ατελέσφορη ερυθροποίηση) και στην κυκλοφορία (αιμόλυση). Σημειώστε ότι αυτοί οι δύο ορισμοί δεν είναι αμοιβαία αποκλειστικοί – μερικές αιμοσφαιρινοπάθειες μπορούν επίσης να είναι θαλασσαιμίες, δεδομένου ότι μια δομικά ανώμαλη αιμοσφαιρίνη (μπορεί επίσης να υπολειτουργήσει (θαλασσαιμία). Δεν είναι μερικά, αλλά όλα, αιμοσφαιρινοπάθειες. Μερικές θέσεις στην πρωτεϊνική αλυσίδα μπορούν να ανεχτούν πολλές αντικαταστάσεις χωρίς συμβιβασμό της φυσιολογικής ακεραιότητας της αιμοσφαιρίνης, άλλες θέσεις είναι πολύ ευαίσθητες στις αντικαταστάσεις αμινοξέων. Παραδείγματος χάριν, η αντικατάσταση βαλίνης ή λυσίνης για γλουταμινικό στη θέση 6 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνη το s και το γ. Αφ' ετέρου, η αντικατάσταση της λυσίνης με γλουταμινικό, ασπαραγινικό, και τη θρεονίνη στη θέση 59 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνες, οι οποίες είναι φυσιολογικά όμοια με κανονική Hb Α. Το γονίδιο Hb s βρίσκεται πρώτιστα στους πληθυσμούς εγγενούς τροπικής αφρικανικής προέλευσης (που περιλαμβάνουν των περισσότερων Αφρικανικός-Αμερικανοί). Η συχνότητα του γονιδίου σε μερικούς αφρικανικούς πληθυσμούς είναι τόσο υψηλή όπως 40% σε αφρικανικός-Αμερικανούς η επίπτωση είναι 8%. Το γονίδιο βρίσκεται επίσης με λιγότερη συχνότητα στους μη- Iνδο-ευρωπαϊκούς αυτόχθονες λαούς της Ινδίας και στη Μέση Ανατολή. Οι σπάνιες περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στους Καυκάσιους της μεσογειακής περιοχής. Το γονίδιο καθιερώθηκε στον τροπικό αφρικανικό πληθυσμό πιθανώς επειδή η έκφρασή της στους ετεροζυγώτες αντέχει οικονομικά κάποια προστασία ενάντια στις κλινικές συνέπειες της προσβολής του πλασμιδίου. Δυστυχώς, η ομοζυγοτεία έκφραση παράγει την ασθένεια κυττάρων δρεπανιών, η οποία είναι μια χρόνια αιμολυτική αναιμία και ένας όρος που διαρκεί συνήθως τη ζωή του ασθενή. Η αιμοσφαιρίνη s έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της έκφρασης της βιοχημικής αστάθειας της με την κατακρήμνιση από τη λύση και τη διαμόρφωση επάνω στις μακροχρόνιες σειρές. Όσο μεγαλύτερο το ποσοστό της Hb s στο κύτταρο, μεγαλύτερη είναι η ροπή στη δρεπάνωση. Επομένως, με δρεπάνωση Hb s 100% ομοζυγώτες) υπό τους καθημερινούς όρους, ενώ χαρακτηριστικοί ετεροζυγώτες (που έχουν συνήθως περίπου 30-40% τη Hb) όχι δρεπάνωση εκτός ενδεχομένως υπό τους εξαιρετικούς φυσιολογικούς όρους. Δεδομένου ότι η Hb s είναι μια μεταλλαγή αλυσίδων β, η ασθένεια δεν φανερώνεται μέχρι έξι μήνες της ηλικίας πριν από εκείνο τον χρόνο η HB s αρκετά \"νερώνεται\" από τη HB φ (α 2γ 2), η οποία δεν έχει φυσικά καμία αλυσίδα β.","abstract_html":"Αιμοσφαιρινοπάθεια: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην ανώμαλη δομή μια από τις αλυσίδες σφαιρίνης του μορίου αιμοσφαιρίνης. Οι περισσότερες αιμοσφαιρινοπάθειες δεν είναι κλινικά προφανές. Άλλοι παράγουν τα ασυμπτωματικά ανώμαλα αιματολογικά εργαστηριακά συμπεράσματα. Λίγοι από τους παράγουν τη σοβαρή ασθένεια. Η γενετική ατέλεια μπορεί να είναι ένα αμινοξύ για άλλο (όπως με την πολύ κοινή HB s και τη HB γ και την πλειοψηφία άλλων αιμοφαιρινοπαθειών), τη διαγραφή μιας μερίδας της ακολουθίας αμινοξέος (Hill HB), την ανώμαλη υβριδοποίηση μεταξύ δύο αλυσίδων (HB Lepore), ή την ανώμαλη επιμήκυνση της αλυσίδας σφαιρίνης (σταθερή άνοιξη HB). Η ανώμαλη αλυσίδα που οδηγεί μπορεί να είναι η αλυσίδα