{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315791"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1315791","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανάλυση της έκφρασης και μελέτη των ισομορφών των γονιδίων DDC και BCL2L12 σε καρκινικά κύτταρα του γαστρεντερικού συστήματος υπό την επίδραση αντικαρκινικών φαρμάκων.","abstract":"Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί την τέταρτη συχνότερη νεοπλασία παγκοσμίως και για τα δύο φύλα. Η πρόγνωση και η πορεία της ασθένειας σχετίζεται με το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η νόσος κατά τη διάγνωση καθώς και στο βαθμό αποδιαφοροποίησης του ιστού και στη παρουσία ή όχι μεταστάσεων. Παρόλο που έχουν ήδη μελετηθεί πολλοί προγνωστικοί καρκινικοί δείκτες, κανένας δεν έχει αποδειχθεί αρκετά ειδικός για τη νόσο, ούτε κανένας παρέχει αρκετά σημαντικές πληροφορίες, για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου του παχέος έντερου. Έτσι η ανίχνευση νέων βιοδεικτών για τον ορθοκολικό καρκίνο είναι αναγκαία και επιτακτική. Τα μέλη της οικογένειας BCL2 είναι σημαντικοί ρυθμιστές του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, προάγοντας ή αναστέλλοντας την διαδικασία αυτή και ως εκ τούτου εμπλέκονται στην ανάπτυξη του καρκίνου. Το γονίδιο BCL2L12 είναι ένα νέο μέλος της BCL2 οικογένειας, που ανακαλύφθηκε και κλωνοποιήθηκε από τους Scorilas et al. το 2001, επίσης, έχει ταυτοποιηθεί και ένα εναλλακτικό μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12-A. Η έκφραση και των δύο μεταγράφων, σε επίπεδο mRNA, είναι ιδιαίτερα υψηλή σε πολλούς τύπους καρκίνου και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές. Ακόμη, σημαντικές αλλαγές σημειώνονται στα επίπεδα έκφρασης τους μετά την επίδραση ποικίλων αντικαρκινικών φαρμάκων σε διάφορες κυτταρικές σειρές, μεταξύ των οποίων και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές του παχέος εντέρου. Η L-DOPA αποκαρβοξυλάση (DDC) είναι ένα ένζυμο που καταλύει τη σύνθεση δύο νευροδιαβιβαστών, της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης και εκφράζεται τόσο σε νευρικού όσο και σε μη νευρικού τύπου ιστούς. Η DDC είναι ένας από τους κυριότερους βιοδείκτες για τους νευροενδοκρινικούς όγκους, όπως το νευροβλάστωμα και ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα επίσης έχει προταθεί ως πιθανός δείκτης για τον καρκίνο του προστάτη. H έκφραση mRNA της DDC έχει βρεθεί αυξημένη και σε διάφορους άλλους τύπους νεοπλασιών, καθώς έχει μελετηθεί και σε αρκετές καρκινικές κυτταρικές σειρές. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η επίδραση καθιερωμένων χημειορεραπευτικών φαρμάκων όπως η φθοροουρακίλη, η φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη (σε αναλογία 2:1), η ιρινοτεκάνη, η δοξορουβικίνη, η μεθοτρεξάτη και η οξαλιπλατίνη, στη βιωσιμότητα της ανθρώπινης καρκινικής κυτταρικής σειράς παχέος εντέρου COLO 205 καθώς και το προφίλ έκφρασης mRNA των γονιδίων BCL2L12, DDC και άλλων εμπλεκόμενων στην απόπτωση γονιδίων, σε αυτή τη κυτταρική σειρά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητα των συγκεκριμένων γονιδίων ως βιοδείκτες για την πρόβλεψη της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής και την παρακολούθηση της ανταπόκρισης των ασθενών στη θεραπεία. Αρχικά κατασκευάστηκαν καμπύλες ανάπτυξης ώστε να εξετασθεί η ικανότητα πολλαπλασιασμού της καρκινικής κυτταρικής σειράς COLO 205. Στη συνέχεια εμφυτεύθηκαν διαφορετικές συγκεντρώσεις κάθε φαρμάκου και μελετήθηκε η ανάπτυξη των κυττάρων, ανά 24 ώρες για 96 ώρες συνολικά, ώστε να ταυτοποιηθεί η συγκέντρωση εκείνη, στην οποία τα κύτταρα παραμένουν σε εκθετική φάση για 72 ώρες. Η επιλεχθείσα συγκέντρωση για τα κύτταρα αυτά είναι 0.25x105 κύτταρα/mL, η οποία και χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα περαιτέρω πειράματα. Κατόπιν, τα κύτταρα επωάστηκαν με ένα εύρος συγκεντρώσεων για κάθε χημειοθεραπευτικό παράγοντα και κατασκευάστηκαν καμπύλες βιωσιμότητας των κυττάρων, με βάση τις οποίες επιλέχθηκε για κάθε φάρμακο η συγκέντρωση εκείνη που οδηγεί το 50% των κυττάρων (IC50) σε απόπτωση, χωρίς να προκαλεί εκτεταμένα νεκρωτικά φαινόμενα. Αναλυτικότερα η συγκέντρωση IC50 για τα φάρμακα φθοροουρακίλη, φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη, ιρινοτεκάνη, δοξορουβικίνη, μεθοτρεξάτη και οξαλιπλατίνη είναι 5 μΜ, 5:2.5 μΜ, 1 μΜ, 0.1 μΜ, 0.5 μΜ και 1 μΜ αντίστοιχα. Ακολούθησε απομόνωση ολικού RNA από τα κύτταρα που εκτέθηκαν στις παραπάνω συγκεντρώσεις φαρμάκων, σύμφωνα με τη μέθοδο Chomczynski, ποσοτικός και ποιοτικός έλεγχος του απομονωμένου ολικού RNA και σύνθεση cDNA με τη μέθοδο της αντίστροφης