{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1316712"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1316712","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Διακυμάνσεις της στάθμης της θάλασσας σε υφαλοκρηπιδικά περιβάλλοντα του ΒΔ-Κεντρικού Αιγαίου, τα τελευταία 20.000 χρόνια","abstract":"Στο πλαίσιο της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας, μελετήθηκε το Άνω Πλειστοκαινικό έως Ολοκαινικό μικροπαλαιοντολογικό αρχείο των βενθονικών τρηματοφόρων, των πυρήνων ιζήματος ΔΕΗ1 και ΔΕΗ5, που συλλέχθηκαν από την υφαλοκρηπιδική ζώνη του ΒΔ-κεντρικού Αιγαίου και συγκεκριμένα από την περιοχή του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου. Η μελέτη στόχευσε στη διερεύνηση της επίδρασης των διακυμάνσεων της στάθμης της θάλασσας στις ρηχές θαλάσσιες λεκάνες του Ελληνικού Μεσογειακού χώρου, κατά την εποχή μετά το μέγιστο της τελευταίας παγετώδους περιόδου έως σήμερα. Στα ιζήματα των δύο πυρήνων, όπου σύμφωνα με τις χρονολογήσεις καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα πάνω από 13540 cal. yr ΒΡ, έχει καταγραφεί η παλαιοωκεανογραφική ιστορία αυτών των περιβαλλόντων, από την εποχή που αποτελούσαν περίκλειστες λιμνοθάλασσες, λίγων μόνο μέτρων, όταν η στάθμη της θάλασσας στο Αιγαίο βρισκόταν χαμηλότερα των -60m από τη σημερινή, μέχρι την πλήρη είσοδο της θάλασσας και την ανάπτυξη παρόμοιων με τις σημερινές συνθήκες αβαθών θαλασσίων υδάτων. Οι λεπτομερείς μικροπαλαιοντολογικές αναλύσεις των δύο πυρήνων κατέληξαν στην αναγνώριση 135 ειδών βενθονικών τρηματοφόρων στον πυρήνα ΔΕΗ1 και 151 στον πυρήνα ΔΕΗ5. Μέσω των στατιστικών μεθόδων που πραγματοποιήθηκαν, διακρίθηκαν έξι συνολικά συναθροίσεις βενθονικών τρηματοφόρων, με διακριτά μικροπαλαιοντολογικά χαρακτηριστικά. Η οικολογική ερμηνεία αυτών αλλά και των περιβαλλοντικών δεικτών που υπολογίστηκαν, οδήγησε στον προσδιορισμό των βιοφάσεων στις οποίες αποκρίνονται και που αποκαλύπτουν τη σταδιακή αύξηση του βάθους στην υπό μελέτη περιοχή, από το Ανώτερο Πλειστόκαινο έως σήμερα. Συγκεκριμένα, διαχωρίστηκαν 3 χρονικά στάδια εξέλιξης του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου: Στάδιο 1ο: Προ-Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Σε αυτό το διάστημα ο χώρος του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου αποτελεί υφάλμυρη λιμνοθάλασσα, βάθους λίγων δεκάδων μέτρων (<30 m), όπως περιγράφεται από τις βιοφάσεις VI, V και IV του πυρήνα ΔΕΗ5. H βιοφάση ΙV (συνάθροιση Ammonia tepida group) είναι η αρχαιότερη (>13,21 cal. kyr ΒΡ) και καταδεικνύει ένα πολύ περιορισμένο περιβάλλον, μίας περίκλειστης λιμνοθάλασσας, βάθους περίπου 10m, στην οποία αναπτύσσεται μία μονοειδική έως ολιγοειδική πανίδα ευρύαλων και καλά ανεκτικών σε συνθήκες περιβαλλοντικής διαταραχής (stress) ειδών. Η βιοφάση V (συνάθροιση Elphidium poeyanum-Ammonia tepida group), στο τέλος του Πλειστοκαίνου (12,89-13,21 cal. kyr ΒΡ), παρουσιάζει την πρώιμη μείωση της έντασης του οικολογικού περιορισμού, μεταφρασμένη στην επαρκή οξυγόνωση και στην αφθονία τροφής, όμως η πανίδα της εποχής παραμένει εξαιρετικά φτωχή. Περί την αρχή του Ολοκαίνου (12,89-9,09 cal. kyr ΒP), η βιοφάση VI (συνάθροιση Ammonia tepida group-Aubignyna perlucida), αποκαλύπτει τα πρώτα στάδια «ανοίγματος» του κόλπου και την ανάπτυξη περισσότερων ειδών, αν και υφάλμυρων, στην ανοιχτή και υφάλμυρη λιμνοθάλασσα βάθους <30 m, που διαμορφώνεται εκείνο το διάστημα. Στάδιο 2ο: Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Στο μέσο Ολόκαινο (8,2 έως 4,86 cal. kyr ΒΡ), στην υπό μελέτη περιοχή εξελίσσεται ένας μεσοπαράκτιος έως ρηχός περιπαράκτιος χώρος, βάθους περίπου 60 m, στον οποίο μπορούν να διακριθούν δύο βιοφάσεις, οι I και ΙΙ του πυρήνα ΔΕΗ1. Από τα 8,2 έως 7,31 cal. kyr ΒΡ, στη