{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1316040"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1316040","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ανάπτυξη και εφαρμογή μεθοδολογίας σχεδιασμού υποστρωμάτων πρωτεϊνών με αξιοποίηση της τρισδιάστατης δομής πρωτεϊνών","abstract":"Η εξέλιξη της τεχνολογίας και των επιστημών έχει διαμορφώσει μία καινούρια αντίληψη στην ανακάλυψη θεραπευτικών ουσιών και έχει πλέον καθιερωθεί η μεθοδολογία του λογικού σχεδιασμού φαρμάκων, που κάνει χρήση υπολογιστικών μεθόδων και αξιοποίηση της διαθέσιμης βιολογικής πληροφορίας. Στην παρούσα εργασία μελετάται το Σύνδρομο Αντιφωσφολιπιδίων (ΣΑΦ), ένα αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από θρομβώσεις και επιπλοκές στην κύηση με την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων που αναγνωρίζουν κυρίως τη β2 γλυκοπρωτεΐνη Ι (β2GPI). Ο παράγοντας αιμοπεταλίων 4 (PF4), στην τετραμερή του μορφή, δεσμεύει την β2GPI, επάγοντας το διμερισμό της, και το σύμπλοκο (β2GPI)2-(PF4)4 ενισχύει τη δέσμευση αυτοαντισωμάτων. Εφαρμόστηκε in silico μοριακή αγκυροβόληση για την ανάλυση της αλληλεπίδρασης (β2GPI)2-(PF4) και το σχεδιασμό υποστρωμάτων εξειδικευμένων προς τη β2GPI. Για την αναγνώριση αναστολέων της δέσμευσης του PF4, ακολουθήθηκαν τρεις προσεγγίσεις: σχεδιασμός ολιγοπεπτιδίου με ανάλογες ιδιότητες δέσμευσης, εικονική αξιολόγηση σε τρισδιάστατες βιβλιοθήκες οργανικών ενώσεων (με τεχνολογία φαρμακοφόρου και μοριακή αγκυροβόληση) και πρόσδεση αντισωμάτων. Κάθε προβλεπόμενο υπόστρωμα αξιολογήθηκε σε σύμπλοκο με τη β2GPI ως προς την ελεύθερη ενέργεια πρόσδεσης, τις διαμοριακές αλληλεπιδράσεις και την επιφάνεια αλληλεπίδρασης. Ολιγοπεπτίδια, μικρές οργανικές ενώσεις και αντισώματα αναγνωρίστηκαν ως πιθανοί αναστολείς της δέσμευσης του PF4. Τα προτεινόμενα υποστρώματα επιδεικνύουν ενισχυμένη δέσμευση στη β2GPI, μέσω βελτιστοποιημένων ηλεκτροστατικών αλληλεπιδράσεων, υδρογονικών δεσμών και συμπληρωματικότητας σχήματος.","abstract_html":"Η εξέλιξη της τεχνολογίας και των επιστημών έχει διαμορφώσει μία καινούρια αντίληψη στην ανακάλυψη θεραπευτικών ουσιών και έχει πλέον καθιερωθεί η μεθοδολογία του λογικού σχεδιασμού φαρμάκων, που κάνει χρήση υπολογιστικών μεθόδων και αξιοποίηση της διαθέσιμης βιολογικής πληροφορίας. Στην παρούσα εργασία μελετάται το Σύνδρομο Αντιφωσφολιπιδίων (ΣΑΦ), ένα αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από θρομβώσεις και επιπλοκές στην κύηση με την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων που αναγνωρίζουν κυρίως τη β2 γλυκοπρωτεΐνη Ι (β2GPI). Ο παράγοντας αιμοπεταλίων 4 (PF4), στην τετραμερή του μορφή, δεσμεύει την β2GPI, επάγοντας το διμερισμό της, και το σύμπλοκο (β2GPI)2-(PF4)4 ενισχύει τη δέσμευση αυτοαντισωμάτων. Εφαρμόστηκε in silico μοριακή αγκυροβόληση για την ανάλυση της αλληλεπίδρασης (β2GPI)2-(PF4) και το σχεδιασμό υποστρωμάτων εξειδικευμένων προς τη β2GPI. Για την αναγνώριση αναστολέων της δέσμευσης του PF4, ακολουθήθηκαν τρεις προσεγγίσεις: σχεδιασμός ολιγοπεπτιδίου με ανάλογες ιδιότητες δέσμευσης, εικονική αξιολόγηση σε τρισδιάστατες βιβλιοθήκες οργανικών ενώσεων (με τεχνολογία φαρμακοφόρου και μοριακή αγκυροβόληση) και πρόσδεση αντισωμάτων. Κάθε προβλεπόμενο υπόστρωμα αξιολογήθηκε σε σύμπλοκο με τη β2GPI ως προς την ελεύθερη ενέργεια πρόσδεσης, τις διαμοριακές αλληλεπιδράσεις και την επιφάνεια αλληλεπίδρασης. Ολιγοπεπτίδια, μικρές οργανικές ενώσεις και αντισώματα αναγνωρίστηκαν ως πιθανοί αναστολείς της δέσμευσης του PF4. Τα προτεινόμενα υποστρώματα επιδεικνύουν ενισχυμένη δέσμευση στη β2GPI, μέσω βελτιστοποιημένων ηλεκτροστατικών αλληλεπιδράσεων, υδρογονικών δεσμών και συμπληρωματικότητας σχήματος.