{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317432"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317432","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση των εκτοξεύσεων στεμματικού υλικού στην διαμόρφωση της κοσμικής ακτινοβολίας κατά τον 23ο και 24ο ηλιακό κύκλο","abstract":"Είναι γνωστόν ότι κάθε μεταβολή της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας συναρτήσει του χώρου, χρόνου και ενέργειας αποτελεί την διαμόρφωση της έντασης της Κοσμικής Ακτινοβολίας. Η πλέον σημαντική είναι η Ηλιακή διαμόρφωση που προκαλείται στην κοσμική ακτινοβολία από τα έκτακτα φαινόμενα στον Ήλιο (ηλιακές εκλάμψεις, στεμματικές εκπομπές μάζας κλπ.) και είναι σωμάτια με ενέργειες <1GeV. Οι ηλιακές εκλάμψεις αλλά κυρίως οι εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού επηρεάζουν τον διαπλανητικό χώρο αλλάζοντας τις συνθήκες που επικρατούν συνήθως με αποτέλεσμα να δημιουργούνται γεωμαγνητικές καταιγίδες όταν φθάσουν στην Γη. Η εμφάνιση σέλαος σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη από ότι συνήθως ή πρόκληση καταστροφών σε δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, δίκτυα τηλεπικοινωνιών κλπ., όπως χαρακτηριστικά συνέβη το 1989 στον Καναδά, είναι κάποιες από τις άμεσες συνέπειες αυτών των φαινομένων. Επομένως τα φαινόμενα αυτά καθορίζουν και επηρεάζουν άμεσα τις γεωμαγνητικές συνθήκες, μέσω αλληλεπίδρασης με την γήινη μαγνητόσφαιρα και κατά συνέπεια επηρεάζουν τις κοσμικές ακτίνες οι οποίες προέρχονται από τον γαλαξιακό χώρο και διαμορφώνονται από αυτά τα φαινόμενα. Άρα η μελέτη της διαμόρφωσης της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επιστημονική κοινότητα και συνεχώς διατυπώνονται μοντέλα για την εξήγηση του φαινομένου του οποίου ακόμη και δεν έχει γίνει πλήρως αντιληπτός μηχανισμός του (Potgieter, 1998; Nagashima and Morishita, 1980a; Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos, 1981). Αρχικά, χρησιμοποιήσαμε ένα εμπειρικό μοντέλο το οποίο και έχει δοκιμαστεί σε προηγούμενους ηλιακούς κύκλους με πολύ καλά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα, οι Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos (1981) στηριζόμενοι σε μία γενίκευση του μοντέλου του Simpson (Simspon, 1963) για τον ηλιακό άνεμο η οποία είχε αποδειχτεί λίγο νωρίτερα από τους Nagashima and Morishita (1980a) στηριζόμενοι στην σφαιρικά συμμετρική θεωρία διάχυσης και μεταφοράς, έλαβαν υπόψη τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων, τον αριθμό των πρωτονικών γεγονότων και τον γεωμαγνητικό δείκτη Ap. Το μοντέλο αυτό είχε πολύ καλά αποτελέσματα σε σχέση με την ένταση της Κ.Α. η οποία είχε παρατηρηθεί για τον 20ο ηλιακό κύκλο. Το μοντέλο αυτό επεκτάθηκε στην συνέχεια λαμβάνοντας υπόψη και τον αριθμό των ρευμάτων ταχέως ηλιακού ανέμου προερχόμενα από τις στεμματικές οπές Mavromichalaki and Petropoulos (1984). Τα μοντέλα αυτά εφαρμόστηκαν με επιτυχία στους ηλιακούς κύκλους 20, 21 και 22. Στην εργασία αυτή επεκτείνουμε την προηγούμενη θεωρία εισάγοντας και τις εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού στην μελέτη μας, με εφαρμογή στον 23ο ηλιακό κύκλο και στο ανοδικό τμήμα του 24ου. Η εργασία δομείται από τέσσερα