βιοφάση II (συνάθροιση Bulimina marginata-Ammonia beccarii), διαφαίνεται η αυξημένη συγκέντρωση τροφικών στοιχείων, προερχόμενη από την αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά και της ηπειρωτικής παροχής, προκαλώντας ένα ήπιο φαινόμενο ευτροφισμού και μείωση των επιπέδων οξυγόνου. Στην πλούσια πανίδα της εποχής παρατηρείται η ελλιπής ανάπτυξη ειδών-δεικτών καλής οξυγόνωσης. Τις συνθήκες αυτές ακολουθεί η εμφάνιση υφάλμυρων ειδών στη βιοφάση I (συνάθροιση Haynesina depressula-Elphidium granosum), από τα 7,31 έως τα 4,86 cal. kyr ΒΡ. Το γεγονός αυτό αποδόθηκε σε πιθανή προέλαση ποτάμιου δέλτα, μέσα σε προηγούμενα καθαρά θαλάσσιο περιβάλλον, παρόμοια με αυτές που έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία, από τα 6 kyr BP και μετά, σε αρκετές περιοχές στην Εύβοια. Το φαινόμενο αυτό επηρέασε την αλμυρότητα και απέθεσε υφάλμυρα ιζήματα στο ρηχό περιπαράκτιο χώρο που εκτείνονταν τότε στο Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο. Στάδιο 3ο: Ολοκαινική Υψηλή Στάθμη της Θάλασσας Στοιχεία για την περίοδο από τα 9,09 έως και μετά τα 1,21 cal. kyr BP, δίνει η βιοφάση III (συνάθροιση Miliolina-Textularia agglutinans group) του πυρήνα ΔΕΗ5. Κύρια οικολογική συνιστώσα του περιβάλλοντος, που αποτίθενται τα ιζήματα του πυρήνα εκείνο το διάστημα, είναι η σημαντική δράση θαλάσσιων ρευμάτων, η οποία έχει αναμείξει μεσοπαράκτιες μαζί με περιπαράκτιες αποθέσεις. Πάντως, από το μικροπαλαιοντολογικό περιεχόμενο αυτού του διαστήματος φαίνεται ξεκάθαρα η μετάβαση από τις Κάτω-Ολοκαινικές λιμνοθαλάσσιες συνθήκες στις μεσοπαράκτιες έως ρηχές περιπαράκτιες του Μέσου Ολοκαίνου και η εν συνεχεία εξέλιξη αυτών σε ακόμα βαθύτερες.","abstract_html":"Στο πλαίσιο της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας, μελετήθηκε το Άνω Πλειστοκαινικό έως Ολοκαινικό μικροπαλαιοντολογικό αρχείο των βενθονικών τρηματοφόρων, των πυρήνων ιζήματος ΔΕΗ1 και ΔΕΗ5, που συλλέχθηκαν από την υφαλοκρηπιδική ζώνη του ΒΔ-κεντρικού Αιγαίου και συγκεκριμένα από την περιοχή του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου. Η μελέτη στόχευσε στη διερεύνηση της επίδρασης των διακυμάνσεων της στάθμης της θάλασσας στις ρηχές θαλάσσιες λεκάνες του Ελληνικού Μεσογειακού χώρου, κατά την εποχή μετά το μέγιστο της τελευταίας παγετώδους περιόδου έως σήμερα. Στα ιζήματα των δύο πυρήνων, όπου σύμφωνα με τις χρονολογήσεις καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα πάνω από 13540 cal. yr ΒΡ, έχει καταγραφεί η παλαιοωκεανογραφική ιστορία αυτών των περιβαλλόντων, από την εποχή που αποτελούσαν περίκλειστες λιμνοθάλασσες, λίγων μόνο μέτρων, όταν η στάθμη της θάλασσας στο Αιγαίο βρισκόταν χαμηλότερα των -60m από τη σημερινή, μέχρι την πλήρη είσοδο της θάλασσας και την ανάπτυξη παρόμοιων με τις σημερινές συνθήκες αβαθών θαλασσίων υδάτων. Οι λεπτομερείς μικροπαλαιοντολογικές αναλύσεις των δύο πυρήνων κατέληξαν στην αναγνώριση 135 ειδών βενθονικών τρηματοφόρων στον πυρήνα ΔΕΗ1 και 151 στον πυρήνα ΔΕΗ5. Μέσω των στατιστικών μεθόδων που πραγματοποιήθηκαν, διακρίθηκαν έξι συνολικά συναθροίσεις βενθονικών τρηματοφόρων, με διακριτά μικροπαλαιοντολογικά χαρακτηριστικά. Η οικολογική ερμηνεία αυτών αλλά και των περιβαλλοντικών δεικτών που υπολογίστηκαν, οδήγησε στον προσδιορισμό των βιοφάσεων στις οποίες αποκρίνονται και που αποκαλύπτουν τη σταδιακή αύξηση του βάθους στην υπό μελέτη περιοχή, από το Ανώτερο Πλειστόκαινο έως σήμερα. Συγκεκριμένα, διαχωρίστηκαν 3 χρονικά στάδια εξέλιξης του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου: Στάδιο 1ο: Προ-Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Σε αυτό το διάστημα ο χώρος του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου αποτελεί υφάλμυρη λιμνοθάλασσα, βάθους λίγων