{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315650"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315650","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αλληλεπιδράσεις ΑΤ1 ανταγωνιστών σε απλή και συμπλοκοποιημένη μορφή με κυκλοδεξτρίνες σε λιπιδικές διπλοστιβάδες","abstract":"Οι ΑΤ1 ανταγωνιστές αποτελούν φαρμακευτικά μόρια τα οποία πιθανά δρουν δια μέσω της εισδοχής τους στις λιποειδείς διπλοστιβάδες και διάχυσης προς το ενεργό κέντρο του ΑΤ1 υποδοχέα. Η πρόσδεσή τους σε αυτόν παρεμποδίζει την αγγειοσυσταλτική πεπτιδορμόνη αγγειοτασίνη ΙΙ να δημιουργήσει υπέρταση. Οι αλληλεπιδράσεις τους με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες είναι σημαντικό να κατανοηθούν, ώστε να ευρεθούν τρόποι οι οποίοι διευκολύνουν την πρόσδεσή τους προς τον υποδοχέα. Στη μεταπτυχιακή αυτή εργασία μελετήθηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ολμεσαρτάνης με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες της διελαϊκής φωσφατιδυλοχολίνης (DOPC), χρησιμοποιώντας Διαφορική Θερμιδομετρία Σάρωσης (DSC), φασματοσκοπία Raman και φασματοσκοπία Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού Στερεής Κατάστασης (solid state NMR). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ολμεσαρτάνη εξασκεί ισχυρότερες αλληλεπιδράσεις στις DOPC λιπιδικές διπλοστιβάδες σε σχέση με τις κορεσμένες λιπιδικές διπλοστιβάδες της διπαλμιτικής φωσφατιδυλοχολίνης (DPPC). Η εξειδίκευση αυτή του φαρμακευτικού μορίου οδηγεί στο πιθανό συμπέρασμα ότι η ολμεσαρτάνη προτιμά να δράσει σε περιοχές όπου τα λιπίδια δεν περιέχουν κορεσμένες αλκυλικές αλυσίδες. Λόγω της λιποφιλικότητας των ΑΤ1 ανταγωνιστών, χρησιμοποιούνται υδρόφιλοι μεταφορείς ώστε να τα μεταφέρουν στο όργανο στόχο. Στη μελέτη αυτή εξετάσθηκαν οι αλληλεπιδράσεις του συμπλόκου της καντεσαρτάνης με το υδρόφιλο όχημα μεταφοράς της 2-υδροξυ-β-προπυλο-κυκλοδεξτρίνης (ΗΡ-β-CD). Οι αληλεπιδράσεις της συμπλοκοποιημένης καντεσαρτάνης με DPPC ήταν ισχυρότερες από αυτές της καντεσαρτάνης χωρίς φορέα. Αυτό είναι ένα υποσχόμενο αποτέλεσμα, γιατί δείχνει ότι η ΗΡ-β-CD μπορεί να είναι κατάλληλο μέσο μεταφοράς και απελευθέρωσης της καντεσαρτάνης.","abstract_html":"Οι ΑΤ1 ανταγωνιστές αποτελούν φαρμακευτικά μόρια τα οποία πιθανά δρουν δια μέσω της εισδοχής τους στις λιποειδείς διπλοστιβάδες και διάχυσης προς το ενεργό κέντρο του ΑΤ1 υποδοχέα. Η πρόσδεσή τους σε αυτόν παρεμποδίζει την αγγειοσυσταλτική πεπτιδορμόνη αγγειοτασίνη ΙΙ να δημιουργήσει υπέρταση. Οι αλληλεπιδράσεις τους με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες είναι σημαντικό να κατανοηθούν, ώστε να ευρεθούν τρόποι οι οποίοι διευκολύνουν την πρόσδεσή τους προς τον υποδοχέα. Στη μεταπτυχιακή αυτή εργασία μελετήθηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ολμεσαρτάνης με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες της διελαϊκής φωσφατιδυλοχολίνης (DOPC), χρησιμοποιώντας Διαφορική Θερμιδομετρία Σάρωσης (DSC), φασματοσκοπία Raman και φασματοσκοπία Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού Στερεής Κατάστασης (solid state NMR). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ολμεσαρτάνη εξασκεί ισχυρότερες αλληλεπιδράσεις στις DOPC λιπιδικές διπλοστιβάδες σε σχέση με τις κορεσμένες λιπιδικές διπλοστιβάδες της διπαλμιτικής φωσφατιδυλοχολίνης (DPPC). Η εξειδίκευση αυτή του φαρμακευτικού μορίου οδηγεί στο πιθανό συμπέρασμα ότι η ολμεσαρτάνη προτιμά να δράσει σε περιοχές όπου τα λιπίδια δεν περιέχουν κορεσμένες αλκυλικές αλυσίδες. Λόγω της λιποφιλικότητας των ΑΤ1 ανταγωνιστών, χρησιμοποιούνται υδρόφιλοι μεταφορείς ώστε να τα μεταφέρουν στο όργανο στόχο. Στη μελέτη αυτή εξετάσθηκαν οι αλληλεπιδράσεις του συμπλόκου της καντεσαρτάνης με το υδρόφιλο όχημα μεταφοράς της 2-υδροξυ-β-προπυλο-κυκλοδεξτρίνης (ΗΡ-β-CD). Οι αληλεπιδράσεις της συμπλοκοποιημένης καντεσαρτάνης με DPPC ήταν ισχυρότερες από αυτές της καντεσαρτάνης χωρίς φορέα. Αυτό είναι ένα υποσχόμενο αποτέλεσμα, γιατί δείχνει ότι η ΗΡ-β-CD μπορεί να είναι κατάλληλο