μεταγραφής. Τέλος μελετήθηκε η έκφρασης των εξεταζόμενων γονιδίων με τη μέθοδο της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου, ως γονίδιο αναφοράς χρησιμοποιήθηκε το GAPDH και η σχετική ποσοτικοποίηση των αποτελεσμάτων έγινε με την μέθοδο 2-ΔΔCt. Τα επίπεδα έκφρασης mRNA του γονιδίου της DDC σημείωσαν σημαντικές μεταβολές μετά την επίδραση των παραπάνω χημειοθεραπευτικών παραγόντων, σε σχέση με τα κύτταρα ελέγχου. Επίσης αξιοσημείωτες μεταβολές σε επίπεδο mRNA παρουσιάζει και το γονίδιο BCL2L12 (v.1) στη παρουσία των αντικαρκινικών φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν, ενώ παρόμοιο μοτίβο έκφρασης με το BCL2L12 (v.1), ακολουθεί και το δεύτερο μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12 (v.2), σχεδόν σε όλους τους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες. Επιπλέον, σημαντικές μεταβολές παρατηρήθηκαν στα επίπεδα έκφρασης και των υπόλοιπων αντι-αποπτωτικών και προ-αποπτωτικών γονιδίων που μελετήθηκαν, παρουσία των περισσότερων φαρμάκων. Αναλυτικότερα τα περεταίρω γονίδια που μελετήθηκαν είναι τα BCL2 (alpha), BCL2 (beta), BAX, BCLXL, BCLXS, BCLXES και MCL1L. Επίσης, τα περισσότερα από τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν κατάφεραν να οδηγήσουν τα κύτταρα σε προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, καθώς η έκφραση των αντι-αποπτωτικών γονιδιών εμφανίζεται μειωμένη στα περισσότερα χρονικά σημεία ενώ η έκφραση των προ-αποπτωτικών γονιδίων φαίνεται να αυξάνει. Συμπερασματικά, η παρουσία των προαναφερθέντων φαρμάκων φαίνεται πως οδηγεί τα κύτταρα σε απόπτωση και οι μεταβολές των επιπέδων έκφρασης mRNA των γονιδίων DDC, BCL2L12 (v.1) και BCL2L12 (v.2) μετά την επίδραση των φαρμάκων αυτών, υποδεικνύει την χρησιμότητα τους ως πιθανούς προβλεπτικούς δείκτες μιας αποτελεσματικής θεραπευτικής αγωγής για τον ορθοκολικό καρκίνο, ως δείκτες παρακολούθησης της ανταπόκρισης των ασθενών στην επιλεχθείσα θεραπεία και ίσως μελλοντικά αποτελέσουν τα ίδια θεραπευτικούς στόχους.","abstract_html":"Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί την τέταρτη συχνότερη νεοπλασία παγκοσμίως και για τα δύο φύλα. Η πρόγνωση και η πορεία της ασθένειας σχετίζεται με το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η νόσος κατά τη διάγνωση καθώς και στο βαθμό αποδιαφοροποίησης του ιστού και στη παρουσία ή όχι μεταστάσεων. Παρόλο που έχουν ήδη μελετηθεί πολλοί προγνωστικοί καρκινικοί δείκτες, κανένας δεν έχει αποδειχθεί αρκετά ειδικός για τη νόσο, ούτε κανένας παρέχει αρκετά σημαντικές πληροφορίες, για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου του παχέος έντερου. Έτσι η ανίχνευση νέων βιοδεικτών για τον ορθοκολικό καρκίνο είναι αναγκαία και επιτακτική. Τα μέλη της οικογένειας BCL2 είναι σημαντικοί ρυθμιστές του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, προάγοντας ή αναστέλλοντας την διαδικασία αυτή και ως εκ τούτου εμπλέκονται στην ανάπτυξη του καρκίνου. Το γονίδιο BCL2L12 είναι ένα νέο μέλος της BCL2 οικογένειας, που ανακαλύφθηκε και κλωνοποιήθηκε από τους Scorilas et al. το 2001, επίσης, έχει ταυτοποιηθεί και ένα εναλλακτικό μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12-A. Η έκφραση και των δύο μεταγράφων, σε επίπεδο mRNA, είναι ιδιαίτερα υψηλή σε πολλούς τύπους καρκίνου και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές. Ακόμη, σημαντικές αλλαγές σημειώνονται στα επίπεδα έκφρασης τους μετά την επίδραση ποικίλων αντικαρκινικών φαρμάκων σε διάφορες κυτταρικές σειρές, μεταξύ των οποίων και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές του παχέος εντέρου. Η L-DOPA αποκαρβοξυλάση (DDC) είναι ένα ένζυμο που καταλύει τη σύνθεση δύο νευροδιαβιβαστών, της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης και εκφράζεται τόσο σε νευρικού όσο και σε μη νευρικού τύπου ιστούς. Η DDC είναι ένας από τους κυριότερους βιοδείκτες για τους νευροενδοκρινικούς όγκους, όπως το νευροβλάστωμα και ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα επίσης έχει προταθεί ως πιθανός δείκτης για τον καρκίνο του προστάτη. H έκφραση mRNA της DDC έχει βρεθεί αυξημένη και σε διάφορους άλλους τύπους νεοπλασιών, καθώς έχει μελετηθεί και σε αρκετές καρκινικές κυτταρικές σειρές. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η επίδραση καθιερωμένων χημειορεραπευτικών φαρμάκων όπως η φθοροουρακίλη, η φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη (σε αναλογία 2:1), η ιρινοτεκάνη, η δοξορουβικίνη, η μεθοτρεξάτη και η οξαλιπλατίνη, στη βιωσιμότητα της ανθρώπινης καρκινικής κυτταρικής σειράς παχέος εντέρου COLO 205 καθώς και το προφίλ έκφρασης mRNA των γονιδίων BCL2L12, DDC και άλλων εμπλεκόμενων στην απόπτωση γονιδίων, σε αυτή τη κυτταρική σειρά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητα των συγκεκριμένων γονιδίων ως βιοδείκτες για την πρόβλεψη της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής και την παρακολούθηση της ανταπόκρισης των ασθενών στη θεραπεία. Αρχικά κατασκευάστηκαν καμπύλες ανάπτυξης ώστε να εξετασθεί η ικανότητα πολλαπλασιασμού της καρκινικής κυτταρικής σειράς COLO 205. Στη συνέχεια εμφυτεύθηκαν διαφορετικές συγκεντρώσεις κάθε φαρμάκου και μελετήθηκε η ανάπτυξη των κυττάρων, ανά 24 ώρες για 96 ώρες συνολικά, ώστε να ταυτοποιηθεί η συγκέντρωση εκείνη, στην οποία τα κύτταρα παραμένουν σε εκθετική φάση για 72 ώρες. Η επιλεχθείσα συγκέντρωση για τα κύτταρα αυτά είναι 0.25x105 κύτταρα/mL, η οποία και χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα περαιτέρω πειράματα. Κατόπιν, τα κύτταρα επωάστηκαν με ένα εύρος συγκεντρώσεων για κάθε χημειοθεραπευτικό παράγοντα και κατασκευάστηκαν καμπύλες βιωσιμότητας των κυττάρων, με βάση τις οποίες επιλέχθηκε για κάθε φάρμακο η συγκέντρωση εκείνη που οδηγεί το 50% των κυττάρων (IC50) σε απόπτωση, χωρίς να προκαλεί εκτεταμένα νεκρωτικά φαινόμενα. Αναλυτικότερα η συγκέντρωση IC50 για τα φάρμακα φθοροουρακίλη, φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη, ιρινοτεκάνη, δοξορουβικίνη, μεθοτρεξάτη και οξαλιπλατίνη είναι 5 μΜ, 5:2.5 μΜ, 1 μΜ, 0.1 μΜ, 0.5 μΜ και 1 μΜ αντίστοιχα. Ακολούθησε απομόνωση ολικού RNA από τα κύτταρα που εκτέθηκαν στις παραπάνω συγκεντρώσεις φαρμάκων, σύμφωνα με τη μέθοδο Chomczynski, ποσοτικός και ποιοτικός έλεγχος του απομονωμένου ολικού RNA και σύνθεση cDNA με τη μέθοδο της αντίστροφης μεταγραφής. Τέλος μελετήθηκε η έκφρασης των εξεταζόμενων γονιδίων με τη μέθοδο της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου, ως γονίδιο αναφοράς χρησιμοποιήθηκε το GAPDH και η σχετική ποσοτικοποίηση των αποτελεσμάτων έγινε με την μέθοδο 2-ΔΔCt. Τα επίπεδα έκφρασης mRNA του γονιδίου της DDC σημείωσαν σημαντικές μεταβολές μετά την επίδραση των παραπάνω χημειοθεραπευτικών παραγόντων, σε σχέση με τα κύτταρα ελέγχου. Επίσης αξιοσημείωτες μεταβολές σε επίπεδο mRNA παρουσιάζει και το γονίδιο BCL2L12 (v.1) στη παρουσία των αντικαρκινικών φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν, ενώ παρόμοιο μοτίβο έκφρασης με το BCL2L12 (v.1), ακολουθεί και το δεύτερο μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12 (v.2), σχεδόν σε όλους τους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες. Επιπλέον, σημαντικές μεταβολές παρατηρήθηκαν στα επίπεδα έκφρασης και των υπόλοιπων αντι-αποπτωτικών και προ-αποπτωτικών γονιδίων που μελετήθηκαν, παρουσία των περισσότερων φαρμάκων. Αναλυτικότερα τα περεταίρω γονίδια που μελετήθηκαν είναι τα BCL2 (alpha), BCL2 (beta), BAX, BCLXL, BCLXS, BCLXES και MCL1L. Επίσης, τα περισσότερα από τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν κατάφεραν να οδηγήσουν τα κύτταρα σε προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, καθώς η έκφραση των αντι-αποπτωτικών γονιδιών εμφανίζεται μειωμένη στα περισσότερα χρονικά σημεία ενώ η έκφραση των προ-αποπτωτικών γονιδίων φαίνεται να αυξάνει. Συμπερασματικά, η παρουσία των προαναφερθέντων φαρμάκων φαίνεται πως οδηγεί τα κύτταρα σε απόπτωση και οι μεταβολές των επιπέδων έκφρασης mRNA των γονιδίων DDC, BCL2L12 (v.1) και BCL2L12 (v.2) μετά την επίδραση των φαρμάκων αυτών, υποδεικνύει την χρησιμότητα τους ως πιθανούς προβλεπτικούς δείκτες μιας αποτελεσματικής θεραπευτικής αγωγής για τον ορθοκολικό καρκίνο, ως δείκτες παρακολούθησης της ανταπόκρισης των ασθενών στην επιλεχθείσα θεραπεία και ίσως μελλοντικά αποτελέσουν τα ίδια θεραπευτικούς στόχους.","abstract_has_math":false,"creators":["Δασκαλάκη Σταυρούλα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:24:17Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315791"],"render_values":[{"text":"uoadl:1315791","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315791","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315791","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1315791","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δασκαλάκη Σταυρούλα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1315791","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315791"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί την τέταρτη συχνότερη νεοπλασία παγκοσμίως και για τα δύο φύλα. Η πρόγνωση και η πορεία της ασθένειας σχετίζεται με το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η νόσος κατά τη διάγνωση καθώς και στο βαθμό αποδιαφοροποίησης του ιστού και στη παρουσία ή όχι μεταστάσεων. Παρόλο