{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317002"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317002","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Δομικές μελέτες για την επίδραση μη-συνώνυμων σημειακών πολυμορφισμών σε πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην αιτιολογία ασθενειών","abstract":"Εισαγωγή: Οι συζευγμένοι με G πρωτεΐνες υποδοχείς (GPCRs) είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες που επικεντρώνονται στην μεταβίβαση σημάτων από τον εξωκυττάριο στον ενδοκυττάριο χώρο, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο ως πρωτεΐνες-στόχοι για την παραγωγή φαρμάκων σε ένα ευρύ φάσμα ασθενειών. Ο υποδοχέας της ανθρώπινης μελανοκορτίνης (MC1R) ανήκει στην οικογένεια rodopsin-like (class A) των GPCRs και εμπλέκεται στην ρύθμιση παραγωγής χρωστικών ουσιών στο δέρμα (μαύρισμα). Τόσο μελέτες έκφρασης [1, 2] όσο και μέτα-ανάλυσης [3] έδειξαν ότι διάφορες σημειακές μεταλλάξεις του MC1R σχετίζονται με την ασθένεια του μελανώματος και με το φαινότυπο Red Hair Color (RHC). Το γεγονός ότι οι GPCRs αλληλεπιδρούν με G πρωτεΐνες για την μεταβίβαση των σημάτων, μας ώθησε να πραγματοποιήσουμε δομικές μελέτες για την εξέταση της αλληλεπίδρασης διαφόρων μορφών του MC1R με την Gαs υπομονάδα. Πραγματοποιήθηκαν μελέτες αγκυροβόλησης για να εξετάσουμε ποιές σημειακές μεταλλάξεις επηρεάζουν τον τρόπο αλληλεπίδρασης των δυο πρωτεϊνών και πως μπορεί αυτό να συσχετιστεί με την ασθένεια του μελανώματος και το φαινότυπο RHC. Υλικά και μέθοδοι: Όπως οι περισσότεροι GPCRs, η δομή του υποδοχέα της μελανοκορτίνης δεν έχει λυθεί κρυσταλλογραφικά. Έτσι, δημιουργήθηκαν τρισδιάστατα μοντέλα μελανοκορτίνης χρησιμοποιώντας το λογισμικό ομόλογης προτυποποίησης Modeller 9v2 [4]. Η επιλογή του καταλληλότερου προτύπου έγινε κατόπιν στοίχισης της αμινοξικής ακολουθίας της μελανοκορτίνης με όλες τις ακολουθίες των κρυσταλλογραφικά λυμένων δομών GPCR. Ακόμη, χρησιμοποιήσαμε τον αλγόριθμο PRED-COUPLE 2.0 [5] για να προβλέψουμε την ειδικότητα ζευγαρώματος (coupling specificity) μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs. Τα μοντέλα που προέκυψαν από την ομόλογη προτυποποίηση καθώς και η λυμένη κρυσταλλογραφικά δομή Gαs χρησιμοποιήθηκαν ως είσοδο για τα πειράματα πρωτεϊνικής αγκυροβόλησης, τα οποία διεξήχθησαν χρησιμοποιώντας το λογισμικό HADDOCK (High Ambiguity Driven biomolecular DOCKing) [6]. Αποτελέσματα: Tα αποτελέσματα του PRED-COUPLE 2.0 έδειξαν ότι μη συνώνυμοι σημειακοί πολυμορφισμοί του υποδοχέα MC1R δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος των δυο πρωτεϊνών. Πιο συγκεκριμένα, διάφορες μορφές του MC1R υποδοχέα μπορούν να προσδεθούν με τις οικογένειες Gi/o και Gq/11 και όχι μόνο με την Gαs που αποτελεί τον φυσιολογικό μεσολαβητή, χωρίς όμως να επηρεάζει τις τιμές της ειδικότητας ζευγαρώματος της Gαs οικογένειας. Τα αποτελέσματα της αγκυροβόλησης για τα σύμπλοκα που φέραν τους πολυμορφισμούς αυτούς, δεν κατάφεραν να δείξουν ότι υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στην αλληλεπίδραση τους σε σχέση με το φυσιολογικό σύμπλοκο. Συζήτηση: Στη παρούσα μελέτη δίδουμε μια τρισδιάστατη εικόνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs βασιζόμενοι σε υπολογιστικά