{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315724"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315724","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανασκόπηση της θεωρίας συνδεσμικών συστημάτων και κατα Hamilton διατύπωση των Προτύπων Bianchi","abstract":"Στην παρούσα εργασία γίνεται ανασκόπηση του κατά Hamilton φορμαλισμού της βαρύτητας στην πλήρη βαρύτητα και σε κοσμολογίες προτύπων Bianchi. Ο Λαγκρανζιανός φορμαλισμός μας επιτρέπει να λύσουμε ως προς της γενικευμένες επιταχύνσεις όταν η ορίζουσα του πίνακα του Hess είναι μη μηδενική, οπότε και το σύστημα καλείται regular. Στην περίπτωση όμως που η ορίζουσα αυτή είναι μηδέν τότε δεν μπορούμε να λύσουμε προς όλες τις επιταχύνσεις, αλλά μόνο ως προς κάποιες από αυτές. Τότε τα συστήματα αυτά καλούνται ‘Singular Lagrangian systems’ ή ‘Constrained Hamiltonian Systems’ ή και ‘Degenerate Systems’. Ο χειρισμός τέτοιων συστημάτων είναι το αντικείμενο συζήτησης του πρώτου κεφαλαίου, ενώ σκιαγραφείται και η διαδικασία κβάντωσής τους σύμφωνα με την πρόταση του Dirac. Η κβάντωση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας είναι μια περίπλοκη και δύσκολη διαδικασία, σε σημείο που μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί απολύτως ικανοποιητικός τρόπος χειρισμού της κβαντικής βαρύτητας. Προκειμένου να αποκτήσουμε τις κατάλληλες γνώσεις και διαίσθηση, που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε το πλήρες πρόβλημα, είναι λογικό να κάνουμε κάποιες απλοποιήσεις παρακάμπτοντας μερικές από τις δυσκολίες που συναντάμε. Το πιο λογικό και κομψό είναι να επιβάλουμε στο πρόβλημά μας συμμετρίες και με τον τρόπο αυτό να πάρουμε ειδικές λύσεις για το πρόβλημα που δεν μπορούμε να λύσουμε πλήρως. Κάνοντας την υπόθεση ότι ο τετραδιάστατος χώρος φυλλοποιείται από ομογενείς τρισδιάστατους χώρους, (manifolds) σταθερού χρόνου, καταλήγουμε στα 9 πρότυπα Bianchi. Στη συνέχεια προσδιορίζουμε τις χρονικά εξαρτώμενες αμφιδιαφορίσεις που οδηγούν σε μετασχηματισμούς του γ_αβ μέσω πινάκων που είναι αυτομορφισμοί της άλγεβρας Lie που ορίζουν οι σταθερές δομής των προτύπων Bianchi. Με τον τρόπο αυτό μας δίνεται η δυνατότητα να απλοποιήσουμε τη μορφή του στοιχείου γραμμής και επομένως τις εξισώσεις Einstein χωρίς να χάνεται η γενικότητα τους. Με αυτό τον τρόπο, σε όλα τα πρότυπα Bianchi εμφανίζονται τέσσερις αυθαίρετες συναρτήσεις του χρόνου στην γενική λύση για το σύνολο των εξισώσεων του Einstein και αυτό μας δίνει την ελευθερία να μπορούμε πάντοτε να θέτουμε το διάνυσμα μετατόπισης Ν_α ίσο με το μηδέν (πιθανώς με τίμημα κάποιο πιο πεπλεγμένου γ_αβ ). Το επόμενο βήμα είναι να ακολουθήσουμε την κανονική ανάλυση της βαρύτητας για κοσμολογίες τύπου Bianchi. Εδώ θα δούμε ότι τα πρότυπα Bianchi χωρίζονται σε Class A (Cττρ=0) και Class B (Cττρ=/0) . Η εφαρμογή του αλγόριθμου Dirac-Bergmann οδηγεί σε μια κλειστή άλγεβρα μόνο για τα Class A μοντέλα. Στα Class B εμφανίζονται περαιτέρω σύνδεσμοι χωρίς αντιστοιχία με τις εξισώσεις πεδίου του Einstein, αναδεικνύοντας δηλαδή την αδυναμία μας να γράψουμε μια έγκυρη Hamiltonian για τα Class B μοντέλα. Τέλος στο τρίτο κεφάλαιο θα ασχοληθούμε με το πρότυπο Bianchi III. Όπως θα δούμε παρά το γεγονός ότι το πρότυπο αυτό είναι Bianchi type class B με συγκεκριμένες παραδοχές μπορούμε να γράψουμε για το μοντέλο αυτό έγκυρη χαμιλτονή. Στη συνέχεια προχωράμε στην κβάντωση του σύμφωνα με την πρόταση του Dirac και λύνουμε την εξίσωση Wheeler DeWitt που προκύπτει.