δεκάδων μέτρων (&lt;30 m), όπως περιγράφεται από τις βιοφάσεις VI, V και IV του πυρήνα ΔΕΗ5. H βιοφάση ΙV (συνάθροιση Ammonia tepida group) είναι η αρχαιότερη (&gt;13,21 cal. kyr ΒΡ) και καταδεικνύει ένα πολύ περιορισμένο περιβάλλον, μίας περίκλειστης λιμνοθάλασσας, βάθους περίπου 10m, στην οποία αναπτύσσεται μία μονοειδική έως ολιγοειδική πανίδα ευρύαλων και καλά ανεκτικών σε συνθήκες περιβαλλοντικής διαταραχής (stress) ειδών. Η βιοφάση V (συνάθροιση Elphidium poeyanum-Ammonia tepida group), στο τέλος του Πλειστοκαίνου (12,89-13,21 cal. kyr ΒΡ), παρουσιάζει την πρώιμη μείωση της έντασης του οικολογικού περιορισμού, μεταφρασμένη στην επαρκή οξυγόνωση και στην αφθονία τροφής, όμως η πανίδα της εποχής παραμένει εξαιρετικά φτωχή. Περί την αρχή του Ολοκαίνου (12,89-9,09 cal. kyr ΒP), η βιοφάση VI (συνάθροιση Ammonia tepida group-Aubignyna perlucida), αποκαλύπτει τα πρώτα στάδια «ανοίγματος» του κόλπου και την ανάπτυξη περισσότερων ειδών, αν και υφάλμυρων, στην ανοιχτή και υφάλμυρη λιμνοθάλασσα βάθους &lt;30 m, που διαμορφώνεται εκείνο το διάστημα. Στάδιο 2ο: Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Στο μέσο Ολόκαινο (8,2 έως 4,86 cal. kyr ΒΡ), στην υπό μελέτη περιοχή εξελίσσεται ένας μεσοπαράκτιος έως ρηχός περιπαράκτιος χώρος, βάθους περίπου 60 m, στον οποίο μπορούν να διακριθούν δύο βιοφάσεις, οι I και ΙΙ του πυρήνα ΔΕΗ1. Από τα 8,2 έως 7,31 cal. kyr ΒΡ, στη βιοφάση II (συνάθροιση Bulimina marginata-Ammonia beccarii), διαφαίνεται η αυξημένη συγκέντρωση τροφικών στοιχείων, προερχόμενη από την αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά και της ηπειρωτικής παροχής, προκαλώντας ένα ήπιο φαινόμενο ευτροφισμού και μείωση των επιπέδων οξυγόνου. Στην πλούσια πανίδα της εποχής παρατηρείται η ελλιπής ανάπτυξη ειδών-δεικτών καλής οξυγόνωσης. Τις συνθήκες αυτές ακολουθεί η εμφάνιση υφάλμυρων ειδών στη βιοφάση I (συνάθροιση Haynesina depressula-Elphidium granosum), από τα 7,31 έως τα 4,86 cal. kyr ΒΡ. Το γεγονός αυτό αποδόθηκε σε πιθανή προέλαση ποτάμιου δέλτα, μέσα σε προηγούμενα καθαρά θαλάσσιο περιβάλλον, παρόμοια με αυτές που έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία, από τα 6 kyr BP και μετά, σε αρκετές περιοχές στην Εύβοια. Το φαινόμενο αυτό επηρέασε την αλμυρότητα και απέθεσε υφάλμυρα ιζήματα στο ρηχό περιπαράκτιο χώρο που εκτείνονταν τότε στο Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο. Στάδιο 3ο: Ολοκαινική Υψηλή Στάθμη της Θάλασσας Στοιχεία για την περίοδο από τα 9,09 έως και μετά τα 1,21 cal. kyr BP, δίνει η βιοφάση III (συνάθροιση Miliolina-Textularia agglutinans group) του πυρήνα ΔΕΗ5. Κύρια οικολογική συνιστώσα του περιβάλλοντος, που αποτίθενται τα ιζήματα του πυρήνα εκείνο το διάστημα, είναι η σημαντική δράση θαλάσσιων ρευμάτων, η οποία έχει αναμείξει μεσοπαράκτιες μαζί με περιπαράκτιες αποθέσεις. Πάντως, από το μικροπαλαιοντολογικό περιεχόμενο αυτού του διαστήματος φαίνεται ξεκάθαρα η μετάβαση από τις Κάτω-Ολοκαινικές λιμνοθαλάσσιες συνθήκες στις μεσοπαράκτιες έως ρηχές περιπαράκτιες του Μέσου Ολοκαίνου και η εν συνεχεία εξέλιξη αυτών σε ακόμα βαθύτερες.","abstract_has_math":false,"creators":["Λούβαρη Μαρκέλλα-Ασημίνα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:24:52Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1316712"],"render_values":[{"text":"uoadl:1316712","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316712","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316712","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1316712","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λούβαρη Μαρκέλλα-Ασημίνα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1316712","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316712"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στο