α (HB γ Φιλαδέλφεια), αλυσίδα β (HB s, HB Γ),γ αλυσίδα (HB φ Τέξας ), ή αλυσίδα 5α (HB Α2Flatbush). Αυτές οι ανωμαλίες των αιμοσφαιρινοπαθειών μπορούν να προκαλέσουν ποικίλες σημαντικές επιπτώσεις στη φυσιολογία, κατωτέρω σε μεγαλύτερο βάθος, αλλά τα αυστηρότερα αιμοσφαιρινοπάθειες χαρακτηρίζονται από την αιμόλυση. Θαλασσαιμία: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην παραγωγή μιας ανώμαλα μικρής ποσότητας μιας δεδομένης αλυσίδας ή αλυσίδων αιμοσφαιρίνης. Η ατέλεια μπορεί να έχει επιπτώσεις στο α, το β, γ, ή την αλυσίδα 5α, ή μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιο συνδυασμό του β, γ, και γ αλυσίδα στον ίδιο ασθενή (αλλά ποτέ η αλυσίδα α και β μαζί). Το αποτέλεσμα είναι μια δυσαναλογία στην παραγωγή αιμοσφαιρίνης των αλυσίδων και την παραγωγή ενός ανεπαρκούς αριθμού κόκκινων κυττάρων. Τα κύτταρα που παράγονται είναι υποχρωμικά/microcytic και περιέχουν surfeit των απρόσβλητων αλυσίδων που δεν μπορούν στοιχειομετρικά &quot;να ζευγαρώσουν&quot; με τον ανεπαρκή ανεφοδιασμό των θαλασσαιμικών αλυσίδων. Αυτές οι αλυσίδες μπορούν να παραγάγουν τα δυσμενή αποτελέσματα στο κόκκινο κύτταρο και να οδηγήσουν στην καταστροφή του κόκκινου κυττάρου στο κολοκύθι (ατελέσφορη ερυθροποίηση) και στην κυκλοφορία (αιμόλυση). Σημειώστε ότι αυτοί οι δύο ορισμοί δεν είναι αμοιβαία αποκλειστικοί – μερικές αιμοσφαιρινοπάθειες μπορούν επίσης να είναι θαλασσαιμίες, δεδομένου ότι μια δομικά ανώμαλη αιμοσφαιρίνη (μπορεί επίσης να υπολειτουργήσει (θαλασσαιμία). Δεν είναι μερικά, αλλά όλα, αιμοσφαιρινοπάθειες. Μερικές θέσεις στην πρωτεϊνική αλυσίδα μπορούν να ανεχτούν πολλές αντικαταστάσεις χωρίς συμβιβασμό της φυσιολογικής ακεραιότητας της αιμοσφαιρίνης, άλλες θέσεις είναι πολύ ευαίσθητες στις αντικαταστάσεις αμινοξέων. Παραδείγματος χάριν, η αντικατάσταση βαλίνης ή λυσίνης για γλουταμινικό στη θέση 6 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνη το s και το γ. Αφ&#x27; ετέρου, η αντικατάσταση της λυσίνης με γλουταμινικό, ασπαραγινικό, και τη θρεονίνη στη θέση 59 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνες, οι οποίες είναι φυσιολογικά όμοια με κανονική Hb Α. Το γονίδιο Hb s βρίσκεται πρώτιστα στους πληθυσμούς εγγενούς τροπικής αφρικανικής προέλευσης (που περιλαμβάνουν των περισσότερων Αφρικανικός-Αμερικανοί). Η συχνότητα του γονιδίου σε μερικούς αφρικανικούς πληθυσμούς είναι τόσο υψηλή όπως 40% σε αφρικανικός-Αμερικανούς η επίπτωση είναι 8%. Το γονίδιο βρίσκεται επίσης με λιγότερη συχνότητα στους μη- Iνδο-ευρωπαϊκούς αυτόχθονες λαούς της Ινδίας και στη Μέση Ανατολή. Οι σπάνιες περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στους Καυκάσιους της μεσογειακής περιοχής. Το γονίδιο καθιερώθηκε στον τροπικό αφρικανικό πληθυσμό πιθανώς επειδή η έκφρασή της στους ετεροζυγώτες αντέχει οικονομικά κάποια προστασία ενάντια στις κλινικές συνέπειες της προσβολής του πλασμιδίου. Δυστυχώς, η ομοζυγοτεία έκφραση παράγει την ασθένεια κυττάρων δρεπανιών, η οποία είναι μια χρόνια αιμολυτική αναιμία και ένας όρος που διαρκεί συνήθως τη ζωή του ασθενή. Η αιμοσφαιρίνη s έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της έκφρασης της βιοχημικής αστάθειας της με την κατακρήμνιση από τη λύση και τη διαμόρφωση επάνω στις μακροχρόνιες σειρές. Όσο μεγαλύτερο το ποσοστό της Hb s στο κύτταρο, μεγαλύτερη είναι