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία γίνεται ανασκόπηση του κατά Hamilton φορμαλισμού της βαρύτητας στην πλήρη βαρύτητα και σε κοσμολογίες προτύπων Bianchi. Ο Λαγκρανζιανός φορμαλισμός μας επιτρέπει να λύσουμε ως προς της γενικευμένες επιταχύνσεις όταν η ορίζουσα του πίνακα του Hess είναι μη μηδενική, οπότε και το σύστημα καλείται regular. Στην περίπτωση όμως που η ορίζουσα αυτή είναι μηδέν τότε δεν μπορούμε να λύσουμε προς όλες τις επιταχύνσεις, αλλά μόνο ως προς κάποιες από αυτές. Τότε τα συστήματα αυτά καλούνται ‘Singular Lagrangian systems’ ή ‘Constrained Hamiltonian Systems’ ή και ‘Degenerate Systems’. Ο χειρισμός τέτοιων συστημάτων είναι το αντικείμενο συζήτησης του πρώτου κεφαλαίου, ενώ σκιαγραφείται και η διαδικασία κβάντωσής τους σύμφωνα με την πρόταση του Dirac. Η κβάντωση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας είναι μια περίπλοκη και δύσκολη διαδικασία, σε σημείο που μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί απολύτως ικανοποιητικός τρόπος χειρισμού της κβαντικής βαρύτητας. Προκειμένου να αποκτήσουμε τις κατάλληλες γνώσεις και διαίσθηση, που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε το πλήρες πρόβλημα, είναι λογικό να κάνουμε κάποιες απλοποιήσεις παρακάμπτοντας μερικές από τις δυσκολίες που συναντάμε. Το πιο λογικό και κομψό είναι να επιβάλουμε στο πρόβλημά μας συμμετρίες και με τον τρόπο αυτό να πάρουμε ειδικές λύσεις για το πρόβλημα που δεν μπορούμε να λύσουμε πλήρως. Κάνοντας την υπόθεση ότι ο τετραδιάστατος χώρος φυλλοποιείται από ομογενείς τρισδιάστατους χώρους, (manifolds) σταθερού χρόνου, καταλήγουμε στα 9 πρότυπα Bianchi. Στη συνέχεια προσδιορίζουμε τις χρονικά εξαρτώμενες αμφιδιαφορίσεις που οδηγούν σε μετασχηματισμούς του γ_αβ μέσω πινάκων που είναι αυτομορφισμοί της άλγεβρας Lie που ορίζουν οι σταθερές δομής των προτύπων Bianchi. Με τον τρόπο αυτό μας δίνεται η δυνατότητα να απλοποιήσουμε τη μορφή του στοιχείου γραμμής και επομένως τις εξισώσεις Einstein χωρίς να χάνεται η γενικότητα τους. Με αυτό τον τρόπο, σε όλα τα πρότυπα Bianchi εμφανίζονται τέσσερις αυθαίρετες συναρτήσεις του χρόνου στην γενική λύση για το σύνολο των εξισώσεων του Einstein και αυτό μας δίνει την ελευθερία να μπορούμε πάντοτε να θέτουμε το διάνυσμα μετατόπισης Ν_α ίσο με το μηδέν (πιθανώς με τίμημα κάποιο πιο πεπλεγμένου γ_αβ ). Το επόμενο βήμα είναι να ακολουθήσουμε την κανονική ανάλυση της βαρύτητας για κοσμολογίες τύπου Bianchi. Εδώ θα δούμε ότι τα πρότυπα Bianchi χωρίζονται σε Class A (Cττρ=0) και Class B (Cττρ=/0) . Η εφαρμογή του αλγόριθμου Dirac-Bergmann οδηγεί σε μια κλειστή άλγεβρα μόνο για τα Class A μοντέλα. Στα Class B εμφανίζονται περαιτέρω σύνδεσμοι χωρίς αντιστοιχία με τις εξισώσεις πεδίου του Einstein, αναδεικνύοντας δηλαδή την αδυναμία μας να γράψουμε μια έγκυρη Hamiltonian για τα Class B μοντέλα. Τέλος στο τρίτο κεφάλαιο θα ασχοληθούμε με το πρότυπο Bianchi III. Όπως θα δούμε παρά το γεγονός ότι το πρότυπο αυτό είναι Bianchi type class B με συγκεκριμένες παραδοχές μπορούμε να γράψουμε για το μοντέλο αυτό έγκυρη χαμιλτονή. Στη συνέχεια προχωράμε στην κβάντωση του σύμφωνα με την πρόταση του Dirac και λύνουμε την εξίσωση Wheeler DeWitt που προκύπτει.