{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1316692"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1316692","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διαγνωστική διερεύνηση ιογενών επιπεφυκιτίδων από αδενοϊούς με μοριακές τεχνικές","abstract":"Οι αδενοϊοί είναι ιοί με παγκόσμια διασπορά και παρουσιάζουν μεγάλο επιδημιολογικό ενδιαφέρον. Οι 68 ορότυποι που προσβάλλουν τον άνθρωπο ανήκουν στο γένος Mastadenovirus της οικογένειας Adenoviridae και ταξινομούνται σε 7 είδη (A-G). Είναι σχετικά μεγάλοι μη ελυτροφόροι ιοί, με γραμμικό δίκλωνο DNA, που εσωκλείεται σε ένα εικοσαεδρικό πρωτεϊνικό περίβλημα, το καψίδιο. Με το καψίδιο συνδέονται και διάφορες δομικές πρωτεΐνες του ιού. Ο ιός εκφράζει και άλλες πρωτεΐνες, οι οποίες εντοπίζονται στον πυρήνα του. Ο κύκλος ζωής του ιού διαρκεί 24-36 ώρες. Η αναπαραγωγή του ιού διακρίνεται στην πρώιμη και την όψιμη φάση. Γενικά, η μεταγραφή, αντιγραφή και συναρμολόγηση του ιού γίνονται στον πυρήνα του κυττάρου-στόχου. Η προσβολή ενός ανθρώπινου κυττάρου από αδενοϊό μπορεί είτε να επιφέρει λύση αυτού είτε να οδηγήσει σε παραμονή του ιού σε λανθάνουσα κατάσταση για μεγάλο διάστημα. Σε κύτταρα τρωκτικών οι αδενοϊοί παρουσιάζουν και ογκογενετικές ιδιότητες. Η ανοσολογική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού στη μόλυνση από αδενοϊό περιλαμβάνει μηχανισμούς τόσο της φυσικής όσο και της επίκτητης ανοσίας, χυμικής και κυτταρικής, οι οποίοι συνήθως είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. Ωστόσο, ο ιός διαθέτει αρκετούς μηχανισμούς ανοσολογικής διαφυγής. Οι αδενοϊοί προσβάλλουν ποικίλα όργανα και συστήματα. Πιο συνήθεις είναι οι λοιμώξεις του αναπνευστικού, του γαστρεντερικού σωλήνα και των οφθαλμών. Οι λοιμώξεις αυτές μπορεί να παρουσιάσουν θανατηφόρες επιπλοκές σε νεογνά και ανοσοκατεσταλμένα άτομα. Η διάγνωση συνήθως γίνεται μόνο κλινικά, ωστόσο συχνά επιστρατεύονται και οι παρακλινικές μέθοδοι. Μέθοδος αναφοράς είναι η απομόνωση του ιού σε κυτταρικές καλλιέργειες. Γενικά, οι άμεσες μέθοδοι χρησιμοποιούνται περισσότερο στη διάγνωση σε σχέση με τις έμμεσες ορολογικές τεχνικές. Στον τομέα της θεραπείας, αν και δεν υπάρχει επίσημη έγκριση κάποιας αντιικής αγωγής, φαίνεται ότι κάποια αντιικά φάρμακα ίσως είναι αποτελεσματικά. Κυρίως η αγωγή είναι συμπτωματική. Όσον αφορά την πρόληψη, δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο διαθέσιμο για μη στρατιωτικούς πληθυσμούς και ιδιαίτερη σημασία έχει η τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής. Η προκείμενη εργασία εστιάζει στην επιπεφυκίτιδα από αδενοϊό, που είναι η κυριότερη μορφή ιογενούς επιπεφυκίτιδας και αποτελεί συχνό αίτιο προσέλευσης στα οφθαλμολογικά ιατρεία. Υπάρχουν τέσσερις κλινικές μορφές της νόσου. Η βαρύτητα ποικίλει από ήπια υποκλινική μορφή έως βαριά φλεγμονή με σημαντική νοσηρότητα. Γενικά, είναι μία αυτοπεριοριζόμενη νόσος που ιάται πλήρως εντός δύο - τριών εβδομάδων στις περισσότερες περιπτώσεις και η θεραπεία επικεντρώνεται στη συμπτωματική αντιμετώπιση και την αποφυγή των επιπλοκών. Αντικείμενο της εργασίας είναι η συλλογή και μοριακή ανάλυση οφθαλμικού επιχρίσματος από οφθαλμούς ύποπτους για μόλυνση από κάποιον ορότυπο αδενοϊού. Η συλλογή των δειγμάτων έγινε κατόπιν συνεκτίμησης δεδομένων από το ιστορικό και την κλινική εξέταση, με τη βοήθεια ειδικού δειγματολήπτη. Ακολουθούσε διατήρησή τους σε ψύξη ή κατάψυξη και αποστολή τους στη Μονάδα Ιολογίας του ΕΚΠΑ. Εκεί, συνοπτικά, πραγματοποιούνταν οι διαδικασίες της εξαγωγής (extraction) γενετικού υλικού, της ποσοτικής ενίσχυσης με PCR και της ηλεκτροφόρησης των προϊόντων σε πήκτωμα αγαρόζης, με