η ροπή στη δρεπάνωση. Επομένως, με δρεπάνωση Hb s 100% ομοζυγώτες) υπό τους καθημερινούς όρους, ενώ χαρακτηριστικοί ετεροζυγώτες (που έχουν συνήθως περίπου 30-40% τη Hb) όχι δρεπάνωση εκτός ενδεχομένως υπό τους εξαιρετικούς φυσιολογικούς όρους. Δεδομένου ότι η Hb s είναι μια μεταλλαγή αλυσίδων β, η ασθένεια δεν φανερώνεται μέχρι έξι μήνες της ηλικίας πριν από εκείνο τον χρόνο η HB s αρκετά &quot;νερώνεται&quot; από τη HB φ (α 2γ 2), η οποία δεν έχει φυσικά καμία αλυσίδα β.","abstract_has_math":false,"creators":["Δουβίτσα Ευφροσύνη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:24:15Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315612"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315612","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315612","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315612","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315612","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δουβίτσα Ευφροσύνη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315612"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αιμοσφαιρινοπάθεια: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην ανώμαλη δομή μια από τις αλυσίδες σφαιρίνης του μορίου αιμοσφαιρίνης. Οι περισσότερες αιμοσφαιρινοπάθειες δεν είναι κλινικά προφανές. Άλλοι παράγουν τα ασυμπτωματικά ανώμαλα αιματολογικά εργαστηριακά συμπεράσματα. Λίγοι από τους παράγουν τη σοβαρή ασθένεια. Η γενετική ατέλεια μπορεί να είναι ένα αμινοξύ για άλλο (όπως με την πολύ κοινή HB s και τη HB γ και την πλειοψηφία άλλων αιμοφαιρινοπαθειών), τη διαγραφή μιας μερίδας της ακολουθίας αμινοξέος (Hill HB), την ανώμαλη υβριδοποίηση μεταξύ δύο αλυσίδων (HB Lepore), ή την ανώμαλη επιμήκυνση της αλυσίδας σφαιρίνης (σταθερή άνοιξη HB). Η ανώμαλη αλυσίδα που οδηγεί μπορεί να είναι η αλυσίδα α (HB γ Φιλαδέλφεια), αλυσίδα β (HB s, HB Γ),γ αλυσίδα (HB φ Τέξας ), ή αλυσίδα 5α (HB Α2Flatbush). Αυτές οι ανωμαλίες των αιμοσφαιρινοπαθειών μπορούν να προκαλέσουν ποικίλες σημαντικές επιπτώσεις στη φυσιολογία, κατωτέρω σε μεγαλύτερο βάθος, αλλά τα αυστηρότερα αιμοσφαιρινοπάθειες χαρακτηρίζονται από την αιμόλυση. Θαλασσαιμία: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην παραγωγή μιας ανώμαλα μικρής ποσότητας μιας δεδομένης αλυσίδας ή αλυσίδων αιμοσφαιρίνης. Η ατέλεια μπορεί να έχει επιπτώσεις στο α, το β, γ, ή την αλυσίδα 5α, ή μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιο συνδυασμό του β, γ, και γ αλυσίδα στον ίδιο ασθενή (αλλά ποτέ η αλυσίδα α και β μαζί). Το αποτέλεσμα είναι μια δυσαναλογία στην παραγωγή αιμοσφαιρίνης των αλυσίδων και την παραγωγή ενός ανεπαρκούς αριθμού κόκκινων κυττάρων. Τα κύτταρα που παράγονται είναι υποχρωμικά/microcytic και περιέχουν surfeit των απρόσβλητων αλυσίδων που δεν μπορούν στοιχειομετρικά \"να ζευγαρώσουν\" με τον ανεπαρκή ανεφοδιασμό των θαλασσαιμικών αλυσίδων. Αυτές οι αλυσίδες μπορούν να παραγάγουν τα δυσμενή αποτελέσματα στο κόκκινο κύτταρο και να οδηγήσουν στην καταστροφή του κόκκινου κυττάρου στο κολοκύθι (ατελέσφορη ερυθροποίηση) και στην κυκλοφορία (αιμόλυση). Σημειώστε ότι αυτοί οι δύο ορισμοί δεν είναι αμοιβαία αποκλειστικοί – μερικές αιμοσφαιρινοπάθειες μπορούν επίσης να είναι θαλασσαιμίες, δεδομένου ότι μια δομικά ανώμαλη αιμοσφαιρίνη (μπορεί επίσης να υπολειτουργήσει (θαλασσαιμία). Δεν