{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317342"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317342","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επιλόχειος κατάθλιψη","abstract":"Ως επιλόχειος κατάθλιψη ορίζεται ένα μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο το οποίο έχει έναρξη εντός των τεσσάρων πρώτων εβδομάδων της λοχείας αλλά η πλήρης εκδήλωση του επισυμβαίνει κατά τον 4ο – 5ο μήνα μετά τον τοκετό. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει ήπια έως μέτρια συμπτώματα που αφορούν σε ακεφιά, ελάττωση του ενδιαφέροντος, άγχος, ευερεθιστότητα, σύγχυση, απώλεια ή αύξηση σωματικού βάρους, αυπνΐα, κόπωση, ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση, ελαττωμένη ικανότητα σκέψης και λήψης αποφάσεων, αισθήματα ενοχής και αυτομορφής, κεφαλαλγίες, ζαλάδες, μειωμένη σεξουαλική διάθεση και επανερχόμενες σκέψεις αυτοκτονίας. Εξαιτίας του ότι πολλά συμπτώματα της είναι κοινά με άλλες ασθένειες, κρίνεται απαραίτητη η διαφοροδιάγνωση της από αυτές. Ο επιπολασμός της επιλόχειου κατάθλιψης ανέρχεται στο 10% - 20%, ενώ αυξάνεται κατά πολύ στις οικονομικά ασθενέστερες πρωτότοκες γυναίκες, στις έφηβες και στις γυναίκες με ιστορικό καταθλιπτικής διαταραχής. Αιτιολογικά, η επιλόχειος κατάθλιψη σχετίζεται με ένα συνδυασμό ψυχοκοινωνικών και νευροβιολογικών παραγόντων. Όσον αφορά στο ψυχοκοινωνικό της υπόβαθρο, ως παράγοντες κινδύνου για την εκδήλωση επιλόχειου κατάθλιψης θεωρούνται η προγεννητική κατάθλιψη και το άγχος κατά την κύηση, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό ψυχικής νόσου, τα αρνητικά γεγονότα ζωής τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όσο και κατά τη λοχεία, η ιδιοσυγκρασία του βρέφους, το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, η ηλικία της γυναίκας, το ανεπαρκές υποστηρικτικό δίκτυο, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, οι επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού καθώς και τα παιδικά βιώματα της λεχωΐδας και η ευαλωτότητα του χαρακτήρα της. Από την άλλη πλευρά, το νευροβιολογικό υπόστρωμα της επιλόχειου κατάθλιψης αφορά σε διαταραχές της δομής του εγκεφάλου, σε διαταραχές της νευροενδοκρινολογικής λειτουργίας των αξόνων υποθάλαμος – υπόφυση – γονάδες και υποθάλαμος – υπόφυση – θυρεοειδής αδένας καθώς και σε διαταραχές της νευροδιαβίβασης. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας οι μεταβολές στα επίπεδα των ωοθηκικών ορμονών, των β – ενδορφινών και της GRH φαίνεται να σχετίζονται με την αιτιοπαθολογία της επιλόχειου κατάθλιψης. Επίσης είναι γνωστό ότι οι ωοθηκικές ορμόνες ασκούν σημαντική επίδραση στο σερο τονινεργικό σύστημα προκαλώντας αλλαγές στο ΚΝΣ και επηρεάζοντας κατά αυτόν τον τρόπο και τη διάθεση της λεχωΐδας. Η πρόληψη καθώς και η έγκαιρη διάγνωση στοχεύουν στην αναχαίτιση της διαταραχής σε πρώιμο στάδιο και σε συνδυασμό με την αποτελεσματική θεραπεία έχουν ως απώτερο σκοπό την αποφυγή των αρνητικών επιπτώσεων που μπορεί να έχει στη γνωστική και σωματική υγεία τόσο της λεχωΐδας όσο και του βρέφους καθώς και στη σχέση της με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Όσον αφορά στη θεραπεία της επιλόχειου κατάθλιψης, η αντιμετώπιση της σχετίζεται με τις ιδιαίτερες ανάγκες της λεχωΐδας και περιλαμβάνει είτε μόνο ψυχοθεραπεία για τις ήπιες μορφές είτε συνδυασμό ψυχοθεραπευτικών και φαρμακευτικών θεραπειών (χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων) για τις πιο σοβαρές μορφές κατάθλιψης όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία. Η επιλόχειος μελαγχολία είναι μια παροδική, αυτοπεριοριζόμενη διαταραχή, η οποία εμφανίζεται μεταξύ της 3ης και 5ης μέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί μερικές μέρες. Στη συμπτωματολογία της επιλόχειου μελαγχολίας περιλαμβάνονται το κλάμα, η ευμεταβλητότητα, η υπερευαισθησία, το άγχος, η έλλειψη συγκέντρωσης και διαύγειας, η εξάντληση, η κεφαλαλγία καθώς και η αΰπνία. Όσον αφορά στην επιδημιολογία, αυτή κυμαίνεται από 8% έως 84%. Η αιτιολογία της διαταραχής αυτής σχετίζεται τόσο με βιολογικούς όσο και με ψυχοκοινωνικούς παράγοντες. Σχετικά με το βιολογικό υπόστρωμα της, για την εκδήλωση επιλόχειου μελαγχολίας έχουν κατηγορηθεί κυρίως οι απότομες μεταβολές των οιστρογόνων και της προγεστερόνης