μέσο μεταφοράς και απελευθέρωσης της καντεσαρτάνης.","abstract_has_math":false,"creators":["Λιόση Αδαμαντία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:24:15Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315650"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315650","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315650","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315650","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315650","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λιόση Αδαμαντία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315650","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315650"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ΑΤ1 ανταγωνιστές αποτελούν φαρμακευτικά μόρια τα οποία πιθανά δρουν δια μέσω της εισδοχής τους στις λιποειδείς διπλοστιβάδες και διάχυσης προς το ενεργό κέντρο του ΑΤ1 υποδοχέα. Η πρόσδεσή τους σε αυτόν παρεμποδίζει την αγγειοσυσταλτική πεπτιδορμόνη αγγειοτασίνη ΙΙ να δημιουργήσει υπέρταση. Οι αλληλεπιδράσεις τους με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες είναι σημαντικό να κατανοηθούν, ώστε να ευρεθούν τρόποι οι οποίοι διευκολύνουν την πρόσδεσή τους προς τον υποδοχέα. Στη μεταπτυχιακή αυτή εργασία μελετήθηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ολμεσαρτάνης με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες της διελαϊκής φωσφατιδυλοχολίνης (DOPC), χρησιμοποιώντας Διαφορική Θερμιδομετρία Σάρωσης (DSC), φασματοσκοπία Raman και φασματοσκοπία Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού Στερεής Κατάστασης (solid state NMR). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ολμεσαρτάνη εξασκεί ισχυρότερες αλληλεπιδράσεις στις DOPC λιπιδικές διπλοστιβάδες σε σχέση με τις κορεσμένες λιπιδικές διπλοστιβάδες της διπαλμιτικής φωσφατιδυλοχολίνης (DPPC). Η εξειδίκευση αυτή του φαρμακευτικού μορίου οδηγεί στο πιθανό συμπέρασμα ότι η ολμεσαρτάνη προτιμά να δράσει σε περιοχές όπου τα λιπίδια δεν περιέχουν κορεσμένες αλκυλικές αλυσίδες. Λόγω της λιποφιλικότητας των ΑΤ1 ανταγωνιστών, χρησιμοποιούνται υδρόφιλοι μεταφορείς ώστε να τα μεταφέρουν στο όργανο στόχο. Στη μελέτη αυτή εξετάσθηκαν οι αλληλεπιδράσεις του συμπλόκου της καντεσαρτάνης με το υδρόφιλο όχημα μεταφοράς της 2-υδροξυ-β-προπυλο-κυκλοδεξτρίνης (ΗΡ-β-CD). Οι αληλεπιδράσεις της συμπλοκοποιημένης καντεσαρτάνης με DPPC ήταν ισχυρότερες από αυτές της καντεσαρτάνης χωρίς φορέα. Αυτό είναι ένα υποσχόμενο αποτέλεσμα, γιατί δείχνει ότι η ΗΡ-β-CD μπορεί να είναι κατάλληλο μέσο μεταφοράς και απελευθέρωσης της καντεσαρτάνης.","Angiotensin II type 1 (AT1) antagonists are molecules that probably act through lipid bilayers insertion and diffusion towards the active site of the AT1 receptor. Their binding to the AT1 receptor blocks the vasoconstrictive action of peptide hormone Angiotensin II to exert its detrimental action. The interactions of AT1 antagonists is important to be understood in order to reveal ways which will facilitate their interaction with AT1 receptor. In this work, the interactions of olmesartan with phospholipid bilayers of dioleyl phosphatidylcholine (DOPC) are studied using Differential Scanning Calorimetry (DSC), Raman Spectroscopy and solid state Nuclear Magnetic Resonance (ss NMR) Spectroscopy. The results showed that olmesartan exerts stronger interactions with DOPC in respect to the saturated phospholipid bilayers of dipalmitoylphosphatidyl cholines (DPPC). This drug specificity leads to the possible conclusion that olmesartan prefers to act in the areas where the phospholipids do not contain saturated alkyl chains. AT1 antagonists are very lipophilic molecules and need a vehicle to protect them so as to reach the target organ. The interactions of candesartan complexed with the vehicle 2-hydroxypropyl-β-cyclodextrin (HP-β-CD) in DPPC bilayers are studied and found to be stronger in respect to the same drug in the free form. This is a promising result because it shows that HP-β-CD can be an appropriate transfer and release vehicle for candesartan."