{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317434"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317434","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Επίδραση των πρώιμων επαναλαμβανόμενων επιληπτικών κρίσεων και του στρες κατά την εφηβεία στην κινητική, γνωσιακή και κοινωνική συμπεριφορά των μυών","abstract":"Είναι γεγονός ότι οι επιληπτικές κρίσεις αποτελούν μια σημαντική νευρολογική διαταραχή, με τη συχνότητα τους να είναι σημαντικά υψηλότερη στα παιδιά από ότι στους ενήλικες, ιδιαίτερα κατά τον πρώτο χρόνο ζωής.Μάλιστα, αυτή η αναπτυξιακή ευπάθεια αποκτά και κλινική σημασία καθώς οι πρώιμες κρίσεις σχετίζονται με νευρολογικές και γνωσιακές δυσλειτουργίες και διαταραχές συμπεριφοράς κατά την ενήλικη ζωή, όπως μαθησιακά και μνημονικά ελλείμματα, κοινωνική απομόνωση κλπ.. Από την άλλη πλευρά, η νευρολογική έκβαση της ασθένειας μπορεί να καθοριστεί από τη δράση περιβαλλοντικών στρεσογόνων παραγόντων ιδιαίτερα κατά την ευαίσθητη νευροαναπτυξιακά περίοδο της εφηβείας. Ως εκ τούτου, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη διερεύνησης της ύπαρξης ή μη συσσωρευτικής επίδρασης των πρώιμων κρίσεων και του περιεφηβικού στρες στη μακροπρόθεσμη συμπεριφορά, σύμφωνα με την υπόθεση των δύο πληγμάτων. Για το λόγο αυτό, στα πλαίσια της μελέτης που πρόκειται να παρουσιαστεί παρακάτω, επιλέχθηκε η διερεύνηση της επίδρασης της έκθεσης σε στρες κατά την εφηβεία στη συμπεριφορά κατά την ενήλικη ζωή σε μύες που είχαν παρουσιάσει πολλαπλές επιληπτικές κρίσεις στα πρώτα στάδια της ζωής τους. Τα πιο διαδεδομένα πειραματικά μοντέλα που χρησιμοποιούνται στη βιοιατρική έρευνα είναι οι μύες και οι επίμυες, προκειμένου να αποφευχθεί η ετερογένεια των παραμέτρων που εμπλέκονται σε κλινικές μελέτες και δεν μπορούν να ελεγχθούν. Στα πλαίσια αυτά, επιλέχθηκε η χρήση μυών ως πειραματικών ζώων και ακολουθήθηκε η πρόκληση πολλαπλών, και συγκεκριμένα τεσσάρων, επιληπτικών κρίσεων κατά τις ημέρες 9η, 11η, 13η και 15η ημέρα της νεογνικής ζωής με τη χρήση χημικής ουσίας (pentylentetrazole). Στην εφηβική ηλικία των 33 έως 41 ημερών έγινε έκθεση σε 7 στρεσογόνους παράγοντες (υπερυψωμένη πλατφόρμα, κλωβός σε κλίση, εξαναγκασμένη κολύμβηση, στέρηση τροφής και νερού overnight, παραμονή σε βρεγμένη στρωμνή overnightκαι στρες περιορισμού). Επόμενο βήμα ήταν η μελέτη της συμπεριφοράς των ζώων σε ηλικία 3 μηνών με τη χρήση 8 εξειδικευμένων συμπεριφορικών τεστ (κατασκευή φωλιάς, θάψιμο βόλων, ανοικτό πεδίο, υπερυψωμένος λαβύρινθος, περιστρεφόμενος κύλινδρος, τεστ κοινωνικής συμπεριφοράς, δοκιμασία αναγνώρισης νέου αντικειμένου, υδάτινος λαβύρινθος κατά Morris). Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν συσωρευτική επίδραση κρίσεων και στρες στη συμπεριφορά μακροπρόθεσμα, με την υπόθεση των δύο πληγμάτων να φαίνεται ότι δεν ισχύει υπό τις δεδομένες πειραματικές συνθήκες. Όσον αφορά την επίδραση κρίσεων, πολλαπλές επαναλαμβανόμενες κρίσεις συντέλεσαν σε υποκινητικότητα παρατηρούμενη συστηματικά σε όλα τα συμπεριφορικά τεστ, μικρότερη επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά κατά το θάψιμο βόλων, καλύτερη κατασκευή φωλιάς, μικρότερη εξερευνητική δραστηριότητα καθώς και μεγαλύτερη αγχώδη συμπεριφορά. Στα πλαίσια του μοντέλου της