καθώς και η υπερευαισθησία των GABA υποδοχέων. Όσον αφορά τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες κινδύνου, αυτοί περιλαμβάνουν την ύπαρξη διαταραχών διάθεσης και άγχος το τρίτο τρίμηνο της κύησης, το ατομικό ιστορικό κατάθλιψης, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Η επιλόχειος μελαγχολία εξαιτίας του ότι δε θεωρείται νόσος αλλά φυσιολογική αντίδραση της λεχωΐδας, δε χρίζει ειδικής θεραπευτικής προσέγγισης. Τέλος, όσον αφορά στην επιλόχειο ψύχωση, μια λεχωΐδα λέγεται ότι πάσχει από επιλόχειο ψύχωση όταν κατά το διάστημα των δύο πρώτων εβδομάδων μετά τον τοκετό εμφανίζονται συμπτώματα μανίας, σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής, σχιζοφρένειας, άλλης λειτουργικής ψύχωσης καθώς και ψυχωσικής κατάθλιψης. Η έναρξη της είναι ασυνήθιστα οξεία, με ταχεία κλιμάκωση της συμπτωματολογίας μεταξύ της 2ης και 14ης ημέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί εάν διαγνωσθεί εγκαίρως για λίγες εβδομάδες. Η επίπτωση της ανέρχεται στη 1 – 2 περιπτώσεις ανά 1000 τοκετούς. Η αιτιολογία της είναι κυρίως νευροενδοκρινική καθώς φαίνεται να εμπλέκεται η υπερευαισθησία των ντοπαμινεργικών υποδοχέων. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση επιλόχειου ψύχωσης φαίνεται να αποτελούν το ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό ψύχωσης ή άλλης σοβαρής ψυχικής διαταραχής, η πρωτοτοκία, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο καθώς και ο καταναγκαστικός τύπος προσωπικότητας. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει εισαγωγή σε ψυχιατρική κλινική, ψυχοθεραπεία και χορήγηση συνδυασμού αντιψυχωτικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών και σταθεροποιητών διάθεσης, όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία.","abstract_html":"Ως επιλόχειος κατάθλιψη ορίζεται ένα μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο το οποίο έχει έναρξη εντός των τεσσάρων πρώτων εβδομάδων της λοχείας αλλά η πλήρης εκδήλωση του επισυμβαίνει κατά τον 4ο – 5ο μήνα μετά τον τοκετό. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει ήπια έως μέτρια συμπτώματα που αφορούν σε ακεφιά, ελάττωση του ενδιαφέροντος, άγχος, ευερεθιστότητα, σύγχυση, απώλεια ή αύξηση σωματικού βάρους, αυπνΐα, κόπωση, ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση, ελαττωμένη ικανότητα σκέψης και λήψης αποφάσεων, αισθήματα ενοχής και αυτομορφής, κεφαλαλγίες, ζαλάδες, μειωμένη σεξουαλική διάθεση και επανερχόμενες σκέψεις αυτοκτονίας. Εξαιτίας του ότι πολλά συμπτώματα της είναι κοινά με άλλες ασθένειες, κρίνεται απαραίτητη η διαφοροδιάγνωση της από αυτές. Ο επιπολασμός της επιλόχειου κατάθλιψης ανέρχεται στο 10% - 20%, ενώ αυξάνεται κατά πολύ στις οικονομικά ασθενέστερες πρωτότοκες γυναίκες, στις έφηβες και στις γυναίκες με ιστορικό καταθλιπτικής διαταραχής. Αιτιολογικά, η επιλόχειος κατάθλιψη σχετίζεται με ένα συνδυασμό ψυχοκοινωνικών και νευροβιολογικών παραγόντων. Όσον αφορά στο ψυχοκοινωνικό της υπόβαθρο, ως παράγοντες κινδύνου για την εκδήλωση επιλόχειου κατάθλιψης θεωρούνται η προγεννητική κατάθλιψη και το άγχος κατά την κύηση, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό ψυχικής νόσου, τα αρνητικά γεγονότα ζωής τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όσο και κατά τη λοχεία, η ιδιοσυγκρασία του βρέφους, το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, η ηλικία της γυναίκας, το ανεπαρκές υποστηρικτικό δίκτυο, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, οι επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού καθώς και τα παιδικά βιώματα της λεχωΐδας και η ευαλωτότητα του χαρακτήρα της. Από την άλλη πλευρά, το νευροβιολογικό υπόστρωμα της επιλόχειου κατάθλιψης αφορά σε διαταραχές της δομής του εγκεφάλου, σε διαταραχές της νευροενδοκρινολογικής λειτουργίας των αξόνων υποθάλαμος – υπόφυση – γονάδες και υποθάλαμος – υπόφυση – θυρεοειδής αδένας καθώς και σε διαταραχές της νευροδιαβίβασης. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας οι μεταβολές στα επίπεδα των ωοθηκικών ορμονών, των β – ενδορφινών και της GRH φαίνεται να σχετίζονται με την αιτιοπαθολογία της επιλόχειου κατάθλιψης. Επίσης είναι γνωστό ότι οι ωοθηκικές ορμόνες ασκούν σημαντική επίδραση στο σερο τονινεργικό σύστημα προκαλώντας αλλαγές στο ΚΝΣ και επηρεάζοντας κατά αυτόν τον τρόπο και τη διάθεση της λεχωΐδας. Η πρόληψη καθώς και η έγκαιρη διάγνωση στοχεύουν στην αναχαίτιση της διαταραχής σε πρώιμο στάδιο και σε συνδυασμό με την αποτελεσματική θεραπεία έχουν ως απώτερο σκοπό την αποφυγή των αρνητικών επιπτώσεων που μπορεί να έχει στη γνωστική και σωματική υγεία τόσο της λεχωΐδας όσο και του βρέφους καθώς και στη σχέση της με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Όσον αφορά στη θεραπεία της επιλόχειου κατάθλιψης, η αντιμετώπιση της σχετίζεται με τις ιδιαίτερες ανάγκες της λεχωΐδας και περιλαμβάνει είτε μόνο ψυχοθεραπεία για τις ήπιες μορφές είτε συνδυασμό ψυχοθεραπευτικών και φαρμακευτικών θεραπειών (χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων) για τις πιο σοβαρές μορφές κατάθλιψης όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία. Η επιλόχειος μελαγχολία είναι μια παροδική, αυτοπεριοριζόμενη διαταραχή, η οποία εμφανίζεται μεταξύ της 3ης και 5ης μέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί μερικές μέρες. Στη συμπτωματολογία της επιλόχειου μελαγχολίας περιλαμβάνονται το κλάμα, η ευμεταβλητότητα, η υπερευαισθησία, το άγχος, η έλλειψη συγκέντρωσης και διαύγειας, η εξάντληση, η κεφαλαλγία καθώς και η αΰπνία. Όσον αφορά στην επιδημιολογία, αυτή κυμαίνεται από 8% έως 84%. Η αιτιολογία της διαταραχής αυτής σχετίζεται τόσο με βιολογικούς όσο και με ψυχοκοινωνικούς παράγοντες. Σχετικά με το βιολογικό υπόστρωμα της, για την εκδήλωση επιλόχειου μελαγχολίας έχουν κατηγορηθεί κυρίως οι απότομες μεταβολές των οιστρογόνων και της προγεστερόνης καθώς και η υπερευαισθησία των GABA υποδοχέων. Όσον αφορά τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες κινδύνου, αυτοί περιλαμβάνουν την ύπαρξη διαταραχών διάθεσης και άγχος το τρίτο τρίμηνο της κύησης, το ατομικό ιστορικό κατάθλιψης, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Η επιλόχειος μελαγχολία εξαιτίας του ότι δε θεωρείται νόσος αλλά φυσιολογική αντίδραση της λεχωΐδας, δε χρίζει ειδικής θεραπευτικής προσέγγισης. Τέλος, όσον αφορά στην επιλόχειο ψύχωση, μια λεχωΐδα λέγεται ότι πάσχει από επιλόχειο ψύχωση όταν κατά το διάστημα των δύο πρώτων εβδομάδων μετά τον τοκετό εμφανίζονται συμπτώματα μανίας, σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής, σχιζοφρένειας, άλλης λειτουργικής ψύχωσης καθώς και ψυχωσικής κατάθλιψης. Η έναρξη της είναι ασυνήθιστα οξεία, με ταχεία κλιμάκωση της συμπτωματολογίας μεταξύ της 2ης και 14ης ημέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί εάν διαγνωσθεί εγκαίρως για λίγες εβδομάδες. Η επίπτωση της ανέρχεται στη 1 – 2 περιπτώσεις ανά 1000 τοκετούς. Η αιτιολογία της είναι κυρίως νευροενδοκρινική καθώς φαίνεται να εμπλέκεται η υπερευαισθησία των ντοπαμινεργικών υποδοχέων. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση επιλόχειου ψύχωσης φαίνεται να αποτελούν το ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό ψύχωσης ή άλλης σοβαρής ψυχικής διαταραχής, η πρωτοτοκία, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο καθώς και ο καταναγκαστικός τύπος προσωπικότητας. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει εισαγωγή σε ψυχιατρική κλινική, ψυχοθεραπεία και χορήγηση συνδυασμού αντιψυχωτικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών και σταθεροποιητών διάθεσης, όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία.","abstract_has_math":false,"creators":["Γραμμένου Μαρία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:25:03Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317342"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317342","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317342","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317342","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317342","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γραμμένου Μαρία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317342","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317342"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ως επιλόχειος κατάθλιψη ορίζεται ένα μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο το οποίο έχει έναρξη εντός των τεσσάρων πρώτων εβδομάδων της λοχείας αλλά η πλήρης εκδήλωση του επισυμβαίνει κατά τον 4ο – 5ο μήνα μετά τον τοκετό. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει ήπια έως μέτρια συμπτώματα που αφορούν σε ακεφιά, ελάττωση του ενδιαφέροντος, άγχος, ευερεθιστότητα, σύγχυση, απώλεια ή αύξηση σωματικού βάρους, αυπνΐα, κόπωση, ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση, ελαττωμένη ικανότητα σκέψης και λήψης αποφάσεων, αισθήματα ενοχής και αυτομορφής, κεφαλαλγίες, ζαλάδες, μειωμένη σεξουαλική διάθεση και επανερχόμενες σκέψεις αυτοκτονίας. Εξαιτίας του ότι πολλά συμπτώματα της είναι κοινά με άλλες ασθένειες, κρίνεται απαραίτητη η διαφοροδιάγνωση της από αυτές. Ο επιπολασμός της επιλόχειου κατάθλιψης ανέρχεται στο 10% - 20%, ενώ αυξάνεται κατά πολύ στις οικονομικά ασθενέστερες πρωτότοκες γυναίκες, στις έφηβες και στις γυναίκες με ιστορικό καταθλιπτικής διαταραχής. Αιτιολογικά, η επιλόχειος κατάθλιψη σχετίζεται με ένα συνδυασμό ψυχοκοινωνικών και νευροβιολογικών παραγόντων. Όσον αφορά στο ψυχοκοινωνικό της υπόβαθρο, ως παράγοντες κινδύνου για την εκδήλωση επιλόχειου κατάθλιψης θεωρούνται η προγεννητική κατάθλιψη και το άγχος κατά την κύηση, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό ψυχικής νόσου, τα αρνητικά γεγονότα ζωής τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όσο και κατά τη λοχεία, η ιδιοσυγκρασία του βρέφους, το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, η ηλικία της γυναίκας, το ανεπαρκές υποστηρικτικό δίκτυο, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, οι επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού καθώς και τα παιδικά βιώματα της λεχωΐδας και η ευαλωτότητα του χαρακτήρα της. Από την άλλη πλευρά, το νευροβιολογικό υπόστρωμα της επιλόχειου κατάθλιψης αφορά σε διαταραχές της δομής του εγκεφάλου, σε διαταραχές της νευροενδοκρινολογικής λειτουργίας των αξόνων υποθάλαμος – υπόφυση – γονάδες και υποθάλαμος – υπόφυση – θυρεοειδής αδένας καθώς και σε διαταραχές της νευροδιαβίβασης. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας οι μεταβολές στα επίπεδα των ωοθηκικών ορμονών, των β – ενδορφινών και της GRH φαίνεται να σχετίζονται με την αιτιοπαθολογία της επιλόχειου κατάθλιψης. Επίσης είναι γνωστό ότι οι ωοθηκικές ορμόνες ασκούν σημαντική επίδραση στο σερο τονινεργικό σύστημα προκαλώντας αλλαγές στο ΚΝΣ και επηρεάζοντας κατά αυτόν τον τρόπο και τη διάθεση της λεχωΐδας. Η πρόληψη καθώς και η έγκαιρη διάγνωση στοχεύουν στην αναχαίτιση της διαταραχής σε πρώιμο στάδιο και σε συνδυασμό με την αποτελεσματική θεραπεία έχουν ως απώτερο σκοπό την αποφυγή των αρνητικών επιπτώσεων που μπορεί να έχει στη γνωστική και σωματική υγεία τόσο της λεχωΐδας όσο και του βρέφους καθώς και στη σχέση της με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Όσον αφορά στη θεραπεία της επιλόχειου κατάθλιψης, η αντιμετώπιση της σχετίζεται με τις ιδιαίτερες ανάγκες της λεχωΐδας και περιλαμβάνει είτε μόνο ψυχοθεραπεία για τις ήπιες μορφές είτε συνδυασμό ψυχοθεραπευτικών και φαρμακευτικών θεραπειών (χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων) για τις πιο σοβαρές μορφές κατάθλιψης όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία. Η επιλόχειος μελαγχολία είναι μια παροδική, αυτοπεριοριζόμενη διαταραχή, η οποία εμφανίζεται μεταξύ της 3ης και 5ης μέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί μερικές μέρες. Στη συμπτωματολογία της επιλόχειου μελαγχολίας περιλαμβάνονται το κλάμα, η ευμεταβλητότητα, η υπερευαισθησία, το άγχος, η έλλειψη συγκέντρωσης και διαύγειας, η εξάντληση, η κεφαλαλγία καθώς και η αΰπνία. Όσον αφορά στην επιδημιολογία, αυτή κυμαίνεται από 8% έως 84%. Η αιτιολογία της διαταραχής αυτής σχετίζεται τόσο με βιολογικούς όσο και με ψυχοκοινωνικούς παράγοντες. Σχετικά με το βιολογικό υπόστρωμα της, για την εκδήλωση επιλόχειου μελαγχολίας έχουν κατηγορηθεί κυρίως οι απότομες μεταβολές των οιστρογόνων και της προγεστερόνης καθώς και η υπερευαισθησία των GABA υποδοχέων. Όσον αφορά τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες κινδύνου, αυτοί περιλαμβάνουν την ύπαρξη διαταραχών διάθεσης και άγχος το τρίτο τρίμηνο της κύησης, το ατομικό ιστορικό κατάθλιψης, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Η επιλόχειος μελαγχολία εξαιτίας του ότι δε θεωρείται νόσος αλλά φυσιολογική αντίδραση της λεχωΐδας, δε χρίζει ειδικής θεραπευτικής