που έχουν ήδη μελετηθεί πολλοί προγνωστικοί καρκινικοί δείκτες, κανένας δεν έχει αποδειχθεί αρκετά ειδικός για τη νόσο, ούτε κανένας παρέχει αρκετά σημαντικές πληροφορίες, για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου του παχέος έντερου. Έτσι η ανίχνευση νέων βιοδεικτών για τον ορθοκολικό καρκίνο είναι αναγκαία και επιτακτική. Τα μέλη της οικογένειας BCL2 είναι σημαντικοί ρυθμιστές του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, προάγοντας ή αναστέλλοντας την διαδικασία αυτή και ως εκ τούτου εμπλέκονται στην ανάπτυξη του καρκίνου. Το γονίδιο BCL2L12 είναι ένα νέο μέλος της BCL2 οικογένειας, που ανακαλύφθηκε και κλωνοποιήθηκε από τους Scorilas et al. το 2001, επίσης, έχει ταυτοποιηθεί και ένα εναλλακτικό μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12-A. Η έκφραση και των δύο μεταγράφων, σε επίπεδο mRNA, είναι ιδιαίτερα υψηλή σε πολλούς τύπους καρκίνου και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές. Ακόμη, σημαντικές αλλαγές σημειώνονται στα επίπεδα έκφρασης τους μετά την επίδραση ποικίλων αντικαρκινικών φαρμάκων σε διάφορες κυτταρικές σειρές, μεταξύ των οποίων και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές του παχέος εντέρου. Η L-DOPA αποκαρβοξυλάση (DDC) είναι ένα ένζυμο που καταλύει τη σύνθεση δύο νευροδιαβιβαστών, της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης και εκφράζεται τόσο σε νευρικού όσο και σε μη νευρικού τύπου ιστούς. Η DDC είναι ένας από τους κυριότερους βιοδείκτες για τους νευροενδοκρινικούς όγκους, όπως το νευροβλάστωμα και ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα επίσης έχει προταθεί ως πιθανός δείκτης για τον καρκίνο του προστάτη. H έκφραση mRNA της DDC έχει βρεθεί αυξημένη και σε διάφορους άλλους τύπους νεοπλασιών, καθώς έχει μελετηθεί και σε αρκετές καρκινικές κυτταρικές σειρές. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η επίδραση καθιερωμένων χημειορεραπευτικών φαρμάκων όπως η φθοροουρακίλη, η φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη (σε αναλογία 2:1), η ιρινοτεκάνη, η δοξορουβικίνη, η μεθοτρεξάτη και η οξαλιπλατίνη, στη βιωσιμότητα της ανθρώπινης καρκινικής κυτταρικής σειράς παχέος εντέρου COLO 205 καθώς και το προφίλ έκφρασης mRNA των γονιδίων BCL2L12, DDC και άλλων εμπλεκόμενων στην απόπτωση γονιδίων, σε αυτή τη κυτταρική σειρά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητα των συγκεκριμένων γονιδίων ως βιοδείκτες για την πρόβλεψη της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής και την παρακολούθηση της ανταπόκρισης των ασθενών στη θεραπεία. Αρχικά κατασκευάστηκαν καμπύλες ανάπτυξης ώστε να εξετασθεί η ικανότητα πολλαπλασιασμού της καρκινικής κυτταρικής σειράς COLO 205. Στη συνέχεια εμφυτεύθηκαν διαφορετικές συγκεντρώσεις κάθε φαρμάκου και μελετήθηκε η ανάπτυξη των κυττάρων, ανά 24 ώρες για 96 ώρες συνολικά, ώστε να ταυτοποιηθεί η συγκέντρωση εκείνη, στην οποία τα κύτταρα παραμένουν σε εκθετική φάση για 72 ώρες. Η επιλεχθείσα συγκέντρωση για τα κύτταρα αυτά είναι 0.25x105 κύτταρα/mL, η οποία και χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα περαιτέρω πειράματα. Κατόπιν, τα κύτταρα επωάστηκαν με ένα εύρος συγκεντρώσεων για κάθε χημειοθεραπευτικό παράγοντα και κατασκευάστηκαν καμπύλες βιωσιμότητας των κυττάρων, με βάση τις οποίες επιλέχθηκε για κάθε φάρμακο η συγκέντρωση εκείνη που οδηγεί το 50% των κυττάρων (IC50) σε απόπτωση, χωρίς να προκαλεί εκτεταμένα νεκρωτικά φαινόμενα. Αναλυτικότερα η συγκέντρωση IC50 για τα φάρμακα φθοροουρακίλη, φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη, ιρινοτεκάνη, δοξορουβικίνη, μεθοτρεξάτη και οξαλιπλατίνη είναι 5 μΜ, 5:2.5 μΜ, 1 μΜ, 0.1 μΜ, 0.5 μΜ και 1 μΜ αντίστοιχα. Ακολούθησε απομόνωση ολικού RNA από τα κύτταρα που εκτέθηκαν στις παραπάνω συγκεντρώσεις φαρμάκων, σύμφωνα με τη μέθοδο Chomczynski, ποσοτικός και ποιοτικός έλεγχος του απομονωμένου ολικού RNA και σύνθεση cDNA με τη μέθοδο της αντίστροφης μεταγραφής. Τέλος μελετήθηκε η έκφρασης των εξεταζόμενων γονιδίων με τη μέθοδο της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου, ως γονίδιο αναφοράς χρησιμοποιήθηκε το GAPDH και η σχετική ποσοτικοποίηση των αποτελεσμάτων έγινε με την μέθοδο 2-ΔΔCt. Τα επίπεδα έκφρασης mRNA του γονιδίου της DDC σημείωσαν σημαντικές μεταβολές μετά την επίδραση των παραπάνω χημειοθεραπευτικών παραγόντων, σε σχέση με τα κύτταρα ελέγχου. Επίσης αξιοσημείωτες μεταβολές σε επίπεδο mRNA παρουσιάζει και το γονίδιο BCL2L12 (v.1) στη παρουσία των αντικαρκινικών φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν, ενώ παρόμοιο μοτίβο έκφρασης με το BCL2L12 (v.1), ακολουθεί και το δεύτερο μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12 (v.2), σχεδόν σε όλους τους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες. Επιπλέον, σημαντικές μεταβολές παρατηρήθηκαν στα επίπεδα έκφρασης και των υπόλοιπων αντι-αποπτωτικών και προ-αποπτωτικών γονιδίων που μελετήθηκαν, παρουσία των περισσότερων φαρμάκων. Αναλυτικότερα τα περεταίρω γονίδια που μελετήθηκαν είναι τα BCL2 (alpha), BCL2 (beta), BAX, BCLXL, BCLXS, BCLXES και MCL1L. Επίσης, τα περισσότερα από τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν κατάφεραν να οδηγήσουν τα κύτταρα σε προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, καθώς η έκφραση των αντι-αποπτωτικών γονιδιών εμφανίζεται μειωμένη στα περισσότερα χρονικά σημεία ενώ η έκφραση των προ-αποπτωτικών γονιδίων φαίνεται να αυξάνει. Συμπερασματικά, η παρουσία των προαναφερθέντων φαρμάκων φαίνεται πως οδηγεί τα κύτταρα σε απόπτωση και οι μεταβολές των επιπέδων έκφρασης mRNA των γονιδίων DDC, BCL2L12 (v.1) και BCL2L12 (v.2) μετά την επίδραση των φαρμάκων αυτών, υποδεικνύει την χρησιμότητα τους ως πιθανούς προβλεπτικούς δείκτες μιας αποτελεσματικής θεραπευτικής αγωγής για τον ορθοκολικό καρκίνο, ως δείκτες παρακολούθησης της ανταπόκρισης των ασθενών στην επιλεχθείσα θεραπεία και ίσως μελλοντικά αποτελέσουν τα ίδια θεραπευτικούς στόχους.","Colorectal cancer is the fourth most common malignancy, for both sexes, worldwide. The prognosis and the disease progression is associated with the stage of disease at diagnosis, as well as with the depth of tumor invasion and the presence or absence of metastases. Even though, many prognostic cancer markers have already been studied, none of them seems to be specific for the disease or to provide important information, in order to achieve early diagnosis and treatment of colorectal cancer. Thus, the detection of new biomarkers for colorectal adenocarcinoma is necessary and imperative. The members of BCL2 family are crucial regulators of programmed cell death, by inducing or inhibiting this process and therefore they are involved in cancer progression. BCL2L12 is a novel member of BCL2 family, discovered and cloned by Scorilas et al. In 2001. Moreover, a splice variant of the gene, BCL2L12-A, has been identified. Both transcripts of the gene are highly expressed at the mRNA level, in many types of cancer and cancer cell lines. Furthermore, their expression levels were notably modulated after the effect of various anticancer drugs, in many cell lines, including colorectal cancer cell lines. L-Dopa decarboxylase (DDC) is an enzyme which catalyses the synthesis of two neurotransmitters, dopamine and serotonin and it has been detected in both neuronal and non-neuronal type of tissues. DDC is one of the major biomarkers for neuroendocrine tumors, such as neuroblastoma and small-cell lung carcinoma Moreover, it has been proposed as a potential marker for prostate cancer. DDC mRNA expression, was upregulated in many other types of neoplasias and in cancer cell lines. In the present research we studied the effect of classic chemotherapeutic agents, such as fluorouracil, combination of fluorouracil and leucovorin (ratio 2:1), irinotecan, doxorubicin, methotrexate and oxaliplatine, in the viability of the colorectal human cancer cell line, COLO 205 and the profile analysis of BCL2L12 and DDC expression at the mRNA level, as well as the expression of other genes involved in apoptosis. The aim of this study was to investigate the potential utility of these genes, as biomarkers for the prediction of the proper treatment and the monitoring of patients response to chemotherapy. Primarily, growth curves were constructed in order to investigate the proliferation capability of the colorectal cell line, COLO 205. Thereafter, various concentrations of each drug were implanted and we studied the cellular growth, every 24 hours, for 96 hours in total, in order to identify the most appropriate concentration, in which cells grow exponentially until the time point of 72 hours. The most appropriate concentration for this cell line was 0.25x105 cells/mL. After treatment of this cell line, with a broad range of concentrations for every chemotherapeutic agent, cell viability curves were constructed, under which it was determined that the proper concentration for each drug, toxic for at least 50% of the cell population (IC50) after 72 hours of treatment, without causing extensive necrotic phenomena, but mainly apoptotic. Thus, IC50 concentrations of fluorouracil, fluorouracil in combination with leucovorin (ratio 2:1), irinotecan, doxorubicin, methotrexate