σκοπό την οπτικοποίηση των αποτελεσμάτων σύγκρισης με θετικό μάρτυρα. Συνολικά συλλέξαμε δείγματα από 13 ασθενείς, 6 άνδρες, 4 γυναίκες και 3 με ανεπαρκή λοιπά στοιχεία. Από τα δείγματα αυτά, 4 βρέθηκαν θετικά σε μόλυνση από αδενοϊό, 8 ήταν αρνητικά, ενώ σε ένα δείγμα δεν κατέστη δυνατή η ανάλυση, λόγω ανεπαρκούς ποσότητας του προς εξέταση υλικού. Ο μικρός πληθυσμός του δείγματος δεν επιτρέπει την εξαγωγή στατιστικά σημαντικών συμπερασμάτων επιδημιολογικού ενδιαφέροντος. Ωστόσο, παρατηρούμε ότι ίσως στην κλινική πράξη υπερεκτιμούμε το ενδεχόμενο μόλυνσης από αδενοϊό. Μια άλλη διαπίστωση είναι η υπεροχή της ηλικιακής ομάδας 40-59 ετών στο δείγμα μας. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει η εποχιακή κατανομή των περιστατικών, όπου σημειώνεται μια αύξηση τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες. Όσον αφορά τη συμπτωματολογία, φαίνεται ότι το οφθαλμικό άλγος, το υποκειμενικό αίσθημα ξένου σώματος και η δακρύρροια είναι τα προεξάρχοντα συμπτώματα. Κυρίαρχα αντικειμενικά ευρήματα θα λέγαμε ότι είναι οι οφθαλμικές εκκρίσεις και η υπεραιμία του επιπεφυκότα, ενώ αξίζει να αναφέρουμε και την παρουσία θυλακίων του επιπεφυκότα. Γενικά, κρίνεται σκόπιμη η συλλογή μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων, ούτως ώστε η ανάλυσή τους να αποδώσει στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα, ενώ θα μπορούσαμε να λάβουμε χρήσιμες πληροφορίες και από τη γονοτύπηση των θετικών δειγμάτων.","abstract_html":"Οι αδενοϊοί είναι ιοί με παγκόσμια διασπορά και παρουσιάζουν μεγάλο επιδημιολογικό ενδιαφέρον. Οι 68 ορότυποι που προσβάλλουν τον άνθρωπο ανήκουν στο γένος Mastadenovirus της οικογένειας Adenoviridae και ταξινομούνται σε 7 είδη (A-G). Είναι σχετικά μεγάλοι μη ελυτροφόροι ιοί, με γραμμικό δίκλωνο DNA, που εσωκλείεται σε ένα εικοσαεδρικό πρωτεϊνικό περίβλημα, το καψίδιο. Με το καψίδιο συνδέονται και διάφορες δομικές πρωτεΐνες του ιού. Ο ιός εκφράζει και άλλες πρωτεΐνες, οι οποίες εντοπίζονται στον πυρήνα του. Ο κύκλος ζωής του ιού διαρκεί 24-36 ώρες. Η αναπαραγωγή του ιού διακρίνεται στην πρώιμη και την όψιμη φάση. Γενικά, η μεταγραφή, αντιγραφή και συναρμολόγηση του ιού γίνονται στον πυρήνα του κυττάρου-στόχου. Η προσβολή ενός ανθρώπινου κυττάρου από αδενοϊό μπορεί είτε να επιφέρει λύση αυτού είτε να οδηγήσει σε παραμονή του ιού σε λανθάνουσα κατάσταση για μεγάλο διάστημα. Σε κύτταρα τρωκτικών οι αδενοϊοί παρουσιάζουν και ογκογενετικές ιδιότητες. Η ανοσολογική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού στη μόλυνση από αδενοϊό περιλαμβάνει μηχανισμούς τόσο της φυσικής όσο και της επίκτητης ανοσίας, χυμικής και κυτταρικής, οι οποίοι συνήθως είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. Ωστόσο, ο ιός διαθέτει αρκετούς μηχανισμούς ανοσολογικής διαφυγής. Οι αδενοϊοί προσβάλλουν ποικίλα όργανα και συστήματα. Πιο συνήθεις είναι οι λοιμώξεις του αναπνευστικού, του γαστρεντερικού σωλήνα και των οφθαλμών. Οι λοιμώξεις αυτές μπορεί να παρουσιάσουν θανατηφόρες επιπλοκές σε νεογνά και ανοσοκατεσταλμένα άτομα. Η διάγνωση συνήθως γίνεται μόνο κλινικά, ωστόσο συχνά επιστρατεύονται και οι παρακλινικές μέθοδοι. Μέθοδος αναφοράς είναι η απομόνωση του ιού σε κυτταρικές καλλιέργειες. Γενικά, οι άμεσες μέθοδοι χρησιμοποιούνται περισσότερο στη διάγνωση σε σχέση με τις έμμεσες ορολογικές τεχνικές. Στον τομέα της θεραπείας, αν και δεν υπάρχει επίσημη έγκριση κάποιας αντιικής αγωγής, φαίνεται ότι κάποια αντιικά φάρμακα ίσως είναι αποτελεσματικά. Κυρίως η αγωγή είναι συμπτωματική. Όσον αφορά την πρόληψη, δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο διαθέσιμο για μη