Κεφάλαια, την βιβλιογραφία, το Παράρτημα και τον Κατάλογο ημοσιεύσεων. Αρχικά στο Κεφάλαιο I κάνουμε μία σύντομη ιστορική αναδρομή στην πορεία που ακολούθησε η επιστημονική κοινότητα από την πρώτη στιγμή που παρατηρήθηκε η κοσμική ακτινοβολία μέχρι τις πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο. Επίσης, παραθέτουμε τα βασικά χαρακτηριστικά των κοσμικών όπως την σύσταση και το ενεργειακό τους φάσμα. Στο Κεφάλαιο II παραθέτουμε το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζουμε την μελέτη μας παραθέτοντας τα βασικά χαρακτηριστικά της ηλιακής δραστηριότητας η οποία επηρεάζει την διαμόρφωση της Κοσμικής Ακτινοβολίας, το φαινόμενο της χρονικής υστέρησης που παρατηρείται μεταξύ της έντασης της Κ.Α. και της ηλιακής δραστηριότητας καθώς επίσης και μια αναφορά στο πρότυπο του Simpson, γενίκευση του οποίου εφαρμόζουμε στο Κεφάλαιο IV σχετικά με την προσέγγιση της διαμόρφωσης της έντασης της Κ.Α. Στο Κεφάλαιο III παρουσιάζουμε τις βασικές πειραματικές διατάξεις στις οποίες και βασιστήκαμε για να πάρουμε τα δεδομένα μας, όπως τους μετρητές νετρονίων με αναφορά στον σταθμό νετρονίων της Αθήνας και του παγκόσμιου δικτύου καταμέτρησης. Επίσης, γίνεται αναφορά στην διαστημική αποστολή του SOHO και στο πείραμα LASCO αφού στην βάση δεδομένων του οποίου στηριχτήκαμε για την συλλογή των δεδομένων για τις CMEs ώστε να σχηματίσουμε με επιτυχία τον δείκτη για τις CMEs τον οποίο και συμπεριλάβαμε στα μοντέλα μας. Τέλος, στο Κεφάλαιο IV παραθέτουμε και το πιο σημαντικό μέρος της μελέτης μας αφού παρουσιάζουμε τα αποτελέσματά μας τα οποία και αφορούν την δημιουργία και θεμελίωση του δείκτη των CMEs, την μελέτη του φαινομένου της χρονικής υστέρησης για τον 23ο και 24ο ηλιακό κύκλο και την μελέτη των μοντέλων τα οποία και εφαρμόστηκαν λαμβάνοντας υπόψη διάφορες ηλιακές, ηλιοσφαιρικές και γεωμαγνητικές παραμέτρους αναζητώντας την καλύτερη προσέγγιση για την περίοδο αυτή. Στο τέλος της εργασίας παραθέτουμε την Βιβλιογραφία με πλήρεις αναφορές. Επίσης παρατίθεται Παράρτημα με τα χαρακτηριστικά των CMEs για το χρονικό διάστημα 1996-2012 ως επίσης και για τις CMEs με εύρος μεγαλύτερο των 30°. Επίσης, παραθέτουμε Κατάλογο ημοσιεύσεων και Ανακοινώσεων σε συνέδρια","abstract_html":"Είναι γνωστόν ότι κάθε μεταβολή της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας συναρτήσει του χώρου, χρόνου και ενέργειας αποτελεί την διαμόρφωση της έντασης της Κοσμικής Ακτινοβολίας. Η πλέον σημαντική είναι η Ηλιακή διαμόρφωση που προκαλείται στην κοσμική ακτινοβολία από τα έκτακτα φαινόμενα στον Ήλιο (ηλιακές εκλάμψεις, στεμματικές εκπομπές μάζας κλπ.) και είναι σωμάτια με ενέργειες &lt;1GeV. Οι ηλιακές εκλάμψεις αλλά κυρίως οι εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού επηρεάζουν τον διαπλανητικό χώρο αλλάζοντας τις συνθήκες που επικρατούν συνήθως με αποτέλεσμα να δημιουργούνται γεωμαγνητικές καταιγίδες όταν φθάσουν στην Γη. Η εμφάνιση σέλαος σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη από ότι συνήθως ή πρόκληση καταστροφών σε δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, δίκτυα τηλεπικοινωνιών κλπ., όπως χαρακτηριστικά συνέβη το 1989 στον Καναδά, είναι κάποιες από τις άμεσες συνέπειες αυτών