and oxaliplatine, were 5 μΜ, 5:2.5 μΜ, 1 μΜ, 0.1 μΜ, 0.5 μΜ and 1 μΜ respectively. Total RNA was extracted from the cells, according to the Chomczynski method. After the assessment of RNA quality and concentration, reverse transcription was conducted for the synthesis of cDNA. Thereafter, the expression of genes of interest was studied, using the quantitative real-time PCR technique, GAPDH gene was used as a housekeeping gene and the 2-CT method was used for the relative quantification of the results. Significant alterations of DDC at the mRNA level were observed after treatment with each one of the abovementioned chemotherapeutic drugs in comparison with the control cells. Moreover, notable were the modulations of BCL2L12 (v.1) mRNA expression after treatment with the anticancer drugs, BCL2L12 (v.2) had a similar expression motif, for almost every anticancer agent. Furthermore, the expression levels of the rest anti-apoptotic and pro-apoptotic genes of interest, were importantly modulated in the presence of the most of the aforementioned drugs. In more detail, the studied genes are BCL2 (alpha), BCL2 (beta), BAX, BCLXL, BCLXS, BCLXES, MCL1L. Most of the anticancer drugs used, managed to lead cells to programmed cell death, as the expression levels of anti-apoptotic genes were reduced at most time points, while the expression levels of pro-apoptotic genes were in general upregulated. In conclusion, the presence of the aforementioned chemotherapeutic drugs seems to result in apoptosis and the modulations of the BCL2L12 and DDC mRNA expression levels after treatment of cells with these agents, demonstrate the possible utility of these two genes as two novel predictive markers of an effective therapeutic treatment of colon cancer, their value for the monitoring of patients response to chemotherapy and may also represent potential future therapeutic targets."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανάλυση της έκφρασης και μελέτη των ισομορφών των γονιδίων DDC και BCL2L12 σε καρκινικά κύτταρα του γαστρεντερικού συστήματος υπό την επίδραση αντικαρκινικών φαρμάκων."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δασκαλάκη Σταυρούλα"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Ο καρκίνος του παχέος εντέρου αποτελεί την τέταρτη συχνότερη νεοπλασία παγκοσμίως και για τα δύο φύλα. Η πρόγνωση και η πορεία της ασθένειας σχετίζεται με το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η νόσος κατά τη διάγνωση καθώς και στο βαθμό αποδιαφοροποίησης του ιστού και στη παρουσία ή όχι μεταστάσεων. Παρόλο που έχουν ήδη μελετηθεί πολλοί προγνωστικοί καρκινικοί δείκτες, κανένας δεν έχει αποδειχθεί αρκετά ειδικός για τη νόσο, ούτε κανένας παρέχει αρκετά σημαντικές πληροφορίες, για την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση του καρκίνου του παχέος έντερου. Έτσι η ανίχνευση νέων βιοδεικτών για τον ορθοκολικό καρκίνο είναι αναγκαία και επιτακτική. Τα μέλη της οικογένειας BCL2 είναι σημαντικοί ρυθμιστές του προγραμματισμένου κυτταρικού θανάτου, προάγοντας ή αναστέλλοντας την διαδικασία αυτή και ως εκ τούτου εμπλέκονται στην ανάπτυξη του καρκίνου. Το γονίδιο BCL2L12 είναι ένα νέο μέλος της BCL2 οικογένειας, που ανακαλύφθηκε και κλωνοποιήθηκε από τους Scorilas et al. το 2001, επίσης, έχει ταυτοποιηθεί και ένα εναλλακτικό μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12-A. Η έκφραση και των δύο μεταγράφων, σε επίπεδο mRNA, είναι ιδιαίτερα υψηλή σε πολλούς τύπους καρκίνου και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές. Ακόμη, σημαντικές αλλαγές σημειώνονται στα επίπεδα έκφρασης τους μετά την επίδραση ποικίλων αντικαρκινικών φαρμάκων σε διάφορες κυτταρικές σειρές, μεταξύ των οποίων και σε καρκινικές κυτταρικές σειρές του παχέος εντέρου. Η L-DOPA αποκαρβοξυλάση (DDC) είναι ένα ένζυμο που καταλύει τη σύνθεση δύο νευροδιαβιβαστών, της ντοπαμίνης και της σεροτονίνης και εκφράζεται τόσο σε νευρικού όσο και σε μη νευρικού τύπου ιστούς. Η DDC είναι ένας από τους κυριότερους βιοδείκτες για τους νευροενδοκρινικούς όγκους, όπως το νευροβλάστωμα και ο μικροκυτταρικός καρκίνος του πνεύμονα επίσης έχει προταθεί ως πιθανός δείκτης για τον καρκίνο του προστάτη. H έκφραση mRNA της DDC έχει βρεθεί αυξημένη και σε διάφορους άλλους τύπους νεοπλασιών, καθώς έχει μελετηθεί και σε αρκετές καρκινικές κυτταρικές σειρές. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η επίδραση καθιερωμένων χημειορεραπευτικών φαρμάκων όπως η φθοροουρακίλη, η φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη (σε αναλογία 2:1), η ιρινοτεκάνη, η δοξορουβικίνη, η μεθοτρεξάτη και η οξαλιπλατίνη, στη βιωσιμότητα της ανθρώπινης καρκινικής κυτταρικής σειράς παχέος εντέρου COLO 205 καθώς και το προφίλ έκφρασης mRNA των γονιδίων BCL2L12, DDC και άλλων εμπλεκόμενων στην απόπτωση γονιδίων, σε αυτή τη κυτταρική σειρά. Σκοπός της μελέτης αυτής είναι να διερευνηθεί η πιθανή χρησιμότητα των συγκεκριμένων γονιδίων ως βιοδείκτες για την πρόβλεψη της κατάλληλης θεραπευτικής αγωγής και την παρακολούθηση της ανταπόκρισης των ασθενών στη θεραπεία. Αρχικά κατασκευάστηκαν καμπύλες ανάπτυξης ώστε να εξετασθεί η ικανότητα πολλαπλασιασμού της καρκινικής κυτταρικής σειράς COLO 205. Στη συνέχεια εμφυτεύθηκαν διαφορετικές συγκεντρώσεις κάθε φαρμάκου και μελετήθηκε η ανάπτυξη των κυττάρων, ανά 24 ώρες για 96 ώρες συνολικά, ώστε να ταυτοποιηθεί η συγκέντρωση εκείνη, στην οποία τα κύτταρα παραμένουν σε εκθετική φάση για 72 ώρες. Η επιλεχθείσα συγκέντρωση για τα κύτταρα αυτά είναι 0.25x105 κύτταρα/mL, η οποία και χρησιμοποιήθηκε σε όλα τα περαιτέρω πειράματα. Κατόπιν, τα κύτταρα επωάστηκαν με ένα εύρος συγκεντρώσεων για κάθε χημειοθεραπευτικό παράγοντα και κατασκευάστηκαν καμπύλες βιωσιμότητας των κυττάρων, με βάση τις οποίες επιλέχθηκε για κάθε φάρμακο η συγκέντρωση εκείνη που οδηγεί το 50% των κυττάρων (IC50) σε απόπτωση, χωρίς να προκαλεί εκτεταμένα νεκρωτικά φαινόμενα. Αναλυτικότερα η συγκέντρωση IC50 για τα φάρμακα φθοροουρακίλη, φθοροουρακίλη σε συνδυασμό με λευκοβορίνη, ιρινοτεκάνη, δοξορουβικίνη, μεθοτρεξάτη και οξαλιπλατίνη είναι 5 μΜ, 5:2.5 μΜ, 1 μΜ, 0.1 μΜ, 0.5 μΜ και 1 μΜ αντίστοιχα. Ακολούθησε απομόνωση ολικού RNA από τα κύτταρα που εκτέθηκαν στις παραπάνω συγκεντρώσεις φαρμάκων, σύμφωνα με τη μέθοδο Chomczynski, ποσοτικός και ποιοτικός έλεγχος του απομονωμένου ολικού RNA και σύνθεση cDNA με τη μέθοδο της αντίστροφης μεταγραφής. Τέλος μελετήθηκε η έκφρασης των εξεταζόμενων γονιδίων με τη μέθοδο της ποσοτικής PCR πραγματικού χρόνου, ως γονίδιο αναφοράς χρησιμοποιήθηκε το GAPDH και η σχετική ποσοτικοποίηση των αποτελεσμάτων έγινε με την μέθοδο 2-ΔΔCt. Τα επίπεδα έκφρασης mRNA του γονιδίου της DDC σημείωσαν σημαντικές μεταβολές μετά την επίδραση των παραπάνω χημειοθεραπευτικών παραγόντων, σε σχέση με τα κύτταρα ελέγχου. Επίσης αξιοσημείωτες μεταβολές σε επίπεδο mRNA παρουσιάζει και το γονίδιο BCL2L12 (v.1) στη παρουσία των αντικαρκινικών φαρμάκων που χρησιμοποιήθηκαν, ενώ παρόμοιο μοτίβο έκφρασης με το BCL2L12 (v.1), ακολουθεί και το δεύτερο μετάγραφο του γονιδίου, το BCL2L12 (v.2), σχεδόν σε όλους τους χημειοθεραπευτικούς παράγοντες. Επιπλέον, σημαντικές μεταβολές παρατηρήθηκαν στα επίπεδα έκφρασης και των υπόλοιπων αντι-αποπτωτικών και προ-αποπτωτικών γονιδίων που μελετήθηκαν, παρουσία των περισσότερων φαρμάκων. Αναλυτικότερα τα περεταίρω γονίδια που μελετήθηκαν είναι τα BCL2 (alpha), BCL2 (beta), BAX, BCLXL, BCLXS, BCLXES και MCL1L. Επίσης, τα περισσότερα από τα φάρμακα που χρησιμοποιήθηκαν κατάφεραν να οδηγήσουν τα κύτταρα σε προγραμματισμένο κυτταρικό θάνατο, καθώς η έκφραση των αντι-αποπτωτικών γονιδιών εμφανίζεται μειωμένη στα περισσότερα χρονικά σημεία ενώ η έκφραση των προ-αποπτωτικών γονιδίων φαίνεται να αυξάνει. Συμπερασματικά, η παρουσία των προαναφερθέντων φαρμάκων φαίνεται πως οδηγεί τα κύτταρα σε απόπτωση και οι μεταβολές των επιπέδων έκφρασης mRNA των γονιδίων DDC, BCL2L12 (v.1) και BCL2L12 (v.2) μετά την επίδραση των φαρμάκων αυτών, υποδεικνύει την χρησιμότητα τους ως πιθανούς προβλεπτικούς δείκτες μιας αποτελεσματικής θεραπευτικής αγωγής για τον ορθοκολικό καρκίνο, ως δείκτες παρακολούθησης της ανταπόκρισης των ασθενών στην επιλεχθείσα θεραπεία και ίσως μελλοντικά αποτελέσουν τα ίδια θεραπευτικούς στόχους.","Colorectal cancer is the fourth most common malignancy, for both sexes, worldwide. The prognosis and the disease progression is associated with the stage of disease at diagnosis, as well as with the depth of tumor invasion and the presence or absence of metastases. Even though, many prognostic cancer markers have already been studied, none of them seems to be specific for the disease or to provide important information, in order to achieve early diagnosis and treatment of colorectal cancer. Thus, the detection of new biomarkers for colorectal adenocarcinoma is necessary and imperative. The members of BCL2 family are crucial regulators of programmed cell death, by inducing or inhibiting this process and therefore they are involved in cancer progression. BCL2L12 is a novel member of BCL2 family, discovered and cloned by Scorilas et al. In 2001. Moreover, a splice variant of the gene, BCL2L12-A, has been identified. Both transcripts of the gene are highly expressed at