και πειραματικά δεδομένα. Ακόμη, εντοπίστηκαν όλοι οι πολυμορφισμοί ενδιαφέροντος πάνω στα μοντέλα καθώς και οι αλληλεπιδράσεις που συνάπτονται τόσο ενδομοριακά όσο και διαμοριακά. Οι μελέτες αγκυροβόλησης έδειξαν ότι η παρουσία διαφόρων πολυμορφισμών δεν επηρεάζει τον τρόπο αλληλεπίδρασης του υποδοχέα με την Gαs υπομονάδα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τα αποτελέσματα του αλγορίθμου PRED-COUPLE 2.0 που έδειξαν ότι οι πολυμορφισμοί αυτοί δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος με την Gαs. Ωστόσο, η δημιουργία τρισδιάστατων συμπλόκων MC1R-Gαs που βασίστηκαν στο κρυσταλλογραφικά λυμένο σύμπλοκο του β2- αδρενεργικού με την Gαs υπομονάδα, δείχνει μια εξαιρετικά καλή προσέγγιση του μοντέλου με το πειραματικά λυμένο σύμπλοκο. Δεδομένου ότι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρχε εμφανής επίδραση των πολυμορφισμών στον τρόπο αλληλεπίδρασης των πρωτεϊνών, τα αίτια εμφάνισης μελανώματος ή του φαινότυπου RHC, κατόπιν παρουσίας των πολυμορφισμών αυτών, θα μπορούσαν να αναζητηθούν σε μια διαφορετική βάση. Έτσι, θα μπορούσε μελλοντικά να εξεταστεί η επίδραση των πολυμορφισμών αυτών κατά την διαδικασία διμερισμού ή ολιγομερισμού των υποδοχέων της μελανοκορτίνης. Ακόμη, διαταραχές στον τρόπο διμερισμού θα μπορούσαν, σύμφωνα και με τις πειραματικές μελέτες, να οδηγήσουν στην μειωμένη απόκριση του υποδοχέα στην πρόσδεση του υποκαταστάτη.","abstract_html":"Εισαγωγή: Οι συζευγμένοι με G πρωτεΐνες υποδοχείς (GPCRs) είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες που επικεντρώνονται στην μεταβίβαση σημάτων από τον εξωκυττάριο στον ενδοκυττάριο χώρο, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο ως πρωτεΐνες-στόχοι για την παραγωγή φαρμάκων σε ένα ευρύ φάσμα ασθενειών. Ο υποδοχέας της ανθρώπινης μελανοκορτίνης (MC1R) ανήκει στην οικογένεια rodopsin-like (class A) των GPCRs και εμπλέκεται στην ρύθμιση παραγωγής χρωστικών ουσιών στο δέρμα (μαύρισμα). Τόσο μελέτες έκφρασης [1, 2] όσο και μέτα-ανάλυσης [3] έδειξαν ότι διάφορες σημειακές μεταλλάξεις του MC1R σχετίζονται με την ασθένεια του μελανώματος και με το φαινότυπο Red Hair Color (RHC). Το γεγονός ότι οι GPCRs αλληλεπιδρούν με G πρωτεΐνες για την μεταβίβαση των σημάτων, μας ώθησε να πραγματοποιήσουμε δομικές μελέτες για την εξέταση της αλληλεπίδρασης διαφόρων μορφών του MC1R με την Gαs υπομονάδα. Πραγματοποιήθηκαν μελέτες αγκυροβόλησης για να εξετάσουμε ποιές σημειακές μεταλλάξεις επηρεάζουν τον τρόπο αλληλεπίδρασης των δυο πρωτεϊνών και πως μπορεί αυτό να συσχετιστεί με την ασθένεια του μελανώματος και το φαινότυπο RHC. Υλικά και μέθοδοι: Όπως οι περισσότεροι GPCRs, η δομή του υποδοχέα της μελανοκορτίνης δεν έχει λυθεί κρυσταλλογραφικά. Έτσι, δημιουργήθηκαν τρισδιάστατα μοντέλα μελανοκορτίνης χρησιμοποιώντας το λογισμικό ομόλογης προτυποποίησης Modeller 9v2 [4]. Η επιλογή του καταλληλότερου προτύπου έγινε κατόπιν στοίχισης της αμινοξικής ακολουθίας της μελανοκορτίνης με όλες τις ακολουθίες των κρυσταλλογραφικά λυμένων δομών GPCR. Ακόμη, χρησιμοποιήσαμε τον αλγόριθμο PRED-COUPLE 2.0 [5] για να προβλέψουμε την ειδικότητα ζευγαρώματος (coupling specificity) μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs. Τα μοντέλα που προέκυψαν από