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπούλιας Χρήστος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:24:17Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315724"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315724","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315724","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315724","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315724","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπούλιας Χρήστος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315724","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315724"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία γίνεται ανασκόπηση του κατά Hamilton φορμαλισμού της βαρύτητας στην πλήρη βαρύτητα και σε κοσμολογίες προτύπων Bianchi. Ο Λαγκρανζιανός φορμαλισμός μας επιτρέπει να λύσουμε ως προς της γενικευμένες επιταχύνσεις όταν η ορίζουσα του πίνακα του Hess είναι μη μηδενική, οπότε και το σύστημα καλείται regular. Στην περίπτωση όμως που η ορίζουσα αυτή είναι μηδέν τότε δεν μπορούμε να λύσουμε προς όλες τις επιταχύνσεις, αλλά μόνο ως προς κάποιες από αυτές. Τότε τα συστήματα αυτά καλούνται ‘Singular Lagrangian systems’ ή ‘Constrained Hamiltonian Systems’ ή και ‘Degenerate Systems’. Ο χειρισμός τέτοιων συστημάτων είναι το αντικείμενο συζήτησης του πρώτου κεφαλαίου, ενώ σκιαγραφείται και η διαδικασία κβάντωσής τους σύμφωνα με την πρόταση του Dirac. Η κβάντωση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας είναι μια περίπλοκη και δύσκολη διαδικασία, σε σημείο που μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί απολύτως ικανοποιητικός τρόπος χειρισμού της κβαντικής βαρύτητας. Προκειμένου να αποκτήσουμε τις κατάλληλες γνώσεις και διαίσθηση, που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε το πλήρες πρόβλημα, είναι λογικό να κάνουμε κάποιες απλοποιήσεις παρακάμπτοντας μερικές από τις δυσκολίες που συναντάμε. Το πιο λογικό και κομψό είναι να επιβάλουμε στο πρόβλημά μας συμμετρίες και με τον τρόπο αυτό να πάρουμε ειδικές λύσεις για το πρόβλημα που δεν μπορούμε να λύσουμε πλήρως. Κάνοντας την υπόθεση ότι ο τετραδιάστατος χώρος φυλλοποιείται από ομογενείς τρισδιάστατους χώρους, (manifolds) σταθερού χρόνου, καταλήγουμε στα 9 πρότυπα Bianchi. Στη συνέχεια προσδιορίζουμε τις χρονικά εξαρτώμενες αμφιδιαφορίσεις που οδηγούν σε μετασχηματισμούς του γ_αβ μέσω πινάκων που είναι αυτομορφισμοί της άλγεβρας Lie που ορίζουν οι σταθερές δομής των προτύπων Bianchi. Με τον τρόπο αυτό μας δίνεται η δυνατότητα να απλοποιήσουμε τη μορφή του στοιχείου γραμμής και επομένως τις εξισώσεις Einstein χωρίς να χάνεται η γενικότητα τους. Με αυτό τον τρόπο, σε όλα τα πρότυπα Bianchi εμφανίζονται τέσσερις αυθαίρετες συναρτήσεις του χρόνου στην γενική λύση για το σύνολο των εξισώσεων του Einstein και αυτό μας δίνει την ελευθερία να μπορούμε πάντοτε να θέτουμε το διάνυσμα μετατόπισης Ν_α ίσο με το μηδέν (πιθανώς με τίμημα κάποιο πιο πεπλεγμένου γ_αβ ). Το επόμενο βήμα είναι να ακολουθήσουμε την κανονική ανάλυση της βαρύτητας για κοσμολογίες τύπου Bianchi. Εδώ θα δούμε ότι τα πρότυπα Bianchi χωρίζονται σε Class A (Cττρ=0) και Class B (Cττρ=/0) . Η εφαρμογή του αλγόριθμου Dirac-Bergmann οδηγεί σε μια κλειστή άλγεβρα μόνο για τα Class A μοντέλα. Στα Class B εμφανίζονται περαιτέρω σύνδεσμοι χωρίς