συνδυαστικής επίδρασης τεσσάρων κρίσεων και περιεφηβικού στρες, οι επιπτώσεις του τελευταίουέδειξαν μείωση στην εξερευνητική δραστηριότητα και δημιουργία καλύτερης ποιότητας φωλιών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να επικεντρωθουν στην εφαρμογή στρες κατά τη διάρκεια άλλων ευαίσθητων αναπτυξιακών περιόδων και στη χρήση πρωτοκόλλων κρίσεων μεγαλύτερης έντασης ή διάρκειας. Τα αποτελέσματα τέτοιων μελετών θα παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δημόσια υγεία καθώς θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στον εντοπισμό ομάδων υψηλού κινδύνου και κατ’ επέκταση στο σχεδιασμό στρατηγικών πρόληψης που αφορούν στη διαμόρφωση ενός κατάλληλου περιβάλλοντος για άτομα που έχουν καταστεί νευροαναπτυξιακά ευάλωτα, έχοντας εμφανίσει επιληπτικές κρίσεις ως παιδιά.","abstract_html":"Είναι γεγονός ότι οι επιληπτικές κρίσεις αποτελούν μια σημαντική νευρολογική διαταραχή, με τη συχνότητα τους να είναι σημαντικά υψηλότερη στα παιδιά από ότι στους ενήλικες, ιδιαίτερα κατά τον πρώτο χρόνο ζωής.Μάλιστα, αυτή η αναπτυξιακή ευπάθεια αποκτά και κλινική σημασία καθώς οι πρώιμες κρίσεις σχετίζονται με νευρολογικές και γνωσιακές δυσλειτουργίες και διαταραχές συμπεριφοράς κατά την ενήλικη ζωή, όπως μαθησιακά και μνημονικά ελλείμματα, κοινωνική απομόνωση κλπ.. Από την άλλη πλευρά, η νευρολογική έκβαση της ασθένειας μπορεί να καθοριστεί από τη δράση περιβαλλοντικών στρεσογόνων παραγόντων ιδιαίτερα κατά την ευαίσθητη νευροαναπτυξιακά περίοδο της εφηβείας. Ως εκ τούτου, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη διερεύνησης της ύπαρξης ή μη συσσωρευτικής επίδρασης των πρώιμων κρίσεων και του περιεφηβικού στρες στη μακροπρόθεσμη συμπεριφορά, σύμφωνα με την υπόθεση των δύο πληγμάτων. Για το λόγο αυτό, στα πλαίσια της μελέτης που πρόκειται να παρουσιαστεί παρακάτω, επιλέχθηκε η διερεύνηση της επίδρασης της έκθεσης σε στρες κατά την εφηβεία στη συμπεριφορά κατά την ενήλικη ζωή σε μύες που είχαν παρουσιάσει πολλαπλές επιληπτικές κρίσεις στα πρώτα στάδια της ζωής τους. Τα πιο διαδεδομένα πειραματικά μοντέλα που χρησιμοποιούνται στη βιοιατρική έρευνα είναι οι μύες και οι επίμυες, προκειμένου να αποφευχθεί η ετερογένεια των παραμέτρων που εμπλέκονται σε κλινικές μελέτες και δεν μπορούν να ελεγχθούν. Στα πλαίσια αυτά, επιλέχθηκε η χρήση μυών ως πειραματικών ζώων και ακολουθήθηκε η πρόκληση πολλαπλών, και συγκεκριμένα τεσσάρων, επιληπτικών κρίσεων κατά τις ημέρες 9η, 11η, 13η και 15η ημέρα της νεογνικής ζωής με τη χρήση χημικής ουσίας (pentylentetrazole). Στην εφηβική ηλικία των 33 έως 41 ημερών έγινε έκθεση σε 7 στρεσογόνους παράγοντες (υπερυψωμένη πλατφόρμα, κλωβός σε κλίση, εξαναγκασμένη κολύμβηση, στέρηση τροφής και νερού overnight, παραμονή σε βρεγμένη στρωμνή overnightκαι στρες περιορισμού). Επόμενο βήμα ήταν η μελέτη της συμπεριφοράς των ζώων σε ηλικία 3 μηνών με τη χρήση 8 εξειδικευμένων συμπεριφορικών τεστ (κατασκευή φωλιάς, θάψιμο βόλων, ανοικτό πεδίο, υπερυψωμένος λαβύρινθος, περιστρεφόμενος κύλινδρος, τεστ κοινωνικής συμπεριφοράς, δοκιμασία αναγνώρισης νέου αντικειμένου, υδάτινος λαβύρινθος κατά Morris). Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν συσωρευτική επίδραση κρίσεων και στρες στη συμπεριφορά μακροπρόθεσμα, με την υπόθεση των δύο πληγμάτων να φαίνεται ότι δεν ισχύει υπό τις δεδομένες πειραματικές συνθήκες. Όσον αφορά την επίδραση κρίσεων, πολλαπλές επαναλαμβανόμενες κρίσεις συντέλεσαν σε υποκινητικότητα παρατηρούμενη συστηματικά σε όλα τα συμπεριφορικά τεστ, μικρότερη επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά κατά το θάψιμο βόλων, καλύτερη κατασκευή φωλιάς, μικρότερη εξερευνητική δραστηριότητα καθώς και μεγαλύτερη αγχώδη συμπεριφορά. Στα πλαίσια του μοντέλου της συνδυαστικής επίδρασης τεσσάρων κρίσεων και περιεφηβικού στρες, οι επιπτώσεις του τελευταίουέδειξαν μείωση στην εξερευνητική δραστηριότητα και δημιουργία καλύτερης ποιότητας φωλιών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να επικεντρωθουν στην εφαρμογή στρες κατά τη διάρκεια άλλων ευαίσθητων αναπτυξιακών περιόδων και στη χρήση πρωτοκόλλων κρίσεων μεγαλύτερης έντασης ή διάρκειας. Τα αποτελέσματα τέτοιων μελετών θα παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δημόσια υγεία καθώς θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στον εντοπισμό ομάδων υψηλού κινδύνου και κατ’ επέκταση στο σχεδιασμό στρατηγικών πρόληψης που αφορούν στη διαμόρφωση ενός κατάλληλου περιβάλλοντος για άτομα που έχουν καταστεί νευροαναπτυξιακά ευάλωτα, έχοντας εμφανίσει επιληπτικές κρίσεις ως παιδιά.","abstract_has_math":false,"creators":["Κάτρη Άννα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:25:04Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317434"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317434","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317434","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317434","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317434","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κάτρη Άννα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317434","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317434"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Είναι γεγονός ότι οι επιληπτικές κρίσεις αποτελούν μια σημαντική νευρολογική διαταραχή, με τη συχνότητα τους να είναι σημαντικά υψηλότερη στα παιδιά από ότι στους ενήλικες, ιδιαίτερα κατά τον πρώτο χρόνο ζωής.Μάλιστα, αυτή η αναπτυξιακή ευπάθεια αποκτά και κλινική σημασία καθώς οι πρώιμες κρίσεις σχετίζονται με νευρολογικές και γνωσιακές δυσλειτουργίες και διαταραχές συμπεριφοράς κατά την ενήλικη ζωή, όπως μαθησιακά και μνημονικά ελλείμματα, κοινωνική απομόνωση κλπ.. Από την άλλη πλευρά, η νευρολογική έκβαση της ασθένειας μπορεί να καθοριστεί από τη δράση περιβαλλοντικών στρεσογόνων παραγόντων ιδιαίτερα κατά την ευαίσθητη νευροαναπτυξιακά περίοδο της εφηβείας. Ως εκ τούτου, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη διερεύνησης της ύπαρξης ή μη συσσωρευτικής επίδρασης των πρώιμων κρίσεων και του περιεφηβικού στρες στη μακροπρόθεσμη συμπεριφορά, σύμφωνα με την υπόθεση των δύο πληγμάτων. Για το λόγο αυτό, στα πλαίσια της μελέτης που πρόκειται να παρουσιαστεί παρακάτω, επιλέχθηκε η διερεύνηση της επίδρασης της έκθεσης σε στρες κατά την εφηβεία στη συμπεριφορά κατά την ενήλικη ζωή σε μύες που είχαν παρουσιάσει πολλαπλές επιληπτικές κρίσεις στα πρώτα στάδια της ζωής τους. Τα πιο διαδεδομένα πειραματικά μοντέλα που χρησιμοποιούνται