την ομόλογη προτυποποίηση καθώς και η λυμένη κρυσταλλογραφικά δομή Gαs χρησιμοποιήθηκαν ως είσοδο για τα πειράματα πρωτεϊνικής αγκυροβόλησης, τα οποία διεξήχθησαν χρησιμοποιώντας το λογισμικό HADDOCK (High Ambiguity Driven biomolecular DOCKing) [6]. Αποτελέσματα: Tα αποτελέσματα του PRED-COUPLE 2.0 έδειξαν ότι μη συνώνυμοι σημειακοί πολυμορφισμοί του υποδοχέα MC1R δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος των δυο πρωτεϊνών. Πιο συγκεκριμένα, διάφορες μορφές του MC1R υποδοχέα μπορούν να προσδεθούν με τις οικογένειες Gi/o και Gq/11 και όχι μόνο με την Gαs που αποτελεί τον φυσιολογικό μεσολαβητή, χωρίς όμως να επηρεάζει τις τιμές της ειδικότητας ζευγαρώματος της Gαs οικογένειας. Τα αποτελέσματα της αγκυροβόλησης για τα σύμπλοκα που φέραν τους πολυμορφισμούς αυτούς, δεν κατάφεραν να δείξουν ότι υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στην αλληλεπίδραση τους σε σχέση με το φυσιολογικό σύμπλοκο. Συζήτηση: Στη παρούσα μελέτη δίδουμε μια τρισδιάστατη εικόνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs βασιζόμενοι σε υπολογιστικά και πειραματικά δεδομένα. Ακόμη, εντοπίστηκαν όλοι οι πολυμορφισμοί ενδιαφέροντος πάνω στα μοντέλα καθώς και οι αλληλεπιδράσεις που συνάπτονται τόσο ενδομοριακά όσο και διαμοριακά. Οι μελέτες αγκυροβόλησης έδειξαν ότι η παρουσία διαφόρων πολυμορφισμών δεν επηρεάζει τον τρόπο αλληλεπίδρασης του υποδοχέα με την Gαs υπομονάδα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τα αποτελέσματα του αλγορίθμου PRED-COUPLE 2.0 που έδειξαν ότι οι πολυμορφισμοί αυτοί δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος με την Gαs. Ωστόσο, η δημιουργία τρισδιάστατων συμπλόκων MC1R-Gαs που βασίστηκαν στο κρυσταλλογραφικά λυμένο σύμπλοκο του β2- αδρενεργικού με την Gαs υπομονάδα, δείχνει μια εξαιρετικά καλή προσέγγιση του μοντέλου με το πειραματικά λυμένο σύμπλοκο. Δεδομένου ότι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρχε εμφανής επίδραση των πολυμορφισμών στον τρόπο αλληλεπίδρασης των πρωτεϊνών, τα αίτια εμφάνισης μελανώματος ή του φαινότυπου RHC, κατόπιν παρουσίας των πολυμορφισμών αυτών, θα μπορούσαν να αναζητηθούν σε μια διαφορετική βάση. Έτσι, θα μπορούσε μελλοντικά να εξεταστεί η επίδραση των πολυμορφισμών αυτών κατά την διαδικασία διμερισμού ή ολιγομερισμού των υποδοχέων της μελανοκορτίνης. Ακόμη, διαταραχές στον τρόπο διμερισμού θα μπορούσαν, σύμφωνα και με τις πειραματικές μελέτες, να οδηγήσουν στην μειωμένη απόκριση του υποδοχέα στην πρόσδεση του υποκαταστάτη.","abstract_has_math":false,"creators":["Κάργας Βασίλειος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:24:57Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317002"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317002","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317002","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317002","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317002","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κάργας Βασίλειος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317002","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317002"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Οι συζευγμένοι με G πρωτεΐνες υποδοχείς (GPCRs) είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες που επικεντρώνονται στην μεταβίβαση σημάτων από τον εξωκυττάριο στον ενδοκυττάριο χώρο, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο ως πρωτεΐνες-στόχοι για την παραγωγή φαρμάκων σε ένα ευρύ φάσμα ασθενειών. Ο υποδοχέας της ανθρώπινης μελανοκορτίνης (MC1R) ανήκει στην οικογένεια rodopsin-like (class A) των GPCRs και εμπλέκεται στην ρύθμιση παραγωγής χρωστικών ουσιών στο δέρμα (μαύρισμα). Τόσο μελέτες έκφρασης [1, 2] όσο και μέτα-ανάλυσης [3] έδειξαν ότι διάφορες σημειακές μεταλλάξεις του MC1R σχετίζονται με την ασθένεια του μελανώματος και με το φαινότυπο Red Hair Color (RHC). Το γεγονός ότι οι GPCRs αλληλεπιδρούν με G πρωτεΐνες για την μεταβίβαση των σημάτων, μας ώθησε να πραγματοποιήσουμε δομικές μελέτες για την εξέταση της αλληλεπίδρασης διαφόρων μορφών του MC1R με την Gαs υπομονάδα. Πραγματοποιήθηκαν μελέτες αγκυροβόλησης για να εξετάσουμε ποιές σημειακές μεταλλάξεις επηρεάζουν τον τρόπο αλληλεπίδρασης των δυο πρωτεϊνών και πως μπορεί αυτό να συσχετιστεί με την ασθένεια του μελανώματος και το φαινότυπο RHC. Υλικά και μέθοδοι: Όπως οι περισσότεροι GPCRs, η δομή του υποδοχέα της μελανοκορτίνης δεν έχει λυθεί κρυσταλλογραφικά. Έτσι, δημιουργήθηκαν τρισδιάστατα μοντέλα μελανοκορτίνης χρησιμοποιώντας το λογισμικό ομόλογης προτυποποίησης Modeller 9v2 [4]. Η επιλογή του καταλληλότερου προτύπου έγινε κατόπιν στοίχισης της αμινοξικής ακολουθίας της μελανοκορτίνης με όλες τις ακολουθίες των κρυσταλλογραφικά λυμένων δομών GPCR. Ακόμη, χρησιμοποιήσαμε τον αλγόριθμο PRED-COUPLE 2.0 [5] για να προβλέψουμε την ειδικότητα ζευγαρώματος (coupling specificity) μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs. Τα μοντέλα που προέκυψαν από την ομόλογη προτυποποίηση καθώς και η λυμένη κρυσταλλογραφικά δομή Gαs χρησιμοποιήθηκαν ως είσοδο για τα πειράματα πρωτεϊνικής αγκυροβόλησης, τα οποία διεξήχθησαν χρησιμοποιώντας το λογισμικό HADDOCK (High Ambiguity Driven biomolecular DOCKing) [6]. Αποτελέσματα: Tα αποτελέσματα του PRED-COUPLE 2.0 έδειξαν ότι μη συνώνυμοι σημειακοί πολυμορφισμοί του υποδοχέα MC1R δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος των δυο πρωτεϊνών. Πιο συγκεκριμένα, διάφορες μορφές του MC1R υποδοχέα μπορούν να προσδεθούν με τις οικογένειες Gi/o και Gq/11 και όχι μόνο με την Gαs που αποτελεί τον φυσιολογικό μεσολαβητή, χωρίς όμως να επηρεάζει τις τιμές της ειδικότητας ζευγαρώματος της Gαs οικογένειας. Τα αποτελέσματα της αγκυροβόλησης για τα σύμπλοκα που φέραν τους πολυμορφισμούς αυτούς, δεν κατάφεραν να δείξουν ότι υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στην αλληλεπίδραση τους σε σχέση με το φυσιολογικό σύμπλοκο. Συζήτηση: Στη παρούσα μελέτη δίδουμε μια τρισδιάστατη εικόνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs βασιζόμενοι σε υπολογιστικά και πειραματικά δεδομένα. Ακόμη, εντοπίστηκαν όλοι οι πολυμορφισμοί ενδιαφέροντος πάνω στα μοντέλα καθώς και οι αλληλεπιδράσεις που συνάπτονται τόσο ενδομοριακά όσο και διαμοριακά. Οι μελέτες αγκυροβόλησης έδειξαν ότι η παρουσία διαφόρων πολυμορφισμών δεν επηρεάζει τον τρόπο αλληλεπίδρασης του υποδοχέα με την Gαs υπομονάδα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τα αποτελέσματα του αλγορίθμου