αντιστοιχία με τις εξισώσεις πεδίου του Einstein, αναδεικνύοντας δηλαδή την αδυναμία μας να γράψουμε μια έγκυρη Hamiltonian για τα Class B μοντέλα. Τέλος στο τρίτο κεφάλαιο θα ασχοληθούμε με το πρότυπο Bianchi III. Όπως θα δούμε παρά το γεγονός ότι το πρότυπο αυτό είναι Bianchi type class B με συγκεκριμένες παραδοχές μπορούμε να γράψουμε για το μοντέλο αυτό έγκυρη χαμιλτονή. Στη συνέχεια προχωράμε στην κβάντωση του σύμφωνα με την πρόταση του Dirac και λύνουμε την εξίσωση Wheeler DeWitt που προκύπτει.","In this essay we attempt to present a review of the Hamiltonian formalism, not only in the case of full pure gravity, but also for Bianchi cosmologies. In the Lagrangian formalism we are allowed to solve the Euler Lagrange equations in terms of the generalized accelerations whenever the determinant of the Hess matrix is non vanishing, in which case the system is called regular. However, if the Hess determinant vanishes we cannot solve the Euler equations in terms of all the accelerations but only for some of them. Such systems are called ‘Singular Lagrangian Systems’ or ‘Constrained Hamiltonian Systems’ or ‘Degenerate Systems’. The handling of such systems according to the Dirac-Bergmann algorithm is discussed in the first chapter along with an attempt to outline the quantization in accordance with the Dirac’s proposal. The quantization of the general relativity theory is a hard and complicated process, and even nowadays we haven’t found any complete way to treat quantum gravity. In order to gain appropriate knowledge and intuition, to treat the complete problem, it is reasonable to make some simplifications bypassing some of the difficulties encountered. The most logical and elegant way is to impose to our problem symmetries and thus get specific solutions to the full problem. Making the assumption that the four-dimentional space can be splitted into three-dimentional with fixed time homogeneous spaces, we end up whith the 9 Bianchi models. Next we determine the time dependent diffeomorfisms leading to matrix transformations of the tables γ_αβ that are automorfisms of the Lie algebra defined by the structure constants of each Bianchi model. In such a way we are able to simplify the form of the line element and therefore the Einstein’s equations without losing generality. So after all this process, in all Bianchi models we come up with four arbitrary functions of time in the general solution of all Einstein's equations, and this always gives us the right to set the Shift vector Ν_α to zero (possibly we will have to pay the cost of a more complicated γ_αβ ). What is next is to follow the canonical analysis of the gravity Bianchi cosmologies. Here we can see that the Bianchi types are divided into Class A (Cττρ=0) and Class B (Cττρ=/0) models. The Dirac-Bergmann algorithm leads to a closed algebra only for Class A models. In Class B we come up with further constraints with no correlation to the Einstein’s field equations , imposing our inability to write a valid Hamiltonian for Class B models. Finally in the third chapter we concentrate on a diagonal Bianchi type III model. As we see, although this ia a class B model, we can write a valid Hamiltonian provided the model becomes axis-symetric. Then we proceed to quantization in accordance to the Dirac’s proposal and solve the Wheeler DeWitt equation obtained."