των φαινομένων. Επομένως τα φαινόμενα αυτά καθορίζουν και επηρεάζουν άμεσα τις γεωμαγνητικές συνθήκες, μέσω αλληλεπίδρασης με την γήινη μαγνητόσφαιρα και κατά συνέπεια επηρεάζουν τις κοσμικές ακτίνες οι οποίες προέρχονται από τον γαλαξιακό χώρο και διαμορφώνονται από αυτά τα φαινόμενα. Άρα η μελέτη της διαμόρφωσης της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επιστημονική κοινότητα και συνεχώς διατυπώνονται μοντέλα για την εξήγηση του φαινομένου του οποίου ακόμη και δεν έχει γίνει πλήρως αντιληπτός μηχανισμός του (Potgieter, 1998; Nagashima and Morishita, 1980a; Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos, 1981). Αρχικά, χρησιμοποιήσαμε ένα εμπειρικό μοντέλο το οποίο και έχει δοκιμαστεί σε προηγούμενους ηλιακούς κύκλους με πολύ καλά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα, οι Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos (1981) στηριζόμενοι σε μία γενίκευση του μοντέλου του Simpson (Simspon, 1963) για τον ηλιακό άνεμο η οποία είχε αποδειχτεί λίγο νωρίτερα από τους Nagashima and Morishita (1980a) στηριζόμενοι στην σφαιρικά συμμετρική θεωρία διάχυσης και μεταφοράς, έλαβαν υπόψη τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων, τον αριθμό των πρωτονικών γεγονότων και τον γεωμαγνητικό δείκτη Ap. Το μοντέλο αυτό είχε πολύ καλά αποτελέσματα σε σχέση με την ένταση της Κ.Α. η οποία είχε παρατηρηθεί για τον 20ο ηλιακό κύκλο. Το μοντέλο αυτό επεκτάθηκε στην συνέχεια λαμβάνοντας υπόψη και τον αριθμό των ρευμάτων ταχέως ηλιακού ανέμου προερχόμενα από τις στεμματικές οπές Mavromichalaki and Petropoulos (1984). Τα μοντέλα αυτά εφαρμόστηκαν με επιτυχία στους ηλιακούς κύκλους 20, 21 και 22. Στην εργασία αυτή επεκτείνουμε την προηγούμενη θεωρία εισάγοντας και τις εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού στην μελέτη μας, με εφαρμογή στον 23ο ηλιακό κύκλο και στο ανοδικό τμήμα του 24ου. Η εργασία δομείται από τέσσερα Κεφάλαια, την βιβλιογραφία, το Παράρτημα και τον Κατάλογο ημοσιεύσεων. Αρχικά στο Κεφάλαιο I κάνουμε μία σύντομη ιστορική αναδρομή στην πορεία που ακολούθησε η επιστημονική κοινότητα από την πρώτη στιγμή που παρατηρήθηκε η κοσμική ακτινοβολία μέχρι τις πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο. Επίσης, παραθέτουμε τα βασικά χαρακτηριστικά των κοσμικών όπως την σύσταση και το ενεργειακό τους φάσμα. Στο Κεφάλαιο II παραθέτουμε το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζουμε την μελέτη μας παραθέτοντας τα βασικά χαρακτηριστικά της ηλιακής δραστηριότητας η οποία επηρεάζει την διαμόρφωση της Κοσμικής Ακτινοβολίας, το φαινόμενο της χρονικής υστέρησης που παρατηρείται μεταξύ της έντασης της Κ.Α. και της ηλιακής δραστηριότητας καθώς επίσης και μια αναφορά στο πρότυπο του Simpson, γενίκευση του οποίου εφαρμόζουμε στο Κεφάλαιο IV σχετικά με την προσέγγιση της διαμόρφωσης της έντασης της Κ.