PRED-COUPLE 2.0 που έδειξαν ότι οι πολυμορφισμοί αυτοί δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος με την Gαs. Ωστόσο, η δημιουργία τρισδιάστατων συμπλόκων MC1R-Gαs που βασίστηκαν στο κρυσταλλογραφικά λυμένο σύμπλοκο του β2- αδρενεργικού με την Gαs υπομονάδα, δείχνει μια εξαιρετικά καλή προσέγγιση του μοντέλου με το πειραματικά λυμένο σύμπλοκο. Δεδομένου ότι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρχε εμφανής επίδραση των πολυμορφισμών στον τρόπο αλληλεπίδρασης των πρωτεϊνών, τα αίτια εμφάνισης μελανώματος ή του φαινότυπου RHC, κατόπιν παρουσίας των πολυμορφισμών αυτών, θα μπορούσαν να αναζητηθούν σε μια διαφορετική βάση. Έτσι, θα μπορούσε μελλοντικά να εξεταστεί η επίδραση των πολυμορφισμών αυτών κατά την διαδικασία διμερισμού ή ολιγομερισμού των υποδοχέων της μελανοκορτίνης. Ακόμη, διαταραχές στον τρόπο διμερισμού θα μπορούσαν, σύμφωνα και με τις πειραματικές μελέτες, να οδηγήσουν στην μειωμένη απόκριση του υποδοχέα στην πρόσδεση του υποκαταστάτη.","Motivation: G-protein coupled receptors (GPCRs) mediate most physiological responses to hormones, neurotransmitters and environmental stimulants, thus playing a key role as therapeutic targets for a broad spectrum of diseases. The human melanocortin-1 receptor (MC1R) is a G-protein coupled receptor (class A) involved in the regulation of pigmentation. Expression [1, 2] and case-control studies [3] have shown that several MC1R variant alleles are associated with Red Hair Color (RHC) phenotype and melanoma disease. The fact that GPCRs interact with G- proteins in order to transmit the signal intracellularly, led us to perform structural studies of the interaction between the various forms of MC1R and the Gα subunit. We have performed protein-protein docking to test if these polymorphisms affect coupling and how they are associated with the RHC and melanoma. Methods: As for most GPCRs, the structure of melanocortin-1 receptor is not experimentally determined yet. Therefore, structural models of MC1R were created, utilizing the homology modelling software “Modeller” [4]. Sequence alignment between MC1R and all existing crystallographically solved GPCR structures was performed, in order to choose the best template for modelling. The PRED-COUPLE 2.0 [5] algorithm was also used, to predict the coupling specificity of MC1R to Gα proteins. The predicted MC1R models and the Gα subunit structure were used as input for docking experiments, which were carried out using the High Ambiguity Driven biomolecular DOCKing (HADDOCK) software [6]. Results: PRED-COUPLE 2.0 results indicate that certain non-synonymous polymorphisms of MC1R do not significantly affect its coupling specificity. There is evidence that various forms of MC1R could be coupled not only with Gα proteins that belong to Gs family, which are the natural mediators, but also with those that belong to Gi/o or Gq/11 families. However, these findings do not affect the coupling specificity of the Gs family. When these polymorphisms was evaluated using docking experiments, the results demonstrated non significant structural changes regarding the interaction of the receptor with the Gα protein. Discussion: In this study, a three-dimensional