πλαίσιο της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας, μελετήθηκε το Άνω Πλειστοκαινικό έως Ολοκαινικό μικροπαλαιοντολογικό αρχείο των βενθονικών τρηματοφόρων, των πυρήνων ιζήματος ΔΕΗ1 και ΔΕΗ5, που συλλέχθηκαν από την υφαλοκρηπιδική ζώνη του ΒΔ-κεντρικού Αιγαίου και συγκεκριμένα από την περιοχή του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου. Η μελέτη στόχευσε στη διερεύνηση της επίδρασης των διακυμάνσεων της στάθμης της θάλασσας στις ρηχές θαλάσσιες λεκάνες του Ελληνικού Μεσογειακού χώρου, κατά την εποχή μετά το μέγιστο της τελευταίας παγετώδους περιόδου έως σήμερα. Στα ιζήματα των δύο πυρήνων, όπου σύμφωνα με τις χρονολογήσεις καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα πάνω από 13540 cal. yr ΒΡ, έχει καταγραφεί η παλαιοωκεανογραφική ιστορία αυτών των περιβαλλόντων, από την εποχή που αποτελούσαν περίκλειστες λιμνοθάλασσες, λίγων μόνο μέτρων, όταν η στάθμη της θάλασσας στο Αιγαίο βρισκόταν χαμηλότερα των -60m από τη σημερινή, μέχρι την πλήρη είσοδο της θάλασσας και την ανάπτυξη παρόμοιων με τις σημερινές συνθήκες αβαθών θαλασσίων υδάτων. Οι λεπτομερείς μικροπαλαιοντολογικές αναλύσεις των δύο πυρήνων κατέληξαν στην αναγνώριση 135 ειδών βενθονικών τρηματοφόρων στον πυρήνα ΔΕΗ1 και 151 στον πυρήνα ΔΕΗ5. Μέσω των στατιστικών μεθόδων που πραγματοποιήθηκαν, διακρίθηκαν έξι συνολικά συναθροίσεις βενθονικών τρηματοφόρων, με διακριτά μικροπαλαιοντολογικά χαρακτηριστικά. Η οικολογική ερμηνεία αυτών αλλά και των περιβαλλοντικών δεικτών που υπολογίστηκαν, οδήγησε στον προσδιορισμό των βιοφάσεων στις οποίες αποκρίνονται και που αποκαλύπτουν τη σταδιακή αύξηση του βάθους στην υπό μελέτη περιοχή, από το Ανώτερο Πλειστόκαινο έως σήμερα. Συγκεκριμένα, διαχωρίστηκαν 3 χρονικά στάδια εξέλιξης του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου: Στάδιο 1ο: Προ-Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Σε αυτό το διάστημα ο χώρος του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου αποτελεί υφάλμυρη λιμνοθάλασσα, βάθους λίγων δεκάδων μέτρων (<30 m), όπως περιγράφεται από τις βιοφάσεις VI, V και IV του πυρήνα ΔΕΗ5. H βιοφάση ΙV (συνάθροιση Ammonia tepida group) είναι η αρχαιότερη (>13,21 cal. kyr ΒΡ) και καταδεικνύει ένα πολύ περιορισμένο περιβάλλον, μίας περίκλειστης λιμνοθάλασσας, βάθους περίπου 10m, στην οποία αναπτύσσεται μία μονοειδική έως ολιγοειδική πανίδα ευρύαλων και καλά ανεκτικών σε συνθήκες περιβαλλοντικής διαταραχής (stress) ειδών. Η βιοφάση V (συνάθροιση Elphidium poeyanum-Ammonia tepida group), στο τέλος του Πλειστοκαίνου (12,89-13,21 cal. kyr ΒΡ), παρουσιάζει την πρώιμη μείωση της έντασης του οικολογικού περιορισμού, μεταφρασμένη στην επαρκή οξυγόνωση και στην αφθονία τροφής, όμως η πανίδα της εποχής παραμένει εξαιρετικά φτωχή. Περί την αρχή του Ολοκαίνου (12,89-9,09 cal. kyr ΒP), η βιοφάση VI (συνάθροιση Ammonia tepida group-Aubignyna perlucida), αποκαλύπτει τα πρώτα στάδια «ανοίγματος» του κόλπου και την ανάπτυξη περισσότερων ειδών, αν και υφάλμυρων, στην ανοιχτή και υφάλμυρη λιμνοθάλασσα βάθους <30 m, που διαμορφώνεται εκείνο το διάστημα. Στάδιο 2ο: Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Στο μέσο Ολόκαινο (8,2 έως 4,86 cal. kyr ΒΡ), στην υπό μελέτη περιοχή εξελίσσεται ένας μεσοπαράκτιος έως ρηχός περιπαράκτιος χώρος, βάθους περίπου 60 m, στον οποίο μπορούν να διακριθούν δύο βιοφάσεις, οι I και ΙΙ του πυρήνα ΔΕΗ1. Από τα 8,2 έως 7,31 cal. kyr ΒΡ, στη βιοφάση II (συνάθροιση Bulimina marginata-Ammonia beccarii), διαφαίνεται η αυξημένη συγκέντρωση τροφικών στοιχείων, προερχόμενη από την αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά και της ηπειρωτικής παροχής, προκαλώντας ένα ήπιο φαινόμενο ευτροφισμού και μείωση των επιπέδων