Α. Στο Κεφάλαιο III παρουσιάζουμε τις βασικές πειραματικές διατάξεις στις οποίες και βασιστήκαμε για να πάρουμε τα δεδομένα μας, όπως τους μετρητές νετρονίων με αναφορά στον σταθμό νετρονίων της Αθήνας και του παγκόσμιου δικτύου καταμέτρησης. Επίσης, γίνεται αναφορά στην διαστημική αποστολή του SOHO και στο πείραμα LASCO αφού στην βάση δεδομένων του οποίου στηριχτήκαμε για την συλλογή των δεδομένων για τις CMEs ώστε να σχηματίσουμε με επιτυχία τον δείκτη για τις CMEs τον οποίο και συμπεριλάβαμε στα μοντέλα μας. Τέλος, στο Κεφάλαιο IV παραθέτουμε και το πιο σημαντικό μέρος της μελέτης μας αφού παρουσιάζουμε τα αποτελέσματά μας τα οποία και αφορούν την δημιουργία και θεμελίωση του δείκτη των CMEs, την μελέτη του φαινομένου της χρονικής υστέρησης για τον 23ο και 24ο ηλιακό κύκλο και την μελέτη των μοντέλων τα οποία και εφαρμόστηκαν λαμβάνοντας υπόψη διάφορες ηλιακές, ηλιοσφαιρικές και γεωμαγνητικές παραμέτρους αναζητώντας την καλύτερη προσέγγιση για την περίοδο αυτή. Στο τέλος της εργασίας παραθέτουμε την Βιβλιογραφία με πλήρεις αναφορές. Επίσης παρατίθεται Παράρτημα με τα χαρακτηριστικά των CMEs για το χρονικό διάστημα 1996-2012 ως επίσης και για τις CMEs με εύρος μεγαλύτερο των 30°. Επίσης, παραθέτουμε Κατάλογο ημοσιεύσεων και Ανακοινώσεων σε συνέδρια","abstract_has_math":false,"creators":["Παούρης Ευάγγελος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:25:04Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317432"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317432","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317432","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317432","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317432","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παούρης Ευάγγελος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317432","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317432"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Είναι γνωστόν ότι κάθε μεταβολή της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας συναρτήσει του χώρου, χρόνου και ενέργειας αποτελεί την διαμόρφωση της έντασης της Κοσμικής Ακτινοβολίας. Η πλέον σημαντική είναι η Ηλιακή διαμόρφωση που προκαλείται στην κοσμική ακτινοβολία από τα έκτακτα φαινόμενα στον Ήλιο (ηλιακές εκλάμψεις, στεμματικές εκπομπές μάζας κλπ.) και είναι σωμάτια με ενέργειες <1GeV. Οι ηλιακές εκλάμψεις αλλά κυρίως οι εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού επηρεάζουν τον διαπλανητικό χώρο αλλάζοντας τις συνθήκες που επικρατούν συνήθως με αποτέλεσμα να δημιουργούνται γεωμαγνητικές καταιγίδες όταν φθάσουν στην Γη. Η εμφάνιση σέλαος σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη από ότι συνήθως ή πρόκληση καταστροφών σε δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, δίκτυα τηλεπικοινωνιών κλπ., όπως χαρακτηριστικά συνέβη το 1989 στον Καναδά, είναι κάποιες από τις άμεσες συνέπειες αυτών των φαινομένων. Επομένως τα φαινόμενα αυτά καθορίζουν και επηρεάζουν άμεσα τις γεωμαγνητικές συνθήκες, μέσω αλληλεπίδρασης με την γήινη μαγνητόσφαιρα και κατά συνέπεια επηρεάζουν τις κοσμικές ακτίνες οι οποίες προέρχονται από τον γαλαξιακό χώρο και διαμορφώνονται από αυτά τα φαινόμενα. Άρα η μελέτη της διαμόρφωσης της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επιστημονική κοινότητα και συνεχώς διατυπώνονται μοντέλα για την εξήγηση του φαινομένου του οποίου ακόμη και δεν έχει γίνει πλήρως αντιληπτός μηχανισμός του (Potgieter, 1998; Nagashima and Morishita, 1980a; Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos, 