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αλληλεπιδράσεις ΑΤ1 ανταγωνιστών σε απλή και συμπλοκοποιημένη μορφή με κυκλοδεξτρίνες σε λιπιδικές διπλοστιβάδες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λιόση Αδαμαντία"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Οι ΑΤ1 ανταγωνιστές αποτελούν φαρμακευτικά μόρια τα οποία πιθανά δρουν δια μέσω της εισδοχής τους στις λιποειδείς διπλοστιβάδες και διάχυσης προς το ενεργό κέντρο του ΑΤ1 υποδοχέα. Η πρόσδεσή τους σε αυτόν παρεμποδίζει την αγγειοσυσταλτική πεπτιδορμόνη αγγειοτασίνη ΙΙ να δημιουργήσει υπέρταση. Οι αλληλεπιδράσεις τους με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες είναι σημαντικό να κατανοηθούν, ώστε να ευρεθούν τρόποι οι οποίοι διευκολύνουν την πρόσδεσή τους προς τον υποδοχέα. Στη μεταπτυχιακή αυτή εργασία μελετήθηκαν οι αλληλεπιδράσεις της ολμεσαρτάνης με τις φωσφολιπιδικές διπλοστιβάδες της διελαϊκής φωσφατιδυλοχολίνης (DOPC), χρησιμοποιώντας Διαφορική Θερμιδομετρία Σάρωσης (DSC), φασματοσκοπία Raman και φασματοσκοπία Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού Στερεής Κατάστασης (solid state NMR). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ολμεσαρτάνη εξασκεί ισχυρότερες αλληλεπιδράσεις στις DOPC λιπιδικές διπλοστιβάδες σε σχέση με τις κορεσμένες λιπιδικές διπλοστιβάδες της διπαλμιτικής φωσφατιδυλοχολίνης (DPPC). Η εξειδίκευση αυτή του φαρμακευτικού μορίου οδηγεί στο πιθανό συμπέρασμα ότι η ολμεσαρτάνη προτιμά να δράσει σε περιοχές όπου τα λιπίδια δεν περιέχουν κορεσμένες αλκυλικές αλυσίδες. Λόγω της λιποφιλικότητας των ΑΤ1 ανταγωνιστών, χρησιμοποιούνται υδρόφιλοι μεταφορείς ώστε να τα μεταφέρουν στο όργανο στόχο. Στη μελέτη αυτή εξετάσθηκαν οι αλληλεπιδράσεις του συμπλόκου της καντεσαρτάνης με το υδρόφιλο όχημα μεταφοράς της 2-υδροξυ-β-προπυλο-κυκλοδεξτρίνης (ΗΡ-β-CD). Οι αληλεπιδράσεις της συμπλοκοποιημένης καντεσαρτάνης με DPPC ήταν ισχυρότερες από αυτές της καντεσαρτάνης χωρίς φορέα. Αυτό είναι ένα υποσχόμενο αποτέλεσμα, γιατί δείχνει ότι η ΗΡ-β-CD μπορεί να είναι κατάλληλο μέσο μεταφοράς και απελευθέρωσης της καντεσαρτάνης.","Angiotensin II type 1 (AT1) antagonists are molecules that probably act through lipid bilayers insertion and diffusion towards the active site of the AT1 receptor. Their binding to the AT1 receptor blocks the vasoconstrictive action of peptide hormone Angiotensin II to exert its detrimental action. The interactions of AT1 antagonists is important to be understood in order to reveal ways which will facilitate their interaction with AT1 receptor. In this work, the interactions of olmesartan with phospholipid bilayers of dioleyl phosphatidylcholine (DOPC) are studied using Differential Scanning Calorimetry (DSC), Raman Spectroscopy and solid state Nuclear Magnetic Resonance (ss NMR) Spectroscopy. The results showed that olmesartan exerts stronger interactions with DOPC in respect to the saturated phospholipid bilayers of dipalmitoylphosphatidyl cholines (DPPC). This drug specificity leads to the possible conclusion that olmesartan prefers to act in the areas where the phospholipids do not contain saturated alkyl chains. AT1 antagonists are very lipophilic molecules and need a vehicle to protect them so as to reach the target organ. The interactions of candesartan complexed with the vehicle 2-hydroxypropyl-β-cyclodextrin (HP-β-CD) in DPPC bilayers are studied and found to be stronger in respect to the same drug in the free form. This is a promising result because it shows that HP-β-CD can be an appropriate transfer and release vehicle for candesartan."],"dc:identifier":["uoadl:1315650","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315650"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Αλληλεπιδράσεις ΑΤ1 ανταγωνιστών σε απλή και συμπλοκοποιημένη μορφή με κυκλοδεξτρίνες σε λιπιδικές διπλοστιβάδες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:15Z"}