προσέγγισης. Τέλος, όσον αφορά στην επιλόχειο ψύχωση, μια λεχωΐδα λέγεται ότι πάσχει από επιλόχειο ψύχωση όταν κατά το διάστημα των δύο πρώτων εβδομάδων μετά τον τοκετό εμφανίζονται συμπτώματα μανίας, σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής, σχιζοφρένειας, άλλης λειτουργικής ψύχωσης καθώς και ψυχωσικής κατάθλιψης. Η έναρξη της είναι ασυνήθιστα οξεία, με ταχεία κλιμάκωση της συμπτωματολογίας μεταξύ της 2ης και 14ης ημέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί εάν διαγνωσθεί εγκαίρως για λίγες εβδομάδες. Η επίπτωση της ανέρχεται στη 1 – 2 περιπτώσεις ανά 1000 τοκετούς. Η αιτιολογία της είναι κυρίως νευροενδοκρινική καθώς φαίνεται να εμπλέκεται η υπερευαισθησία των ντοπαμινεργικών υποδοχέων. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση επιλόχειου ψύχωσης φαίνεται να αποτελούν το ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό ψύχωσης ή άλλης σοβαρής ψυχικής διαταραχής, η πρωτοτοκία, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο καθώς και ο καταναγκαστικός τύπος προσωπικότητας. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει εισαγωγή σε ψυχιατρική κλινική, ψυχοθεραπεία και χορήγηση συνδυασμού αντιψυχωτικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών και σταθεροποιητών διάθεσης, όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία.","Postpartum depression is the definition of a major depressive episode that occurs within the first 4 weeks postpartum but the total expression of the disease happens during the 4th-5th month after delivery. Medically, the patient exhibits mild to moderate symptoms which include gloominess, loss of interest, anxiety, irritability, distress, loss or gain of body weight, insomnia, exhaustion, psychomotor stimulation or deterioration, reduced mental ability, guilt feelings, headaches, dizziness, diminished libido and suicidal ideation. Postpartum depression requires differentiation from other diseases because of their similar symptoms. The prevalence of postpartum depression is estimated at 10%-20% and it is more dominant in cases of the financially challenge mothers of one child, the adolescents and the women with previous history of depression. Etiologically, postpartum depression is related to a variety of psychosocial and neurobiological factors. With regard to the psychosocial background, the risk factors for the occurrence of postpartum depression can be presented the prenatal depression, the prenatal anxiety, the personal and family history of mental disorders, the negative life events during the pregnancy and postpartum, the infant temperament, the poor socioeconomic status, the age of the woman, the poor social support, the premenstrual syndrome, the obstetric complications as well as the childhood experiences and the vulnerability of women’s personality. On the other hand, the neurobiological background of postpartum depression is related with the brain structure disorders, the neuroendocrinal dysfunctions of the hypothalamic-pituitary-adrenal axis and the hypothalamic-pituitary-thyroid axis as well as with the neurotransmitter disorders. During the pregnancy and the period after delivery the changes in the levels of ovary hormones, b-endorphins and GRH are seemed to be relevant with the etiology of postpartum depression. It is also well known that, the ovary hormones have significant impact on the serotonin system, effecting changes in the central nervous system and thus change the new mother’s mood. Prevention and early diagnosis of postpartum depression aim to halt progression in early stages and in combination with the correct treatment can accomplish the avoidance of negative effects of the disease in the cognitive and physical health of the new mother and the newborn, and in the relationship with the rest of the family members. The treatment of postpartum depression can vary depending on the specific needs of the mother and includes psychotherapy for mild cases or combination of psychotherapy and medicinal treatments (antidepressant drugs) for more severe cases, as well as electroconclusive therapy (ECT). “Baby blues” is the name of a time–limited and self–limited disorder that has its onset between the 3rd and the 5th day after