οξυγόνου. Στην πλούσια πανίδα της εποχής παρατηρείται η ελλιπής ανάπτυξη ειδών-δεικτών καλής οξυγόνωσης. Τις συνθήκες αυτές ακολουθεί η εμφάνιση υφάλμυρων ειδών στη βιοφάση I (συνάθροιση Haynesina depressula-Elphidium granosum), από τα 7,31 έως τα 4,86 cal. kyr ΒΡ. Το γεγονός αυτό αποδόθηκε σε πιθανή προέλαση ποτάμιου δέλτα, μέσα σε προηγούμενα καθαρά θαλάσσιο περιβάλλον, παρόμοια με αυτές που έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία, από τα 6 kyr BP και μετά, σε αρκετές περιοχές στην Εύβοια. Το φαινόμενο αυτό επηρέασε την αλμυρότητα και απέθεσε υφάλμυρα ιζήματα στο ρηχό περιπαράκτιο χώρο που εκτείνονταν τότε στο Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο. Στάδιο 3ο: Ολοκαινική Υψηλή Στάθμη της Θάλασσας Στοιχεία για την περίοδο από τα 9,09 έως και μετά τα 1,21 cal. kyr BP, δίνει η βιοφάση III (συνάθροιση Miliolina-Textularia agglutinans group) του πυρήνα ΔΕΗ5. Κύρια οικολογική συνιστώσα του περιβάλλοντος, που αποτίθενται τα ιζήματα του πυρήνα εκείνο το διάστημα, είναι η σημαντική δράση θαλάσσιων ρευμάτων, η οποία έχει αναμείξει μεσοπαράκτιες μαζί με περιπαράκτιες αποθέσεις. Πάντως, από το μικροπαλαιοντολογικό περιεχόμενο αυτού του διαστήματος φαίνεται ξεκάθαρα η μετάβαση από τις Κάτω-Ολοκαινικές λιμνοθαλάσσιες συνθήκες στις μεσοπαράκτιες έως ρηχές περιπαράκτιες του Μέσου Ολοκαίνου και η εν συνεχεία εξέλιξη αυτών σε ακόμα βαθύτερες.","This thesis concerns the study of the Upper Pleistocene to Holocene micropalaeontological record of benthic foraminifera from two sediment cores (DEH1 and DEH5), collected from the shelf of NW-central Aegean Sea and specifically from the South Evoikos Gulf. The study aims to investigate the effects of sea level fluctuations on shelf environments of the Aegean Sea, during the Last Glacial Maximum to present. South Evoikos Gulf constitutes a shallow tectonic epicontinental basin formed in Miocene in the back-arc area, at the northern prolongation of Cycladic Platform, in central Greece which progressively filled since the Early Quaternary. The sediments of the two cores, cover approximately the last 13540 cal. yr BP. Their study reveals the paleoceanographic evolution of the South Evoikos Gulf, from the time that it constituted an enclosed lagoon, when the sea level was lower than 60m b.p.s.l. to the complete entry of the sea and the installation of marine conditions, similar to the current ones. The detailed micropalaeontological analysis allowed the identification of 135 benthic foraminiferal species in the core DEH1 and 151 in the core DEH5. In addition, the statistical analysis singled out six benthic foraminiferal assemblages, with distinct micropalaeontological characteristics. Their interpretation, along with the calculation of foraminiferal parameters, defined an equal number of biofacies, which correspond to the gradual increase in water depth, since the Upper Pleistocene. Specifically, three evolutionary stages were discriminated: Stage 1: Pre-Holocene Sea Level Rise. In this stage, South Evoikos Gulf corresponds to a brackish lagoonal environment, described by biofacies IV, V and VI of DEH5 core. The older biofacies IV (>13.21 cal. kyr ΒΡ), is indicative of a strongly stressed landlocked brackish lagoon, around 10 m deep, holding a monospecific to oligospecific fauna of euryhaline and tolerant species. At the end of Pleis­ tocene (12.89 to 13.21 cal. kyr BP), Biofacies V, presents the early retreat of the stressed conditions and establishment of good oxygenation and adequacy of food. However, the faunal content remains poor. Towards the onset of the Holocene (12.89 to 9.09 cal. kyr BP), biofacies VI, reveals the early “opening” of the gulf and the consequent