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανασκόπηση της θεωρίας συνδεσμικών συστημάτων και κατα Hamilton διατύπωση των Προτύπων Bianchi"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπούλιας Χρήστος"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία γίνεται ανασκόπηση του κατά Hamilton φορμαλισμού της βαρύτητας στην πλήρη βαρύτητα και σε κοσμολογίες προτύπων Bianchi. Ο Λαγκρανζιανός φορμαλισμός μας επιτρέπει να λύσουμε ως προς της γενικευμένες επιταχύνσεις όταν η ορίζουσα του πίνακα του Hess είναι μη μηδενική, οπότε και το σύστημα καλείται regular. Στην περίπτωση όμως που η ορίζουσα αυτή είναι μηδέν τότε δεν μπορούμε να λύσουμε προς όλες τις επιταχύνσεις, αλλά μόνο ως προς κάποιες από αυτές. Τότε τα συστήματα αυτά καλούνται ‘Singular Lagrangian systems’ ή ‘Constrained Hamiltonian Systems’ ή και ‘Degenerate Systems’. Ο χειρισμός τέτοιων συστημάτων είναι το αντικείμενο συζήτησης του πρώτου κεφαλαίου, ενώ σκιαγραφείται και η διαδικασία κβάντωσής τους σύμφωνα με την πρόταση του Dirac. Η κβάντωση της γενικής θεωρίας της σχετικότητας είναι μια περίπλοκη και δύσκολη διαδικασία, σε σημείο που μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί απολύτως ικανοποιητικός τρόπος χειρισμού της κβαντικής βαρύτητας. Προκειμένου να αποκτήσουμε τις κατάλληλες γνώσεις και διαίσθηση, που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε το πλήρες πρόβλημα, είναι λογικό να κάνουμε κάποιες απλοποιήσεις παρακάμπτοντας μερικές από τις δυσκολίες που συναντάμε. Το πιο λογικό και κομψό είναι να επιβάλουμε στο πρόβλημά μας συμμετρίες και με τον τρόπο αυτό να πάρουμε ειδικές λύσεις για το πρόβλημα που δεν μπορούμε να λύσουμε πλήρως. Κάνοντας την υπόθεση ότι ο τετραδιάστατος χώρος φυλλοποιείται από ομογενείς τρισδιάστατους χώρους, (manifolds) σταθερού χρόνου, καταλήγουμε στα 9 πρότυπα Bianchi. Στη συνέχεια προσδιορίζουμε τις χρονικά εξαρτώμενες αμφιδιαφορίσεις που οδηγούν σε μετασχηματισμούς του γ_αβ μέσω πινάκων που είναι αυτομορφισμοί της άλγεβρας Lie που ορίζουν οι σταθερές δομής των προτύπων Bianchi. Με τον τρόπο αυτό μας δίνεται η δυνατότητα να απλοποιήσουμε τη μορφή του στοιχείου γραμμής και επομένως τις εξισώσεις Einstein χωρίς να χάνεται η γενικότητα τους. Με αυτό τον τρόπο, σε όλα τα πρότυπα Bianchi εμφανίζονται τέσσερις αυθαίρετες συναρτήσεις του χρόνου στην γενική λύση για το σύνολο των εξισώσεων του Einstein και αυτό μας δίνει την ελευθερία να μπορούμε πάντοτε να θέτουμε το διάνυσμα μετατόπισης Ν_α ίσο με το μηδέν (πιθανώς με τίμημα κάποιο πιο πεπλεγμένου γ_αβ ). Το επόμενο βήμα είναι να ακολουθήσουμε την κανονική ανάλυση της βαρύτητας για κοσμολογίες τύπου Bianchi. Εδώ θα δούμε ότι τα πρότυπα Bianchi χωρίζονται σε Class A (Cττρ=0) και Class B (Cττρ=/0) . Η εφαρμογή του αλγόριθμου Dirac-Bergmann οδηγεί σε μια κλειστή άλγεβρα μόνο για τα Class A μοντέλα. Στα Class B εμφανίζονται περαιτέρω σύνδεσμοι χωρίς αντιστοιχία με τις εξισώσεις πεδίου του Einstein, αναδεικνύοντας δηλαδή την αδυναμία μας να γράψουμε μια έγκυρη Hamiltonian για τα Class B μοντέλα. Τέλος στο τρίτο κεφάλαιο θα ασχοληθούμε με το πρότυπο Bianchi III. Όπως θα δούμε παρά το γεγονός ότι το πρότυπο αυτό είναι Bianchi type class B με συγκεκριμένες παραδοχές μπορούμε να γράψουμε για το μοντέλο αυτό έγκυρη