delivery and persists for several days. The symptoms include tearfulness, mood lability, irritability, general anxiety, lack of concentration and clarity, exhaustion, headache and insomnia. The prevalence of “baby blues” ranges from 8%-84%. The etiology of “baby blues” is related to both biological and psychosocial factors. The main biological factors that have been proposed as the etiology of that disorder are the rapid fluctuation on the levels of estrogen and progesterone, as well as the hypersensitivity to GABA receptors. With regard to the psychosocial risk factors, the list includes mood disorders and anxiety at the third trimester of pregnancy, any personal previous history of depression, premenstrual syndrome, poor social support and specific character traits. Baby blues does not require treatment, since it is not regarded as an illness but rather a normal reaction of the new mother. Finally, a mother can be regarded as suffering from postpartum psychosis when she exhibits symptoms of mania, bipolar disorder, schizophrenia, psychosis and psychotic depression during the first two weeks after delivery. The clinical onset is rapid, with escalating symptoms between the 2nd and 14th day after delivery and lasts for a few weeks, if diagnosed promptly. The occurrence of the disease measures at 1-2 cases per 1000 deliveries. Its etiology is mainly neuroendocrinal, since the hypersensitivity of dopamine receptors seems to be involved. Risk factors of the onset of postpartum psychosis include personal or family history of psychosis or any other serious mental disorder, being first-born, poor social support, as well as obsessive-compulsive personality. The therapeutic treatment includes admission to mental clinic, psychotherapy, administering of anti-psychotic cocktails or anti-depressants and mood stabilizers as well as electroconclusive therapy (ECT)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επιλόχειος κατάθλιψη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γραμμένου Μαρία"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Ως επιλόχειος κατάθλιψη ορίζεται ένα μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο το οποίο έχει έναρξη εντός των τεσσάρων πρώτων εβδομάδων της λοχείας αλλά η πλήρης εκδήλωση του επισυμβαίνει κατά τον 4ο – 5ο μήνα μετά τον τοκετό. Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει ήπια έως μέτρια συμπτώματα που αφορούν σε ακεφιά, ελάττωση του ενδιαφέροντος, άγχος, ευερεθιστότητα, σύγχυση, απώλεια ή αύξηση σωματικού βάρους, αυπνΐα, κόπωση, ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση, ελαττωμένη ικανότητα σκέψης και λήψης αποφάσεων, αισθήματα ενοχής και αυτομορφής, κεφαλαλγίες, ζαλάδες, μειωμένη σεξουαλική διάθεση και επανερχόμενες σκέψεις αυτοκτονίας. Εξαιτίας του ότι πολλά συμπτώματα της είναι κοινά με άλλες ασθένειες, κρίνεται απαραίτητη η διαφοροδιάγνωση της από αυτές. Ο επιπολασμός της επιλόχειου κατάθλιψης ανέρχεται στο 10% - 20%, ενώ αυξάνεται κατά πολύ στις οικονομικά ασθενέστερες πρωτότοκες γυναίκες, στις έφηβες και στις γυναίκες με ιστορικό καταθλιπτικής διαταραχής. Αιτιολογικά, η επιλόχειος κατάθλιψη σχετίζεται με ένα συνδυασμό ψυχοκοινωνικών και νευροβιολογικών παραγόντων. Όσον αφορά στο ψυχοκοινωνικό της υπόβαθρο, ως παράγοντες κινδύνου για την εκδήλωση επιλόχειου κατάθλιψης θεωρούνται η προγεννητική κατάθλιψη και το άγχος κατά την κύηση, το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό ψυχικής νόσου, τα αρνητικά γεγονότα ζωής τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης όσο και κατά τη λοχεία, η ιδιοσυγκρασία του βρέφους, το χαμηλό κοινωνικοοικονομικό επίπεδο, η ηλικία της γυναίκας, το ανεπαρκές υποστηρικτικό δίκτυο, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, οι επιπλοκές κατά τη διάρκεια του τοκετού καθώς και τα παιδικά βιώματα της λεχωΐδας και η ευαλωτότητα του χαρακτήρα της. Από την άλλη πλευρά, το νευροβιολογικό υπόστρωμα της επιλόχειου κατάθλιψης αφορά σε διαταραχές της δομής του εγκεφάλου, σε διαταραχές της νευροενδοκρινολογικής λειτουργίας των αξόνων υποθάλαμος – υπόφυση – γονάδες και υποθάλαμος – υπόφυση – θυρεοειδής αδένας καθώς και σε διαταραχές της νευροδιαβίβασης. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας οι μεταβολές στα επίπεδα των ωοθηκικών ορμονών, των β – ενδορφινών και της GRH φαίνεται να σχετίζονται με την αιτιοπαθολογία της επιλόχειου κατάθλιψης. Επίσης είναι γνωστό ότι οι ωοθηκικές ορμόνες ασκούν σημαντική επίδραση στο σερο τονινεργικό σύστημα προκαλώντας αλλαγές στο ΚΝΣ και επηρεάζοντας κατά αυτόν τον τρόπο και τη διάθεση της λεχωΐδας. Η πρόληψη καθώς και η έγκαιρη διάγνωση στοχεύουν στην αναχαίτιση της διαταραχής σε πρώιμο στάδιο και σε συνδυασμό με την αποτελεσματική θεραπεία έχουν ως απώτερο σκοπό την αποφυγή των αρνητικών επιπτώσεων που μπορεί να έχει στη γνωστική και σωματική υγεία τόσο της λεχωΐδας όσο και του βρέφους καθώς και στη σχέση της με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Όσον αφορά στη θεραπεία της επιλόχειου κατάθλιψης, η αντιμετώπιση της σχετίζεται με τις ιδιαίτερες ανάγκες της λεχωΐδας και περιλαμβάνει είτε μόνο ψυχοθεραπεία για τις ήπιες μορφές είτε συνδυασμό ψυχοθεραπευτικών και φαρμακευτικών θεραπειών (χρήση αντικαταθλιπτικών φαρμάκων) για τις πιο σοβαρές μορφές κατάθλιψης όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία. Η επιλόχειος μελαγχολία είναι μια παροδική, αυτοπεριοριζόμενη διαταραχή, η οποία εμφανίζεται μεταξύ της 3ης και 5ης μέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί μερικές μέρες. Στη συμπτωματολογία της επιλόχειου μελαγχολίας περιλαμβάνονται το κλάμα, η ευμεταβλητότητα, η υπερευαισθησία, το άγχος, η έλλειψη συγκέντρωσης και διαύγειας, η εξάντληση, η κεφαλαλγία καθώς και η αΰπνία. Όσον αφορά στην επιδημιολογία, αυτή κυμαίνεται από 8% έως 84%. Η αιτιολογία της διαταραχής αυτής σχετίζεται τόσο με βιολογικούς όσο και με ψυχοκοινωνικούς παράγοντες. Σχετικά με το βιολογικό υπόστρωμα της, για την εκδήλωση επιλόχειου μελαγχολίας έχουν κατηγορηθεί κυρίως οι απότομες μεταβολές των οιστρογόνων και της προγεστερόνης καθώς και η υπερευαισθησία των GABA υποδοχέων. Όσον αφορά τους ψυχοκοινωνικούς παράγοντες κινδύνου, αυτοί περιλαμβάνουν την ύπαρξη διαταραχών διάθεσης και άγχος το τρίτο τρίμηνο της κύησης, το ατομικό ιστορικό κατάθλιψης, το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Η επιλόχειος μελαγχολία εξαιτίας του ότι δε θεωρείται νόσος αλλά φυσιολογική αντίδραση της λεχωΐδας, δε χρίζει ειδικής θεραπευτικής προσέγγισης. Τέλος, όσον αφορά στην επιλόχειο ψύχωση, μια λεχωΐδα λέγεται ότι πάσχει από επιλόχειο ψύχωση όταν κατά το διάστημα των δύο πρώτων εβδομάδων μετά τον τοκετό εμφανίζονται συμπτώματα μανίας, σχιζοσυναισθηματικής διαταραχής, σχιζοφρένειας, άλλης λειτουργικής ψύχωσης καθώς και ψυχωσικής κατάθλιψης. Η έναρξη της είναι ασυνήθιστα οξεία, με ταχεία κλιμάκωση της συμπτωματολογίας μεταξύ της 2ης και 14ης ημέρας μετά τον τοκετό και διαρκεί εάν διαγνωσθεί εγκαίρως για λίγες εβδομάδες. Η επίπτωση της ανέρχεται στη 1 – 2 περιπτώσεις ανά 1000 τοκετούς. Η αιτιολογία της είναι κυρίως νευροενδοκρινική καθώς φαίνεται να εμπλέκεται η υπερευαισθησία των ντοπαμινεργικών υποδοχέων. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση επιλόχειου ψύχωσης φαίνεται να αποτελούν το ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό ψύχωσης ή άλλης σοβαρής ψυχικής διαταραχής, η πρωτοτοκία, το ελλιπές υποστηρικτικό δίκτυο καθώς και ο καταναγκαστικός τύπος προσωπικότητας. Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει εισαγωγή σε ψυχιατρική κλινική, ψυχοθεραπεία και χορήγηση συνδυασμού αντιψυχωτικών φαρμάκων ή αντικαταθλιπτικών και σταθεροποιητών διάθεσης, όπως και ηλεκτροσπασμοθεραπεία.","Postpartum depression is the definition of a major depressive episode that occurs within the first 4 weeks postpartum but the total expression of the disease happens during the 4th-5th month after delivery. Medically, the patient exhibits mild to moderate symptoms which include gloominess, loss of interest, anxiety, irritability, distress, loss or gain of body weight, insomnia, exhaustion, psychomotor stimulation or deterioration, reduced mental ability, guilt feelings, headaches, dizziness, diminished libido and suicidal ideation. Postpartum depression requires differentiation from other diseases because of their similar symptoms. The prevalence of postpartum depression is estimated at 10%-20% and it is more dominant in cases of the financially challenge mothers of one child, the