development of benthic foraminiferal fauna, still brackish, in an open lagoon of <30 m water depth. Stage 2: Holocene Sea Level Rise. In the Middle Holocene (8.2 to 4.86 cal. kyr BP), the study area has evolved into an infralittoral to shallow circalittoral biotope, with a mean water depth of 60 m. Two biofacies can be distinguished, I and II of DEH1 core. From 8.2 to 7.31 cal. kyr BP, biofacies II, reflects high organic matter concentration, derived from the increased productivity and continental influx, causing mild eutrophication and moderate oxygenation. Species indicative of well oxygenation, have poorly developed. Subsequently, from 7.31 to 4.86 cal. kyr BP, biofacies I, was attributed to a possible deltaic progradation into the preceding marine environment, similar to those reported in the literature in several coastal areas in Evia, from 6 kyr BP onwards. This phenomenon influenced the salinity and brackish conditions were installed. Stage 3: Holocene High-stand. Palaeoenvironmental clues, for the period from 9.09 to earlier than 1.21 cal.kyr BP, extracted from biofacies III of DEH5 core. The main ecological component of the environment, where the deposition of these sediments took place, is the significant influence of marine currents. The currents have mixed together infralittoral and circalittoral benthic foraminiferal assemblages, making difficult the evaluation of a single water depth. However, the micropalaeontological content clearly shows the transition from the Early-Holocene lagoonal conditions to the Late-Holocene shallow circalittoral ones, followed by even more deeper settings."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Διακυμάνσεις της στάθμης της θάλασσας σε υφαλοκρηπιδικά περιβάλλοντα του ΒΔ-Κεντρικού Αιγαίου, τα τελευταία 20.000 χρόνια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λούβαρη Μαρκέλλα-Ασημίνα"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Στο πλαίσιο της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας, μελετήθηκε το Άνω Πλειστοκαινικό έως Ολοκαινικό μικροπαλαιοντολογικό αρχείο των βενθονικών τρηματοφόρων, των πυρήνων ιζήματος ΔΕΗ1 και ΔΕΗ5, που συλλέχθηκαν από την υφαλοκρηπιδική ζώνη του ΒΔ-κεντρικού Αιγαίου και συγκεκριμένα από την περιοχή του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου. Η μελέτη στόχευσε στη διερεύνηση της επίδρασης των διακυμάνσεων της στάθμης της θάλασσας στις ρηχές θαλάσσιες λεκάνες του Ελληνικού Μεσογειακού χώρου, κατά την εποχή μετά το μέγιστο της τελευταίας παγετώδους περιόδου έως σήμερα. Στα ιζήματα των δύο πυρήνων, όπου σύμφωνα με τις χρονολογήσεις καλύπτουν ένα χρονικό διάστημα πάνω από 13540 cal. yr ΒΡ, έχει καταγραφεί η παλαιοωκεανογραφική ιστορία αυτών των περιβαλλόντων, από την εποχή που αποτελούσαν περίκλειστες λιμνοθάλασσες, λίγων μόνο μέτρων, όταν η στάθμη της θάλασσας στο Αιγαίο βρισκόταν χαμηλότερα των -60m από τη σημερινή, μέχρι την πλήρη είσοδο της θάλασσας και την ανάπτυξη παρόμοιων με τις σημερινές συνθήκες αβαθών θαλασσίων υδάτων. Οι λεπτομερείς μικροπαλαιοντολογικές αναλύσεις των δύο πυρήνων κατέληξαν στην αναγνώριση 135 ειδών βενθονικών τρηματοφόρων στον πυρήνα ΔΕΗ1 και 151 στον πυρήνα ΔΕΗ5. Μέσω των στατιστικών μεθόδων που πραγματοποιήθηκαν, διακρίθηκαν έξι συνολικά συναθροίσεις βενθονικών τρηματοφόρων, με διακριτά μικροπαλαιοντολογικά χαρακτηριστικά. Η οικολογική ερμηνεία αυτών αλλά και των περιβαλλοντικών δεικτών που υπολογίστηκαν, οδήγησε στον προσδιορισμό των βιοφάσεων στις οποίες αποκρίνονται και που αποκαλύπτουν τη σταδιακή αύξηση του βάθους στην υπό μελέτη περιοχή, από το Ανώτερο Πλειστόκαινο έως σήμερα. Συγκεκριμένα, διαχωρίστηκαν 3 χρονικά στάδια εξέλιξης του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου: Στάδιο 1ο: Προ-Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Σε αυτό το διάστημα ο χώρος του Νότιου Ευβοϊκού Κόλπου αποτελεί υφάλμυρη λιμνοθάλασσα, βάθους λίγων δεκάδων μέτρων (<30 m), όπως περιγράφεται από τις βιοφάσεις VI, V και IV του πυρήνα ΔΕΗ5. H βιοφάση ΙV (συνάθροιση Ammonia tepida group) είναι η αρχαιότερη (>13,21 cal. kyr ΒΡ) και καταδεικνύει ένα πολύ περιορισμένο περιβάλλον, μίας περίκλειστης λιμνοθάλασσας, βάθους περίπου 10m, στην οποία αναπτύσσεται μία μονοειδική έως ολιγοειδική πανίδα ευρύαλων και καλά ανεκτικών σε συνθήκες περιβαλλοντικής διαταραχής (stress) ειδών. Η βιοφάση V (συνάθροιση Elphidium poeyanum-Ammonia tepida group), στο τέλος του Πλειστοκαίνου (12,89-13,21 cal. kyr ΒΡ), παρουσιάζει την πρώιμη μείωση της έντασης του οικολογικού περιορισμού, μεταφρασμένη στην επαρκή οξυγόνωση και στην αφθονία τροφής, όμως η πανίδα της εποχής παραμένει εξαιρετικά φτωχή. Περί την αρχή του Ολοκαίνου (12,89-9,09 cal. kyr ΒP), η βιοφάση VI (συνάθροιση Ammonia tepida group-Aubignyna perlucida), αποκαλύπτει τα πρώτα στάδια «ανοίγματος» του κόλπου και την ανάπτυξη περισσότερων ειδών, αν και υφάλμυρων, στην ανοιχτή και υφάλμυρη λιμνοθάλασσα βάθους <30 m, που διαμορφώνεται εκείνο το διάστημα. Στάδιο 2ο: Ολοκαινική Άνοδος της Θαλάσσιας Στάθμης Στο μέσο Ολόκαινο (8,2 έως 4,86 cal. kyr ΒΡ), στην υπό μελέτη περιοχή εξελίσσεται ένας μεσοπαράκτιος έως ρηχός περιπαράκτιος χώρος, βάθους περίπου 60 m, στον οποίο μπορούν να διακριθούν δύο βιοφάσεις, οι I και ΙΙ του πυρήνα ΔΕΗ1. Από τα 8,2 έως 7,31 cal. kyr ΒΡ, στη βιοφάση II (συνάθροιση Bulimina marginata-Ammonia beccarii), διαφαίνεται η αυξημένη συγκέντρωση τροφικών στοιχείων, προερχόμενη από την αύξηση της παραγωγικότητας, αλλά και της ηπειρωτικής παροχής, προκαλώντας ένα ήπιο φαινόμενο ευτροφισμού και μείωση των επιπέδων οξυγόνου. Στην πλούσια πανίδα της εποχής παρατηρείται η ελλιπής ανάπτυξη ειδών-δεικτών καλής οξυγόνωσης. Τις συνθήκες αυτές ακολουθεί η εμφάνιση υφάλμυρων ειδών στη βιοφάση I (συνάθροιση Haynesina depressula-Elphidium granosum), από τα 7,31 έως τα 4,86 cal. kyr ΒΡ. Το γεγονός αυτό αποδόθηκε σε πιθανή προέλαση ποτάμιου δέλτα, μέσα σε προηγούμενα καθαρά θαλάσσιο περιβάλλον, παρόμοια με αυτές που έχουν αναφερθεί στη βιβλιογραφία, από τα 6 kyr BP και μετά, σε αρκετές περιοχές στην Εύβοια. Το φαινόμενο αυτό επηρέασε την αλμυρότητα και απέθεσε υφάλμυρα ιζήματα στο ρηχό περιπαράκτιο χώρο που εκτείνονταν τότε στο Νότιο Ευβοϊκό Κόλπο. Στάδιο 3ο: Ολοκαινική Υψηλή Στάθμη της Θάλασσας Στοιχεία για την περίοδο από τα 9,09 έως και μετά τα 1,21 cal. kyr BP, δίνει η βιοφάση III (συνάθροιση Miliolina-Textularia agglutinans group) του πυρήνα ΔΕΗ5. Κύρια οικολογική συνιστώσα του περιβάλλοντος, που αποτίθενται τα ιζήματα του πυρήνα εκείνο το διάστημα, είναι η σημαντική δράση θαλάσσιων ρευμάτων, η οποία έχει αναμείξει μεσοπαράκτιες μαζί με περιπαράκτιες αποθέσεις. Πάντως, από το μικροπαλαιοντολογικό περιεχόμενο αυτού του διαστήματος φαίνεται ξεκάθαρα η μετάβαση από τις Κάτω-Ολοκαινικές λιμνοθαλάσσιες συνθήκες στις μεσοπαράκτιες έως ρηχές περιπαράκτιες του Μέσου Ολοκαίνου και η εν συνεχεία εξέλιξη αυτών σε ακόμα βαθύτερες.","This thesis concerns the study of the Upper Pleistocene to Holocene micropalaeontological record of benthic foraminifera from two sediment cores (DEH1 and DEH5), collected from the shelf of NW-central Aegean Sea and specifically from the South Evoikos Gulf. The study aims to investigate the effects of sea level fluctuations on shelf environments of the Aegean Sea, during the Last Glacial Maximum to present. South Evoikos Gulf constitutes a shallow tectonic epicontinental basin formed in Miocene in the back-arc area, at the northern prolongation of Cycladic