χαμιλτονή. Στη συνέχεια προχωράμε στην κβάντωση του σύμφωνα με την πρόταση του Dirac και λύνουμε την εξίσωση Wheeler DeWitt που προκύπτει.","In this essay we attempt to present a review of the Hamiltonian formalism, not only in the case of full pure gravity, but also for Bianchi cosmologies. In the Lagrangian formalism we are allowed to solve the Euler Lagrange equations in terms of the generalized accelerations whenever the determinant of the Hess matrix is non vanishing, in which case the system is called regular. However, if the Hess determinant vanishes we cannot solve the Euler equations in terms of all the accelerations but only for some of them. Such systems are called ‘Singular Lagrangian Systems’ or ‘Constrained Hamiltonian Systems’ or ‘Degenerate Systems’. The handling of such systems according to the Dirac-Bergmann algorithm is discussed in the first chapter along with an attempt to outline the quantization in accordance with the Dirac’s proposal. The quantization of the general relativity theory is a hard and complicated process, and even nowadays we haven’t found any complete way to treat quantum gravity. In order to gain appropriate knowledge and intuition, to treat the complete problem, it is reasonable to make some simplifications bypassing some of the difficulties encountered. The most logical and elegant way is to impose to our problem symmetries and thus get specific solutions to the full problem. Making the assumption that the four-dimentional space can be splitted into three-dimentional with fixed time homogeneous spaces, we end up whith the 9 Bianchi models. Next we determine the time dependent diffeomorfisms leading to matrix transformations of the tables γ_αβ that are automorfisms of the Lie algebra defined by the structure constants of each Bianchi model. In such a way we are able to simplify the form of the line element and therefore the Einstein’s equations without losing generality. So after all this process, in all Bianchi models we come up with four arbitrary functions of time in the general solution of all Einstein's equations, and this always gives us the right to set the Shift vector Ν_α to zero (possibly we will have to pay the cost of a more complicated γ_αβ ). What is next is to follow the canonical analysis of the gravity Bianchi cosmologies. Here we can see that the Bianchi types are divided into Class A (Cττρ=0) and Class B (Cττρ=/0) models. The Dirac-Bergmann algorithm leads to a closed algebra only for Class A models. In Class B we come up with further constraints with no correlation to the Einstein’s field equations , imposing our inability to write a valid Hamiltonian for Class B models. Finally in the third chapter we concentrate on a diagonal Bianchi type III model. As we see, although this ia a class B model, we can write a valid Hamiltonian provided the model becomes axis-symetric. Then we proceed to quantization in accordance to the Dirac’s proposal and solve the Wheeler DeWitt equation obtained."],"dc:identifier":["uoadl:1315724","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315724"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ανασκόπηση της θεωρίας συνδεσμικών συστημάτων και κατα Hamilton διατύπωση των Προτύπων Bianchi"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:17Z"}