adolescents and the women with previous history of depression. Etiologically, postpartum depression is related to a variety of psychosocial and neurobiological factors. With regard to the psychosocial background, the risk factors for the occurrence of postpartum depression can be presented the prenatal depression, the prenatal anxiety, the personal and family history of mental disorders, the negative life events during the pregnancy and postpartum, the infant temperament, the poor socioeconomic status, the age of the woman, the poor social support, the premenstrual syndrome, the obstetric complications as well as the childhood experiences and the vulnerability of women’s personality. On the other hand, the neurobiological background of postpartum depression is related with the brain structure disorders, the neuroendocrinal dysfunctions of the hypothalamic-pituitary-adrenal axis and the hypothalamic-pituitary-thyroid axis as well as with the neurotransmitter disorders. During the pregnancy and the period after delivery the changes in the levels of ovary hormones, b-endorphins and GRH are seemed to be relevant with the etiology of postpartum depression. It is also well known that, the ovary hormones have significant impact on the serotonin system, effecting changes in the central nervous system and thus change the new mother’s mood. Prevention and early diagnosis of postpartum depression aim to halt progression in early stages and in combination with the correct treatment can accomplish the avoidance of negative effects of the disease in the cognitive and physical health of the new mother and the newborn, and in the relationship with the rest of the family members. The treatment of postpartum depression can vary depending on the specific needs of the mother and includes psychotherapy for mild cases or combination of psychotherapy and medicinal treatments (antidepressant drugs) for more severe cases, as well as electroconclusive therapy (ECT). “Baby blues” is the name of a time–limited and self–limited disorder that has its onset between the 3rd and the 5th day after delivery and persists for several days. The symptoms include tearfulness, mood lability, irritability, general anxiety, lack of concentration and clarity, exhaustion, headache and insomnia. The prevalence of “baby blues” ranges from 8%-84%. The etiology of “baby blues” is related to both biological and psychosocial factors. The main biological factors that have been proposed as the etiology of that disorder are the rapid fluctuation on the levels of estrogen and progesterone, as well as the hypersensitivity to GABA receptors. With regard to the psychosocial risk factors, the list includes mood disorders and anxiety at the third trimester of pregnancy, any personal previous history of depression, premenstrual syndrome, poor social support and specific character traits. Baby blues does not require treatment, since it is not regarded as an illness but rather a normal reaction of the new mother. Finally, a mother can be regarded as suffering from postpartum psychosis when she exhibits symptoms of mania, bipolar disorder, schizophrenia, psychosis and psychotic depression during the first two weeks after delivery. The clinical onset is rapid, with escalating symptoms between the 2nd and 14th day after delivery and lasts for a few weeks, if diagnosed promptly. The occurrence of the disease measures at 1-2 cases per 1000 deliveries. Its etiology is mainly neuroendocrinal, since the hypersensitivity of dopamine receptors seems to be involved. Risk factors of the onset of postpartum psychosis include personal or family history of psychosis or any other serious mental disorder, being first-born, poor social support, as well as obsessive-compulsive personality. The therapeutic treatment includes admission to mental clinic, psychotherapy, administering of anti-psychotic cocktails or anti-depressants and mood stabilizers as well as electroconclusive therapy (ECT)."],"dc:identifier":["uoadl:1317342","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317342"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Επιλόχειος κατάθλιψη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:03Z"}