στη βιοιατρική έρευνα είναι οι μύες και οι επίμυες, προκειμένου να αποφευχθεί η ετερογένεια των παραμέτρων που εμπλέκονται σε κλινικές μελέτες και δεν μπορούν να ελεγχθούν. Στα πλαίσια αυτά, επιλέχθηκε η χρήση μυών ως πειραματικών ζώων και ακολουθήθηκε η πρόκληση πολλαπλών, και συγκεκριμένα τεσσάρων, επιληπτικών κρίσεων κατά τις ημέρες 9η, 11η, 13η και 15η ημέρα της νεογνικής ζωής με τη χρήση χημικής ουσίας (pentylentetrazole). Στην εφηβική ηλικία των 33 έως 41 ημερών έγινε έκθεση σε 7 στρεσογόνους παράγοντες (υπερυψωμένη πλατφόρμα, κλωβός σε κλίση, εξαναγκασμένη κολύμβηση, στέρηση τροφής και νερού overnight, παραμονή σε βρεγμένη στρωμνή overnightκαι στρες περιορισμού). Επόμενο βήμα ήταν η μελέτη της συμπεριφοράς των ζώων σε ηλικία 3 μηνών με τη χρήση 8 εξειδικευμένων συμπεριφορικών τεστ (κατασκευή φωλιάς, θάψιμο βόλων, ανοικτό πεδίο, υπερυψωμένος λαβύρινθος, περιστρεφόμενος κύλινδρος, τεστ κοινωνικής συμπεριφοράς, δοκιμασία αναγνώρισης νέου αντικειμένου, υδάτινος λαβύρινθος κατά Morris). Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν συσωρευτική επίδραση κρίσεων και στρες στη συμπεριφορά μακροπρόθεσμα, με την υπόθεση των δύο πληγμάτων να φαίνεται ότι δεν ισχύει υπό τις δεδομένες πειραματικές συνθήκες. Όσον αφορά την επίδραση κρίσεων, πολλαπλές επαναλαμβανόμενες κρίσεις συντέλεσαν σε υποκινητικότητα παρατηρούμενη συστηματικά σε όλα τα συμπεριφορικά τεστ, μικρότερη επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά κατά το θάψιμο βόλων, καλύτερη κατασκευή φωλιάς, μικρότερη εξερευνητική δραστηριότητα καθώς και μεγαλύτερη αγχώδη συμπεριφορά. Στα πλαίσια του μοντέλου της συνδυαστικής επίδρασης τεσσάρων κρίσεων και περιεφηβικού στρες, οι επιπτώσεις του τελευταίουέδειξαν μείωση στην εξερευνητική δραστηριότητα και δημιουργία καλύτερης ποιότητας φωλιών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να επικεντρωθουν στην εφαρμογή στρες κατά τη διάρκεια άλλων ευαίσθητων αναπτυξιακών περιόδων και στη χρήση πρωτοκόλλων κρίσεων μεγαλύτερης έντασης ή διάρκειας. Τα αποτελέσματα τέτοιων μελετών θα παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δημόσια υγεία καθώς θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στον εντοπισμό ομάδων υψηλού κινδύνου και κατ’ επέκταση στο σχεδιασμό στρατηγικών πρόληψης που αφορούν στη διαμόρφωση ενός κατάλληλου περιβάλλοντος για άτομα που έχουν καταστεί νευροαναπτυξιακά ευάλωτα, έχοντας εμφανίσει επιληπτικές κρίσεις ως παιδιά.","It is a fact that epileptic seizures compose a significant neurological disorder, with frequency significantly higher in children than adults, especially at their first year of life. This developmental vulnerability also obtains clinical meaning as early life seizures are associated with neurological and cognitive behavioural dysfunctions in adult life, like deficits in spatial learning and memory, social isolation etc. On the other hand, the neurological outcome of the disease can be determined by the action of environmental stressors, especially at the neurodevelopmental sensitive period of adolescence. Therefore, the need of investigating the existence or not of the cumulative effects of early life seizures and peripubertal stress on long-term behaviour, according to