the mRNA level, in many types of cancer and cancer cell lines. Furthermore, their expression levels were notably modulated after the effect of various anticancer drugs, in many cell lines, including colorectal cancer cell lines. L-Dopa decarboxylase (DDC) is an enzyme which catalyses the synthesis of two neurotransmitters, dopamine and serotonin and it has been detected in both neuronal and non-neuronal type of tissues. DDC is one of the major biomarkers for neuroendocrine tumors, such as neuroblastoma and small-cell lung carcinoma Moreover, it has been proposed as a potential marker for prostate cancer. DDC mRNA expression, was upregulated in many other types of neoplasias and in cancer cell lines. In the present research we studied the effect of classic chemotherapeutic agents, such as fluorouracil, combination of fluorouracil and leucovorin (ratio 2:1), irinotecan, doxorubicin, methotrexate and oxaliplatine, in the viability of the colorectal human cancer cell line, COLO 205 and the profile analysis of BCL2L12 and DDC expression at the mRNA level, as well as the expression of other genes involved in apoptosis. The aim of this study was to investigate the potential utility of these genes, as biomarkers for the prediction of the proper treatment and the monitoring of patients response to chemotherapy. Primarily, growth curves were constructed in order to investigate the proliferation capability of the colorectal cell line, COLO 205. Thereafter, various concentrations of each drug were implanted and we studied the cellular growth, every 24 hours, for 96 hours in total, in order to identify the most appropriate concentration, in which cells grow exponentially until the time point of 72 hours. The most appropriate concentration for this cell line was 0.25x105 cells/mL. After treatment of this cell line, with a broad range of concentrations for every chemotherapeutic agent, cell viability curves were constructed, under which it was determined that the proper concentration for each drug, toxic for at least 50% of the cell population (IC50) after 72 hours of treatment, without causing extensive necrotic phenomena, but mainly apoptotic. Thus, IC50 concentrations of fluorouracil, fluorouracil in combination with leucovorin (ratio 2:1), irinotecan, doxorubicin, methotrexate and oxaliplatine, were 5 μΜ, 5:2.5 μΜ, 1 μΜ, 0.1 μΜ, 0.5 μΜ and 1 μΜ respectively. Total RNA was extracted from the cells, according to the Chomczynski method. After the assessment of RNA quality and concentration, reverse transcription was conducted for the synthesis of cDNA. Thereafter, the expression of genes of interest was studied, using the quantitative real-time PCR technique, GAPDH gene was used as a housekeeping gene and the 2-CT method was used for the relative quantification of the results. Significant alterations of DDC at the mRNA level were observed after treatment with each one of the abovementioned chemotherapeutic drugs in comparison with the control cells. Moreover, notable were the modulations of BCL2L12 (v.1) mRNA expression after treatment with the anticancer drugs, BCL2L12 (v.2) had a similar expression motif, for almost every anticancer agent. Furthermore, the expression levels of the rest anti-apoptotic and pro-apoptotic genes of interest, were importantly modulated in the presence of the most of the aforementioned drugs. In more detail, the studied genes are BCL2 (alpha), BCL2 (beta), BAX, BCLXL, BCLXS, BCLXES, MCL1L. Most of the anticancer drugs used, managed to lead cells to programmed cell death, as the expression levels of anti-apoptotic genes were reduced at most time points, while the expression levels of pro-apoptotic genes were in general upregulated. In conclusion, the presence of the aforementioned chemotherapeutic drugs seems to result in apoptosis and the modulations of the BCL2L12 and DDC mRNA expression levels after treatment of cells with these agents, demonstrate the possible utility of these two genes as two novel predictive markers of an effective therapeutic treatment of colon cancer, their value for the monitoring of patients response to chemotherapy and may also represent potential future therapeutic targets."],"dc:identifier":["uoadl:1315791","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1315791"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ανάλυση της έκφρασης και μελέτη των ισομορφών των γονιδίων DDC και BCL2L12 σε καρκινικά κύτταρα του γαστρεντερικού συστήματος υπό την επίδραση αντικαρκινικών φαρμάκων."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:17Z"}