perception of the interaction between MC1R and Gα is presented based on computational and experimental data. Moreover, the polymorphisms of interest were labeled on the models and all intramolecular and intermolecular interactions were detected. There is no evidence from docking studies that the presence of certain polymorphisms significantly affects the interaction of the receptor with the Gα protein. These findings were also confirmed by PRED-COUPLE 2.0 algorithm, showing that certain polymorphisms do not significantly affect the coupling specificity. However, structural complexes were created based on the crystallografically solved structure of β2-adrenergic receptor and Gαs subunit. The produced models were almost identical with the experimental structure. Consider the fact that no one of these polymorphisms significantly affect coupling, prompt us to reconsider our basic assumption and review the possible causes of disease. Thus, in the immediate future, our purpose is to examine the effect of these polymorphisms during the dimerization or oligomerization process of MC1R receptors. Taken into account the experimental studies, an attempt to find how dimerization affects ligand binding will be performed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Δομικές μελέτες για την επίδραση μη-συνώνυμων σημειακών πολυμορφισμών σε πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην αιτιολογία ασθενειών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κάργας Βασίλειος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Εισαγωγή: Οι συζευγμένοι με G πρωτεΐνες υποδοχείς (GPCRs) είναι διαμεμβρανικές πρωτεΐνες που επικεντρώνονται στην μεταβίβαση σημάτων από τον εξωκυττάριο στον ενδοκυττάριο χώρο, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο ως πρωτεΐνες-στόχοι για την παραγωγή φαρμάκων σε ένα ευρύ φάσμα ασθενειών. Ο υποδοχέας της ανθρώπινης μελανοκορτίνης (MC1R) ανήκει στην οικογένεια rodopsin-like (class A) των GPCRs και εμπλέκεται στην ρύθμιση παραγωγής χρωστικών ουσιών στο δέρμα (μαύρισμα). Τόσο μελέτες έκφρασης [1, 2] όσο και μέτα-ανάλυσης [3] έδειξαν ότι διάφορες σημειακές μεταλλάξεις του MC1R σχετίζονται με την ασθένεια του μελανώματος και με το φαινότυπο Red Hair Color (RHC). Το γεγονός ότι οι GPCRs αλληλεπιδρούν με G πρωτεΐνες για την μεταβίβαση των σημάτων, μας ώθησε να πραγματοποιήσουμε δομικές μελέτες για την εξέταση της αλληλεπίδρασης διαφόρων μορφών του MC1R με την Gαs υπομονάδα. Πραγματοποιήθηκαν μελέτες αγκυροβόλησης για να εξετάσουμε ποιές σημειακές μεταλλάξεις επηρεάζουν τον τρόπο αλληλεπίδρασης των δυο πρωτεϊνών και πως μπορεί αυτό να συσχετιστεί με την ασθένεια του μελανώματος και το φαινότυπο RHC. Υλικά και μέθοδοι: Όπως οι περισσότεροι GPCRs, η δομή του υποδοχέα της μελανοκορτίνης δεν έχει λυθεί κρυσταλλογραφικά. Έτσι, δημιουργήθηκαν τρισδιάστατα μοντέλα μελανοκορτίνης χρησιμοποιώντας το λογισμικό ομόλογης προτυποποίησης Modeller 9v2 [4]. Η επιλογή του καταλληλότερου προτύπου έγινε κατόπιν στοίχισης της αμινοξικής ακολουθίας της μελανοκορτίνης με όλες τις ακολουθίες των κρυσταλλογραφικά λυμένων δομών GPCR. Ακόμη, χρησιμοποιήσαμε τον αλγόριθμο PRED-COUPLE 2.0 [5] για να προβλέψουμε την ειδικότητα