1981). Αρχικά, χρησιμοποιήσαμε ένα εμπειρικό μοντέλο το οποίο και έχει δοκιμαστεί σε προηγούμενους ηλιακούς κύκλους με πολύ καλά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα, οι Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos (1981) στηριζόμενοι σε μία γενίκευση του μοντέλου του Simpson (Simspon, 1963) για τον ηλιακό άνεμο η οποία είχε αποδειχτεί λίγο νωρίτερα από τους Nagashima and Morishita (1980a) στηριζόμενοι στην σφαιρικά συμμετρική θεωρία διάχυσης και μεταφοράς, έλαβαν υπόψη τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων, τον αριθμό των πρωτονικών γεγονότων και τον γεωμαγνητικό δείκτη Ap. Το μοντέλο αυτό είχε πολύ καλά αποτελέσματα σε σχέση με την ένταση της Κ.Α. η οποία είχε παρατηρηθεί για τον 20ο ηλιακό κύκλο. Το μοντέλο αυτό επεκτάθηκε στην συνέχεια λαμβάνοντας υπόψη και τον αριθμό των ρευμάτων ταχέως ηλιακού ανέμου προερχόμενα από τις στεμματικές οπές Mavromichalaki and Petropoulos (1984). Τα μοντέλα αυτά εφαρμόστηκαν με επιτυχία στους ηλιακούς κύκλους 20, 21 και 22. Στην εργασία αυτή επεκτείνουμε την προηγούμενη θεωρία εισάγοντας και τις εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού στην μελέτη μας, με εφαρμογή στον 23ο ηλιακό κύκλο και στο ανοδικό τμήμα του 24ου. Η εργασία δομείται από τέσσερα Κεφάλαια, την βιβλιογραφία, το Παράρτημα και τον Κατάλογο ημοσιεύσεων. Αρχικά στο Κεφάλαιο I κάνουμε μία σύντομη ιστορική αναδρομή στην πορεία που ακολούθησε η επιστημονική κοινότητα από την πρώτη στιγμή που παρατηρήθηκε η κοσμική ακτινοβολία μέχρι τις πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο. Επίσης, παραθέτουμε τα βασικά χαρακτηριστικά των κοσμικών όπως την σύσταση και το ενεργειακό τους φάσμα. Στο Κεφάλαιο II παραθέτουμε το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζουμε την μελέτη μας παραθέτοντας τα βασικά χαρακτηριστικά της ηλιακής δραστηριότητας η οποία επηρεάζει την διαμόρφωση της Κοσμικής Ακτινοβολίας, το φαινόμενο της χρονικής υστέρησης που παρατηρείται μεταξύ της έντασης της Κ.Α. και της ηλιακής δραστηριότητας καθώς επίσης και μια αναφορά στο πρότυπο του Simpson, γενίκευση του οποίου εφαρμόζουμε στο Κεφάλαιο IV σχετικά με την προσέγγιση της διαμόρφωσης της έντασης της Κ.Α. Στο Κεφάλαιο III παρουσιάζουμε τις βασικές πειραματικές διατάξεις στις οποίες και βασιστήκαμε για να πάρουμε τα δεδομένα μας, όπως τους μετρητές νετρονίων με αναφορά στον σταθμό νετρονίων της Αθήνας και του παγκόσμιου δικτύου καταμέτρησης. Επίσης, γίνεται αναφορά στην διαστημική αποστολή του SOHO και στο πείραμα LASCO αφού στην βάση δεδομένων του οποίου στηριχτήκαμε για την συλλογή των δεδομένων για τις CMEs ώστε να σχηματίσουμε με επιτυχία τον δείκτη για τις CMEs τον οποίο και συμπεριλάβαμε στα μοντέλα μας. Τέλος, στο Κεφάλαιο IV παραθέτουμε και το πιο σημαντικό μέρος της μελέτης μας αφού παρουσιάζουμε τα αποτελέσματά μας τα οποία και αφορούν την δημιουργία και θεμελίωση του δείκτη των CMEs, την μελέτη του φαινομένου της χρονικής υστέρησης για τον 23ο και 24ο ηλιακό κύκλο και την μελέτη των μοντέλων τα οποία και εφαρμόστηκαν λαμβάνοντας υπόψη διάφορες ηλιακές, ηλιοσφαιρικές και γεωμαγνητικές παραμέτρους αναζητώντας την καλύτερη