είναι μερικά, αλλά όλα, αιμοσφαιρινοπάθειες. Μερικές θέσεις στην πρωτεϊνική αλυσίδα μπορούν να ανεχτούν πολλές αντικαταστάσεις χωρίς συμβιβασμό της φυσιολογικής ακεραιότητας της αιμοσφαιρίνης, άλλες θέσεις είναι πολύ ευαίσθητες στις αντικαταστάσεις αμινοξέων. Παραδείγματος χάριν, η αντικατάσταση βαλίνης ή λυσίνης για γλουταμινικό στη θέση 6 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνη το s και το γ. Αφ' ετέρου, η αντικατάσταση της λυσίνης με γλουταμινικό, ασπαραγινικό, και τη θρεονίνη στη θέση 59 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνες, οι οποίες είναι φυσιολογικά όμοια με κανονική Hb Α. Το γονίδιο Hb s βρίσκεται πρώτιστα στους πληθυσμούς εγγενούς τροπικής αφρικανικής προέλευσης (που περιλαμβάνουν των περισσότερων Αφρικανικός-Αμερικανοί). Η συχνότητα του γονιδίου σε μερικούς αφρικανικούς πληθυσμούς είναι τόσο υψηλή όπως 40% σε αφρικανικός-Αμερικανούς η επίπτωση είναι 8%. Το γονίδιο βρίσκεται επίσης με λιγότερη συχνότητα στους μη- Iνδο-ευρωπαϊκούς αυτόχθονες λαούς της Ινδίας και στη Μέση Ανατολή. Οι σπάνιες περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στους Καυκάσιους της μεσογειακής περιοχής. Το γονίδιο καθιερώθηκε στον τροπικό αφρικανικό πληθυσμό πιθανώς επειδή η έκφρασή της στους ετεροζυγώτες αντέχει οικονομικά κάποια προστασία ενάντια στις κλινικές συνέπειες της προσβολής του πλασμιδίου. Δυστυχώς, η ομοζυγοτεία έκφραση παράγει την ασθένεια κυττάρων δρεπανιών, η οποία είναι μια χρόνια αιμολυτική αναιμία και ένας όρος που διαρκεί συνήθως τη ζωή του ασθενή. Η αιμοσφαιρίνη s έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της έκφρασης της βιοχημικής αστάθειας της με την κατακρήμνιση από τη λύση και τη διαμόρφωση επάνω στις μακροχρόνιες σειρές. Όσο μεγαλύτερο το ποσοστό της Hb s στο κύτταρο, μεγαλύτερη είναι η ροπή στη δρεπάνωση. Επομένως, με δρεπάνωση Hb s 100% ομοζυγώτες) υπό τους καθημερινούς όρους, ενώ χαρακτηριστικοί ετεροζυγώτες (που έχουν συνήθως περίπου 30-40% τη Hb) όχι δρεπάνωση εκτός ενδεχομένως υπό τους εξαιρετικούς φυσιολογικούς όρους. Δεδομένου ότι η Hb s είναι μια μεταλλαγή αλυσίδων β, η ασθένεια δεν φανερώνεται μέχρι έξι μήνες της ηλικίας πριν από εκείνο τον χρόνο η HB s αρκετά \"νερώνεται\" από τη HB φ (α 2γ 2), η οποία δεν έχει φυσικά καμία αλυσίδα β.","Hemoglobinopathy: A genetic defect that results in abnormal structure of one of the globin chains of the hemoglobin molecule. Most of the hemoglobinopathies are not clinically apparent. Others produce asymptomatic abnormal hematologic laboratory findings. Few of them produce serious disease. The genetic defect may be one amino acid for another (as with the very common Hb S and Hb C and the majority of other hemoglobins), deletion of a portion of the amino acid sequence (Hb Gun Hill), abnormal hybridization between two chains (Hb Lepore), or abnormal elongation of the globin chain (Hb Constant Spring). The abnormal chain that results may be the α chain (Hb GPhiladelphia), β chain (Hb S, Hb C), γ chain (Hb FTexas), or δ chain (Hb A2Flatbush). These abnormal hemoglobins can have a variety of physiologically significant effects, discussed below in greater depth, but the most severe hemoglobinopathies are characterized by hemolysis. Thalassemia: A genetic defect that results in production of an abnormally