{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317067"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317067","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εικονική και πειραματική αξιολόγηση αναστολέων φωσφορυλάσης του γλυκογόνου","abstract":"Στην παρούσα εργασία επιχειρήθηκε η εφαρμογή υπολογιστικών μεθόδων και βιολογικών πειραμάτων στην αξιολόγηση δύο συλλογών μορίων με σκοπό την ανακάλυψη νέων αναστολέων της πρωτεΐνης φωσφορυλάση του γλυκογόνου. Η εργασία διακρίνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος πραγματοποιήθηκαν θεωρητικοί υπολογισμοί εικονικής αξιολόγησης. Επιχειρήθηκε η βελτιστοποίηση του αλγορίθμου αξιολόγησης με σκοπό την κατά το δυνατόν υψηλότερη απόδοση του στη διάκριση μεταξύ δραστικών και αδρανών έναντι της φωσφορυλάσης μορίων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια συλλογή που περιείχε μόρια με γνωστή δράση πρός τη φωσφορυλάση αλλά και πολλά μόρια αδρανή (decoy set). Η απόδοση κάθε αξιολόγησης ποσοτικοποιήθηκε με τον υπολογισμό του συντελεστή εμπλουτισμού (enrichment factor, EF). Αρχικά ερευνήθηκε η σπουδαιότητα της παρουσίας μορίων νερού στο καταλυτικό κέντρο της φωσφορυλάσης του γλυκογόνου κατά την εικονική αξιολόγηση. Οι υπολογισμοί οδήγησαν στον προσδιορισμό 29 σημαντικών μορίων νερού, τα οποία θεωρήθηκαν ως δομικά και συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη εικονικής αξιολόγησης που ακολούθησε. Επίσης διαπιστώθηκε ότι η σταδιακή αφαίρεση τους μειώνει το συντελεστή EF. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι παράμετροι που ελέγχουν την ακτίνα VdW των ατόμων προσδέτη και πρωτεΐνης, με σκοπό τη μέγιστη αύξηση της τιμής EF, αποδεικνύοντας τον σημαντικό τους ρόλο στην απόδοση της αξιολόγησης. Στο δεύτερο μέρος οι βέλτιστες ρυθμίσεις του αλγορίθμου που προσδιορίστηκαν προηγουμένως, χρησιμοποιήθηκαν για την εικονική αξιολόγηση δύο βιβλιοθηκών μορίων με άγνωστη δράση. Αυτές οι βιβλιοθήκες ήταν η βιβλιοθήκη Diversity-II του NCI καθώς και εκείνη του τμήματος Φαρμακευτικής. Τα αποτελέσματα της εικονικής αξιολόγησης οδήγησαν στην κατάταξη των μορίων των συλλογών με βάση την εν δυνάμει συγγένεια σύνδεσης τους με την υπό μελέτη πρωτεΐνη. Στη συνέχεια επιλέχθηκαν 18 από αυτά και η βιολογική τους δράση αξιολογήθηκε πειραματικά. Από τις ενώσεις που επέδειξαν ικανοποιητική θεωρητικά υπολογισμένη συγγένεια και μελετήθηκαν κινητικά, οι 10 εμφάνισαν αναστολή, ενώ οι δύο από αυτές επέδειξαν ικανοποιητική αναστολή του ενζύμου, επιτρέποντας τον υπολογισμό της τιμής IC50. Από τα δύο πλέον δραστικά μόρια, το πρώτο είναι ο γλυκοσίδης του στιλβενίου ρεσβερατρόλη και το δεύτερο ό φαινολικός γλυκοσίδης ταχιοσίδης. Τα δύο μόρια παρουσιάζουν ενδιαφέρουσες δυνατότητες συνθετικής ανάπτυξης και μπορούν να αποτελέσουν ενώσεις-οδηγούς για τη σύνθεση νέων ισχυρών αναστολέων του ενζύμου φωσφορυλάση του γλυκογόνου.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία επιχειρήθηκε η εφαρμογή υπολογιστικών μεθόδων και βιολογικών πειραμάτων στην αξιολόγηση δύο συλλογών μορίων με σκοπό την ανακάλυψη νέων αναστολέων της πρωτεΐνης φωσφορυλάση του γλυκογόνου. Η εργασία διακρίνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος πραγματοποιήθηκαν θεωρητικοί υπολογισμοί εικονικής αξιολόγησης. Επιχειρήθηκε η βελτιστοποίηση του αλγορίθμου αξιολόγησης με σκοπό την κατά το δυνατόν υψηλότερη απόδοση του στη διάκριση μεταξύ δραστικών και αδρανών έναντι της φωσφορυλάσης μορίων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια συλλογή που περιείχε μόρια με γνωστή δράση πρός τη φωσφορυλάση αλλά και πολλά μόρια αδρανή (decoy set). Η απόδοση κάθε αξιολόγησης ποσοτικοποιήθηκε με τον υπολογισμό του συντελεστή εμπλουτισμού (enrichment factor, EF). Αρχικά ερευνήθηκε η σπουδαιότητα της παρουσίας μορίων νερού στο καταλυτικό κέντρο της φωσφορυλάσης του γλυκογόνου κατά την εικονική αξιολόγηση. Οι υπολογισμοί οδήγησαν στον προσδιορισμό 29 σημαντικών μορίων νερού, τα οποία θεωρήθηκαν ως δομικά και συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη εικονικής αξιολόγησης που ακολούθησε. Επίσης διαπιστώθηκε ότι η σταδιακή αφαίρεση τους μειώνει το συντελεστή EF. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι παράμετροι που ελέγχουν την ακτίνα VdW των ατόμων προσδέτη και πρωτεΐνης, με σκοπό τη μέγιστη αύξηση της τιμής EF, αποδεικνύοντας τον σημαντικό τους ρόλο στην απόδοση της αξιολόγησης. Στο δεύτερο μέρος οι βέλτιστες ρυθμίσεις του αλγορίθμου που προσδιορίστηκαν προηγουμένως, χρησιμοποιήθηκαν για την εικονική αξιολόγηση δύο βιβλιοθηκών μορίων με άγνωστη δράση. Αυτές οι βιβλιοθήκες ήταν η βιβλιοθήκη Diversity-II του NCI καθώς και εκείνη του τμήματος Φαρμακευτικής. Τα αποτελέσματα της εικονικής αξιολόγησης οδήγησαν στην κατάταξη των μορίων των συλλογών με βάση την εν δυνάμει συγγένεια σύνδεσης τους με την υπό μελέτη πρωτεΐνη. Στη συνέχεια επιλέχθηκαν 18 από αυτά και η βιολογική τους δράση αξιολογήθηκε πειραματικά. Από τις ενώσεις που επέδειξαν ικανοποιητική θεωρητικά υπολογισμένη συγγένεια και μελετήθηκαν κινητικά, οι 10 εμφάνισαν αναστολή, ενώ οι δύο από αυτές επέδειξαν ικανοποιητική αναστολή του ενζύμου, επιτρέποντας τον υπολογισμό της τιμής IC50. Από τα δύο πλέον δραστικά μόρια, το πρώτο είναι ο γλυκοσίδης του στιλβενίου ρεσβερατρόλη και το δεύτερο ό φαινολικός γλυκοσίδης ταχιοσίδης. Τα δύο μόρια παρουσιάζουν ενδιαφέρουσες δυνατότητες συνθετικής ανάπτυξης και μπορούν να αποτελέσουν ενώσεις-οδηγούς για τη σύνθεση νέων ισχυρών αναστολέων του ενζύμου φωσφορυλάση του γλυκογόνου.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαυροκέφαλος Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:24:59Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317067"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317067","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317067","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317067","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317067","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαυροκέφαλος Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317067","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317067"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία επιχειρήθηκε η εφαρμογή υπολογιστικών μεθόδων και βιολογικών πειραμάτων στην αξιολόγηση δύο συλλογών μορίων με σκοπό την ανακάλυψη νέων αναστολέων της πρωτεΐνης φωσφορυλάση του γλυκογόνου. Η εργασία διακρίνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος πραγματοποιήθηκαν θεωρητικοί υπολογισμοί εικονικής αξιολόγησης. Επιχειρήθηκε η βελτιστοποίηση του αλγορίθμου αξιολόγησης με σκοπό την κατά το δυνατόν υψηλότερη απόδοση του στη διάκριση μεταξύ δραστικών και αδρανών έναντι της φωσφορυλάσης μορίων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια συλλογή που περιείχε μόρια με γνωστή δράση πρός τη φωσφορυλάση αλλά και πολλά μόρια αδρανή (decoy set). Η απόδοση κάθε αξιολόγησης ποσοτικοποιήθηκε με τον υπολογισμό του συντελεστή εμπλουτισμού (enrichment factor, EF). Αρχικά ερευνήθηκε η σπουδαιότητα της παρουσίας μορίων νερού στο καταλυτικό κέντρο της φωσφορυλάσης του γλυκογόνου κατά την εικονική αξιολόγηση. Οι υπολογισμοί οδήγησαν στον προσδιορισμό 29 σημαντικών μορίων νερού, τα οποία θεωρήθηκαν ως δομικά και συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη εικονικής αξιολόγησης που ακολούθησε. Επίσης διαπιστώθηκε ότι η σταδιακή αφαίρεση τους μειώνει το συντελεστή EF. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι παράμετροι που ελέγχουν την ακτίνα VdW των ατόμων προσδέτη και πρωτεΐνης, με σκοπό τη μέγιστη αύξηση της τιμής EF, αποδεικνύοντας τον σημαντικό τους ρόλο στην απόδοση της αξιολόγησης. Στο δεύτερο μέρος οι βέλτιστες ρυθμίσεις του αλγορίθμου που προσδιορίστηκαν προηγουμένως, χρησιμοποιήθηκαν για την εικονική αξιολόγηση δύο βιβλιοθηκών μορίων με άγνωστη δράση. Αυτές οι βιβλιοθήκες ήταν η βιβλιοθήκη Diversity-II του NCI καθώς και εκείνη του τμήματος Φαρμακευτικής. Τα αποτελέσματα της εικονικής αξιολόγησης οδήγησαν στην κατάταξη των μορίων των συλλογών με βάση την εν δυνάμει συγγένεια σύνδεσης τους με την υπό μελέτη πρωτεΐνη. Στη συνέχεια επιλέχθηκαν 18 από αυτά και η βιολογική τους δράση αξιολογήθηκε πειραματικά. Από τις ενώσεις που επέδειξαν ικανοποιητική θεωρητικά υπολογισμένη συγγένεια και μελετήθηκαν κινητικά, οι 10 εμφάνισαν αναστολή, ενώ οι δύο από αυτές επέδειξαν ικανοποιητική αναστολή του ενζύμου, επιτρέποντας τον υπολογισμό της τιμής IC50. Από τα δύο πλέον δραστικά μόρια, το πρώτο είναι ο γλυκοσίδης του στιλβενίου ρεσβερατρόλη και το δεύτερο ό φαινολικός γλυκοσίδης ταχιοσίδης. Τα δύο μόρια παρουσιάζουν ενδιαφέρουσες δυνατότητες συνθετικής ανάπτυξης και μπορούν να αποτελέσουν ενώσεις-οδηγούς για τη σύνθεση νέων ισχυρών αναστολέων του ενζύμου φωσφορυλάση του γλυκογόνου.","In this study computational methods and biological experiments were applied for the evaluation of, the Diversity Set of NCI and the compounds that have been synthesized and isolated by the Pharmaceutical University of Athens, aiming at the discovery of new inhibitors for protein glycogen phosphorylase. The study is divided in three steps: a) Protein calibration with a known activity set (decoy set), b) Virtual screening of the unknown activity set and c) Determination of the IC50 of the ligands that best ranked of the unknown activity set. For the protein calibration the decoy set was virtually screened with Schrodinger Suite and evaluated with the enrichment factor (EF). The evaluation of water molecules of the catalytic site revealed 29 of those to be structural and were kept as part of the rigid protein. Optimization of the parameters controlling the atomic van der waals radius of the complex (ligand and protein) was carried out. The results and parameters that demonstrated best prediction in the decoy set, were used to predict the activity of the unknown set and the best candidates were evaluated experimentally. From the compounds that turned up to have satisfactory theoretical binding affinity, 18 were evaluated with enzymatic kinetic and 10 of them showed a degree of inhibition for the protein phosphorylase. Two of them, resveratrol glucoside and tachioside turned out with the best inhibition of the biological evaluated molecules and their IC50 was obtained. These two molecules could be lead compounds for future synthetic inhibitors for the protein glycogen phosphorylase."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εικονική και πειραματική αξιολόγηση αναστολέων φωσφορυλάσης του γλυκογόνου"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαυροκέφαλος Νικόλαος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία επιχειρήθηκε η εφαρμογή υπολογιστικών μεθόδων και βιολογικών πειραμάτων στην αξιολόγηση δύο συλλογών μορίων με σκοπό την ανακάλυψη νέων αναστολέων της πρωτεΐνης φωσφορυλάση του γλυκογόνου. Η εργασία διακρίνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος πραγματοποιήθηκαν θεωρητικοί υπολογισμοί εικονικής αξιολόγησης. Επιχειρήθηκε η βελτιστοποίηση του αλγορίθμου αξιολόγησης με σκοπό την κατά το δυνατόν υψηλότερη απόδοση του στη διάκριση μεταξύ δραστικών και αδρανών έναντι της φωσφορυλάσης μορίων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε μια συλλογή που περιείχε μόρια με γνωστή δράση πρός τη φωσφορυλάση αλλά και πολλά μόρια αδρανή (decoy