προσέγγιση για την περίοδο αυτή. Στο τέλος της εργασίας παραθέτουμε την Βιβλιογραφία με πλήρεις αναφορές. Επίσης παρατίθεται Παράρτημα με τα χαρακτηριστικά των CMEs για το χρονικό διάστημα 1996-2012 ως επίσης και για τις CMEs με εύρος μεγαλύτερο των 30°. Επίσης, παραθέτουμε Κατάλογο ημοσιεύσεων και Ανακοινώσεων σε συνέδρια","In this work the galactic cosmic ray modulation in relation to solar activity indices and heliospheric parameters during the years 1996 – 2012 covering solar cycle 23, the solar minimum between cycles 23 and 24 and the ascending part of solar cycle 24 is studied. A new perspective of this contribution is that cosmic ray data from many ground-based neutron monitors were used. The proposed empirical relation gave much better results than those in previous works concerning the hysteresis effect. The proposed models obtained from a combination of solar activity indices and heliospheric parameters give a standard deviation of about 18% from previous empirical models to 6.5% from the best one, for all the cases which have been studied. The correlation coefficient between the cosmic ray variations and the sunspot number reached a value of r = 0.90 with a time lag of 13-14 months. The best reproduction of the cosmic ray intensity is obtained by taking into account solar and interplanetary indices such as sunspot number, CME index, interplanetary magnetic field (IMF), and heliospheric current sheet (HCS) tilt. The standard deviation between the observed and calculated values from the best approximation is about 6.5 % for all of solar cycle 23; it also works very well during the different phases of the cycle (ascending, maximum and minimum phases). Moreover, the use of the cosmic ray intensity during the long minimum period between cycles 23 and 24 is of special interest and is discussed in terms of cosmic ray intensity modulation. As it is concerns the solar cycle 24 the standard deviation is about 4% with a time-lag between the cosmic ray intensity and solar activity of about 2 months in agreement with the theory of even and odd solar cycles."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση των εκτοξεύσεων στεμματικού υλικού στην διαμόρφωση της κοσμικής ακτινοβολίας κατά τον 23ο και 24ο ηλιακό κύκλο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παούρης Ευάγγελος"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Είναι γνωστόν ότι κάθε μεταβολή της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας συναρτήσει του χώρου, χρόνου και ενέργειας αποτελεί την διαμόρφωση της έντασης της Κοσμικής Ακτινοβολίας. Η πλέον σημαντική είναι η Ηλιακή διαμόρφωση που προκαλείται στην κοσμική ακτινοβολία από τα έκτακτα φαινόμενα στον Ήλιο (ηλιακές εκλάμψεις, στεμματικές εκπομπές μάζας κλπ.) και είναι σωμάτια με ενέργειες <1GeV. Οι ηλιακές εκλάμψεις αλλά κυρίως οι εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού επηρεάζουν τον διαπλανητικό χώρο αλλάζοντας τις συνθήκες που επικρατούν συνήθως με αποτέλεσμα να δημιουργούνται γεωμαγνητικές καταιγίδες όταν φθάσουν στην Γη. Η εμφάνιση σέλαος σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη από ότι συνήθως ή πρόκληση καταστροφών σε δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικού ρεύματος, δίκτυα τηλεπικοινωνιών κλπ., όπως χαρακτηριστικά συνέβη το 1989 στον Καναδά, είναι κάποιες από τις άμεσες συνέπειες αυτών των φαινομένων. Επομένως τα φαινόμενα αυτά καθορίζουν και επηρεάζουν άμεσα τις γεωμαγνητικές συνθήκες, μέσω αλληλεπίδρασης με την γήινη μαγνητόσφαιρα και κατά συνέπεια επηρεάζουν τις κοσμικές ακτίνες οι οποίες προέρχονται από τον γαλαξιακό χώρο και διαμορφώνονται από αυτά τα φαινόμενα. Άρα η μελέτη της διαμόρφωσης της έντασης της κοσμικής ακτινοβολίας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την επιστημονική κοινότητα και συνεχώς διατυπώνονται μοντέλα για την εξήγηση του φαινομένου του οποίου ακόμη και δεν έχει γίνει πλήρως αντιληπτός μηχανισμός του (Potgieter, 1998; Nagashima and Morishita, 1980a; Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos, 1981). Αρχικά, χρησιμοποιήσαμε ένα εμπειρικό μοντέλο το οποίο και έχει δοκιμαστεί σε προηγούμενους ηλιακούς κύκλους με πολύ καλά αποτελέσματα. Συγκεκριμένα, οι Xanthakis, Mavromichalaki and Petropoulos (1981) στηριζόμενοι σε μία γενίκευση του μοντέλου του Simpson (Simspon, 1963) για τον ηλιακό άνεμο η οποία είχε αποδειχτεί λίγο νωρίτερα από τους Nagashima and Morishita (1980a) στηριζόμενοι στην σφαιρικά συμμετρική θεωρία διάχυσης και μεταφοράς, έλαβαν υπόψη τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων, τον αριθμό των πρωτονικών γεγονότων και τον γεωμαγνητικό δείκτη Ap. Το μοντέλο αυτό είχε πολύ καλά αποτελέσματα σε σχέση με την ένταση της Κ.Α. η οποία είχε παρατηρηθεί για τον 20ο ηλιακό κύκλο. Το μοντέλο αυτό επεκτάθηκε στην συνέχεια λαμβάνοντας υπόψη και τον αριθμό των ρευμάτων ταχέως ηλιακού ανέμου προερχόμενα από τις στεμματικές οπές Mavromichalaki and Petropoulos (1984). Τα μοντέλα αυτά εφαρμόστηκαν με επιτυχία στους ηλιακούς κύκλους 20, 21 και 22. Στην εργασία αυτή επεκτείνουμε την προηγούμενη θεωρία εισάγοντας και τις εκτοξεύσεις στεμματικού υλικού στην μελέτη μας, με εφαρμογή στον 23ο ηλιακό κύκλο και στο ανοδικό τμήμα του 24ου. Η εργασία δομείται από τέσσερα Κεφάλαια, την βιβλιογραφία, το Παράρτημα και τον Κατάλογο ημοσιεύσεων. Αρχικά στο Κεφάλαιο I κάνουμε μία σύντομη ιστορική αναδρομή στην πορεία που ακολούθησε η επιστημονική κοινότητα από την πρώτη στιγμή που παρατηρήθηκε η κοσμική ακτινοβολία μέχρι τις πρόσφατες εξελίξεις στο χώρο. Επίσης, παραθέτουμε τα βασικά χαρακτηριστικά των κοσμικών όπως την σύσταση και το ενεργειακό τους φάσμα. Στο Κεφάλαιο II παραθέτουμε το θεωρητικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζουμε την μελέτη μας παραθέτοντας τα βασικά χαρακτηριστικά της ηλιακής δραστηριότητας η οποία επηρεάζει την διαμόρφωση της Κοσμικής Ακτινοβολίας, το φαινόμενο της χρονικής υστέρησης που παρατηρείται μεταξύ της έντασης της Κ.Α. και της ηλιακής δραστηριότητας καθώς επίσης και μια αναφορά στο πρότυπο του Simpson, γενίκευση του οποίου εφαρμόζουμε στο Κεφάλαιο IV σχετικά με την προσέγγιση της διαμόρφωσης της έντασης της Κ.