low quantity of a given hemoglobin chain or chains. The defect may affect the α, β, γ, or δ chain, or may affect some combination of the β, γ, and γ chain in the same patient (but never the α and β chain together). The result is an imbalance in production of globin chains and the production of an inadequate number of red cells. The cells which are produced are hypochromic/microcytic and contain a surfeit of the unaffected chains which cannot stoichiometrically \"mate\" with the inadequate supply of thalassemic chains. These \"bachelor\" chains can produce adverse effects on the red cell and lead to destruction of the red cell in the marrow (ineffective erythropoiesis) and in the circulation (hemolysis). Note that these two definitions are not mutually exclusive -- some hemoglobinopathies may also be thalassemias, in that a structurally abnormal hemoglobin (hemoglobinopathy) may also be underproduced (thalassemia). Some, but not all, hemoglobinopathies and thalassemias are hemolytic anemias. Messing around with the amino acid sequence of a globin chain has something of a red kryptonite effect. While some positions on the protein chain can tolerate a lot of substitutions without compromising the physiologic integrity of hemoglobin, other positions are very sensitive to amino acid substitutions. For instance, substitution of valine or lysine for glutamate at position 6 of the β chain produces hemoglobins S and C, respectively, which form intraerythrocytic tactoids (see below) and crystals (again respectively) that cause premature destruction of the rbc (hemolysis). On the other hand, substitution of glutamate, asparagine, and threonine for lysine at position 59 of the β chain produces, respectively, hemoglobins IHigh Wycombe, JLome, and JKaoshiung, all of which are physiologically indistinguishable from normal Hb A. The Hb S gene is found primarily in populations of native tropical African origin (which include most African-Americans). The incidence of the gene in some African populations is as high as 40%; in African-Americans the incidence is 8%. The gene is also found with less frequency in non-Indo-European aboriginal peoples of India and in the Middle East. Rare cases have been reported in Caucasians of Mediterranean descent. The gene established itself in the tropical African population presumably because its expression in heterozygotes affords some protection against the clinical consequences of Plasmodium falciparum infestation. Unfortunately, homozygous expression produces sickle cell disease, which is a chronic hemolytic anemia and vaso-occlusive condition that usually takes the life of the patient. Hemoglobin S has the peculiar characteristic of expressing its biochemical instability by precipitating out of solution and forming up into long microtubular arrays called tactoids. The erythrocytes which contain the Hb S stretch around the tactoids to form the characteristic long, pointed, slightly curved cells called (with somewhat liberal imagination) \"sickle cells.