Platform, in central Greece which progressively filled since the Early Quaternary. The sediments of the two cores, cover approximately the last 13540 cal. yr BP. Their study reveals the paleoceanographic evolution of the South Evoikos Gulf, from the time that it constituted an enclosed lagoon, when the sea level was lower than 60m b.p.s.l. to the complete entry of the sea and the installation of marine conditions, similar to the current ones. The detailed micropalaeontological analysis allowed the identification of 135 benthic foraminiferal species in the core DEH1 and 151 in the core DEH5. In addition, the statistical analysis singled out six benthic foraminiferal assemblages, with distinct micropalaeontological characteristics. Their interpretation, along with the calculation of foraminiferal parameters, defined an equal number of biofacies, which correspond to the gradual increase in water depth, since the Upper Pleistocene. Specifically, three evolutionary stages were discriminated: Stage 1: Pre-Holocene Sea Level Rise. In this stage, South Evoikos Gulf corresponds to a brackish lagoonal environment, described by biofacies IV, V and VI of DEH5 core. The older biofacies IV (>13.21 cal. kyr ΒΡ), is indicative of a strongly stressed landlocked brackish lagoon, around 10 m deep, holding a monospecific to oligospecific fauna of euryhaline and tolerant species. At the end of Pleis­ tocene (12.89 to 13.21 cal. kyr BP), Biofacies V, presents the early retreat of the stressed conditions and establishment of good oxygenation and adequacy of food. However, the faunal content remains poor. Towards the onset of the Holocene (12.89 to 9.09 cal. kyr BP), biofacies VI, reveals the early “opening” of the gulf and the consequent development of benthic foraminiferal fauna, still brackish, in an open lagoon of <30 m water depth. Stage 2: Holocene Sea Level Rise. In the Middle Holocene (8.2 to 4.86 cal. kyr BP), the study area has evolved into an infralittoral to shallow circalittoral biotope, with a mean water depth of 60 m. Two biofacies can be distinguished, I and II of DEH1 core. From 8.2 to 7.31 cal. kyr BP, biofacies II, reflects high organic matter concentration, derived from the increased productivity and continental influx, causing mild eutrophication and moderate oxygenation. Species indicative of well oxygenation, have poorly developed. Subsequently, from 7.31 to 4.86 cal. kyr BP, biofacies I, was attributed to a possible deltaic progradation into the preceding marine environment, similar to those reported in the literature in several coastal areas in Evia, from 6 kyr BP onwards. This phenomenon influenced the salinity and brackish conditions were installed. Stage 3: Holocene High-stand. Palaeoenvironmental clues, for the period from 9.09 to earlier than 1.21 cal.kyr BP, extracted from biofacies III of DEH5 core. The main ecological component of the environment, where the deposition of these sediments took place, is the significant influence of marine currents. The currents have mixed together infralittoral and circalittoral benthic foraminiferal assemblages, making difficult the evaluation of a single water depth. However, the micropalaeontological content clearly shows the transition from the Early-Holocene lagoonal conditions to the Late-Holocene shallow circalittoral ones, followed by even more deeper settings."],"dc:identifier":["uoadl:1316712","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1316712"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Διακυμάνσεις της στάθμης της θάλασσας σε υφαλοκρηπιδικά περιβάλλοντα του ΒΔ-Κεντρικού Αιγαίου, τα τελευταία 20.000 χρόνια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:52Z"}