the ‘two hit hypothesis’, is crucial. For this reason, within the terms of the present study the chosen subject of investigation is the effect of stress exposure during adolescence on adult behavior, in mice that had experienced one or more seizures in their early stages of lives. In biomedical research the most widely used experimental models are mice and rats, in order to avoid heterogeneity of the parameters involved in clinical trials that can not be controlled. In this context, the experimental animal that was chosen was mice and the challenge followed was multiple, namely four, seizures at 9th, 11th, 13th and 15th days of neonatal life respectively using chemical substance (pentylentetrazole). At the peripubertal age of 33-41 days mices have been exposed to seven stressors (raised platform, tilted cage, forced swimming, overnight deprivation of food and water, overnight exposure to wet bedding material and restraint stress). The next step was to study the behaviour of the animals at the age of three months using 8 specialized behavioral tests (nesting, marble burying, open field, elevated plus maze, rotarod, sociability test, novel object recognition, Morris water maze). The results showed no cumulative effect of seizures and stress on long term behaviour of mice, with the two hit hypothesis seeming unapplicable under the given circumstances. As far as the multiple recurrent seizures are concerned, they contributed to hyporeactivity observed in all behavioural tests, reduced repetitive behaviour at marble burying, better nest building, reduced exploratory activity and increased anxiety like behaviour. In the context of the two hit model of recurrent seizures and peripubertal stress, the impact of the latter seem to cause reduced exploratory activity and better nest building. Future studies could focus on implementing stress during other developmental sensitive periods and on using greater intensity or duration crisis protocols. The results of such studies would be of particular interest to public health, as they could serve to identify high risk groups and thus to design preventional strategies related to the formation of an appropriate environment for people who rendered neurodevelopmentally vulnerable."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Επίδραση των πρώιμων επαναλαμβανόμενων επιληπτικών κρίσεων και του στρες κατά την εφηβεία στην κινητική, γνωσιακή και κοινωνική συμπεριφορά των μυών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κάτρη Άννα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Είναι γεγονός ότι οι επιληπτικές κρίσεις αποτελούν μια σημαντική νευρολογική διαταραχή, με τη συχνότητα τους να είναι σημαντικά υψηλότερη στα παιδιά από ότι στους ενήλικες, ιδιαίτερα κατά τον πρώτο χρόνο ζωής.