\" Only the deoxygenated form of Hb S (deoxy-Hb S) makes tactoids. The greater the proportion of Hb S in the cell, the greater is the propensity to sickle. Therefore, persons with 100% Hb S (being homozygotes) sickle under everyday conditions, while typical heterozygotes (who usually have about 30-40% Hb S) do not sickle except possibly under extraordinary physiologic conditions. Since Hb S is a β chain mutation, the disease does not manifest itself until six months of age; prior to that time the Hb S is sufficiently \"watered down\" by Hb F (α2γ2), which of course has no β chain."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αιμοσφαιρινοπάθειες και μεταλλαγές που τις προκαλλούν"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δουβίτσα Ευφροσύνη"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Αιμοσφαιρινοπάθεια: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην ανώμαλη δομή μια από τις αλυσίδες σφαιρίνης του μορίου αιμοσφαιρίνης. Οι περισσότερες αιμοσφαιρινοπάθειες δεν είναι κλινικά προφανές. Άλλοι παράγουν τα ασυμπτωματικά ανώμαλα αιματολογικά εργαστηριακά συμπεράσματα. Λίγοι από τους παράγουν τη σοβαρή ασθένεια. Η γενετική ατέλεια μπορεί να είναι ένα αμινοξύ για άλλο (όπως με την πολύ κοινή HB s και τη HB γ και την πλειοψηφία άλλων αιμοφαιρινοπαθειών), τη διαγραφή μιας μερίδας της ακολουθίας αμινοξέος (Hill HB), την ανώμαλη υβριδοποίηση μεταξύ δύο αλυσίδων (HB Lepore), ή την ανώμαλη επιμήκυνση της αλυσίδας σφαιρίνης (σταθερή άνοιξη HB). Η ανώμαλη αλυσίδα που οδηγεί μπορεί να είναι η αλυσίδα α (HB γ Φιλαδέλφεια), αλυσίδα β (HB s, HB Γ),γ αλυσίδα (HB φ Τέξας ), ή αλυσίδα 5α (HB Α2Flatbush). Αυτές οι ανωμαλίες των αιμοσφαιρινοπαθειών μπορούν να προκαλέσουν ποικίλες σημαντικές επιπτώσεις στη φυσιολογία, κατωτέρω σε μεγαλύτερο βάθος, αλλά τα αυστηρότερα αιμοσφαιρινοπάθειες χαρακτηρίζονται από την αιμόλυση. Θαλασσαιμία: Μια γενετική ατέλεια που οδηγεί στην παραγωγή μιας ανώμαλα μικρής ποσότητας μιας δεδομένης αλυσίδας ή αλυσίδων αιμοσφαιρίνης. Η ατέλεια μπορεί να έχει επιπτώσεις στο α, το β, γ, ή την αλυσίδα 5α, ή μπορεί να έχει επιπτώσεις σε κάποιο συνδυασμό του β, γ, και γ αλυσίδα στον ίδιο ασθενή (αλλά ποτέ η αλυσίδα α και β μαζί). Το αποτέλεσμα είναι μια δυσαναλογία στην παραγωγή αιμοσφαιρίνης των αλυσίδων και την παραγωγή ενός ανεπαρκούς αριθμού κόκκινων κυττάρων. Τα κύτταρα που παράγονται είναι υποχρωμικά/microcytic και περιέχουν surfeit των απρόσβλητων αλυσίδων που δεν μπορούν στοιχειομετρικά \"να ζευγαρώσουν\" με τον ανεπαρκή ανεφοδιασμό των θαλασσαιμικών αλυσίδων. Αυτές οι αλυσίδες μπορούν να παραγάγουν τα δυσμενή αποτελέσματα στο κόκκινο κύτταρο και να οδηγήσουν στην καταστροφή του κόκκινου κυττάρου στο κολοκύθι (ατελέσφορη ερυθροποίηση) και στην κυκλοφορία (αιμόλυση). Σημειώστε ότι αυτοί οι δύο ορισμοί δεν είναι αμοιβαία αποκλειστικοί – μερικές αιμοσφαιρινοπάθειες μπορούν επίσης να είναι θαλασσαιμίες, δεδομένου ότι μια δομικά ανώμαλη αιμοσφαιρίνη (μπορεί επίσης να υπολειτουργήσει (θαλασσαιμία). Δεν είναι μερικά, αλλά όλα, αιμοσφαιρινοπάθειες. Μερικές θέσεις στην πρωτεϊνική αλυσίδα μπορούν να ανεχτούν πολλές αντικαταστάσεις χωρίς συμβιβασμό της φυσιολογικής ακεραιότητας της αιμοσφαιρίνης, άλλες θέσεις είναι πολύ ευαίσθητες στις αντικαταστάσεις αμινοξέων. Παραδείγματος χάριν, η αντικατάσταση βαλίνης ή λυσίνης για γλουταμινικό στη θέση 6 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνη το s και το γ. Αφ' ετέρου, η αντικατάσταση της λυσίνης με γλουταμινικό, ασπαραγινικό, και τη θρεονίνη στη θέση 59 της αλυσίδας β παράγει αιμοσφαιρίνες, οι