στρατιωτικούς πληθυσμούς και ιδιαίτερη σημασία έχει η τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής. Η προκείμενη εργασία εστιάζει στην επιπεφυκίτιδα από αδενοϊό, που είναι η κυριότερη μορφή ιογενούς επιπεφυκίτιδας και αποτελεί συχνό αίτιο προσέλευσης στα οφθαλμολογικά ιατρεία. Υπάρχουν τέσσερις κλινικές μορφές της νόσου. Η βαρύτητα ποικίλει από ήπια υποκλινική μορφή έως βαριά φλεγμονή με σημαντική νοσηρότητα. Γενικά, είναι μία αυτοπεριοριζόμενη νόσος που ιάται πλήρως εντός δύο - τριών εβδομάδων στις περισσότερες περιπτώσεις και η θεραπεία επικεντρώνεται στη συμπτωματική αντιμετώπιση και την αποφυγή των επιπλοκών. Αντικείμενο της εργασίας είναι η συλλογή και μοριακή ανάλυση οφθαλμικού επιχρίσματος από οφθαλμούς ύποπτους για μόλυνση από κάποιον ορότυπο αδενοϊού. Η συλλογή των δειγμάτων έγινε κατόπιν συνεκτίμησης δεδομένων από το ιστορικό και την κλινική εξέταση, με τη βοήθεια ειδικού δειγματολήπτη. Ακολουθούσε διατήρησή τους σε ψύξη ή κατάψυξη και αποστολή τους στη Μονάδα Ιολογίας του ΕΚΠΑ. Εκεί, συνοπτικά, πραγματοποιούνταν οι διαδικασίες της εξαγωγής (extraction) γενετικού υλικού, της ποσοτικής ενίσχυσης με PCR και της ηλεκτροφόρησης των προϊόντων σε πήκτωμα αγαρόζης, με σκοπό την οπτικοποίηση των αποτελεσμάτων σύγκρισης με θετικό μάρτυρα. Συνολικά συλλέξαμε δείγματα από 13 ασθενείς, 6 άνδρες, 4 γυναίκες και 3 με ανεπαρκή λοιπά στοιχεία. Από τα δείγματα αυτά, 4 βρέθηκαν θετικά σε μόλυνση από αδενοϊό, 8 ήταν αρνητικά, ενώ σε ένα δείγμα δεν κατέστη δυνατή η ανάλυση, λόγω ανεπαρκούς ποσότητας του προς εξέταση υλικού. Ο μικρός πληθυσμός του δείγματος δεν επιτρέπει την εξαγωγή στατιστικά σημαντικών συμπερασμάτων επιδημιολογικού ενδιαφέροντος. Ωστόσο, παρατηρούμε ότι ίσως στην κλινική πράξη υπερεκτιμούμε το ενδεχόμενο μόλυνσης από αδενοϊό. Μια άλλη διαπίστωση είναι η υπεροχή της ηλικιακής ομάδας 40-59 ετών στο δείγμα μας. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει η εποχιακή κατανομή των περιστατικών, όπου σημειώνεται μια αύξηση τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες. Όσον αφορά τη συμπτωματολογία, φαίνεται ότι το οφθαλμικό άλγος, το υποκειμενικό αίσθημα ξένου σώματος και η δακρύρροια είναι τα προεξάρχοντα συμπτώματα. Κυρίαρχα αντικειμενικά ευρήματα θα λέγαμε ότι είναι οι οφθαλμικές εκκρίσεις και η υπεραιμία του επιπεφυκότα, ενώ αξίζει να αναφέρουμε και την παρουσία θυλακίων του επιπεφυκότα. Γενικά, κρίνεται σκόπιμη η συλλογή μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων, ούτως ώστε η ανάλυσή τους να αποδώσει στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα, ενώ θα μπορούσαμε να λάβουμε χρήσιμες πληροφορίες και από τη γονοτύπηση των θετικών δειγμάτων.","abstract_has_math":false,"creators":["Αθανασόπουλος Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:24:50Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1316692"],"render_values":[{"text":"uoadl:1316692","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316692","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316692","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1316692","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Αθανασόπουλος Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1316692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316692"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αδενοϊοί είναι ιοί με παγκόσμια διασπορά και παρουσιάζουν μεγάλο επιδημιολογικό ενδιαφέρον. Οι 68 ορότυποι που προσβάλλουν τον άνθρωπο ανήκουν στο γένος Mastadenovirus της οικογένειας Adenoviridae και ταξινομούνται σε 7 είδη (A-G). Είναι σχετικά μεγάλοι μη ελυτροφόροι ιοί, με γραμμικό