Μάλιστα, αυτή η αναπτυξιακή ευπάθεια αποκτά και κλινική σημασία καθώς οι πρώιμες κρίσεις σχετίζονται με νευρολογικές και γνωσιακές δυσλειτουργίες και διαταραχές συμπεριφοράς κατά την ενήλικη ζωή, όπως μαθησιακά και μνημονικά ελλείμματα, κοινωνική απομόνωση κλπ.. Από την άλλη πλευρά, η νευρολογική έκβαση της ασθένειας μπορεί να καθοριστεί από τη δράση περιβαλλοντικών στρεσογόνων παραγόντων ιδιαίτερα κατά την ευαίσθητη νευροαναπτυξιακά περίοδο της εφηβείας. Ως εκ τούτου, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη διερεύνησης της ύπαρξης ή μη συσσωρευτικής επίδρασης των πρώιμων κρίσεων και του περιεφηβικού στρες στη μακροπρόθεσμη συμπεριφορά, σύμφωνα με την υπόθεση των δύο πληγμάτων. Για το λόγο αυτό, στα πλαίσια της μελέτης που πρόκειται να παρουσιαστεί παρακάτω, επιλέχθηκε η διερεύνηση της επίδρασης της έκθεσης σε στρες κατά την εφηβεία στη συμπεριφορά κατά την ενήλικη ζωή σε μύες που είχαν παρουσιάσει πολλαπλές επιληπτικές κρίσεις στα πρώτα στάδια της ζωής τους. Τα πιο διαδεδομένα πειραματικά μοντέλα που χρησιμοποιούνται στη βιοιατρική έρευνα είναι οι μύες και οι επίμυες, προκειμένου να αποφευχθεί η ετερογένεια των παραμέτρων που εμπλέκονται σε κλινικές μελέτες και δεν μπορούν να ελεγχθούν. Στα πλαίσια αυτά, επιλέχθηκε η χρήση μυών ως πειραματικών ζώων και ακολουθήθηκε η πρόκληση πολλαπλών, και συγκεκριμένα τεσσάρων, επιληπτικών κρίσεων κατά τις ημέρες 9η, 11η, 13η και 15η ημέρα της νεογνικής ζωής με τη χρήση χημικής ουσίας (pentylentetrazole). Στην εφηβική ηλικία των 33 έως 41 ημερών έγινε έκθεση σε 7 στρεσογόνους παράγοντες (υπερυψωμένη πλατφόρμα, κλωβός σε κλίση, εξαναγκασμένη κολύμβηση, στέρηση τροφής και νερού overnight, παραμονή σε βρεγμένη στρωμνή overnightκαι στρες περιορισμού). Επόμενο βήμα ήταν η μελέτη της συμπεριφοράς των ζώων σε ηλικία 3 μηνών με τη χρήση 8 εξειδικευμένων συμπεριφορικών τεστ (κατασκευή φωλιάς, θάψιμο βόλων, ανοικτό πεδίο, υπερυψωμένος λαβύρινθος, περιστρεφόμενος κύλινδρος, τεστ κοινωνικής συμπεριφοράς, δοκιμασία αναγνώρισης νέου αντικειμένου, υδάτινος λαβύρινθος κατά Morris). Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν συσωρευτική επίδραση κρίσεων και στρες στη συμπεριφορά μακροπρόθεσμα, με την υπόθεση των δύο πληγμάτων να φαίνεται ότι δεν ισχύει υπό τις δεδομένες πειραματικές συνθήκες. Όσον αφορά την επίδραση κρίσεων, πολλαπλές επαναλαμβανόμενες κρίσεις συντέλεσαν σε υποκινητικότητα παρατηρούμενη συστηματικά σε όλα τα συμπεριφορικά τεστ, μικρότερη επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά κατά το θάψιμο βόλων, καλύτερη κατασκευή φωλιάς, μικρότερη εξερευνητική δραστηριότητα καθώς και μεγαλύτερη αγχώδη συμπεριφορά. Στα πλαίσια του μοντέλου της συνδυαστικής επίδρασης τεσσάρων κρίσεων και περιεφηβικού στρες, οι επιπτώσεις του τελευταίουέδειξαν μείωση στην εξερευνητική δραστηριότητα και δημιουργία καλύτερης ποιότητας φωλιών. Μελλοντικές μελέτες θα μπορούσαν να επικεντρωθουν στην εφαρμογή στρες κατά τη διάρκεια άλλων ευαίσθητων αναπτυξιακών περιόδων και στη χρήση πρωτοκόλλων κρίσεων μεγαλύτερης έντασης ή διάρκειας. Τα αποτελέσματα τέτοιων μελετών θα παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη δημόσια υγεία καθώς θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στον εντοπισμό ομάδων υψηλού κινδύνου και κατ’ επέκταση στο σχεδιασμό στρατηγικών πρόληψης που αφορούν στη διαμόρφωση ενός κατάλληλου περιβάλλοντος για άτομα που έχουν καταστεί νευροαναπτυξιακά ευάλωτα, έχοντας εμφανίσει επιληπτικές κρίσεις ως παιδιά.","It is a fact that epileptic seizures compose a significant neurological disorder, with frequency significantly higher in children than adults, especially at their first year of life. This