ζευγαρώματος (coupling specificity) μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs. Τα μοντέλα που προέκυψαν από την ομόλογη προτυποποίηση καθώς και η λυμένη κρυσταλλογραφικά δομή Gαs χρησιμοποιήθηκαν ως είσοδο για τα πειράματα πρωτεϊνικής αγκυροβόλησης, τα οποία διεξήχθησαν χρησιμοποιώντας το λογισμικό HADDOCK (High Ambiguity Driven biomolecular DOCKing) [6]. Αποτελέσματα: Tα αποτελέσματα του PRED-COUPLE 2.0 έδειξαν ότι μη συνώνυμοι σημειακοί πολυμορφισμοί του υποδοχέα MC1R δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος των δυο πρωτεϊνών. Πιο συγκεκριμένα, διάφορες μορφές του MC1R υποδοχέα μπορούν να προσδεθούν με τις οικογένειες Gi/o και Gq/11 και όχι μόνο με την Gαs που αποτελεί τον φυσιολογικό μεσολαβητή, χωρίς όμως να επηρεάζει τις τιμές της ειδικότητας ζευγαρώματος της Gαs οικογένειας. Τα αποτελέσματα της αγκυροβόλησης για τα σύμπλοκα που φέραν τους πολυμορφισμούς αυτούς, δεν κατάφεραν να δείξουν ότι υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στην αλληλεπίδραση τους σε σχέση με το φυσιολογικό σύμπλοκο. Συζήτηση: Στη παρούσα μελέτη δίδουμε μια τρισδιάστατη εικόνα της αλληλεπίδρασης μεταξύ των πρωτεϊνών MC1R και Gαs βασιζόμενοι σε υπολογιστικά και πειραματικά δεδομένα. Ακόμη, εντοπίστηκαν όλοι οι πολυμορφισμοί ενδιαφέροντος πάνω στα μοντέλα καθώς και οι αλληλεπιδράσεις που συνάπτονται τόσο ενδομοριακά όσο και διαμοριακά. Οι μελέτες αγκυροβόλησης έδειξαν ότι η παρουσία διαφόρων πολυμορφισμών δεν επηρεάζει τον τρόπο αλληλεπίδρασης του υποδοχέα με την Gαs υπομονάδα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τα αποτελέσματα του αλγορίθμου PRED-COUPLE 2.0 που έδειξαν ότι οι πολυμορφισμοί αυτοί δεν επηρεάζουν σημαντικά την ειδικότητα ζευγαρώματος με την Gαs. Ωστόσο, η δημιουργία τρισδιάστατων συμπλόκων MC1R-Gαs που βασίστηκαν στο κρυσταλλογραφικά λυμένο σύμπλοκο του β2- αδρενεργικού με την Gαs υπομονάδα, δείχνει μια εξαιρετικά καλή προσέγγιση του μοντέλου με το πειραματικά λυμένο σύμπλοκο. Δεδομένου ότι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν υπήρχε εμφανής επίδραση των πολυμορφισμών στον τρόπο αλληλεπίδρασης των πρωτεϊνών, τα αίτια εμφάνισης μελανώματος ή του φαινότυπου RHC, κατόπιν παρουσίας των πολυμορφισμών αυτών, θα μπορούσαν να αναζητηθούν σε μια διαφορετική βάση. Έτσι, θα μπορούσε μελλοντικά να εξεταστεί η επίδραση των πολυμορφισμών αυτών κατά την διαδικασία διμερισμού ή ολιγομερισμού των υποδοχέων της μελανοκορτίνης. Ακόμη, διαταραχές στον τρόπο διμερισμού θα μπορούσαν, σύμφωνα και με τις πειραματικές μελέτες, να οδηγήσουν στην μειωμένη απόκριση του υποδοχέα στην πρόσδεση του υποκαταστάτη.","Motivation: G-protein coupled receptors (GPCRs) mediate most physiological responses to hormones, neurotransmitters and environmental stimulants, thus playing a key role as therapeutic targets for a broad spectrum of diseases. The human melanocortin-1 receptor (MC1R) is a G-protein coupled receptor (class A) involved in the regulation of pigmentation. Expression [1, 2] and case-control studies [3] have shown that several MC1R variant alleles are associated with Red Hair Color (RHC) phenotype and melanoma disease. The fact that GPCRs interact with G- proteins in order to transmit the signal intracellularly, led