δίκλωνο DNA, που εσωκλείεται σε ένα εικοσαεδρικό πρωτεϊνικό περίβλημα, το καψίδιο. Με το καψίδιο συνδέονται και διάφορες δομικές πρωτεΐνες του ιού. Ο ιός εκφράζει και άλλες πρωτεΐνες, οι οποίες εντοπίζονται στον πυρήνα του. Ο κύκλος ζωής του ιού διαρκεί 24-36 ώρες. Η αναπαραγωγή του ιού διακρίνεται στην πρώιμη και την όψιμη φάση. Γενικά, η μεταγραφή, αντιγραφή και συναρμολόγηση του ιού γίνονται στον πυρήνα του κυττάρου-στόχου. Η προσβολή ενός ανθρώπινου κυττάρου από αδενοϊό μπορεί είτε να επιφέρει λύση αυτού είτε να οδηγήσει σε παραμονή του ιού σε λανθάνουσα κατάσταση για μεγάλο διάστημα. Σε κύτταρα τρωκτικών οι αδενοϊοί παρουσιάζουν και ογκογενετικές ιδιότητες. Η ανοσολογική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού στη μόλυνση από αδενοϊό περιλαμβάνει μηχανισμούς τόσο της φυσικής όσο και της επίκτητης ανοσίας, χυμικής και κυτταρικής, οι οποίοι συνήθως είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. Ωστόσο, ο ιός διαθέτει αρκετούς μηχανισμούς ανοσολογικής διαφυγής. Οι αδενοϊοί προσβάλλουν ποικίλα όργανα και συστήματα. Πιο συνήθεις είναι οι λοιμώξεις του αναπνευστικού, του γαστρεντερικού σωλήνα και των οφθαλμών. Οι λοιμώξεις αυτές μπορεί να παρουσιάσουν θανατηφόρες επιπλοκές σε νεογνά και ανοσοκατεσταλμένα άτομα. Η διάγνωση συνήθως γίνεται μόνο κλινικά, ωστόσο συχνά επιστρατεύονται και οι παρακλινικές μέθοδοι. Μέθοδος αναφοράς είναι η απομόνωση του ιού σε κυτταρικές καλλιέργειες. Γενικά, οι άμεσες μέθοδοι χρησιμοποιούνται περισσότερο στη διάγνωση σε σχέση με τις έμμεσες ορολογικές τεχνικές. Στον τομέα της θεραπείας, αν και δεν υπάρχει επίσημη έγκριση κάποιας αντιικής αγωγής, φαίνεται ότι κάποια αντιικά φάρμακα ίσως είναι αποτελεσματικά. Κυρίως η αγωγή είναι συμπτωματική. Όσον αφορά την πρόληψη, δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο διαθέσιμο για μη στρατιωτικούς πληθυσμούς και ιδιαίτερη σημασία έχει η τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής. Η προκείμενη εργασία εστιάζει στην επιπεφυκίτιδα από αδενοϊό, που είναι η κυριότερη μορφή ιογενούς επιπεφυκίτιδας και αποτελεί συχνό αίτιο προσέλευσης στα οφθαλμολογικά ιατρεία. Υπάρχουν τέσσερις κλινικές μορφές της νόσου. Η βαρύτητα ποικίλει από ήπια υποκλινική μορφή έως βαριά φλεγμονή με σημαντική νοσηρότητα. Γενικά, είναι μία αυτοπεριοριζόμενη νόσος που ιάται πλήρως εντός δύο - τριών εβδομάδων στις περισσότερες περιπτώσεις και η θεραπεία επικεντρώνεται στη συμπτωματική αντιμετώπιση και την αποφυγή των επιπλοκών. Αντικείμενο της εργασίας είναι η συλλογή και μοριακή ανάλυση οφθαλμικού επιχρίσματος από οφθαλμούς ύποπτους για μόλυνση από κάποιον ορότυπο αδενοϊού. Η συλλογή των δειγμάτων έγινε κατόπιν συνεκτίμησης δεδομένων από το ιστορικό και την κλινική εξέταση, με τη βοήθεια ειδικού δειγματολήπτη. Ακολουθούσε διατήρησή τους σε ψύξη ή κατάψυξη και αποστολή τους στη Μονάδα Ιολογίας του ΕΚΠΑ. Εκεί, συνοπτικά, πραγματοποιούνταν οι διαδικασίες της εξαγωγής (extraction) γενετικού υλικού, της ποσοτικής ενίσχυσης με PCR και της ηλεκτροφόρησης των προϊόντων σε πήκτωμα αγαρόζης, με σκοπό την οπτικοποίηση των αποτελεσμάτων σύγκρισης με θετικό μάρτυρα. Συνολικά συλλέξαμε δείγματα από 13 ασθενείς, 6 άνδρες, 4 γυναίκες και 3 με ανεπαρκή λοιπά στοιχεία. Από τα δείγματα αυτά, 4 βρέθηκαν θετικά σε μόλυνση από αδενοϊό, 8 ήταν αρνητικά, ενώ σε ένα δείγμα δεν κατέστη δυνατή η ανάλυση, λόγω ανεπαρκούς ποσότητας του προς εξέταση υλικού. Ο μικρός πληθυσμός του δείγματος δεν επιτρέπει την εξαγωγή στατιστικά σημαντικών συμπερασμάτων επιδημιολογικού ενδιαφέροντος. Ωστόσο, παρατηρούμε ότι ίσως στην κλινική πράξη υπερεκτιμούμε το ενδεχόμενο μόλυνσης από αδενοϊό. Μια άλλη διαπίστωση είναι η υπεροχή της ηλικιακής ομάδας 40-59 ετών στο δείγμα μας. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει η εποχιακή κατανομή των περιστατικών, όπου σημειώνεται μια αύξηση τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες. Όσον αφορά τη συμπτωματολογία, φαίνεται ότι το οφθαλμικό άλγος, το υποκειμενικό αίσθημα ξένου σώματος και η δακρύρροια είναι τα προεξάρχοντα συμπτώματα. Κυρίαρχα αντικειμενικά ευρήματα θα λέγαμε ότι είναι οι οφθαλμικές εκκρίσεις και η υπεραιμία του επιπεφυκότα, ενώ αξίζει να αναφέρουμε και την παρουσία θυλακίων του επιπεφυκότα. Γενικά, κρίνεται σκόπιμη η συλλογή μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων, ούτως ώστε η ανάλυσή τους να αποδώσει στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα, ενώ θα μπορούσαμε να λάβουμε χρήσιμες πληροφορίες και από τη γονοτύπηση των θετικών δειγμάτων.","Adenoviruses are viruses with global dispersion and exhibit great epidemiological interest. There are 68 serotypes of human adenovirus. They are members of the genus Mastadenovirus (which belongs to the family Adenoviridae). They are classified into 7 species (A-G). Adenoviruses are relatively large non-enveloped double-stranded DNA viruses. Their genoma is enclosed in an icosahedral protein case, called the capsid. The latter is also linked with several viral structural proteins. There are also some proteins with nuclear localization. The adenovirus life cycle lasts 24-36 hours and is separated into an early and a late phase. Generally, transcription, replication and virion assembly take place inside the nucleus of host cells. Adenovirus attack to a human cell may lead to cell lysis or latent infection. As far as rodents’ cells are concerned, adenoviruses also demonstrate oncogenic potential. Human immune response against adenovirus infection recruits innate and adaptive (humoral as well as cell-mediated) immune system mechanisms, which are usually quite effective. Nevertheless, there are also several molecular mechanisms of adenovirus-mediated immune evasion. Adenoviruses infect various organs and systems. Infections of respiratory system, gastrointestinal tract and eyes are the most common ones. Although they are self-limited in the majority of cases, there are remarkable morbidity and mortality rates in susceptible groups, such as neonates and immunocompromised patients. Diagnosis is usually clinical. However, laboratory methods are often recruited. Virus isolation in cell cultures is the gold standard of testing. Application of direct techniques is more frequent than indirect serologic testing, in general. Currently, there is no treatment officially approved except for symptomatic, although some antiviral drugs show promise. Furthermore, there is no vaccine available for non military population. So prevention is particularly based on good hygiene. This paper focuses on adenoviral conjunctivitis, which is the most common type of viral infection of the conjunctiva and a major cause of need for eye examination. There are four distinct clinical types of the disease. Symptoms vary from mild subclinical type to serious inflammation with great morbidity. Generally, adenoviral conjunctivitis is a self-limited disease, and recovery usually occurs during 2-3 weeks. Treatment is symptomatic and aims to prevent possible complications. The main subject of this paper is the collection and molecular analysis of ocular specimens from possibly infected eyes. Samples were collected using a specific sampler, after careful assessment of patients’ history and clinical examination. Then, they were preserved in low temperature until their transport to the Virology Unit. This is where the procedures of DNA extraction, PCR-mediated quantitative amplification and PCR products’ electrophoresis took place, aiming to visualize these products’ comparison to positive control samples. To sum up, we managed to collect specimens from 13 patients, 6 males, 4 females and 3 of unidentified gender. Four (4) samples were found positive for adenovirus, eight (8) were negative, whereas one (1) sample was impossible to be tested, because of inadequate quantity. Small number of samples prevents us from coming to useful conclusions of epidemiological significance. However, we may notice that, in clinical practice, there is a tendency to overestimate the possibility of adenoviral infection. We can also observe the fact that the majority of cases belong to the age group of 40-59 years old, as well as a “peak” of the disease in the summer and in the autumn. As far as symptomatology is concerned, it seems that ocular pain, foreign body sensation and watery eye are the most common symptoms. Ocular discharge, conjunctival hyperemia and follicles are clinical signs and findings with high frequency. To sum up, it would be useful to collect more samples, in order to obtain statistically significant results, whereas genotyping could also enrich our research."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διαγνωστική διερεύνηση ιογενών επιπεφυκιτίδων από αδενοϊούς με μοριακές τεχνικές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Αθανασόπουλος Γεώργιος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Οι αδενοϊοί είναι ιοί με παγκόσμια διασπορά και παρουσιάζουν μεγάλο επιδημιολογικό ενδιαφέρον. Οι 68 ορότυποι που προσβάλλουν τον άνθρωπο ανήκουν στο γένος Mastadenovirus της οικογένειας Adenoviridae και ταξινομούνται σε 7 είδη (A-G). Είναι σχετικά μεγάλοι μη ελυτροφόροι ιοί, με γραμμικό δίκλωνο DNA, που εσωκλείεται σε ένα εικοσαεδρικό πρωτεϊνικό περίβλημα, το καψίδιο. Με το καψίδιο συνδέονται και διάφορες δομικές πρωτεΐνες του ιού. Ο ιός εκφράζει και άλλες πρωτεΐνες, οι οποίες εντοπίζονται στον πυρήνα του. Ο κύκλος ζωής του ιού διαρκεί 24-36 ώρες. Η αναπαραγωγή του ιού διακρίνεται στην πρώιμη και την όψιμη φάση. Γενικά, η μεταγραφή, αντιγραφή και συναρμολόγηση του ιού γίνονται στον πυρήνα του κυττάρου-στόχου. Η προσβολή ενός ανθρώπινου κυττάρου από αδενοϊό μπορεί είτε να επιφέρει λύση αυτού είτε να οδηγήσει σε παραμονή του ιού σε λανθάνουσα κατάσταση για μεγάλο διάστημα. Σε κύτταρα τρωκτικών οι αδενοϊοί παρουσιάζουν και ογκογενετικές ιδιότητες. Η ανοσολογική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού στη μόλυνση από αδενοϊό περιλαμβάνει μηχανισμούς τόσο της φυσικής όσο και της επίκτητης ανοσίας, χυμικής και κυτταρικής, οι οποίοι συνήθως είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικοί. Ωστόσο, ο ιός διαθέτει αρκετούς μηχανισμούς ανοσολογικής διαφυγής. Οι αδενοϊοί προσβάλλουν ποικίλα όργανα και συστήματα. Πιο συνήθεις είναι οι λοιμώξεις του αναπνευστικού, του γαστρεντερικού σωλήνα και των οφθαλμών. Οι λοιμώξεις αυτές μπορεί να παρουσιάσουν θανατηφόρες επιπλοκές σε νεογνά και ανοσοκατεσταλμένα άτομα. Η διάγνωση συνήθως γίνεται μόνο κλινικά, ωστόσο συχνά επιστρατεύονται και οι παρακλινικές μέθοδοι. Μέθοδος αναφοράς είναι η απομόνωση του ιού σε κυτταρικές καλλιέργειες. Γενικά, οι άμεσες μέθοδοι χρησιμοποιούνται περισσότερο στη διάγνωση σε σχέση με τις έμμεσες ορολογικές τεχνικές. Στον τομέα της θεραπείας, αν και δεν υπάρχει επίσημη έγκριση κάποιας αντιικής