οποίες είναι φυσιολογικά όμοια με κανονική Hb Α. Το γονίδιο Hb s βρίσκεται πρώτιστα στους πληθυσμούς εγγενούς τροπικής αφρικανικής προέλευσης (που περιλαμβάνουν των περισσότερων Αφρικανικός-Αμερικανοί). Η συχνότητα του γονιδίου σε μερικούς αφρικανικούς πληθυσμούς είναι τόσο υψηλή όπως 40% σε αφρικανικός-Αμερικανούς η επίπτωση είναι 8%. Το γονίδιο βρίσκεται επίσης με λιγότερη συχνότητα στους μη- Iνδο-ευρωπαϊκούς αυτόχθονες λαούς της Ινδίας και στη Μέση Ανατολή. Οι σπάνιες περιπτώσεις έχουν αναφερθεί στους Καυκάσιους της μεσογειακής περιοχής. Το γονίδιο καθιερώθηκε στον τροπικό αφρικανικό πληθυσμό πιθανώς επειδή η έκφρασή της στους ετεροζυγώτες αντέχει οικονομικά κάποια προστασία ενάντια στις κλινικές συνέπειες της προσβολής του πλασμιδίου. Δυστυχώς, η ομοζυγοτεία έκφραση παράγει την ασθένεια κυττάρων δρεπανιών, η οποία είναι μια χρόνια αιμολυτική αναιμία και ένας όρος που διαρκεί συνήθως τη ζωή του ασθενή. Η αιμοσφαιρίνη s έχει το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της έκφρασης της βιοχημικής αστάθειας της με την κατακρήμνιση από τη λύση και τη διαμόρφωση επάνω στις μακροχρόνιες σειρές. Όσο μεγαλύτερο το ποσοστό της Hb s στο κύτταρο, μεγαλύτερη είναι η ροπή στη δρεπάνωση. Επομένως, με δρεπάνωση Hb s 100% ομοζυγώτες) υπό τους καθημερινούς όρους, ενώ χαρακτηριστικοί ετεροζυγώτες (που έχουν συνήθως περίπου 30-40% τη Hb) όχι δρεπάνωση εκτός ενδεχομένως υπό τους εξαιρετικούς φυσιολογικούς όρους. Δεδομένου ότι η Hb s είναι μια μεταλλαγή αλυσίδων β, η ασθένεια δεν φανερώνεται μέχρι έξι μήνες της ηλικίας πριν από εκείνο τον χρόνο η HB s αρκετά \"νερώνεται\" από τη HB φ (α 2γ 2), η οποία δεν έχει φυσικά καμία αλυσίδα β.","Hemoglobinopathy: A genetic defect that results in abnormal structure of one of the globin chains of the hemoglobin molecule. Most of the hemoglobinopathies are not clinically apparent. Others produce asymptomatic abnormal hematologic laboratory findings. Few of them produce serious disease. The genetic defect may be one amino acid for another (as with the very common Hb S and Hb C and the majority of other hemoglobins), deletion of a portion of the amino acid sequence (Hb Gun Hill), abnormal hybridization between two chains (Hb Lepore), or abnormal elongation of the globin chain (Hb Constant Spring). The abnormal chain that results may be the α chain (Hb GPhiladelphia), β chain (Hb S, Hb C), γ chain (Hb FTexas), or δ chain (Hb A2Flatbush). These abnormal hemoglobins can have a variety of physiologically significant effects, discussed below in greater depth, but the most severe hemoglobinopathies are characterized by hemolysis. Thalassemia: A genetic defect that results in production of an abnormally low quantity of a given hemoglobin chain or chains. The defect may affect the α, β, γ, or δ chain, or may affect some combination of the β, γ, and γ chain in the same patient (but never the α and β chain together). The result is an imbalance in production of globin chains and the production of an inadequate number of red cells. The cells which are produced are hypochromic/microcytic and contain a surfeit of the unaffected chains which cannot stoichiometrically \"mate\" with the inadequate supply of thalassemic chains. These \"bachelor\" chains can produce adverse effects on the red cell and