set). Η απόδοση κάθε αξιολόγησης ποσοτικοποιήθηκε με τον υπολογισμό του συντελεστή εμπλουτισμού (enrichment factor, EF). Αρχικά ερευνήθηκε η σπουδαιότητα της παρουσίας μορίων νερού στο καταλυτικό κέντρο της φωσφορυλάσης του γλυκογόνου κατά την εικονική αξιολόγηση. Οι υπολογισμοί οδήγησαν στον προσδιορισμό 29 σημαντικών μορίων νερού, τα οποία θεωρήθηκαν ως δομικά και συμπεριλήφθηκαν στη μελέτη εικονικής αξιολόγησης που ακολούθησε. Επίσης διαπιστώθηκε ότι η σταδιακή αφαίρεση τους μειώνει το συντελεστή EF. Στη συνέχεια βελτιστοποιήθηκαν οι παράμετροι που ελέγχουν την ακτίνα VdW των ατόμων προσδέτη και πρωτεΐνης, με σκοπό τη μέγιστη αύξηση της τιμής EF, αποδεικνύοντας τον σημαντικό τους ρόλο στην απόδοση της αξιολόγησης. Στο δεύτερο μέρος οι βέλτιστες ρυθμίσεις του αλγορίθμου που προσδιορίστηκαν προηγουμένως, χρησιμοποιήθηκαν για την εικονική αξιολόγηση δύο βιβλιοθηκών μορίων με άγνωστη δράση. Αυτές οι βιβλιοθήκες ήταν η βιβλιοθήκη Diversity-II του NCI καθώς και εκείνη του τμήματος Φαρμακευτικής. Τα αποτελέσματα της εικονικής αξιολόγησης οδήγησαν στην κατάταξη των μορίων των συλλογών με βάση την εν δυνάμει συγγένεια σύνδεσης τους με την υπό μελέτη πρωτεΐνη. Στη συνέχεια επιλέχθηκαν 18 από αυτά και η βιολογική τους δράση αξιολογήθηκε πειραματικά. Από τις ενώσεις που επέδειξαν ικανοποιητική θεωρητικά υπολογισμένη συγγένεια και μελετήθηκαν κινητικά, οι 10 εμφάνισαν αναστολή, ενώ οι δύο από αυτές επέδειξαν ικανοποιητική αναστολή του ενζύμου, επιτρέποντας τον υπολογισμό της τιμής IC50. Από τα δύο πλέον δραστικά μόρια, το πρώτο είναι ο γλυκοσίδης του στιλβενίου ρεσβερατρόλη και το δεύτερο ό φαινολικός γλυκοσίδης ταχιοσίδης. Τα δύο μόρια παρουσιάζουν ενδιαφέρουσες δυνατότητες συνθετικής ανάπτυξης και μπορούν να αποτελέσουν ενώσεις-οδηγούς για τη σύνθεση νέων ισχυρών αναστολέων του ενζύμου φωσφορυλάση του γλυκογόνου.","In this study computational methods and biological experiments were applied for the evaluation of, the Diversity Set of NCI and the compounds that have been synthesized and isolated by the Pharmaceutical University of Athens, aiming at the discovery of new inhibitors for protein glycogen phosphorylase. The study is divided in three steps: a) Protein calibration with a known activity set (decoy set), b) Virtual screening of the unknown activity set and c) Determination of the IC50 of the ligands that best ranked of the unknown activity set. For the protein calibration the decoy set was virtually screened with Schrodinger Suite and evaluated with the enrichment factor (EF). The evaluation of water molecules of the catalytic site revealed 29 of those to be structural and were kept as part of the rigid protein. Optimization of the parameters controlling the atomic van der waals radius of the complex (ligand and protein) was carried out. The results and parameters that demonstrated best prediction in the decoy set, were used to predict the activity of the unknown set and the best candidates were evaluated experimentally. From the compounds that turned up to have satisfactory theoretical binding affinity, 18 were evaluated with enzymatic kinetic and 10 of them showed a degree of inhibition for the protein phosphorylase. Two of them, resveratrol glucoside and tachioside turned out with the best inhibition of the biological evaluated molecules and their IC50 was obtained. These two molecules could be lead compounds for future synthetic inhibitors for the protein glycogen phosphorylase."],"dc:identifier":["uoadl:1317067","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317067"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Εικονική και πειραματική αξιολόγηση αναστολέων φωσφορυλάσης του γλυκογόνου"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:24:59Z"}