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπακωνσταντίνου Ελένη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:24:23Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1316040"],"render_values":[{"text":"uoadl:1316040","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316040","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316040","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1316040","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπακωνσταντίνου Ελένη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1316040","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316040"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εξέλιξη της τεχνολογίας και των επιστημών έχει διαμορφώσει μία καινούρια αντίληψη στην ανακάλυψη θεραπευτικών ουσιών και έχει πλέον καθιερωθεί η μεθοδολογία του λογικού σχεδιασμού φαρμάκων, που κάνει χρήση υπολογιστικών μεθόδων και αξιοποίηση της διαθέσιμης βιολογικής πληροφορίας. Στην παρούσα εργασία μελετάται το Σύνδρομο Αντιφωσφολιπιδίων (ΣΑΦ), ένα αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από θρομβώσεις και επιπλοκές στην κύηση με την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων που αναγνωρίζουν κυρίως τη β2 γλυκοπρωτεΐνη Ι (β2GPI). Ο παράγοντας αιμοπεταλίων 4 (PF4), στην τετραμερή του μορφή, δεσμεύει την β2GPI, επάγοντας το διμερισμό της, και το σύμπλοκο (β2GPI)2-(PF4)4 ενισχύει τη δέσμευση αυτοαντισωμάτων. Εφαρμόστηκε in silico μοριακή αγκυροβόληση για την ανάλυση της αλληλεπίδρασης (β2GPI)2-(PF4) και το σχεδιασμό υποστρωμάτων εξειδικευμένων προς τη β2GPI. Για την αναγνώριση αναστολέων της δέσμευσης του PF4, ακολουθήθηκαν τρεις προσεγγίσεις: σχεδιασμός ολιγοπεπτιδίου με ανάλογες ιδιότητες δέσμευσης, εικονική αξιολόγηση σε τρισδιάστατες βιβλιοθήκες οργανικών ενώσεων (με τεχνολογία φαρμακοφόρου και μοριακή αγκυροβόληση) και πρόσδεση αντισωμάτων. Κάθε προβλεπόμενο υπόστρωμα αξιολογήθηκε σε σύμπλοκο με τη β2GPI ως προς την ελεύθερη ενέργεια πρόσδεσης, τις διαμοριακές αλληλεπιδράσεις και την επιφάνεια αλληλεπίδρασης. Ολιγοπεπτίδια, μικρές οργανικές ενώσεις και αντισώματα αναγνωρίστηκαν ως πιθανοί αναστολείς της δέσμευσης του PF4. Τα προτεινόμενα υποστρώματα επιδεικνύουν ενισχυμένη δέσμευση στη β2GPI, μέσω βελτιστοποιημένων ηλεκτροστατικών αλληλεπιδράσεων, υδρογονικών δεσμών και συμπληρωματικότητας σχήματος.","The evolution of science and technology has led to a new approach for drug discovery and the concept of rational drug design using computational methods based on available biological information, has been established. In this essay, a structure-based methodology for substrate design has been developed and applied to antiphospholipid syndrome (APS), an autoimmune thrombophilia characterized by thrombosis and pregnancy morbidity in the presence of antiphospholipid antibodies that mainly recognize β2 glycoprotein I (β2GPI). Platelet factor 4 (PF4), in its tetrameric form, is the dominant β2GPI binding protein and formation of (β2GPI)2-(PF4)4 complexes facilitates autoantibody recognition. In silico molecular docking was performed to analyze the (β2GPI) 2-(PF4)4 interaction, in order to design potential compounds with high specificity and affinity for the β2GPI interaction site, competing PF4 binding. Three computational approaches have been employed to identify potential inhibitors: oligopeptide design based on (β2GPI)2-(PF4)4 complex, virtual high throughput screening (pharmacophore/docking based) and antibody binding. Each selected substrate in complex with β2GPI, was evaluated according to the binding free energy, the interacting atoms and the interface area. Oligopeptides, small organic compounds and antibodies were identified as potential inhibitors of PF4 binding. Enhanced electrostatic interactions, hydrogen bonds and shape complementarity enhance binding of the proposed substrates."