Α. Στο Κεφάλαιο III παρουσιάζουμε τις βασικές πειραματικές διατάξεις στις οποίες και βασιστήκαμε για να πάρουμε τα δεδομένα μας, όπως τους μετρητές νετρονίων με αναφορά στον σταθμό νετρονίων της Αθήνας και του παγκόσμιου δικτύου καταμέτρησης. Επίσης, γίνεται αναφορά στην διαστημική αποστολή του SOHO και στο πείραμα LASCO αφού στην βάση δεδομένων του οποίου στηριχτήκαμε για την συλλογή των δεδομένων για τις CMEs ώστε να σχηματίσουμε με επιτυχία τον δείκτη για τις CMEs τον οποίο και συμπεριλάβαμε στα μοντέλα μας. Τέλος, στο Κεφάλαιο IV παραθέτουμε και το πιο σημαντικό μέρος της μελέτης μας αφού παρουσιάζουμε τα αποτελέσματά μας τα οποία και αφορούν την δημιουργία και θεμελίωση του δείκτη των CMEs, την μελέτη του φαινομένου της χρονικής υστέρησης για τον 23ο και 24ο ηλιακό κύκλο και την μελέτη των μοντέλων τα οποία και εφαρμόστηκαν λαμβάνοντας υπόψη διάφορες ηλιακές, ηλιοσφαιρικές και γεωμαγνητικές παραμέτρους αναζητώντας την καλύτερη προσέγγιση για την περίοδο αυτή. Στο τέλος της εργασίας παραθέτουμε την Βιβλιογραφία με πλήρεις αναφορές. Επίσης παρατίθεται Παράρτημα με τα χαρακτηριστικά των CMEs για το χρονικό διάστημα 1996-2012 ως επίσης και για τις CMEs με εύρος μεγαλύτερο των 30°. Επίσης, παραθέτουμε Κατάλογο ημοσιεύσεων και Ανακοινώσεων σε συνέδρια","In this work the galactic cosmic ray modulation in relation to solar activity indices and heliospheric parameters during the years 1996 – 2012 covering solar cycle 23, the solar minimum between cycles 23 and 24 and the ascending part of solar cycle 24 is studied. A new perspective of this contribution is that cosmic ray data from many ground-based neutron monitors were used. The proposed empirical relation gave much better results than those in previous works concerning the hysteresis effect. The proposed models obtained from a combination of solar activity indices and heliospheric parameters give a standard deviation of about 18% from previous empirical models to 6.5% from the best one, for all the cases which have been studied. The correlation coefficient between the cosmic ray variations and the sunspot number reached a value of r = 0.90 with a time lag of 13-14 months. The best reproduction of the cosmic ray intensity is obtained by taking into account solar and interplanetary indices such as sunspot number, CME index, interplanetary magnetic field (IMF), and heliospheric current sheet (HCS) tilt. The standard deviation between the observed and calculated values from the best approximation is about 6.5 % for all of solar cycle 23; it also works very well during the different phases of the cycle (ascending, maximum and minimum phases). Moreover, the use of the cosmic ray intensity during the long minimum period between cycles 23 and 24 is of special interest and is discussed in terms of cosmic ray intensity modulation. As it is concerns the solar cycle 24 the standard deviation is about 4% with a time-lag between the cosmic ray intensity and solar activity of about 2 months in agreement with the theory of even and odd solar cycles."],"dc:identifier":["uoadl:1317432","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317432"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Επίδραση των εκτοξεύσεων στεμματικού υλικού στην διαμόρφωση της κοσμικής ακτινοβολίας κατά τον 23ο και 24ο ηλιακό κύκλο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:04Z"}