developmental vulnerability also obtains clinical meaning as early life seizures are associated with neurological and cognitive behavioural dysfunctions in adult life, like deficits in spatial learning and memory, social isolation etc. On the other hand, the neurological outcome of the disease can be determined by the action of environmental stressors, especially at the neurodevelopmental sensitive period of adolescence. Therefore, the need of investigating the existence or not of the cumulative effects of early life seizures and peripubertal stress on long-term behaviour, according to the ‘two hit hypothesis’, is crucial. For this reason, within the terms of the present study the chosen subject of investigation is the effect of stress exposure during adolescence on adult behavior, in mice that had experienced one or more seizures in their early stages of lives. In biomedical research the most widely used experimental models are mice and rats, in order to avoid heterogeneity of the parameters involved in clinical trials that can not be controlled. In this context, the experimental animal that was chosen was mice and the challenge followed was multiple, namely four, seizures at 9th, 11th, 13th and 15th days of neonatal life respectively using chemical substance (pentylentetrazole). At the peripubertal age of 33-41 days mices have been exposed to seven stressors (raised platform, tilted cage, forced swimming, overnight deprivation of food and water, overnight exposure to wet bedding material and restraint stress). The next step was to study the behaviour of the animals at the age of three months using 8 specialized behavioral tests (nesting, marble burying, open field, elevated plus maze, rotarod, sociability test, novel object recognition, Morris water maze). The results showed no cumulative effect of seizures and stress on long term behaviour of mice, with the two hit hypothesis seeming unapplicable under the given circumstances. As far as the multiple recurrent seizures are concerned, they contributed to hyporeactivity observed in all behavioural tests, reduced repetitive behaviour at marble burying, better nest building, reduced exploratory activity and increased anxiety like behaviour. In the context of the two hit model of recurrent seizures and peripubertal stress, the impact of the latter seem to cause reduced exploratory activity and better nest building. Future studies could focus on implementing stress during other developmental sensitive periods and on using greater intensity or duration crisis protocols. The results of such studies would be of particular interest to public health, as they could serve to identify high risk groups and thus to design preventional strategies related to the formation of an appropriate environment for people who rendered neurodevelopmentally vulnerable."],"dc:identifier":["uoadl:1317434","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317434"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Επίδραση των πρώιμων επαναλαμβανόμενων επιληπτικών κρίσεων και του στρες κατά την εφηβεία στην κινητική, γνωσιακή και κοινωνική συμπεριφορά των μυών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:04Z"}