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ανάπτυξη και εφαρμογή μεθοδολογίας σχεδιασμού υποστρωμάτων πρωτεϊνών με αξιοποίηση της τρισδιάστατης δομής πρωτεϊνών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπακωνσταντίνου Ελένη"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η εξέλιξη της τεχνολογίας και των επιστημών έχει διαμορφώσει μία καινούρια αντίληψη στην ανακάλυψη θεραπευτικών ουσιών και έχει πλέον καθιερωθεί η μεθοδολογία του λογικού σχεδιασμού φαρμάκων, που κάνει χρήση υπολογιστικών μεθόδων και αξιοποίηση της διαθέσιμης βιολογικής πληροφορίας. Στην παρούσα εργασία μελετάται το Σύνδρομο Αντιφωσφολιπιδίων (ΣΑΦ), ένα αυτοάνοσο νόσημα που χαρακτηρίζεται από θρομβώσεις και επιπλοκές στην κύηση με την παρουσία αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων που αναγνωρίζουν κυρίως τη β2 γλυκοπρωτεΐνη Ι (β2GPI). Ο παράγοντας αιμοπεταλίων 4 (PF4), στην τετραμερή του μορφή, δεσμεύει την β2GPI, επάγοντας το διμερισμό της, και το σύμπλοκο (β2GPI)2-(PF4)4 ενισχύει τη δέσμευση αυτοαντισωμάτων. Εφαρμόστηκε in silico μοριακή αγκυροβόληση για την ανάλυση της αλληλεπίδρασης (β2GPI)2-(PF4) και το σχεδιασμό υποστρωμάτων εξειδικευμένων προς τη β2GPI. Για την αναγνώριση αναστολέων της δέσμευσης του PF4, ακολουθήθηκαν τρεις προσεγγίσεις: σχεδιασμός ολιγοπεπτιδίου με ανάλογες ιδιότητες δέσμευσης, εικονική αξιολόγηση σε τρισδιάστατες βιβλιοθήκες οργανικών ενώσεων (με τεχνολογία φαρμακοφόρου και μοριακή αγκυροβόληση) και πρόσδεση αντισωμάτων. Κάθε προβλεπόμενο υπόστρωμα αξιολογήθηκε σε σύμπλοκο με τη β2GPI ως προς την ελεύθερη ενέργεια πρόσδεσης, τις διαμοριακές αλληλεπιδράσεις και την επιφάνεια αλληλεπίδρασης. Ολιγοπεπτίδια, μικρές οργανικές ενώσεις και αντισώματα αναγνωρίστηκαν ως πιθανοί αναστολείς της δέσμευσης του PF4. Τα προτεινόμενα υποστρώματα επιδεικνύουν ενισχυμένη δέσμευση στη β2GPI, μέσω βελτιστοποιημένων ηλεκτροστατικών αλληλεπιδράσεων, υδρογονικών δεσμών και συμπληρωματικότητας σχήματος.","The evolution of science and technology has led to a new approach for drug discovery and the concept of rational drug design using computational methods based on available biological information, has been established. In this essay, a structure-based methodology for substrate design has been developed and applied to antiphospholipid syndrome (APS), an autoimmune thrombophilia characterized by thrombosis and pregnancy morbidity in the presence of antiphospholipid antibodies that mainly recognize β2 glycoprotein I (β2GPI). Platelet factor 4 (PF4), in its tetrameric form, is the dominant β2GPI binding protein and formation of (β2GPI)2-(PF4)4 complexes facilitates autoantibody recognition. In silico molecular docking was performed to analyze the (β2GPI) 2-(PF4)4 interaction, in order to design potential compounds with high specificity and affinity for the β2GPI interaction site, competing PF4 binding. Three computational approaches have been employed to identify potential inhibitors: oligopeptide design based on (β2GPI)2-(PF4)4 complex, virtual high throughput screening (pharmacophore/docking based) and antibody binding. Each selected substrate in complex with β2GPI, was evaluated according to the binding free energy, the interacting atoms and the interface area. Oligopeptides, small organic compounds and antibodies were identified as potential inhibitors of PF4 binding. Enhanced electrostatic interactions, hydrogen bonds and shape complementarity enhance binding of the proposed substrates."],"dc:identifier":["uoadl:1316040","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316040"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ανάπτυξη και εφαρμογή μεθοδολογίας σχεδιασμού υποστρωμάτων πρωτεϊνών με αξιοποίηση της τρισδιάστατης δομής πρωτεϊνών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:23Z"}