αγωγής, φαίνεται ότι κάποια αντιικά φάρμακα ίσως είναι αποτελεσματικά. Κυρίως η αγωγή είναι συμπτωματική. Όσον αφορά την πρόληψη, δεν υπάρχει κανένα εμβόλιο διαθέσιμο για μη στρατιωτικούς πληθυσμούς και ιδιαίτερη σημασία έχει η τήρηση των στοιχειωδών κανόνων υγιεινής. Η προκείμενη εργασία εστιάζει στην επιπεφυκίτιδα από αδενοϊό, που είναι η κυριότερη μορφή ιογενούς επιπεφυκίτιδας και αποτελεί συχνό αίτιο προσέλευσης στα οφθαλμολογικά ιατρεία. Υπάρχουν τέσσερις κλινικές μορφές της νόσου. Η βαρύτητα ποικίλει από ήπια υποκλινική μορφή έως βαριά φλεγμονή με σημαντική νοσηρότητα. Γενικά, είναι μία αυτοπεριοριζόμενη νόσος που ιάται πλήρως εντός δύο - τριών εβδομάδων στις περισσότερες περιπτώσεις και η θεραπεία επικεντρώνεται στη συμπτωματική αντιμετώπιση και την αποφυγή των επιπλοκών. Αντικείμενο της εργασίας είναι η συλλογή και μοριακή ανάλυση οφθαλμικού επιχρίσματος από οφθαλμούς ύποπτους για μόλυνση από κάποιον ορότυπο αδενοϊού. Η συλλογή των δειγμάτων έγινε κατόπιν συνεκτίμησης δεδομένων από το ιστορικό και την κλινική εξέταση, με τη βοήθεια ειδικού δειγματολήπτη. Ακολουθούσε διατήρησή τους σε ψύξη ή κατάψυξη και αποστολή τους στη Μονάδα Ιολογίας του ΕΚΠΑ. Εκεί, συνοπτικά, πραγματοποιούνταν οι διαδικασίες της εξαγωγής (extraction) γενετικού υλικού, της ποσοτικής ενίσχυσης με PCR και της ηλεκτροφόρησης των προϊόντων σε πήκτωμα αγαρόζης, με σκοπό την οπτικοποίηση των αποτελεσμάτων σύγκρισης με θετικό μάρτυρα. Συνολικά συλλέξαμε δείγματα από 13 ασθενείς, 6 άνδρες, 4 γυναίκες και 3 με ανεπαρκή λοιπά στοιχεία. Από τα δείγματα αυτά, 4 βρέθηκαν θετικά σε μόλυνση από αδενοϊό, 8 ήταν αρνητικά, ενώ σε ένα δείγμα δεν κατέστη δυνατή η ανάλυση, λόγω ανεπαρκούς ποσότητας του προς εξέταση υλικού. Ο μικρός πληθυσμός του δείγματος δεν επιτρέπει την εξαγωγή στατιστικά σημαντικών συμπερασμάτων επιδημιολογικού ενδιαφέροντος. Ωστόσο, παρατηρούμε ότι ίσως στην κλινική πράξη υπερεκτιμούμε το ενδεχόμενο μόλυνσης από αδενοϊό. Μια άλλη διαπίστωση είναι η υπεροχή της ηλικιακής ομάδας 40-59 ετών στο δείγμα μας. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει η εποχιακή κατανομή των περιστατικών, όπου σημειώνεται μια αύξηση τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες. Όσον αφορά τη συμπτωματολογία, φαίνεται ότι το οφθαλμικό άλγος, το υποκειμενικό αίσθημα ξένου σώματος και η δακρύρροια είναι τα προεξάρχοντα συμπτώματα. Κυρίαρχα αντικειμενικά ευρήματα θα λέγαμε ότι είναι οι οφθαλμικές εκκρίσεις και η υπεραιμία του επιπεφυκότα, ενώ αξίζει να αναφέρουμε και την παρουσία θυλακίων του επιπεφυκότα. Γενικά, κρίνεται σκόπιμη η συλλογή μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων, ούτως ώστε η ανάλυσή τους να αποδώσει στατιστικά σημαντικά αποτελέσματα, ενώ θα μπορούσαμε να λάβουμε χρήσιμες πληροφορίες και από τη γονοτύπηση των θετικών δειγμάτων.","Adenoviruses are viruses with global dispersion and exhibit great epidemiological interest. There are 68 serotypes of human adenovirus. They are members of the genus Mastadenovirus (which belongs to the family Adenoviridae). They are classified into 7 species (A-G). Adenoviruses are relatively large non-enveloped double-stranded DNA viruses. Their genoma is enclosed in an icosahedral protein case, called the capsid. The latter is also linked with several viral structural proteins. There are also some proteins with nuclear localization. The adenovirus life cycle lasts 24-36 hours and is separated into an early and a late phase. Generally, transcription, replication and virion assembly take place inside the nucleus of host cells. Adenovirus attack to a human cell may lead to cell lysis