lead to destruction of the red cell in the marrow (ineffective erythropoiesis) and in the circulation (hemolysis). Note that these two definitions are not mutually exclusive -- some hemoglobinopathies may also be thalassemias, in that a structurally abnormal hemoglobin (hemoglobinopathy) may also be underproduced (thalassemia). Some, but not all, hemoglobinopathies and thalassemias are hemolytic anemias. Messing around with the amino acid sequence of a globin chain has something of a red kryptonite effect. While some positions on the protein chain can tolerate a lot of substitutions without compromising the physiologic integrity of hemoglobin, other positions are very sensitive to amino acid substitutions. For instance, substitution of valine or lysine for glutamate at position 6 of the β chain produces hemoglobins S and C, respectively, which form intraerythrocytic tactoids (see below) and crystals (again respectively) that cause premature destruction of the rbc (hemolysis). On the other hand, substitution of glutamate, asparagine, and threonine for lysine at position 59 of the β chain produces, respectively, hemoglobins IHigh Wycombe, JLome, and JKaoshiung, all of which are physiologically indistinguishable from normal Hb A. The Hb S gene is found primarily in populations of native tropical African origin (which include most African-Americans). The incidence of the gene in some African populations is as high as 40%; in African-Americans the incidence is 8%. The gene is also found with less frequency in non-Indo-European aboriginal peoples of India and in the Middle East. Rare cases have been reported in Caucasians of Mediterranean descent. The gene established itself in the tropical African population presumably because its expression in heterozygotes affords some protection against the clinical consequences of Plasmodium falciparum infestation. Unfortunately, homozygous expression produces sickle cell disease, which is a chronic hemolytic anemia and vaso-occlusive condition that usually takes the life of the patient. Hemoglobin S has the peculiar characteristic of expressing its biochemical instability by precipitating out of solution and forming up into long microtubular arrays called tactoids. The erythrocytes which contain the Hb S stretch around the tactoids to form the characteristic long, pointed, slightly curved cells called (with somewhat liberal imagination) \"sickle cells.\" Only the deoxygenated form of Hb S (deoxy-Hb S) makes tactoids. The greater the proportion of Hb S in the cell, the greater is the propensity to sickle. Therefore, persons with 100% Hb S (being homozygotes) sickle under everyday conditions, while typical heterozygotes (who usually have about 30-40% Hb S) do not sickle except possibly under extraordinary physiologic conditions. Since Hb S is a β chain mutation, the disease does not manifest itself until six months of age; prior to that time the Hb S is sufficiently \"watered down\" by Hb F (α2γ2), which of course has no β chain."],"dc:identifier":["uoadl:1315612","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315612"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Αιμοσφαιρινοπάθειες και μεταλλαγές που τις προκαλλούν"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:15Z"}