us to perform structural studies of the interaction between the various forms of MC1R and the Gα subunit. We have performed protein-protein docking to test if these polymorphisms affect coupling and how they are associated with the RHC and melanoma. Methods: As for most GPCRs, the structure of melanocortin-1 receptor is not experimentally determined yet. Therefore, structural models of MC1R were created, utilizing the homology modelling software “Modeller” [4]. Sequence alignment between MC1R and all existing crystallographically solved GPCR structures was performed, in order to choose the best template for modelling. The PRED-COUPLE 2.0 [5] algorithm was also used, to predict the coupling specificity of MC1R to Gα proteins. The predicted MC1R models and the Gα subunit structure were used as input for docking experiments, which were carried out using the High Ambiguity Driven biomolecular DOCKing (HADDOCK) software [6]. Results: PRED-COUPLE 2.0 results indicate that certain non-synonymous polymorphisms of MC1R do not significantly affect its coupling specificity. There is evidence that various forms of MC1R could be coupled not only with Gα proteins that belong to Gs family, which are the natural mediators, but also with those that belong to Gi/o or Gq/11 families. However, these findings do not affect the coupling specificity of the Gs family. When these polymorphisms was evaluated using docking experiments, the results demonstrated non significant structural changes regarding the interaction of the receptor with the Gα protein. Discussion: In this study, a three-dimensional perception of the interaction between MC1R and Gα is presented based on computational and experimental data. Moreover, the polymorphisms of interest were labeled on the models and all intramolecular and intermolecular interactions were detected. There is no evidence from docking studies that the presence of certain polymorphisms significantly affects the interaction of the receptor with the Gα protein. These findings were also confirmed by PRED-COUPLE 2.0 algorithm, showing that certain polymorphisms do not significantly affect the coupling specificity. However, structural complexes were created based on the crystallografically solved structure of β2-adrenergic receptor and Gαs subunit. The produced models were almost identical with the experimental structure. Consider the fact that no one of these polymorphisms significantly affect coupling, prompt us to reconsider our basic assumption and review the possible causes of disease. Thus, in the immediate future, our purpose is to examine the effect of these polymorphisms during the dimerization or oligomerization process of MC1R receptors. Taken into account the experimental studies, an attempt to find how dimerization affects ligand binding will be performed."],"dc:identifier":["uoadl:1317002","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317002"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Δομικές μελέτες για την επίδραση μη-συνώνυμων σημειακών πολυμορφισμών σε πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην αιτιολογία ασθενειών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:57Z"}