or latent infection. As far as rodents’ cells are concerned, adenoviruses also demonstrate oncogenic potential. Human immune response against adenovirus infection recruits innate and adaptive (humoral as well as cell-mediated) immune system mechanisms, which are usually quite effective. Nevertheless, there are also several molecular mechanisms of adenovirus-mediated immune evasion. Adenoviruses infect various organs and systems. Infections of respiratory system, gastrointestinal tract and eyes are the most common ones. Although they are self-limited in the majority of cases, there are remarkable morbidity and mortality rates in susceptible groups, such as neonates and immunocompromised patients. Diagnosis is usually clinical. However, laboratory methods are often recruited. Virus isolation in cell cultures is the gold standard of testing. Application of direct techniques is more frequent than indirect serologic testing, in general. Currently, there is no treatment officially approved except for symptomatic, although some antiviral drugs show promise. Furthermore, there is no vaccine available for non military population. So prevention is particularly based on good hygiene. This paper focuses on adenoviral conjunctivitis, which is the most common type of viral infection of the conjunctiva and a major cause of need for eye examination. There are four distinct clinical types of the disease. Symptoms vary from mild subclinical type to serious inflammation with great morbidity. Generally, adenoviral conjunctivitis is a self-limited disease, and recovery usually occurs during 2-3 weeks. Treatment is symptomatic and aims to prevent possible complications. The main subject of this paper is the collection and molecular analysis of ocular specimens from possibly infected eyes. Samples were collected using a specific sampler, after careful assessment of patients’ history and clinical examination. Then, they were preserved in low temperature until their transport to the Virology Unit. This is where the procedures of DNA extraction, PCR-mediated quantitative amplification and PCR products’ electrophoresis took place, aiming to visualize these products’ comparison to positive control samples. To sum up, we managed to collect specimens from 13 patients, 6 males, 4 females and 3 of unidentified gender. Four (4) samples were found positive for adenovirus, eight (8) were negative, whereas one (1) sample was impossible to be tested, because of inadequate quantity. Small number of samples prevents us from coming to useful conclusions of epidemiological significance. However, we may notice that, in clinical practice, there is a tendency to overestimate the possibility of adenoviral infection. We can also observe the fact that the majority of cases belong to the age group of 40-59 years old, as well as a “peak” of the disease in the summer and in the autumn. As far as symptomatology is concerned, it seems that ocular pain, foreign body sensation and watery eye are the most common symptoms. Ocular discharge, conjunctival hyperemia and follicles are clinical signs and findings with high frequency. To sum up, it would be useful to collect more samples, in order to obtain statistically significant results, whereas genotyping could also enrich our research."],"dc:identifier":["uoadl:1316692","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316692"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Διαγνωστική διερεύνηση ιογενών επιπεφυκιτίδων από αδενοϊούς με μοριακές τεχνικές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:50Z"}